Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LOVE FANTASY-06-Tales of Lovingly Dragon ตอนที่ 3 เหล่าทายาทแห่งผู้กล้า...

ขอบคุณครับที่ติดตาม...และขอโทษด้วยที่ช้าไป เพราะติดตามปัญหาเล็กน้อยครับ

ตอนที่ 3 เหล่าทายาทแห่งผู้กล้า...

“เปรี้ยง...”

เสียงคมดาบดังก้องกังวานขึ้นมาจากลานฝึกซ้อม...

แต่ถึงจะบอกว่า”เป็นการซ้อมดาบ”-แต่จริงๆแล้วในเช้านี้ก็เหมือนกับเช้าเมื่อวานที่ไลท์จะต้องรับหน้าที่เป็นเป้าซ้อมดาบให้กับเซร์น่าต่างหาก...

ไม่ใช่เพราะออมมือ...

ไม่ใช่เพราะไม่กล้า...

...แต่ฝีมือของทั้งสองแตกต่างกันมากเกินไป

“...เปรี้ยง”

ยามที่คมดาบของเด็กสาวที่ฟาดลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงสมกับเป็นผู้กล้าแห่งเปลวไฟและพสุธากลับชาติมาเกิดถึงกับทำเอาไลท์ที่ตวัดดาบถึงรับถึงกับรู้สึกได้ถึงแรงอันมหาศาลที่พุ่งเข้ามาจนดาบในมือกระเด็นออกไปพร้อมทั้งข้อมือที่ชา ขาและหัวเข่าทั้งสองถึงกับทรุดลงไปกระแทกยังพื้นหินแทบจะแหลกลาน...

ไม่ใช่เธอไม่คิดยั้งเป็น...

...แต่เป็นเซร์น่ายั้งมือไม่เป็นต่างหาก

เพราะเด็กสาวที่ๆได้รับความรักจากพสุธาจะมีพลังทำลายและเรียวแรงที่มากมายมหาศาลชนิดที่เรียกได้ว่า”ตราบใดที่เท้าสัมผัสยังพื้นพิภพจะไม่มีวันพ่ายแพ้อย่างเด็ดขาด”...

...แม้แต่ความสามารถนี้จำกัดอยู่แค่ยามที่เป็นเด็กสาวเท่านั้น

เซร์น่าในยามนี้เป็นเด็กสาวที่สวยและน่ารักยิ่งจึงได้รับถึงความรักจากพสุธาอย่างมากมายจนมีเรี่ยวแรงที่มากกว่าเด็กในวัยเดียวกันอย่างที่แม้แต่มังกรหรือสัตว์ประหลาด อสูรใดๆก็ไม่สามารถทนทานยังพลังของเธอได้-อย่าว่าแต่เด็กชายเลย...

“โอ๊ย...”

ไลท์ที่รู้สึกได้ถึงเล็บมือที่ฉีกขาดออกไปจนเลือดไหลเป็นทางถึงกลับส่งเสียงร้องออกมาอย่างลืมตัวก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงประกายความเย็นยะเยือกสายหนึ่งสัมผัสที่แก้มตนจนต้องเงยหน้าขึ้นไปมองดู...

“...”

เซร์น่าที่เลิกคิ้วด้วยความไม่พอใจกำลังจำจ้องมองลงมายังเขาพลางส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

“...รีบๆลุกขึ้นมาเร็วเข้า”

เป็นน้ำเสียงที่เย็นชาและแทบจะไร้ยังความปราณีใดๆ...

เพราะสำหรับเด็กชายที่เบื้องหน้าเป็นเพียงแค่ทาสหรือข้ารับใช้ที่เธอสั่งให้ไปตายก็มีแต่ต้องตายเท่านั้น...

...ไม่มีค่าใดเลย

“ครับ...ครับ...”

ไลท์ที่ทราบดีถึงฐานะของตนว่าเป็นเช่นไรจึงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งรีบลุกขึ้นมาทันที-มือที่ยังคงชาและเจ็บปวดได้แต่รวบรวมยังพลังและความรู้สึกที่มีกำไปยังด้ามดาบที่ตกพื้นอยู่ยังพื้นที่เบื้องหน้าทันทีพลางร้องถามออกไปอย่างไม่เต็มเสียงดีนักว่า

“...พร้อมแล้วครับ”

“ดี...”

เซร์น่าที่เพียงยิ้มรับจึงตวัดยังเรเปียร์ในมือดึงกลับมาอย่างรวดเร็ซปานสายฟ้าฟาดแล้วแทงออกไปยังเด็กชายที่เบื้องหน้าทันที

“...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว”

คมดาบที่เร็วยิ่งกว่าประกายไฟถึง 5 สายถึงกับแทงใส่ยังร่างของไลท์อย่างจัง...

“โอ๊ย...โอ๊ย...โอ๊ย...โอ๊ย...โอ๊ย...”

