QuaOs
Member

Battle Cromatie "เกมนรก รร.คนบวม" - ตอนที่ 5

Battle Cromatie

"เกมนรก รร. คนบวม"

by Qua'Os

ตอนที่ 5

ย้อนกลับไปเมื่อตอนบ่าย ขณะที่กลุ่มของเมก้าซาวะกำลังเดินบนทางขึ้นเขา ทางซ้ายเป็นเนินผาสูงขึ้นไป ส่วนทางขวาก็เป็นเนินลาดดิ่งลงสู่เหว เห็นผืนป่าข้างล่างอยู่ไม่ไกลนัก
"พวกนายว่าบนเขานั่นจะมีที่พักอยู่รึเปล่า" อิชิดะถามขึ้น
"เท่าที่ดูในแผนที่ ก็น่าจะมีล่ะนะ ยอดเขาเป็นเหมือนศูนย์กลางของโซนนี้นี่" คุณฮิราอิเอาแผนที่มาพลิกดูก่อนจะให้ความเห็น

แต่แล้วอยู่ๆ เมก้าซาวะก็เกิดปวดหัวแปล๊บขึ้นมา จนถึงกับเสียหลักเซ และสะดุดขาตัวเองกลิ้งหล่นลงไปตามเนินข้างทางอย่างรวดเร็ว!
"เมก้าซาวะ!!!" ทุกคนพร้อมใจกันร้องตะโกนด้วยความตระหนก

แคร้ง! ฟิ้ววววว~!!!

เมื่อกลิ้งลงไปถึงระยะหนึ่ง เมก้าซาวะก็เกิดไปเจอกับก้อนหินที่ยื่นออกมามีลักษณะคล้ายแท่นกระโดด ทำให้เขาลอยปลิวขึ้นไปบนอากาศเป็นวิถีโค้ง แล้วพุ่งลงสู่ความเขียวขจีเบื้องล่างลับหายไปในที่สุด

"..."
"จะทำไงต่อไปดีล่ะทีนี้! เมก้าซาวะของพวกเรา...ตกลงไปสูงขนาดนี้คงจะ..." สุงาวาระหยุดคำพูดไว้เมื่อรู้สึกตัวว่ามันคงเป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากได้ยินเท่าไหร่นัก

"เอ่อ...คุณฮิราอิ" อิชิดะพูดขึ้น "เมื่อกี๊นี้ผมต้องขอโทษด้วย ที่พูดจาเสียมารยาทออกไป"
"หึ! ทำมาเป็นพูดดีเชียวนะ เมื่อกี๊ยังทำท่าจองหองจะหาเรื่องกันอยู่แท้ๆ ไม่ใช่เพราะเมก้าซาวะไม่อยู่แล้ว เลยต้องวิ่งหางจุกก้นมาหาที่พึ่งใหม่งั้นเร้อ?"

"พอเถอะครับ คุณฮิราอิ ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกนะ" เมื่อเห็นท่าไม่ดี ทานากะเลยเข้ามาแทรก "ผมยอมรับเลยว่าตัวเองก็เป็นพวกเด็กแหย พอบังเอิญโดนจับเข้ามาเล่นในเกมแบบนี้ เลยต้องหาคนที่ดูท่าทางน่าจะพึ่งพาได้เกาะเอาไว้ก่อน"
"ถึงงั้นก็เถอะ ...ผมเชื่อว่าพวกเราที่นี่ ต่างก็ถูกดึงดูดเข้ามาด้วยความแข็งแกร่งอันเร่าร้อน และความเป็นลูกผู้ชายตัวจริงของหมอนั่นกันทั้งนั้นแหละ เพราะฉะนั้น...อย่าถึงกับไปพูดจาดูถูกเจ้าอิชิดะแบบนั้นเลยนะครับ"

