Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LOVE FANTASY-06-Tales of Lovingly Dragon ตอนที่ 5 มังกรเจ้าปัญญา...

ขอบคุณครับที่ติดตาม

ตอนที่ 5 มังกรเจ้าปัญญา...

“พรึบ...”

ท่ามกลางเปลวไฟที่ร้อนแรงจนสามารถกลืนกินยังทุกสิ่งไปจนหมดสิ้นแม้แต่ร่างของเซร์น่าที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทำเอาไลท์ที่ได้แต่จ้องมองไปถึงกับต้องร้องออกไปด้วยความตกใจอย่างสุดเสียง

“...องค์หญิง”

“หาว...”

แต่เจ้ามังกรเพลิงที่เบื้องหน้ากลับส่งเสียงหาวออกมาอีกครั้งหนึ่งก่อนที่มันจะใช้ลมหายใจที่พ่นยังเปลวไฟกล่าวออกมาอย่างเบื่อหน่ายว่า

“...น่าเบื่อชะมัดเลย”

“บ่นอะไรของแกกัน”

อยู่ๆก็มีเสียงของเด็กสาวดังขึ้นมาท่ามกลางกองเพลิงที่ลุกโชนก่อนที่ทั้งสายตาของไลท์และเจ้ามังกรกับจ้องมองไปเห็นยังเธอที่ยืนอยู่อย่างไม่เชื่อสายตา เพราะท่มกลางเปลวเพลิงที่รู้ลุกร้อนแรงกลับไม่แม้แต่จะเผาไหม้ถึงชายเสื้อผ้าที่เซร์น่าสวมใส่อยู่เลย...

อย่าว่าแต่เส้นผมหรือผิวกาย...

“องค์หญิง”

ไลท์ส่งเสียงร้องขึ้นมาอีกครั้งด้วยความดีใจเป็นอย่างยิ่งท่ามกลางเสียงของเจ้ามังกรที่ร้องออกมาด้วยความตกใจว่า

“บ้าน่า...”

ก่อนที่แววตาอันแหลมคมและชาญฉลาดของมันจะเหลือบไปเห็นยังลูกนกฟินิกส์-ฟรีน๊อกที่บินอยู่เนือบ่าซ้ายของหญิงสาวถึงกับพยักหน้าตอบรับออกมาว่า

“...อย่างนี้นี่เองหรือ”

เพราะการที่เซร์น่าได้รับการคุ้มครองจากราชันย์ผู้ครองบัลลังก์แห่งไฟทำทำให้เปลวเพลิงทั้งมวลไม่สามารถสร้างถึงทำความอันตรายให้กับเธอได้...

แม้เจอคู่ต่อสู้แบบนี้การใช้เปลวเพลิงที่ไม่ว่าจะร้อนแรงสักแค่ไหนก็ไม่เป็นผล-ถือว่าเป็นการไม่ฉลาด...

“...ฮึม...”

เจ้ามังกรที่มีเค้นหัวเราะออกมาเล็กน้อยด้วยความสบใจถึงกับส่งเสียงร้องออกมาทันทีว่า

“...งั้นลองรับเจ้านี่ดู”

“เปรี้ยง...”

ท่อนหางที่ใหญ่โตของมันถึงกับฟาดตวัดลงมายังพื้นที่เด็กสาวยืนอยู่อย่างไม่ปราณี เพราะถ้าไม่สามารถใช้ยังเวทมนตร์หรือเปลวไฟที่ถนัดได้ก็ต้องใช้ยังพละกำลังและร่างกายที่ใหญ่โตเล่นงานยังอีกฝ่ายแทน...

มังกรไม่ได้เพียงแค่ทรงภูมิปัญญาเท่านั้น...

...แต่ยังทรงพลังด้วย

“...ครืน”

พื้นดีถึงกับสั่นสะเทือนแตกแหลกลานไปในพริบตาทันทีที่หางอันใหญ่โตของมันฟาดลงไปราวกับจะบดขยี้ยังร่างของเด็กสาวให้เป็นฝุ่ยฝงไปก่อนที่มันจะยกตวัดหางกลับไปมองดูยังผลงาน...

...

พื้นดินที่เซร์น่าเคยยืนอยู่กลับพบเพียงแค่ความว่างเปล่า...

...ปราศจากร่างของเธอ

“หือ...”

เจ้ามังกรเพลิงที่ไม่เห็นยังร่างของเซร์น่าตาที่คาดไว้ถึงกับคำราออกมาเล็กน้อยราวกับเหมือนจะรับรู้ก่อนที่จะได้ยินยังเสียงของเธอดังก้องขึ้นมาว่า

“มองไปที่ไหนกัน”

“ควับ...”

เจ้ามังกรเพลิงรีบเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงทันที-เห็นถึงร่างของเซร์น่าที่ในยามนี้กำลังลอยอยู่กลางอากาศราวกับมีปีกแห่งเปลวเพลิงช่วยให้ถลาไปตามลมกลับตวัดยังคมดาบเลเบียแดงในมือแทงลงมายังกลางหน้าผากของมันอย่างสุดแรงราวกับวิหกเพลิงพุ่งลงมาพร้อมทั้งเสียงร้องที่ดังลั่นว่า

“...ฟินิก้าสแมท”

“โครม...”