แม้จะไม่ลึกนักแต่ก็ทิ้งยังรอยแผล หยาดโลหิตและความเจ็บปวดให้กับไลท์ที่ไม่สามารถหลบได้อย่างทัน เพราะจริงๆแล้วเขาก็คือแค่เป้าซ้อมดาบของเด็กสาวเท่านั้น...

“ตุบ...”

ด้วยความเจ็บปวดและบาดแผลทำให้ร่างของเด็กชายต้องทรุดลงไปอีกครั้งกับบาดแผลเช่นนี้...

...บาดแผลที่แม้แต่ผู้ใหญ่บางครั้งยังไม่สามารถทนไหว

“ลุกขึ้นมา...”

เสียงของเซร์น่าดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมทั้งเลิกคิ้วสีทองจับจ้องประกายตาสีแดงเพลิงจ้องมองมายังเขาด้วยความม่พอใจ เพราะไลท์คล้ายกับกระจอกเกินไปสำหรับเป็นเป้าซ้อมมือให้กับเธอ...

จริงๆแล้วคนที่สามารถต่อสู้กับเธอได้บนโลกนี้มีไม่กี่คนเท่านั้น...

เหล่าทหาร อัศวินและองครักษ์มากมายังรับมือเธอไม่ได้เลย...อย่าว่าแต่ไลท์

“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...”

อยู่ๆก็มีเสียหัวเราะดังขึ้นมาขัดจังหวะก่อนที่ไลท์จะตอบออกไปทำเอาเขาจ้องหันไปมองยังอีกฝ่ายด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง...

แล้วสายตาของเด็กชายจึงกวาดไปเห็นถึงเด็กชายผมสีเขียวผู้หนึ่งกับเด็กสาวผมสีฟ้า...

...เด็กชายและเด็กสาวที่แปลกหน้า

...แต่รู้สึกคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด

เขาเป็นเด็กชายที่อายุ 13-14 ปีซึ่งสูงวัยกว่าทั้งเซร์น่าและไลท์ เขาที่ดูร่างกายสูงใหญ่กว่าไลท์ที่อ่อนกว่าราวกับหนึ่งหัว ไวยังเส้นผมสั้นสีเขียว ดวงสีสีฟ้าคราม ร่างกายที่ดูแข็งแกร่ง สูงใหญ่กว่าเด็กวัยเดียวกันอย่างน้อยก็น่าจะราวๆ 170 เห็นจะได้แต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ สวมใส่อยู่ด้วยชุดเกราะสีทองปกปิดหน้าออกที่ไร้บ่า หว่างเอว เกราะป้องกันแขนและปอกเท้า ทับยังเสื้อกั๊กสีเขียวอ่อน กางเกงขายาวสีเขียวมรกต...

หากดูผ่านๆใครๆคงผ่านกับคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นแม่ทัพหนุ่มที่อายุราวๆ 17 ถึ 18 ปีอย่างแน่นอน-แต่ในความจริงแล้ว...

“ชิ...”

เซร์น่าเค้นเสียงร้องออกมาอย่างไม่สบอารมณ์พลางกล่าวออกไปว่า

“...นายมาทำอะไรที่นี่กัน-สไตส”

“พูดจาอะไรไร้น้ำใจอย่างงั้นล่ะ-เซร์น่า...”

เด็กชายหนุ่มสไตส์กลับยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวานพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...การที่ฉันจะมาเยี่ยมเธอที่เป็นคู่หมั่น-มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรไม่ใช่หรือ”

“ใครเป็นคู่หมั่นของนายกัน...”

เซร์น่าที่เค้นเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นทันทีว่า

“...ฉันไม่มีการยอมรับข้อตกลงบ้าๆนั่นอย่างเด็ดขาดเลย...”

ทั้งยังจ้องมองไปยังใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่งแล้วกล่าวออกไปว่า

“...ฝันไปเถอะ”

“...”

ส่วนไลท์ที่ได้ยินชื่อและพบเห็นถึงท่าทางการแต่งกายของอีกฝ่ายก็พอที่จะทราบแล้วว่า”เขาเป็นใครกัน”...

องค์ชายสไตส์ โดม-เจ้าชายแห่งอาณาจักรเม็กดราโกซึ่งเป็นหนึ่งในผู้กล้าอีกคนที่กลับชาติมาเกิดในยุดนี้...

ในชาติก่อนนั้น-เขาที่เป็น 1 ใน 4 ผู้กล้าแห่งสายลมที่ร่วมทางไปปราบจอมปีศาจแล้วสามารถรอดชีวิตมาได้กับผู้กล้าแห่งสายน้ำจึงแต่งงานกันและสร้างยังอาณาจักรดราเรนัสที่ยิ่งใหญ่แห่งนี้ขึ้นมา...

กับการที่ผู้กล้าที่เป็นเหมือนกับบรรพบุรุษกลับไปเกิดเป็นเจ้าชายของเมืองอื่นจึงทำให้องค์ราชาต้องการที่จะให้อีกฝ่ายแต่งงานกับเซร์น่าเพื่อปกครองยังอาณาจักรแห่งนี้เช่นในอดีต...