"อืม..." คุณฮิราอินิ่งคิด แล้วเขาก็ตัดสินใจว่าเขานี่แหละน่าจะเป็นผู้ช่วยปลุกกำลังใจของทุกคนให้กลับคืนมา
"เอาล่ะ! ถ้างั้น ก็มาช่วยกันพิสูจน์ให้เห็นกันเถอะว่ามันไม่จริง พวกเรายืนด้วยลำแข้งตัวเองได้!"
"ครับ แล้วถ้าเมก้าซาวะรู้ ...เขาคงจะสบายใจได้ซะที..." อิชิดะพูดอย่างสลด
"เฮ้ นี่นายอย่าพูดเป็นลางสิ!" ทานากะโวยวาย "ถึงยังไงเราก็ควรตั้งความหวังว่าเมก้าซาวะจะรอดไม่ใช่เรอะ?"
"อา...จะว่าไปก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นนะ"
"ถ้างั้นก็ เรามาลุยต่อกันให้เต็มที่เถอะ! จะได้มองหน้าเมก้าซาวะได้อย่างเต็มภาคภูมิตอนที่เจอกันอีกทีไงล่ะ!" "โอ้ว~!!!"
แล้วพวกเด็กเลวที่เหลืออีก 4 คน ก็พากันเดินทางขึ้นเขากันต่อไปด้วยใจมุ่งมั่นเต็มร้อย

ฟูจิโมโตะแห่งมานิเอลเดินอาดๆมาตามทางพลางเหลียวซ้ายแลขวาอย่างระมัดระวัง ในอ้อมแขนของเขาหนีบหนังสือเล่มหนึ่งไว้กระชับแน่นกับลำตัว

เขายกเอาหนังสือนั้นขึ้นมาดูตรงหน้าด้วยสีหน้าประหลาดชอบกล บนหน้าปกมีตัวหนังสือขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า: "คู่มือประกอบคอมพ์ด้วยตัวเอง"

...เมื่อเช้า เราเห็นหนังสือเล่มนี้วางขายลดราคาอยู่หน้าร้าน คู่กับหนังสือ "คู่มือดำรงชีพในป่า" แต่เราก็ไม่ได้สนใจชายตามองเลยซักนิด แล้วก็คว้ามาแค่เล่มเดียว
ก็ใครมันจะไปนั่งทางในตรัสรู้ได้ล่ะว่า...อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมง หนังสือเล่มนั้นมันจะดูมีประโยชน์กว่าหนังสือที่เรากำลังถืออยู่ขึ้นมาทันตาเห็น

แต่พอมานึกอีกที นี่อาจจะเป็นลางที่ดีกว่าก็ได้ เราควรจะคิดในทางบวกว่าอีกไม่นานเราจะได้หลุดจากเกาะบ้าๆนี่ไปนั่งแชทต่อที่บ้านสินะ...

"ดีล่ะ! ถ้างั้น...เราจะหยุดคิดเรื่องเกมแบทเทิล รอยัล ชั่วคราว แล้วเปลี่ยนมาคิดเรื่องในเน็ตแทน!!! อันที่จริงเรื่องการตีกันมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องเสียเวลาใช้สมองคิดให้ยุ่งยากอยู่แล้วด้วย ถ้าเกิดไปเจอพวกคุโรมาตี้เข้าเดี๋ยวก็ซัดมันกระเด็นได้เองแหละ" เขารำพึงกับตัวเองอย่างกระตือรือร้น ในขณะที่ยังเดินไปเรื่อยเปื่อยถึงที่ไหนแล้วก็ไม่รู้

จะเริ่มตรงไหนก่อนดีนะ...อืม...
คิดถึงคุณผู้ดูแลกับเพื่อนๆสมาชิกในบอร์ดปูทันแฟนคลับจังเลย ป่านนี้พวกเขาคงกำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในเรื่องปูทันตอนล่าสุดกันอย่างถึงลูกถึงคนอยู่แน่ๆ

