Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LOVE FANTASY-06-Tales of Lovingly Dragon ตอนที่ 2 ข้ารับใช้แห่งเปลวเพลิง

ขอบคุณครับที่ติดตาม และขออภัยด้วยที่ห่างไปนาน เพราะมีปัญหาบางประการครับ

ตอนที่ 2 ข้ารับใช้แห่งเปลวเพลิง

แสงแดดสาดส่องลงมาพร้อมทั้งเช้าวันใหม่ยังร่างของไลท์ในยามนี้ที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ ณ ห้องคนรับใช้ประจำตัวขององค์หญิงรัชทายาท...

ถึงจะบอกว่าเป็นห้องคนรับใช้ขององค์หญิงรัชทายาท-แต่ก็ไม่แตกต่างไปจากห้องคนรับใช้ธรรมดาๆเท่าไหร่นัก เพราะห้องนี้เป็นเพียงแค่ห้องเล็กๆที่มีเพียงเตียงเล็กๆ ตู้ใส่ของหรือเสื้อผ้าที่ว่างเปล่า กับโต๊ะเก้าอี้เก่าๆเพียงอย่างละหนึ่งตัวเท่านั้น...

แต่สำหรับไลท์แล้วการได้นอนบนเตียงที่มีเบาะ หมอนรองและผ้าห่มเก่าๆสักผื่นที่สามารถนอนคลุมกายหลับใหลได้อย่างเป็นสุขตลอดคืน...

“ตื่นได้แล้ว”

เสียงเรียกตะโกนขึ้นมาอย่างดังลั่นทำเอาเด็กชายที่กำลังนอนหลับไหลอยู่บนเตียงถึงกับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็วตามความเคยชินทันที-ไลท์ที่ลุกขึ้นจึงรีบวิ่งตรงไปยังบานประตูอย่างรวดเร็วราวกับกลัวจะโดนยังน้ำในถังสาดใส่เหมือนในฤดูหนาวหรือโดนเท้าหรือท่อนไม้เตะตีบุกเช่นทุกวัน...

แต่...

เช้าวันนี้กลับแตกต่างออกไป...

เช้าวันที่เป็นข้ารับใช้ขององค์หญิงรัชทายาทแห่งดราเรน่า-องค์หญิงเซร์น่า...

...ข้ารับใช้ของหญิงสาว

...ข้ารับใช้ของเธอ

“เอ๋ะ...”

ไลท์ที่วิ่งออกไปนอกประตูห้องถึงกับต้องส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะผู้ที่รอคอยเขาอยู่กลับมิใช่ยังหัวหน้าคนตัดพืนเช่นทุกวัน-แต่ผู้ที่รอเขาอยู่และส่งเสียงร้องเรียกให้ตื่นในวันนี้กลับเป็นหญิงสาวรูปกายสูงโปร่งดูน่าเกรงขาม สวมใส่ยังชุดกระโปรงยาวสีแดงปกปิดถึงปลายเท้า เกล้าผมสีน้ำเงินเป็นมวยสูง ดวงตาสีฟ้าที่ความกริบเรียวสวยซ่อนอยู่หลังแว่นตาที่เป็นวงรี จมูกโดงแสดงถึงความเด็ดเดี่ยว ริมฝีปากที่เป็นเส้นตรงราวๆปีหนึ่งจะยิ้มสักครั้งทำเอาเขาถึงกับต้องนิ่งเงียบไปในทันที...

เพราะผู้ที่รออยู่คือ 1 ใน 2 บุคคลที่ยากจะต่อแยที่สุดของวังหลวงแห่งนี้...

...หัวหน้านางกำนัลประจำตัวองค์หญิงรัชทายาท-เฮร่า

“หือ...”

เมื่อเห็นถึงไลท์ที่ยืนนิ่งเหมือนกับตกตะลึงอยู่ทำเอาเฮร่าที่เอามีขวาขยับยังแว่นด้านข้างขึ้นมาพลางส่ง
เสียงกล่าวต่อไปอีกว่า

“...มั่วช้าอะไรอยู่อีกแล้ว...”