เพียงแค่เซร์น่ากลับไม่ยอมรับและคัดค้านยังการแต่งงานนี้จึงทำให้ไม่สามารถจับคุมถุงชน-จึงได้มีการปรัลเปลี่ยนแผนให้ทั้งสองได้สนิทสนมและรักกันก่อนขึ้น...

...สไตส์จึงได้รับอนุญาตให้สามารถเข้าออกยังอาณาจักรและพระราชวังแห่งนี้ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

“แต่ฉันว่ามันไม่ใช่การตกลงอะไรบ้าๆหรอกน่ะ...”

สไตส์ที่จ้องมองไปยังเซร์น่าด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักกลับส่งเสียงกล่าวต่อไปอีกว่า

“...แต่มันเป็นชะตากรรมของเราสองคนต่างหาก”

“ชิ...”

แต่เซร์น่าที่เค้นเสียงออกมาอย่างไม่สบอารมณ์พลางจับจ้องมองไปยังเด็กสาวผมสีฟ้าที่ยืนอยู่ด้านหลังพลั้นส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“...แต่ฉันว่าเนื้อคู่ของนายชาติที่แล้วกำลังยืนอยู่ด้านหลังมากกว่ามั้ง”

“เฟย์เวียน่ะหรือ...”

สไตล์ที่หันไปมองยังเด็กสาวผมสีฟ้าตัวเล็กๆที่สูงประมาณหน้าผากของเซร์น่ากลับกล่าวออกมาว่า

“...เธอเป็นเหมือนน้องสาวของฉันต่งหากล่ะ”

“เออ...”

ทำเอาเด็กหญิงผมสีฟ้าหรือเฟย์เวียต้องถึงกับนิ่งเงียบลงไปด้วยใบหน้าที่เศร้าหม่องทันที เพราะเฟย์เวียหรือเจ้าหญิงเฟย์เวีย เทลนัสกลับเป็น 1 ใน 4 ผู้กล้าแห่งสายน้ำกลับชาติมาเกิดเช่นเดียวกัน...

ในชาติที่แล้วของเธอคืน 1 ในผู้ที่รอดชีวิตและแต่งกับกับผู้กล้าแห่งลมร่วมกันสร้างยังอาณาจักรดราเรนัสแห่งนี้...

ซึ่งจริงๆแล้วเฟย์เวียมีอายุพอๆกับสไตล์ แต่ด้วยเป็นคนที่ตัวเล็กและมีนิสัยที่ซุ่มซ่านจนต้องทำให้สไตล์ช่วยเหลือและดูแลเสมอๆจนราวกับเหมือนเป็นน้องสาวตัวน้อยแทนตั้งๆที่เกิดในวันเดียวกัน...

...เฟย์เวียเกิดในยามเช้าส่วนสไตส์เกิดในยามเย็น-ซึ่งถ้าดูตามเวลาน่าจะเป็นพี่สาวเสียมากกว่า

เธอเป็นเด็กสาวดวงตากลมโตสีเขียว จมูกโด่งงอนนิดๆ รับกับริมฝีปากที่บอบบางสีชมพูอ่อนๆ ไว้เส้นผมยาวถึงปลายเท้าสีฟ้าแกมน้ำเงิน สวมใส่ยังชุดกระโปร่งยาวราวกับเจ้าหญิงสีขาว เพียงคาดยังเอวขัดสีน้ำเงินเอาไว้เส้นหนึ่งเท่านั้น...

“คนที่ฉันชอบคืดเธอต่างหากล่ะ”

สไตส์ที่ยิ้มให้กับเซร์น่ากล่าวออกไปทันทีราวกับไม่สนใจในเรื่องของชาติที่แล้ว...แต่เซร์น่าที่ใช้สายตาที่เย็นชาจ้องมองกลับมาถึงกับตอบออกไปว่า

“ฉันไม่ชอบผู้ชายอ่อนแออย่างนายหรอก”

“อ่อนแอ...”

สไตส์ที่งงๆถึงกับร้องถามออกไปว่า

“...ฉันนี่หรืออ่อนแอ”

“ใช่...”

เซร์น่าที่ยิ้มรับกลับมาอย่างดูถูกและเย็นชายังส่งเสียงกล่าวออกมาอีกว่า

“...ไม่เชื่อลองถามดาบในมือของฉันดูมั้ยล่ะ”

พลางตวัดยังปลายดาบเรเปียร์ของเธิชี้มายังใบหน้าของสไตส์ราวกับเป็นการท้าทายยังอีกฝ่าย...สไตส์ที่จ้องมองไปยังปลายดาบถึงกับยิ้มพลางกล่าวออกมาว่า

“หากฉันชนะเธอได้...”

เขายังถามต่อไปอีกว่า

“...เธอจะยอมรับความรักของฉันใช่มั้ย”

“ไว้ชนะก่อนค่อยว่ากัน”

เซร์น่าส่งเสียงตอบออกมาอย่างเย็นชาราวกับว่า”อีกฝ่ายไม่มีทางเอาชนะเธอได้”...แต่สไตส์ที่ยิ้มรับกลับกวาดมือไปยังด้านขวาพลางส่งเสียงกล่าออกไปว่า

“กรีนฟรีซ”

“เฟียว...”