เสียงลั่นดังพร้อมทั้งใบหน้าของเจ้ามังกรถึงกับเงยเซไปยังด้านหลังทางแรงโจมตี...ส่วนเซร์น่าที่กระโดดทิ้งกายถอยหลังลงพื้นกลับยืนยิ้มร้องถามออกไปด้วยความมั่นใจว่า

“เป็นไงล่ะ”

ราวกับว่าเธอสามารถพิฆาตเจ้ามังกรร้ายนั่นเอาไว้ได้ในพริบตา...

แต่...

“...”

ยามเมื่อกลุ่มควันที่จางลงไปกลับปรากฏยังภาพของเจ้ามังกรที่ชะโงกหน้ากลัมาจ้องมองยังเด็กสาวราวกับจะหัวเยาะเย้ยพลางกล่าวออกมาว่า

“มีแรงแค่นี้เองหรือ...”

ยังกลางหน้าผากที่โดนคมดาบโจมตีลงไปกลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยบาดเจ็บใดๆปรากฏขึ้นมา
เลย-มันยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...มันไม่แรงพอที่จะทำให้ข้าบาดเจ็บได้หรอก”

ถึงกลางหน้าผากของมังกจะเป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของพวกมันก็ตาม แต่ก็โจมตีไปตรงๆนอกจากจะต้องใช้ยังความกล้าแล้วยังต้องมีอาวุธและพลังทำลายที่มากพอจะสร้างยังบาดแผลให้กับมันด้วย เพราะเกล็ดของมังกรส่วนมากแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กหรือเพชรเสียอีก...

โดยเฉพาะมังกรที่มีขั้นสูงๆด้วยยิ่งแล้วใหญ่...

“บ้าน่า...”

เซร์น่าที่เห็นถึงการโจมตีของเธอไม่ได้ผลถึงกับส่งเสียงร้องออกไปด้วยความตกใจพลางจับจ้องมองไปอย่างไม่เชื่อสักเท่าไหร่ เพราะการโจมตีของเธอปกติสามารถล้มมนุษยหรืออัศวินที่สวมเกราะถือโล่ได้นับสิบๆคนเลยที่เดียว...

แต่เธอคล้ายลืมไปว่า”นั่นเป็นแค่มนุษย์”...

“ฮึ...ฮึ...ฮึ...”

เจ้ามังกรเพลิงที่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อยอย่างขบขันยังใช้กรงเล็บที่แหลมคมของมันตะบปไปยังร่างของเซร์น่าทันทีพร้อมทั้งส่งเสียงร้องออกไปว่า

“...ตาข้าบ้างล่ะ”

“ควับ...”

แต่เซร์น่าที่กระโดดหลบยังกรงเล็บซ้ายไปอย่างง่ายดายถึงกับยิ้มเยาะยังเจ้ามังกรออกไปว่า

“ไม่ได้กินฉันหรอก”

“ฟู่...”

แต่เจ้ามังกรที่ยิ้มไม่ตอบกลับพ่นยังเปลวเพลิงที่แสนร้อนแรงของมันออกมาใสยังร่างของเซร์น่าที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศด้วยแววตาที่เจ้าเล่ห์...เด็กสาวที่ไม่รอช้ารีบใช้ยังมือซ้ายที่ว่างอยู่กวาดออกไปยังกลุ่มไฟจนแตกกระจายพร้อมทั้งส่งเสียงร้องเยาะเย้ยยังอีกฝ่ายออกไปว่า

“เจ้าโง่นี่ไม่จำเลยหรือไงว่าเปลวไฟของเจ้า-มัน...”

แต่เซร์น่าที่คล้ายกับยังไม่สามารถกล่าวอะไรออกมาได้จนจบกลับรู้สึกได้ถึงเงาสีแดงขนาดใส่อันหนึ่งพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็วทันที-เธอที่ไม่รอช้าจึงได้แต่ใช้ยังดาบเรเปียร์ในมือรีบตวัดยังยังด้านซ้ายมือทันที...

“เปรี้ยง...”

ร่างของเซร์น่าที่ลอยอยู่กลางอากาศถึงกับโดนยังอุ้มมือขวาของเจ้ามังกรไฟตบกระเด็นลงไปนอนกองอยู่บนพื้นทันที...ไลท์ที่จ้องมองเห็นถึงกับส่งเสียงร้องออกไปอย่างดังลั่นว่า

“องค์หญิง...”

ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเห็นยังร่างของเซร์น่าที่เหมือนกับจะได้รับบาดเจ็บถึงกับนั่งชั่นเข่าซ้ายอยู่ใช้ดาบในมือยันปักพื้นเอาไว้พร้อมทั้งปากที่แตกจนมีเล็กไหลออกมาเล็กน้อยเหมือนกับจะไม่มีแรงสามารถลุกขึ้นมายืนได้อีกแล้ว...เจ้ามังกรไฟที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจว่า

“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...หมดฤทธิ์แล้วสิน่ะ...”

เพราะถึงอีกฝ่ายจะเก่งแค่ไหนก็ยังเป็นมนุษย์...

...เป็นเพียงแค่เด็กสาวเท่านั้น...

ไม่สามารถเอาชนะยังมังกรชั้นกลางระดับสูงเช่นมันได้หรอก...

“...เอาล่ะ...จบเสียที”

เจ้ามังกรเพลิงที่ไม่รอช้ารีบตวัดเงื้อยังกระเล็บซ้ายขึ้นหมายที่จะตะปบลงไปยังร่างของเซร์น่าที่กำลังนั่งอยู่ ณ เบื้องหน้าของมันทันที...