เฮ้อ! แต่จะว่าไป...เดี๋ยวนี้พวกไร้มารยาทตามเว็บบอร์ดก็มีให้เห็นบ่อยขึ้นกว่าเดิมแฮะ น่ากลัวว่าจะเป็นผลข้างเคียงของการที่เน็ต ADSL แพร่หลายมากขึ้นละมั๊งนะ
...แต่ที่ชวนให้หงุดหงิดจริงๆก็คือ พวกที่ถือว่าตัวเองวิเศษสุด พอมีคนเข้ามาแสดงความเห็นแย้ง หรือเสนออะไรที่แตกต่างจากที่ตัวเองเชื่อก็จะไปหาว่าอีกฝ่ายเป็นพวก "ไร้การศึกษา" "หัวเกรียน" "อ่อนหัด" หรืออื่นๆ ตามแต่จะนึกเหมาเอาเองไปซะหมดแทนที่จะต่อสู้ด้วยเหตุผลในประเด็นนั้นๆ นี่แหละ แบบนี้ต้องเรียกว่าโลกทัศน์แคบเท่าหางอึ่งแล้วยังกระแดะจะเข้าร่วมในกระดานสนทนาอีก

อย่างเมื่อคืนนี้ก็เจอพวกบ้าที่เถียงกันอยู่ในกระทู้เรียกเอาว่า "ไอ้อ้วนติดคอมพ์" ถึงจะเคยเจอพวกแบบนี้มาเยอะแล้ว แต่ก็มีครั้งนี้แหละที่รู้สึกเจ็บใจจริงๆ
ไม่ๆ!!! ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นข้อกล่าวหาที่บังเอิญแทงใจดำหรอกนะ ถึงจะน้ำหนักมากหน่อยแต่ส่วนสูงก็พอดีกัน แล้วเราก็ยิ่งกว่ารู้ดีว่าในตัวเราเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งพอจะตีกับคู่อริทีละ 1 ต่อ 10 ได้สบาย ไม่ใช่พวกอ้วนเผละแน่ๆ ต้องเรียกว่า "ล่ำ" หรือ "บึกบึน" สิถึงจะถูก

ที่เรารู้สึกเจ็บใจถึงขนาดนั้น คงเพราะว่า...เจ้านั่นกล้าใช้วิธีต่ำช้าถึงขนาดเอาเรื่องรูปร่างหน้าตาภายนอก ที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณวุฒิของการแสดงความคิดเห็นเอาซะเลยมาใช้ แค่เพราะความอยากเอาชนะอีกฝ่ายนึง...ยังงั้นมากกว่า ถือเป็นวิธีที่ล้ำเส้นอย่างยอมรับไม่ได้จริงๆ แถมการใช้คำว่า "ติดคอมพ์" ในเชิงดูถูกเหยียดหยามนั่นอีก...

คนเราหลายๆคนมันก็ต้องมีสิ่งที่ชื่นชอบจนถึงขั้นหลงใหล แล้วถ้ามีมากๆก็เกิดเป็นวงการขึ้นมา ให้คนที่รักชอบในสิ่งเดียวกันมาพูดคุยแลกเปลี่ยนความไฝ่ฝันและประสบการณ์ด้วยกัน ถ้าสิ่งที่ชอบไม่ได้ก่อความเดือดร้อนให้ใคร นั่นก็เป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่รึ? ในเมื่อคนเราเป็นสัตว์สังคม แล้วก็ยังมีความสนใจหลากหลายเป็นการเฉพาะของตัวเอง แล้วคนที่ไม่ได้ชอบสิ่งนั้นๆ มีสิทธิ์แค่ไหนกันที่จะไปตัดสินค่าของสิ่งที่คนอื่นทำอยู่??
การเข้ามาในกระทู้ถาม-ตอบปัญหาคอมพ์เพื่อด่าคนในนั้นว่าเป็น "พวกติดคอมพ์" มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี เหมือนกับเดินเข้าไปกลางวงคนชอบดูอนิเม(หนังการ์ตูน) แล้วโพล่งว่า "ไอ้พวกบ้าการ์ตูน" หรือเข้าไปในเว็บที่เขาสูบรูปโป๊กัน แล้วด่าว่า "ไอ้พวกลามก" นั่นแหละ

แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ มีหลายคนเคยบอกไว้ว่าโลกไซเบอร์นั้นที่จริงก็เป็นเหมือนที่ระบายอารมณ์ของคนหลากหลายประเภทดีๆนี่เอง แต่ถึงยังงั้นมันก็ยังเป็นสังคมๆนึงอยู่ดี และการอยู่ร่วมในสังคมมันก็ต้องมีสิ่งที่เรียกว่า "มารยาท" เพื่อให้อยู่ด้วยกันได้อย่างราบรื่น