สิ้นเสียงของสไตส์แล้วเจ้าวิหกสีเขียวมรกตที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ก็บินพุ่งผ่านยังฝ่ามือขวาของเขาอย่างรวดเร็วทิ้งยังดาบเตา (ดาบจีน) ที่โค้งใบใหญ่เหมาะสำหรับฟันเล่มขึ้นขึ้นมาทันทีพลางยิ้มแล้วส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...ได้”

“เข้ามาได้เลย”

เซร์น่าที่คล้ายกับทราบยังอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของอีกฝ่ายดีอยู่แล้วจึงยิ้มรับออกไปอย่างไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร...แต่เฟย์เวียที่เห็นยังไลท์เหมือนกับยังยืนงงๆราวกับจะรอดูยังการต่อสู้ของทั้งสองอยู่นั้นถึงกับรีบเอามีกระตุกยังชายเสื้อของเด็กชายอย่างกล้าๆกลัวพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“เรารีบไปหาที่หลบกันเถอะ”

“หือ...”

ไลท์ส่งเสียงร้องออกมาอย่างงงๆพลางจับจ้องมองไปยังแววตาที่เหมือนกับจะขอร้องของอีกฝ่ายจึงได้แต่พยักหน้าแล้วรีบเดินตามหลังออกไปหลบหลังกำแพงบริเวณสำหรับที่นั่งชมทันทีพร้อมกับเสียงเริ่มการต่อสู้ของทั้งสองที่ดังขึ้น...

“เปรี้ยง...”

เซร์น่าเป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วยการตวัดยังคมดาบเรเปียร์ฟันไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่กลัวยังดาบของอีกฝ่ายที่มีขนาดซึ่งใหญ่กว่า เพราะดาบของเธออาบด้วยเปลวไฟจึงเพิ่มยังพลังทำลายและอาบด้วยพลังแห่งพสุธาจึงเพิ่มยังความแข็งแกร่ง...ส่วนสไตล์ที่ตวัดยังดาบเตาในมือกลับมารับได้อย่างทันควัน เพราะดาบของเขาที่แฝงถึงความเร็วด้วยพลังของสายลมเช่นเดียวกัน...

“...เฟียว...เฟียว...เฟียว”

แล้วสไตส์ที่ไม่รอช้ารีบกระโดดพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็วพลางตวัดยังดาบในมือกางออกกลายเป็นร่างแหสีเขียวมรกตมากมายคลีคลุมทับยังร่างของเซร์น่าไว้ยังทุกทิศทุกทางอย่างที่เธอไม่สมารถหลบได้...

“...เปรี้ยง...งงงงง”

ซึ่งเซร์น่าก็ไม่จำเป็นจ้องหลบใดๆ เพราะเธอเพียงแต่ตวัดยังคมดาบฟันออกไปเพียงครั้งเดียวอย่างรวดเร็วและร้อนแรงไปด้วยพลังทำลายก็สามารถทำลายถึงร่างแห่ของดาบที่สไตส์สร้างขึ้นมาได้อย่างง่ายๆแล้ว...

“พรึบ...”

แต่เซร์น่าที่ไม่รอช้ารีบก้าวเท้าออกไปพลางตวัดดาบฟันลงมาอีกครั้งทันที...แต่สไตส์ก็ตวัดดาบรับได้อย่างง่ายด้วยความเร็วยิ่ง

“หึ...”

เซร์น่าที่เห็นถึงกับเค้นยังเสียงหัวเราะก่อนที่จะตวัดยังปลายเท้าที่อาบไปด้วยพลังซัดใส่ยังปลายด้ามดาบของอีกฝ่ายจนลอยกระเด็นออกไปทั้งแขนทันที

“เปรี้ยง...”

“ฮืม...”

ท่ามกลางเสียงที่ร้องออกมาด้วยความตกใจของสไตส์ก็พบเห็นยังเซร์น่าแทงดาบออกมาอย่างหัวไหล่ซ้ายของเขาแล้ว...

“เฟียว...”

คมดาบถึงกับแทงทะลุร่างของสไตส์ออกไปเพียงทิ้งยังเงาจางๆสายหนึ่งเอาไว้ก่อนที่จะจางหายไป...เซร์น่าที่เลิกคิ้วด้วยความไม่พอใจก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า

“เงามายาหรือ...”

แล้วจึงหันไปมองยังด้านซ้ายมือเห็นยังสไตส์ที่กำลังยืนยิ้มอยู่ด้วยรอยยิ้มที่ขัดตาเธอเป็นอย่างยิ่ง...

“ฝีมือเธอร้ายกาจขึ้นจริงๆด้วย...”