“อย่าน่ะ...”

ก่อนที่กรงเล็บนั่นจะหยุดลงไปพร้อมทั้งส่งเสียงร้องที่ดังลั่นและร่างของไลท์ที่พุ่งเข้าไปขว้างยังเบื้องหน้าของเซร์น่าและเผชิญหน้ากับเจ้ามังกรไฟทันที...

“หือ...”

เจ้ามังกรที่ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายพลางจับจ้องมองไปยังไลท์ได้ถึงร่างกายที่อ่อนแอเหมือนกับมนุษย์ทั่วๆไปที่ไม่ได้มีพลังวิเศษอะไรถึงกับใช้ยังปลายเล็บที่แหลมคมกรีดลงไปอย่างแผ่วเบายังเสื้อของเขาจนขาดออกไปอย่างง่ายดายราวกับโดนยังคมมีดที่คมกริบกรีดออกพลางกล่าวออกไปว่า

“...เจ้ามนุษย์ที่แสนจะอ่อนแอเช่นเจ้ากล้าที่จะสั่งข้าหรือ”

“ชะ...ใช่...ใช่แล้ว...”

ไลท์ที่รวบรวมยังความกล้าทั้งมวลยังคงกล่าวต่อไปอีกด้วยร่างกายที่สั่นเทาว่า

“...ห้ามแกทำร้ายองค์หญิงน่ะ”

“หือ..”

เจ้ามังกรไฟที่คล้ายกับติดนิสัยเค้นเสียงขึ้นจมูกกลับยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์นิดๆราวกับคิดอะไรที่ชั่วร้ายออกมาพลางก้มยังใบหน้าเข้ามาใกล้ยังไลท์แล้วใช้ยังปลายลิ้นเลียที่หน้าอกของเขาแล้วจึงส่งเสียงกินออกมาว่า

“...จะว่าไปรสชาติเจ้าก็ดีไม่เลวเลย...”

มันที่ยิ้มออกมาอีกครั้งราวกับวางแผนการอะไรบางอย่างเอาไว้พลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...ข้าจะไม่ฆ่าเด็กสาวคนนั้นก็ได้ถ้า...”

“ถ้า...”

ยามเมื่อเห็นไลท์เผลอร้องตามน้ำเสียงของมันออกมาด้วยความหวังแล้วจึงกล่าวออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ว่า

“ถ้าเจ้ายอมเป็นอาหารให้กับข้า”

“หา...”

ไลท์ที่ได้ยินถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นด้วยร่างที่สั่นเทา เพราะถ้าเขายอมให้มันกิน-เจ้ามังกรไฟก็จะปล่อยยังองค์ญิงเซร์น่าไป...

แค่ใช้ชีวิตของเขาแลกยังชีวิตของเธอเท่านั้นเอง...

เป็นการเลือกเปลี่ยนที่เท่าเทียมยิ่ง...

...แต่เป็นการเลือกเปลี่ยนที่อยากจะตัดสินใจ

“ว่าไงล่ะ”

เจ้ามังกรที่จ้องมองมายังไลท์ราวกับจะดูถูกพลางส่งเสียงกล่าวออกมาทันทีราวกับรอคอยยังคำตอบที่เหมือนกับมันทราบอยู่ในใจอยู่แล้วก็ไม่ปาน...

“อย่าน่ะ...”

เซร์น่าที่คล้ายกับพยายามจะรวบรวดแรงลุกขึ้นมาต่อสู้อีกครั้ง-แต่ไม่สำเร็จ เพราะอาการบาดเจ็บกลับมากกว่าที่คิดไว้จึงทำให้เธอต้องทรุดลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นอย่างช่วยอะไรไม่ได้...

“ตุบ...”

แต่เด็กสาวที่คล้ายกับไม่ยอมแพ้ยังกล่าวต่อมาอีกว่า

“...ใครจะยอมให้คนรับใช้อย่างแกมาช่วยชีวิตกันล่ะ...”

เซร์น่าที่มีทิฐิสูงไม่ยอมรับถึงความพ่ายแพ้และการช่วยเหลือจากใครถึงกับสามารถลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้งด้วยขาที่สั่นเทาเตรียมพร้อมที่จะสู้อีกครั้งแม้จะต้องตายก็ตามยังร้องตะโกนก้องออกไปว่า

“...ถ้าอย่างงั้นฉันยอมตายดีกว่า”

เพราะเด็กสาวอย่างเธอยอมตายได้แต่ยอมแพ้ไม่ได้...

“ไม่เป็นไรครับ...”

แต่อยู่ๆไลท์ที่หันไปมองยังเซร์น่าที่ยืนอยู่ยังเบื้องหลังถึงกับยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อย เพราะตลอดมาชีวิตที่ไร้ค่าของเขาถ้าทำประโยชน์ให้กับทุกคนได้บ้างก็ดี...

โดยเฉพาะถ้าสามารถทำให้เซร์น่าสามารถรอดชีวิตกลับไปได้...

เพราะเธอเป็นคนแรกที่ตั้งชื่อให้กับเขาและเห็นว่า”เขาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง”...

“...ลาก่อนน่ะครับ...”