อา...ถ้ามีเวลามากพอ เราก็อยากจะทำเว็บเพื่อเผยแพร่และรณรงค์ในเรื่อง "จรรยาผู้ใช้เน็ต" ให้กับพวกมือใหม่หัดท่องโลกไซเบอร์อยู่เหมือนกัน แต่ก็กลัวๆอยู่ เพราะเราเองก็ยังไม่อยู่ในฐานะที่จะไปสั่งสอนใครได้อย่างเต็มที่ แถมถ้าเกิดเจอข้อกล่าวหา "อยากดัง" เข้าไปอีกคงแทบหมดกำลังใจเป็นแน่แท้ ยิ่งระยะหลังๆก่อโจทก์ไว้เยอะไปหน่อย คงต้องพยายามเก็บตัวเงียบๆซักพัก
ก็เห็นยังงี้ก็เถอะ แต่เราก็เป็นพวกละเอียดอ่อนเหมือนกันนะ ถึงจะเจอกับพวกตัวป่วนแต่ก็อดจะเกรงใจหรือเป็นห่วงความรู้สึกของอีกฝ่ายนึงอยู่ลึกๆไม่ได้ จนไม่กล้าทำอะไรรุนแรงไป แย่จริงๆเรานี่...ท่าทางคุณสมบัติคงยังไม่เหมาะที่จะเป็นผู้ดูแลบอร์ดจริงๆละมั๊ง ดีนะที่ไหวตัวทันบอกปฏิเสธคำเชิญชวนของคุณซาโต้ไปก่อนหน้านี้

ทันใดนั้นเอง ฟูจิโมโตะก็ออกจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงสวบสาบดังมาจากในป่าหนาทึบ และแสงสีเหลืองคู่หนึ่งลอยอยู่เบื้องหน้า
และแล้ว เขาก็ได้เห็นเมก้าซาวะกำลังเดินกะเผลกออกมาจากตรงนั้นในชุดนักเรียนมอมแมม ตามลำตัวมีรอยบุบเล็กๆน้อยๆอยู่หลายแห่ง

"นี่มัน...หุ่นยนต์!?!?"
เมก้าซาวะพลันหยุดกึกแล้วเงยหน้าขึ้นมองฟูจิโมโตะตั้งแต่หัวจรดเท้าทันที
"...เมื่อกี๊แกพูดว่าไงนะ?"
"โอ้ ให้ตายเถอะโรบิน พวกคุโรมาตี้นี่น่ากลัวจริงๆนึกไม่ถึงว่าจะมีเครื่องจักรสังหารแบบนี้อยู่ด้วย" ฟูจิโมตะยังคงพูดต่อไปอย่างทึ่งจัดด้วยความที่เป็นคนหลงใหลในเทคโนโลยีใหม่ๆ โดยไม่ทันได้สนใจสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ดวงตากลมรีสีเหลืองของเมก้าซาวะ พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเรืองสว่างออกมาอย่างน่ากลัว

"บัง-อาจ-เรียก-ฉัน-ว่า-หุ่น-ยนต์-งั้น-เรอะ--!!!!!"
"เฮ้ย!?"

เมก้าซาวะพุ่งปราดเข้ามาด้วยความเร็วสูงยิ่งยวด ส่งฝุ่นดินพุ่งกระจายขึ้นจากพื้นใต้เท้าเป็นทาง พร้อมกับเงื้อหมัดขวาออกจนสุด
ตูม~!!!! "อั๊ก-!!!"

ฟูจิโมโตะรู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะจะขาดไปชั่ววูบ ก่อนร่างของเขาจะถูกชกกระเด็นพุ่งดิ่งไปกระแทกกำแพงของเนินดินที่อยู่สูงขึ้นไปอย่างแรงจนเกือบจะฝังติดเข้าไป ความรู้สึกเจ็บปวดที่พุ่งปลาบขึ้นมาบอกเขาว่าซี่โครงของเขาบางซี่คงร้าวไปแล้ว


Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 01 ธ.ค.48 เวลา 17:21:02 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