สไตส์พลางส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งก้มลงไปมองยังหัวไหล่เห็นยังเสื้อที่มีลอยขาดออก เพราะโดนแทงพร้อมทั้งบาดแผลเล็กๆจากปลายดาบเรเปียร์ของเซร์น่าจึงกล่าวต่อไปว่า

“...หากเป็นกระประลองทั่วไปฉันคงแพ้ไปแล้ว”

เพราะเซร์น่าสามารถโจมตียังเขาจนได้บาดแผลแล้ว-หากเขาไม่ใช่เวทสายลมหลบหนีออกมาคมดาบของเด็กสาวคงแทงหัวไหล่เขาบาดเจ็บจนต้องยอมรับความพ่ายแพ้อยู่ดี...

“นายยอมแพ้แล้วหรือ”

เซร์น่าที่เซ้งๆถึงกับส่งเสียงถามออกไปพลางมองไปยังอีกฝ่ายอย่างไม่ว่างใจ...แต่เจ้าชายหนุ่มกลับส่ายหัวตอบออกมาว่า

“ไม่หรอก...”

สไตส์ที่ยิ้มออกมายังส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...ถ้าเป็นการประลองทั่วๆไป-ฉันคงยอมแพ้แล้ว”

แต่การประลองนี้เป็นการเดิมพันถึงศักดิ์ศรีและหัวใจของเด็กสาวด้วย-เขาจึงยอมแพ้ไม่ได้...

“งั้นหรือ”

เซร์น่าส่งเสียงตอบรับออกไปพร้อมทั้งตวัดดาบหมายที่จะเตรียมยังการโจมตีอีกครั้งหนึ่ง...แต่สไตส์ที่จ้องมองไปยังเซร์น่ากลับส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“เงาร่างมายา”

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

แล้วสายลมสีเขียวมรกตมากมายก็โชยพัดพามารอบๆร่างของเซร์น่าก่อนเกิดเป็นร่างของสไตส์ที่ล้อมเธอไว้ราว 10 ถึง 20 ร่างในพริบตา

“...เฟียว”

ราวกับจะบอกว่าครั้งนี้เขาจะต้องเอาชนะเธอให้ได้อย่างแน่นอนเลย...

“ชิ...”

เซร์น่าที่เลิกคิ้วจ้องมองไปยังเงาร่างนับหลายสิบร่างของสไตส์อย่างไม่สบอารมณ์เพียงกวาดปลายดาบชี้ลงไปยังพื้นที่เบื้องหน้าแล้วส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...แค่นี้เอาชนะฉันไม่ได้หรอก”

“งั้นหรือ...”

สไตส์ที่ยิ้มเยาะด้วยความขบขันพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...งั้นก็รองรับมือดูแล้วกัน...ย๊าก...”

แล้วเงาร่างมากมายของสไตส์ก็พุ่งตวัด แทงและฟันยังคมดาบมากมายใส่ยังเด็กสาวอย่างทุกทิศทุกทางทันทีพร้อมทั้งเสียงร้องของเขาที่ดังลั่นก้องไปทั่วว่า

“...ยอมแพ้แล้วมาเป็นเจ้าสาวของฉันดีๆ-เซร์น่า”

“องค์หญิงระวัง”

ไลท์ที่จ้องมองดูยังการต่อสู้อยู่ถึงกับส่งเสียงร้องลั่นออกมาด้วยความตกใจทันที เพราะเขาหรือต่อให้ใครๆก็ไม่สามารถรับมือถึงการโจมตีที่รวดเร็วและมากมายเช่นนี้ในเวลาเดียวกันได้...

“ฉันไม่ต้องให้นายมาเป็นห่วงหรอก...”

เซร์น่าที่คล้ายกับได้ยินถึงกับร้องออกมาด้วยความไม่พอใจก่อนที่รอบๆร่างของเธอจะปรากฏยังเปลวเพลิงราวกับวิหกไฟกระพือปีกจนทำเอาเงาร่างมายมากของสไตส์ถึงกับต้องสั่นไหวและหยุดยั้งลงไป...

เพราะหากเจ้าชายหนุ่มพุ่งโจมตีต่อไปก็เหมือนกันแมงเม่าบินเข้ากองไฟ...

“...ยอมแพ้เสียเถอะ...”

ร่างของเด็กสาวกระโดดลอยขึ้นไปอย่างราวกับวิหกเพลิงที่กระพือบินก่อนที่เธอจะหมุนกายทิ้งร่างลงมายังพื้นดินอีกครั้งพร้อมทั้งแทงยังคมดาบลงไปในพื้นพลางส่งเสียงร้องออกมาว่า

“...แกรนด์ฟินิกส์”

“เปรี้ยง...”

เสียงพื้นพสุธาแตกออกลุกเป็นเปลวเพลิงรอบๆร่างของเธอราวกับนกฟินิกส์ได้พุ่งทยานขึ้นจากพื้นพิภพโดยมีคมดาบเป็นศูนย์กลางในรัศมี 20 ถึง 30 เมตรทำเอาเงาร่างต่างๆของสไตส์ที่ได้รับความรุนแรงจากการโจมตีนี้ถึงกับต้องลอยกระเด็นออกไปชนยังกำแพงหรือก้อนหินที่อยู่ใกล้ๆทันที...