ไลท์ที่ยิ้มออกมาพร้อมทั้งหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไร้เสียงให้กับเซร์น่าอีกครั้งหนึ่งพลางหันกลับไปมองยังเจ้ามังกรไฟที่เบื้องหน้าแล้วกล่าวออกไปว่า

“...จะกินผมก็ได้-แต่จะต้องปล่อยยังองค์หญิงไปตามสัญญาน่ะ”

“ไม่น่ะ...”

เซร์น่าที่คล้ายกับไม่ยินยอมถึงกับส่งเสียงร้องตะโกนออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งรู้สึกดัถึงพลังได้หลั่งไหลออกมาจากส่วนลึกของหัวใจจนพร้อมที่จะสู้ตายอีกครั้งหนึ่งพลางร้องตะโกนออกไปว่า

“...ฉันไม่ยอมอย่างเด็ดขาด”

แล้วด้วยร่างที่คล้ายกับอาบยังประกายสีทองจางๆกำลังจะพุ่งเข้าไปหาได้ทุกเมื่อหากเจ้ามังกรอ้าปากออกมา เพราะเธอคิดจะเสี่ยงครั้งสุดท้ายโดยแทงยังคมดาบทะลุปากของมันออกไป...

“หือ...”

แต่เจ้ามังกรที่คล้ายกับสังเกตเห็นถึงพลังของเซร์น่าในยามนี้และประกายแสงสีม่วงจางๆที่หัวใจของไลท์ถึงกับยิ้มออกมาเอาเจ้าเล่ห์ว่า

“...เอางี้นี่เองหรือ...”

มันที่ถอยหลังไปพลางล้มตัวลงไปนอนอีกครั้งแล้วกล่าวออกไปอีกอย่างไม่สนใจอะไรอีกว่า

“...ข้าไม่มีอารมณ์เล่นด้วยแล้ว-กลับไปเถอะเจ้ามนุษย์เอย”

“หา...”

สร้างยังความประหลาดใจให้กับเซร์น่าเป็นอย่างยิ่งที่สามารถรอดชีวิตและสามารถช่วยชีวิตของไลท์เอาไว้ได้...ส่วนไลท์ที่ทรุดลงไปนั่งอยู่กับพื้นอย่างหมดแรงด้วยหยาดเหงื่อมากมายที่รินไหลออกมาถึงกับหันไปกล่าวกับเซร์น่าว่า

“เรารอดแล้ว-องค์หญิง...”

“...”

เซร์น่าที่ยิ้มรับกลับไปอย่างโล่งใจให้กับไลท์ที่เหมือนกับเธอและเขาได้รอดชีวิตราวกับปาฏิหาริย์นก่อนที่จะได้ยินเสียงที่กล่าวต่อมาของไลท์ว่า

“...เซร์น่า...”

พร้อมทั้งร่างของเด็กชายที่เบื้องหน้าก็ล้มหมดสติไปยังด้านหลังทันที...เซร์น่าที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปหายังเขาก่อนที่จะร้องถามออกไปว่า

“เป็นอะไรไป...”

ยามเมื่อมือของเธอสัมผัสได้ถึงตัวเขาก็พบว่า”ร่างกายร้อนแรงพอๆกับเปลวไฟ”จนต้องร้องออกไปว่า

“...นี่มันอะไรกัน”

เพราะเธอไม่เคยพบสัมผัสยังร่างกายของมนุษย์ที่ร้อนแรงเช่นนี้มาก่อนเลยจึงได้แต่ทรุดลงไปนั่งอีกคนด้วยความตกใจและหมดแรงทำอะไรไม่ถูกอีกคน...

“...”

แต่กลับไม่มียังเสียงตอบกลับมาจากร่างที่นิ่งเงียบลงไปของไลท์ทั้งๆที่ยังมีลมหายใจและร่างกายที่ร้อนล้วกเช่นนี้...

หัวใจยังคงเต้นอยู่...

...เต้นอยู่อย่างหนักราวกับเครื่องยนต์ที่กำลังสูดฉีดอย่างรุนแรงยิ่

“ลุกขึ้นมาสิ...”

เซร์น่ที่เหมือนกับทำอะไรไม่ถูกยังคงออกคำสั่งต่อไปอีกว่า

“...นี่เป็นคำสั่ง”

“...”

แต่คำสั่งของเธอกลับไร้ผลยังร่างที่นิ่งเงียบและสิ้นสตินี้...

“เจ้าเด็กนั้นกำลังเป็นไข้...”

เจ้ามังกรไฟที่คล้ายกับกำลังนอนหลับอยู่เหมือนกับไม่สนใจอะไรยังคงส่งเสียงกล่าวออกมาอีกว่า

“...เรื่องแค่นี้ไม่รู้หรือไงกัน”

“ไข้...”

เซร์น่าที่ได้ยินถึงกับต้องกล่าวทวนคำออกไปอย่างงงๆว่า

“...ไม่สบายหรือ”

กับเด็กสาวที่ไร้รับถึงการคุ้มครองจากไฟและพสุธาเช่นเธอทำใช่สายลมหนาวหรืออากาศทีร้อนจัดทำให้เธอต้องป่วยได้-อาการป่วยจึงเป็นสิ่งที่ห่างไกลจากเธอยิ่งนัก...

เพราะในพระราชวังหากมีคนรับใช้ป่วยจะถูกกักบริเวณไม่ให้ออกไปไหนหรือถึงป่วยหนักจะถูกส่งตัวออกไปจากวังทันทีจนกว่าจะหาย-เพื่อไม่ใช่อาการป่วยติดยังเหล่าเชื่อพระวงค์...

ส่วนพระราชาที่แรงแข็งมักไม่คเคยป่วยเลยและพระราชินีก็เช่นกันถ้ามีอาการเพียงเล็กน้อยก็จะสั่งห้ามยังเซร์น่าเข้าใกล้ด้วยข้ออ้างที่ว่า”กำลังทรงถือศีลอยู่”...

ถึงเซร์น่าจะเคยได้ยินถึงอาการป่วยมาบางก็ตาม-แต่กลับไม่เคยพบยังคนที่ป่วยเป็นไข้จริงๆเลยสักคน...

...ไลท์จึงเป็นคนแรก

“อาการป่วยเกิดขึ้นได้เมื่อร่างกายของสิ่งมีชีวิตอ่อนแอลง...”

เจ้ามังกรที่คล้ายกับชำเหลียงยังดวงตาที่หลับขึ้นมามองดูยังเด็กสาวด้วยความสนใจยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...อาจเกิดขึ้นได้เพราะได้รับเชื้อโรคหรือร่างกายได้รับบาดเจ็บและอีกอย่างก็คือดวงวิญญาณหรือจิตใจได้รับความกระทบกระเทือนจึงส่งเสียกระทบต่อร่างกาย...”

หมดที่หยุดเล็กน้อยจึงกล่าวต่อมาอีกว่า

“...หรือจะพูดอาจง่ายๆก็คืออาการป่วยเกิดจากยามเมื่อพลังชีวิตอ่อนแอลงก็ว่าได้”

“แล้วจะต้องทำยังไงล่ะ”

เซร์น่าที่ไม่รู่ว่าจะต้องทำยังไงถึงจะช่วยเหลือยังไลท์ได้จึงร้องถามยังเจ้ามังกรที่เธอพึ่งคิดจะฆ่ามันเมื่อครู่ออกไป...เจ้ามังกรที่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์พลางมองไปตามร่างของไลท์แล้วกล่าวต่อไปว่า

“การที่เจ้าเด็กนั่นป่วยก็เพราะต้องทำงานหนัก พักผ่อนน้อยและได้รับยังสารอาหารไม่เพียงพอ...”

มันที่คล้ายกับสังเกตเห็นอะไรจึงกล่าวออกมาอีกว่า

“...นอกจากนี้ดูเหมือนว่ายังได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้วด้วยบวกกับต้องโดนลากออกมาเผชิญความลำบากทั้งวัน-ในตอนแรกที่จิตใจยังหวั่นวิตกหนักแน่นอยู่จึงไม่ส่งผลอะไร...”

“แล้วทำไมถึงได้ป่วยขึ้นมาได้ล่ะ”

ยามเมื่อได้ยินยังเซร์น่าร้องถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ-มันจึงตอบออกมาว่า

“แต่พอจิตใจผ่อนคลายลงก็ทำให้อาการกำเริบขึ้นมายังไงล่ะ”

“แล้วต้องทำไง”

เธอร้องถามออกไปอีกครั้งหนึ่ง เพราะไม่รู้จะทำยังไงดี...เจ้ามังกรจึงกล่าวออมาว่า

“แค่ปล่อยให้นอนพักซักวันสองวันก็คงไม่เป็นอะไรแล้ว...”

เพราะถึงยังไงอาการของไลท์ก็ไม่ได้หนักอะไรมาก็แค่ไข้หวัดจากพิษบาดแผลเท่านั้น-แต่เพื่อความแน่นใจเจ้ามังกรยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...แต่จะให้ดีเจ้าที่สามารถใช้พลังเวทแห่งไฟได้ก็น่าจะลองใช้เวทรักษาอาการของเจ้าเด็กนั่นให้อุณหภูมิลดลงดูและค่อยดูแลอย่างใกล้ชิดก็พอ”

“หือ...”

เซร์น่าที่ได้ยินจึงไม่รอช้ารีบก้มลงไปเอามือทาบยังหน้าอกของไลท์แล้วกล่าวออกไปอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“...ขอพระเจ้าผู้สรรคสร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานพลังของพระองค์ผ่านราชันย์ผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งเปลวเพลิงประทานยังเปลวเพลิงแห่งชีวิตคืนแก่ร่างนี้ด้วยเถิด...เปลวเพลิงแห่งการรักษา-คีฟ”

“พรึบ...”

สิ้นเสียงของเซร์น่าก็ปรากฏยังประกายสีแดงของเปลวเพลิงแผ่ขยายจากมือขวาออกไปเธอแผ่ไปตามร่างของไลท์ที่กำลังนอนสลบอยู่ในพริบตาจนค่อยๆรักษายังบาดแผลของเขาพร้อมทั้งลดอุณหภูมิของร่างกายจากพิษไข้ไปในเวลาเดียวกัน...

“อืมม์...”

ยามเมื่อได้เห็นถึงสีหน้าที่สงบลงและร่างการที่ลดยังความร้อนของไลท์ลงแล้วก็ทำเอาเซร์น่าถึงกับเผลอยิ้มและส่งเสียงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ

“เฮ้ย...”