“โอ๊ย...”

หนึ่งในร่างเงาที่ดูเหมือนจะเป็นของจริงกับกระเด็นไปโดนยังเสาลานประลองทำเอาหลังกระแทกจนเจ็บปวดลงส่งเสียงร้องออกมาก้มหน้าลงไปลุกเข่ากับพื้นดินก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปหมายจะคว้ายังดาบกลับมาถึงอีกครั้ง...

...

แต่กลับต้องหยุดยั้งงั้นลงไป...

“...”

ปลายดาบเรเปียร์ที่เรียวสวยสีแดงเพลิงของเซร์น่ากลัยชี้อยู่ยังกลางหว่างตาของสไตศ์อย่างแม่นยำพร้อมที่จะแทงออกมาได้ทุกเมื่อ-ส่งยังรังษีอันเย็นเฉียบขึ้นมาที่หว่างคิ้วสู่สมองทันทีพร้อมทั้งน้ำเสียงที่เย็นชายิ่งว่า

“จะยอมรับความพ่ายแพ้มั้ย”

“...”

สไตส์ที่นิ่งเงียบด้วยความลังเล เพราะหากเขายอมรับก็เท่ากับสละสิทธิ์ในการแต่งงานกับเซร์น่าไป-แต่ถ้าไม่ยอมรับ...

“ฉึก...”

แต่ปลายดาบที่แทงมาเบาๆของเด็กสาวกลับทำเอาสไตส์ที่ตกใจรีบส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างลืมตัวทันทีว่า

“ฉันยอมแล้ว...”

เขาที่กลัวยังเธอจะแทงดาบเข้ามาอีกถึงกับรีบส่งเสียงร้องออกมาอย่างรวดเร็วยิ่งว่า

“...ฉันแพ้แล้ว”

“ชิ...”

เซร์น่าเค้นเสียงออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ที่อีกฝ่ายยอมแพ้อย่างง่ายดายทำเอาเธอหมดสนุกถึงกับหันกายก้าวเดินออกไปพร้อมทั้งทิ้งยังดาบให้หายไปราวกับเปลวเพลิงที่เผาผลาญยังทุกสิ่งดับสูญสิ้นไป...

“ตุบ...ตุบ...ตุบ...”

แต่เด็กสาวที่ก้าวเดินออกไปได้ราว 4 ถึง 5 ก้าวยังไม่เห็นถึงไลท์ที่ก้าวตามไปจึงได้หันกลับมามอง

“...ควับ”

“...”

เห็นเขายังคงยืนนิ่งด้วยความตกใจราวกับไม่เคยเห็นถึงการต่อสู้ที่ทรงพลานุภาพเช่นนี้มาก่อนจึงร้องสั่งออกมาอย่างไม่พอใจว่า

“...ร้อนๆ...รีบไปหาน้ำมาให้กินสิ”

“ครับ...ครับ”

ไลท์ได้แต่ส่งเสียงร้องออกไปแล้วรีบวิ่งตรงไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมยังน้ำดื่มให้กับเด็กสาวดื่มทันที

“ตุบ...ตุบ...ตุบ...”

“ชิ...”

เซร์น่าที่เห็นถึงยิ่งรู้สึกอารมณ์เสียได้แต่ก้าวเดินกลับไปยังห้องนั่งเล่นของเธอเพื่อรอยังไลท์เอาน้ำมาเสริฟ์ให้ด้วยความเซ้งในอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง...

...

ทิ้งยังสไตส์ที่ค่อยๆลุกขึ้นมามองดูเขาก้าวเดินออกไปอย่างผิดหวังและเจ็บปวดโดยไม่สนใจอะไรอีก...เฟย์เวียที่เห็นถึงท่าทางเช่นนั้นของเด็กหนุ่มถึงกับเข้าไปใช้เวทรักษาให้เขาแล้วจับยังชายผ้าคลุมพร้อมทั้งส่งเสียงถามออกไปว่า

“เป็นอะไรมั้ย-สไตล์”

“ไม่...”

สไตส์ที่เจ็บใจยังคงตอบออกไปว่า

“...ฉันไม่เป็นไร”

แล้วจึงพลางหันกายก้าวเดินออกไปอย่างอารมณ์เสียในความด้อยความสามารถของตนเองนี้...

“รอด้วยสิ...”

เฟย์เวียส่งเสียงร้องออกมาพร้อมทั้งรีบวิ่งตามหลังของเขาไปอย่างรวดเร็ว

“...โอ๊ย”

แม้เธอจะรีบร้อนจะเผลอเหยียบยังชายกระโปร่งหกล้มลงไปก็ยังฝืนกั้นน้ำตาแล้วรีบลุกขึ้นวิ่งตามหลังของเขาออกไปอย่างรวดเร็วทันทีอย่างไม่ยอมห่าง...