ยังคีฟที่เป็นเวทธาตุไฟขั้นที่ 13 ใช้สำหรับรักษากับบาดแผลและอาการบาดเจ็บขั้นต่ำพอๆกับเวทไลฟ์ในธาตุน้ำที่อยู่ขั้นที่ 5 แต่ดีกว่าที่สามารถช่วยลดอุณหภูมิทำให้รักษาไข้ได้ด้วย...

“หลังจากนั้นก้อ...”

เจ้ามังกรที่เห็นถึงสีหน้าที่เหมือนกับจะโล่งใจของเซร์น่าแล้วจึงกล่าวต่อมาอีกว่า

“...ตลอดเวลาที่เจ้าหนูนั้นนอนพักผ่อนเจ้าจะต้องค่อยดูแลอย่างดีไม่ใช้อุณหภูมิขึ้นสูงอีกมิฉะนั้นอาการไข้จะกลับมาอีกครั้งแล้วที่นี้อาจจะรักษาอยากกว่าเดิมด้วย”

“ต้องทำไงบ้างล่ะ”

เซร์น่าส่งเสียงร้องถามออกไปด้วยความอยากรู้และสนใจพอๆกับไม่ต้องการให้ไลท์ที่เป็นเหมือนกับทาสที่ซื่อสัตย์ของเธอต้องตายไป...

“โดยทั่วไปแล้วคนที่ป่วยเป็นไข้จะกระหายน้ำ-เจ้าต้องต้องคอยเอาน้ำให้ดื่นในเวลาที่กระหาย...”

เจ้ามังกรที่คล้ายกับหลับตาลงไปอย่างไม่สนใจอะไรอีกราวกับจะปล่อยยังภาระทั้งมวลให้ไลท์เป็นคนดูแลยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ที่ด้านในของถ้ำนอกจากมีน้ำจากลำธารน้ำใต้ดินที่ขังอยู่แล้วยังมีหญ้าสมุนไพรสำหรับใช้ลดไข้ด้วย-เอามาบดให้ละเอียดแล้วผสมกับให้เจ้าหนูนั่นกินลงไปก็พอที่จะช่วยให้หายเร็วขึ้น”

“เข้าใจแล้ว...”

เซร์น่าที่ไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าไปยังด้านในถ้ำอย่างรวดเร็วจนพบยังลำธารที่เจ้ามังกรว่าจริงๆและที่ด้านข้างลำธารก็ยังมีหญ้าสีเขียวเข้มอย่จึงรีบเอาถ้วยทองคำที่อยู่ใกล้ๆซึ่งมีขนาดราวกับขันใบหนึ่งตักน้ำพร้อมทั้งเด็ดเอาหญ้าสีเขียวขึ้นมากำหนึ่งแล้วออกแรงบีบขย่ำมันจนบ่นให้กลายเป็นผงผสมลงไปกับน้ำในถ้วยทันทีก่อนที่จะรีบพุ่งกายกลับไปหายังร่างของลท์ที่เหมือนกับจะนอนอยู่แล้วยกหัวของเขาขึ้นมาบังคับให้ดื่มน้ำในถ้วยลงไปทันที...

“ฮึก...ฮึก...”

ถึงจะมีน้ำผสมหญ้าสมุนไพรมากมายที่ไหลรินรดไปตามเสื้อผ้าและร่างของไลท์-แต่ก็มีมากมายกว่าครึ่งที่ไหลเข้าไปในปากของเด็กชายจนช่วยลดยังความร้อนและความกระหายที่เกิดขึ้นมาให้กับเขาได้เป็นอย่างยิ่ง...

“เฮ้ย...”

เซร์น่าที่เห็ยเช่นนั้นจึงเผลอยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจพลางเอามือยกขึ้นมาบาดยังหยาดเหงื่อทันทีก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ถึงร่างกายที่บาดเจ็บเล็กน้อยจากการต่อสู้จึงรีบเอามีมือทาบยังหน้าอกพลางกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ววว่า

“...ขอพระเจ้าผู้สรรคสร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานพลังของพระองค์ผ่านราชันย์ผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งเปลวเพลิงประทานยังเปลวเพลิงแห่งชีวิตคืนแก่ร่างนี้ด้วยเถิด...เปลวเพลิงแห่งการรักษา-คีฟ”

“พรึบ...”

สิ้นเสียงของเธอก็ปรากฏยังประกายไฟอาบร่างชำระร่างบาดแผลและความเหนื่อยอ่อนไปจากร่างทันทีแล้วเซร์น่าที่คล้ายกับรู้สึกได้ถึงเนื้อตัวที่เหนียวจากการต่อสู้จึงหันไปมองดูยังไลท์ที่หลับสนิทและเจ้ามังกรที่กรนส่งเสียงดังอยู่

“ครอก...ครอก...”

“...”

เธอที่ยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วจึงรีบกระโดดพุ่งกายหายเข้าไปยังด้านหลังของถ้ำที่เป็นลำธารน้ำใต้ดินทันทีก่อนที่จะรีบถอดเสื้อผ้ากระโดดลงไปอาบน้ำชำระร่างกายจนพอใจแล้วกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็วยิ่ง...

...

ไลท์ยังคงหลับสนิทและเจ้ามังกรยังคงส่งเสียงกรนอยู่จึงไม่มีอะไรที่ต้องน่าเป็นห่วงอีก-เซร์น่าที่รู้สึกสบายตัวแล้วจึงเลือกยังกองหินที่อยู่ใกล้ๆกับไลท์และพิงตัวลงไปนอนทันที...