“เฮ้ย...”

แต่อยู่ๆที่ใต้ต้นไม้กลับมีเสียงถอนหายใจดังขึ้นก่อนที่คนสวนประจำพระราชวังแห่งนี้ที่นอนอยู่และลุกขึ้นแล้วก้าวเดินตรงไปยังห้องครัวราวกับจะไปหาเหล้าดื่ม...
-------------------------------------

“แย่แล้ว...”

เสียงร้องของไลท์ที่ดังขึ้นพร้อมทั้งฝีเท้าที่วิ่งตรงไปตรงระเบียงทางเดินอย่างรวดเร็ว-ในมือที่ประครองยังถาดที่มีแก้วน้ำที่น้ำกระเพื่อมพร้อมทั้งขวดเล็กๆพลางส่งเสียงร้องออกมาอีกว่า

“...สายแล้ว”

เพราะกว่าที่จะหายังน้ำแร่ชั้นดีซึ่งเป็นน้ำสำหรับองค์หญิงรัชทายาทดื่มกลับต้องทำให้เขาเสียเวลาไปมากมายกว่าที่คาดเอาไว้...

พ่อครัวที่ดูแลกลับบอกว่า”น้ำแร่หมดต้องไปเอาจากถังในห้องเย็นท้ายครัว”-เขาที่เข้าไปเอากลับเผลอลืมเปิดประตูไว้
ทำให้โดนขังจนกว่าพ่อครัวที่ฉุกใจคิดได้จะมาพบจึงต้องรีบวิ่งตรงมาห้องนั่งเล่นของหญิงสาวอย่างรบร้อนทันที

แต่...

“...ระวัง”

ทันที่ที่วิ่งเลี้ยวผ่านหัวมุมออกไปถึงกับเห็นยังเหล่าทหารยาม 3 ถึง 4 คนที่กำลังเดินมาจึงต้องร้องออกไปด้วยความตกใจอีกครั้งหนึ่ง...

แต่...

“โครม...”

“โอ๊ย...”

ไลท์ส่งเสียงร้องออกมาพร้อมทั้งรีบหันไปมองยังนายทหารยามที่กำลังล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้นที่เบื้องหน้าคนหนึ่งทันที

“แก...”

นายทหารยามที่เอามือกุมหัวที่เหมือนกับมึนๆกลับเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองดูยังเด็กชายด้วยความไม่พอใจ-เขาลุกขึ้นมาเอามือกระชากยังคอเสื้อของไลท์หมายจะต่อยใส่พร้อมทั้งร้องออกมาอย่างดังลั่นว่า

“...ตายซ่ะเถอะ”

แต่...

แต่อยู่ๆเพื่อนทหารที่ด้านข้างกลับสังเกตเห็นถึงไลท์ว่า”เป็นใคร”กลับเอามือมาฉุดยังหัวไหล้เอาไว้พลางร้องออกมาว่า

“เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรว่ะ”

นายทหารยามส่งเสียงร้องถามออกไปด้วยความไม่พอใจที่โดนขัดจังหวะ...แต่เพื่อนทหารคนนั้นกลับรีบชิงกล่าวออกมาทันทีว่า

“ไอ้หนูนั่น-มันเด็กรับใช้ขององค์หญิง”

“หือ...”

นายทหารยามที่ได้ยินถึงกับหันมามองหน้าของไลท์ราวกับเหมือนฉุกคิดอะไรได้ก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างเซ้งๆว่า

“...งี่เง้าชะมัด”

เพราะถึงจะโกรธแค่ไหนก็ไม่สามารถระบายอารมณ์กับไลท์ที่มาชนใส่ยังตนได้ตามที่เซร์น่าได้ประกาศห้ามเอาไว้...แต่เพื่อนทหารกลับยิ้มออกมาอย่าชั่วร้ายนิดพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“อย่าต่อยที่หน้าสิ...”

“เอ๋ะ”

เมื่อเห็นยังอีกฝ่ายไม่เข้าใจจึงกล่าวออกมาว่า

“...เล่นงานใต้เสื้อผ้าได้สิน่ะ”

“อา...”

อีกฝ่ายส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเข้าใจแล้วต่อยใส่ท้องของไลท์อย่างรุนแรง

“...เปรี้ยง”

“โอ๊ย...”

พร้อมทั้งร่างของไลท์ที่ทรุดลงไป

“เอานี่ไปกินซ่ะ”

เหล่านายทหารยามอีก 2 ถึง 3 คนจึงช่วยกันเอาเท้าเตะใส่ตามร่างของไลท์ที่ล้มลงไปจนพอใจก่อนที่นายทหารคนแรกจะกล่าวออกมาอย่างดูถูกว่า

“อย่างแกมันก็เอาแต่มุดหัวอยู่ใต้กระโปร่งผู้หญิงแหละว่ะ...ถุย”

ก่อนที่จะถุยน้ำลายใส่ยังใบหน้าของไลท์แล้วก้าวเดินกันออกไปเหมือนยกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทิ้งยังไลท์ที่ค่อยๆนอนกองอยู่ต้องรีบลุกขึ้นแล้วหันกายหมายที่จะรีบกลับไปเอายังน้ำแร่ไปให้องค์หญิง...