“ฝากด้วยน่ะ-ฟรีน๊อก”

เด็กสาวกล่าวกับเจ้าลูกนกฟีนิกส์ที่บินตามเธอตลอดด้วยความไว้ใจก่อนที่จะหลับตาลงไปด้วยความเหนื่อยอ่อนนิดๆพร้อมทั้งเสียงตอบรับของมัน

“พรึบ...”

ราวกับเสียงสิหกเพลิงกระพือปีก-เจ้าลูกนกฟินิกส์ที่ไม่รอชี้บกางปีกบินไปรอบๆร่างของเซร์น่าเป็นวงกลมจนเกิดยังประกายแสงสีแดงราวกับกำพงแห่งการพิทักษ์ขึ้นมาปกป้องเธอในยามที่หลับใหลลงไปนี้...
-----------------------------

“น้ำ...”

ท่ามกลางความมืดและความหนาวเย็นที่ร่างกายเหมือนกับโดนยังกองไฟเผาแผดเป็นระยะๆจนลำคอของไลท์ถึงกับต้องแห้งผากออกไปกลับรู้สึกได้ถึงน้ำที่ขมจนอยากที่จะกลืนกินลงไป-แต่กลับทวียังความเย็นอย่างแปลกประหลาดราวกับสายน้ำรินไหลผ่านลงมาในลำคอแผ่กระจายออกไปทั่วร่างนำพาความเย็นสบายมาให้...

“...น้ำ...”

ไลท์ไม่มีทราบว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ร่างกายร้อนขึ้นจนต้องการน้ำแล้วมีน้ำขมๆที่เย็นผ่านเข้ามาบรรเทายังความร้อนให้จางหายไปจนกระทั้งเขารู้สึกได้ถึงความโปรดปร่องจนทำให้เปลวไฟที่
เหมือนกับลุกโชนอยู่ในร่างกายดับลงไปจริงๆ...

ไลท์ที่รู้สึกสบายจึงหลับสนิทไปจนตลอดคืน...

...

กว่าที่เด็กชายจะรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งก็เป็นยามที่ดวงตะวันฉายแสงแรกของวันสาดส่องขึ้นมาแล้ว-แม้จะเป็นเพียงแค่แสงสว่างเล็กน้อยอันเบาบางที่ทะลุยังซอกหินของถ้ำลงมาก็ตามที...

“อืมม์...”

ยามเมื่อไลท์ที่ลืมตัวพร้อมทั้งลุกขึ้นมาอีกครั้งพร้อมทั้งอาการไข้ที่จางหายไปจนหมดสิ้นถึงกับกวาดสายตาจ้องมองไปรอบๆด้วยความงงๆราวกับพยามที่จะทำความเข้าใจยังเหตุการณ์...

หลังจากที่เซร์น่าต้องสู้แล้วแพ้ให้กับเจ้ามังกรเขาก็ได้ขอแลกชีวิตกับเธอโดยให้มันยอมกินเป็นอาหารไม่ใช่หรือ-เขายังมีชีวิตอยู่...

ไม่ได้โดนกิน...

...ความร้อนที่เกิดขึ้นมานันเกิดขึ้นมาจากพิษไข้ไม่ใช่เพราะตกไปอยู่ในกระเพาะที่ร้องปานเปลวไฟของมัน

“...เอ๋ะ”

เกิดที่ไลท์ซึ่งมองไปเห็นยังร่างของเด็กสาวที่กำลังนอนอยู่ใกล้ๆพร้อมทั้งถ้วยทองคำที่ใส่ยังน้ำสีเขียวเข้มโชยกลิ่นที่ยังคงติดจมูกเขาอยู่ให้ยามนี้ทำให้เด็กชายทราบได้ทันทีว่า”ตลอดเวลาที่เขาเป็นไข้นอนซอมอยู่กลับได้ยังเด็กสาวค่อยเอาน้ำและยาป้อนให้จนหาย”...

“...”

หยาดน้ำตาถึงกับไหลรินออกมาจากดวงตาของไลท์อย่างไม่รู้ตัว เพราะใครจะคิดล่ะว่าขชีวิตของเด็กน้อยที่โดนดูถูกและต้องสาบเช่นเขาจะมีคนสนใจถึงมันอยู่...

คนที่เป็นถึงเจ้าหญิงรัชทายาทอันสูงส่งยิ่งของดราเรนัส...

“...องค์หญิง”

สิ้นเดียวที่ไลท์ทำได้ในยามนี้คือคุกเข่าลงไปอีกครั้งให้กับเธอในฐานะของข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ยิ่ง เพราะทั้งชีวิต วิญญาณและหัวใจของเขาสามารถมอบให้แต่ตายเพื่อเธอได้อย่างไม่เสียดายอะไรอีกแล้ว...

“หือ...”

แต่เซร์น่าที่คล้ายกับรู้สึกตัวขึ้นมาจากการนอนพิงก้อนหินถึงกับเห็นยังไลท์ที่คุกเข่ารอคอยอยู่เบื้องหน้าถึงกับรีบส่งเสียงกล่าวออกมาทันทีว่า

“ทำอะไรน่ะ”

“ผมขอขอบพระทัยองค์หญิงที่ช่วยชีวิตกระหม่อนไว้”

ไลท์ส่งเสียงกล่าวออกไปทันที...แต่เซร์น่าที่ลุกขึ้นกลับเค้นเสียงรองออกมาว่า

“เชอะ...”

เธอยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...หน้าที่ปกป้องประชาชนและข้ารับใช้เป็นหน้าที่ของเชื้อพระวงค์อยู่แล้ว”

“ครับ”

ไลท์ได้แต่พยักหน้ารับลงไปอีกครั้งด้วยความยินดี...เซร์น่าที่เห็นจึงกล่าวต่อไปอีกว่า

“จำไว้ว่าชีวิตของนายเป็นของฉัน...”

เธอที่จ้องมองไปยังใบหน้าของไลท์ด้วยคำสั่งราวกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์สั่งต่อข้ารับใช้ว่า

“...ห้ามตายโดยที่ฉันไม่อนุญาตอย่างเด็ดขาด...ข้าใจมั้ย”

“พะยะค่ะ”

ไลท์ถึงกับก้มศีรษะให้กับปลายเท้าของเด็กสาวทันทีด้วยความเคารพยังเธอยิ่งราวกับจะมอบยังทุกสิ่งทุกอย่างนับตั้งแต่นี้ต่อไปเพื่อองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ที่ยืนอยู่อย่างสง่างามน่ะเบื้องหน้านี้แล้ว...แต่เซร์น่าที่คล้ายกับยิ้มออกมาด้วยความพอใจนิดแล้วจึงกวาดสายตาจ้องมองไปยังเจ้ามังกรไฟเต็มที่คิดจะแก้มืออีกครั้งหนึ่ง...

”ครอก...ครอก...ครอก...”

“ชิ...”

แต่เมื่อได้ยินยังเสียงของเจ้ามังกรไฟที่กรนออกมาราวกับไม่รู้เรื่องอะไรกลับทำเอาเธอหมดอารมณ์ที่จะต่อสู้ด้วยแล้วถึงกับต้องเค้นเสียงร้องออกมาด้วยคามไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง-เซร์น่าที่ไม่รอช้าจึงรีบหันกลับมาร้องสั่งยังไลท์ออกไปทันทีว่า

“เรารีบกลับกันเถอะ”

เพราะนี่เธอก็หนีหายออกมาทั้งวันทั้งคืนแล้วปานนี้ที่พระราชวังจะต้องเป็นห่วงเธออย่างแน่นอน-เด็กสาวที่ไม่รอช้าจึงรีบก้าวเดินตรงออกไปจากถ้ำอย่างรวดเร็วทันทีโดยไม่รอยังเสียงร้องของไลท์ที่ดังไล่หลังขึ้นมาว่า

“รอเดี๋ยวพะยะค่ะ-องค์หญิง”

แต่สิ่งที่เซร์น่าไม่ทันได้รับรู้เลยว่า”เมื่อเธอกลับไปถึงปราสาท”กลับมีเรื่องใหญ่ที่กำลังรอคอยเธออยู่...

...ยังเรื่องราวที่จะผูกพันธ์ยังชีวิตและหัวใจของเธอไว้ตลอดกาล


Edit by Hayashi DaN - 07 ธ.ค.59 เวลา 00:27:15 น.

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 07 ธ.ค.59 เวลา 00:21:37 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

สิ่งที่อ่านต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับส่วนที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก-เพียงแต่อยากเขียนขึ้นมาเท่านั้น

ละครโรงเล็ก ตอนที่ 5

      อยู่ร่างของไลท์ก็หมดสติล้มลงไป

เซร์น่า      :      เป็นอะไรไป...นี่มันอะไรกัน ลุกขึ้นมาสินี่เป็นคำสั่ง

เจ้ามังกรไฟ      : เจ้าเด็กนั้นกำลังเป็นไข้เรื่องแค่นี้ไม่รู้หรือไงกัน

เซร์น่า      :      ไข้ไม่สบายหรือ

เจ้ามังกรไฟ : ใช่...เจ้าเด็กนั้นกำลังป่วย

เซร์น่า      :      แล้วต้องทำยังไง

เจ้ามังกรไฟ : ง่ายๆก็แค่เธอชูมือทั้งสองข้างแล้วเต้นเป็นวงกลมสามรอบพร้อมทั้งร้องฮูเล่...ฮูเล่...ฮูเล่เท่านั้นพอ

เซร์น่า      :      จริงหรือ

เจ้ามังกรไฟ : ใช่แล้ว...ข้าไม่โกหกหรอก

เซร์น่า      :      ฮูเล่...ฮูเล่...ฮูเล่

      เมื่อเซร์น่าเต้นและร้องเสร็จอาการของไลท์ก็ยังไม่ดีขึ้น

เซร์น่า      :      ทำไมถึงไม่หายล่ะ

เจ้ามังกรไฟ : ข้าไม่คิดว่าเจ้าไม่ไม่รู้จักอาการป่วยไข้จริงๆ...ขอโทษด้วย

      แล้วเซร์น่าที่รู้ว่าโดนหรอกให้ทำอะไรบ้าจึงโกรธแต่ต่อสู้กับเจ้ามังกรไฟต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งกว่าที่ไลท์จะรู้สึกตัวอีกครั้งเจ้ามังกรไฟก็แพ้ไปแล้ว นิทานเรื่องนี้จึงสอนให้รู้ว่าอย่าหลอกลวงหรือทำให้ผู้หญิงโกรธ...

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 07 ธ.ค.59 เวลา 00:28:46 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