“เอา...”

แต่อยู่ๆถาดน้ำแร่และขวดของเขาที่ควรจะแตกไปกลับมาปรากฏอยู่ที่เบื้องหน้า-ยามเมื่อไลท์กวาดสายตามองไปกลับเห็นยังมือของคนสวนขี้เหล้าคนหนึ่งกำลังยื่นส่งมาให้ยังตนพร้อมทั้งรอยยิ้มที่เหมือนจะสมเพชพลางกล่าวออกมาอีกว่า

“...รีบเอาไปซ่ะ”

“ขอบคุณครับ”

ไลท์ส่งเสียงตอบรับกลับไปด้วยรอยยิ้มทันที เพราะการที่ได้ยังอีกฝ่ายช่วยเอาไว้จึงไม่ต้องย้อนกลับไปเอาน้ำแร่ที่ห้องเย็นใหม่จนไม่ทันได้สังเกตเห็นถึงรอยยิ้มที่เยาะเย้ยของอีกฝ่าย...แต่สร้างยังความงงๆให้กับคนสวนเป็นอย่างยิ่ง-ในยามที่เห็นยังเด็กหนุ่มที่จงรักวิ่งออกไปจึงเผลอลืมตัวร้องถามออกไปว่า

“คิดจะเป็นเศษขยะอย่างนี้อยู่ต่อไปหรือ”

“กึก...”

คำถามนี้ทำเอาเท้าของไลท์ที่วิ่งออกไปถึงกับต้องหยุดชะงักลงไปเล็กน้อยด้วยความเศร้าใจ-แต่เขาที่คล้ายกับลืมมันไปอย่างรวดเร็วยิ่ง เพราะชีวิตของเขาก็เป็นเหมือนกับขยะและส่วนเกินของผู้คนมาตั้งแต่เกิดแล้วจึงรีบวิ่งออกไปทันที...

ราวกับจะวิ่งหนียังคนสวนที่อยู่ด้านหลัง...

วิ่งหนียังตนเอง...

วิ่งหนียังความจริง...

...แต่สิ่งเหล่านี้สามารถวิ่งนีได้หรือ

“...”

คนสวนที่เห็นยังหัวไหล่ของไลท์สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดและเศ้าสร้อยจึงได้แต่ส่งเสียงถอนหายใจออกมา

“...เฮ้ย...”

เขาที่เกาหัวยังกล่าวออกไปอีกว่า

“...ถ้ายังอยากเป็นคนก็มาหาฉันที่สวนคืนนี้”

“ตุบ...ตุบ...ตุบ...”

แต่มีเพียงแต่เสียงฝีเท้าของไลท์ที่วิ่งออกไปแทนยังคำตอบที่ตอบกลับมาเท่านั้นทำเอาคนสวนที่จ้องมองไปถึงกับส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วหันกายตรงไปยังห้องครัวเพื่อหาเหล้ากิน...

คนที่สามารถเปลี่ยนแปลงและกำหนดยังโชคชะตาของไลท์ได้ไม่ใช่เซร์น่าหรือใครๆ...

...แต่กลับเป็นตัวของเขาเองเท่านั้น
---------------------------------

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 29 มิ.ย.59 เวลา 20:51:06 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

สิ่งที่อ่านต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับส่วนที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก-เพียงแต่อยากเขียนขึ้นมาเท่านั้น

ละครโรงเล็ก ตอนที่ 3

      กลางสวนที่เซร์น่ากำลังซ้อม...เอ้อ-ซ้อมดาบกับไลท์

เซร์น่า      :      รับดาบให้ดีๆหน่อยสิ

ไลท์      :      ขอโทษครับ

???      :      ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า..

      อยู่กลับมีเสียงหัวเราะดังขึ้นมา

เซร์น่า      :      ใคร

???      :      ฉันไง...คู่หมั่นของเธอ ชายหนุ่มที่หล่อเหล่าและเก่งกาจที่สุดไงล่ะ

ไลท์      :      รู้สึกหรือครับ-ท่านเซร์น่า

เซร์น่า      :      ไม่นี่...ไปกันเถอะ-ฉันหิวน้ำแล้ว

ไลท์      :      ครับ

      แล้วทั้ง 2 ก็เดินจากไปราวกับไม่สนใจถึงเด็กหนุ่มที่ปรากฏตัวมาเลย

???      :      นี่เดี๋ยวสิ...ฉันยังแนะนำตัวไม่เสร็จเลย

เฟเวีย      :      เราไปกันถอะ-สไตส์...ทุกคนเขาไปกันหมดแล้วล่ะ

      สไตส์ได้แต่นิ่งเงียบลงไปพูดอะไรไม่ออกเท่านั้น

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 29 มิ.ย.59 เวลา 21:04:44 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