เธอที่หันกายก้าวเดินออกไปยังส่งเสียงกล่าวออกมาอีกราวกับคำสั่งที่ไม่จำเป็นต้องตอบรับว่า

“...รีบตามาเร็วเข้า”

-
“ครับ...ครับ...”

ไลท์ที่ได้แต่พยักหน้าอย่างงงๆถึงกับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่ตามหลังของเด็กสาวไปก็พบยังหัวหน้านางกำนัลคนนี้มาเอาตัวไปสอบประวัติและอบรมสั่งสอนตามๆราวครึ่งวันก่อนที่จะถูกส่งตัวเข้ามายังห้องนอนเล็กๆของตนที่พึ่งจะได้โอกาสครอบครองเป็นเจ้าของนี้...

“คนรับใช้ส่วนตัวขององค์หญิงจะต้องตื่นราวๆตีห้าหรืออย่างช้าไม่เกินตีห้าครึ่งเพื่อลุกขึ้นมาเตรียมยังอาหารให้กับองค์หญิงที่จะตื่นขึ้นมาตอนหกโมงทรงเสวย...”

เฮร่ายังกล่าวต่อไปพร้อมทั้งเดินนำต่อไปว่า

“...และรับใช้องค์หญิงในระหว่างที่ทรงเสวยแล้วพอเสวยเสร็จจะต้องเคยตามรับใช้องค์หญิงไปตลอดทั้งวันจนถึงยามเที่ยงก็ต้องรีบกลับมายกและเตรียมยังอาหารเที่ยงให้กับองค์หญิงแล้วคอยรับใช้ถึงตอนเย็นจนถึงหลังจากทรงชำระร่างกายก่อนที่จะเสวยอาหารเย็นและรับใช้จนถึงเวลาเข้านอน...”

ซึ่งสำหรับการปลุก การช่วยเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย การนำเครื่องนำกายไปส่งซักและมารอให้เปลี่ยน การช่วยทรงชำระร่างกายกลับเป็นหน้าที่ของเธอจึงไม่ได้กล่าวถึง-เฮร่าที่ก้าวเดินนำหน้ายังชี้ไปยังประตูที่ด้านข้างซ้ายมือพลางกล่าวต่อไปอีกว่า

“...รีบไปยกอาหารที่ห้องครัวตรงนั้นไปรอที่ห้องทรงพระอักษรเร็วเข้า”

“ครับ...ครับ...”

ไลท์ที่ไม่รอช้ารีบตรงเข้าไปยังห้องครัวเห็นถึงอาหารที่วางอยู่ในรถเข็นอย่างสวยงามด้วยหัวหน้าพ่อครัวที่ยิ้มให้กับเขาซึ่งได้รับตำแหน่งใหม่ทันทีว่า

“ไลท์...”

ทุกคนในวังนี้ต่างทราบยังชื่อที่องค์หญิงตั้งให้และทราบถึงประกาศิตของเธอที่สั่งออกมาแล้วจึงไม่มีใครกล้าที่จะทำอะไรเขาอีก-หัวหน้าพ่อครัวที่ดีใจด้วยจึงรีบกล่าวต่อไปอีกว่า

“...รีบยกยังอาหารไปให้กับองค์หญิงเร็วเขา”

“ครับ”

ไลท์ที่พยักหน้ารับรีบเข็นยังรถใส่อาหารตรงไปยังห้องทรงพระอักษรประจำตัวของหญิงสาวทันที ซึ่งปกติแล้วการเสวยอาหารในตอนเช้าขององค์หญิงรัชทายาทมักจะไม่ได้ทานกับพระราชาและพระราชินีที่มีภาระกิจต้องไปทำจนไม่รอทานไปก่อน-ส่วนยามเที่ยวก็เช่นกันนอกไปจากยามเย็นที่ทุกคนจะอยู่ร่วมทานอาหารพร้อมกัน...

“ควับ...”

ยามเมื่อจัดเรียงยังอาหารที่นำมาลงไปบนโต๊ะยามเสร็จเรียบร้อยก่อนเวลา 6 โมงเช้าแล้วไลท์ที่ไม่มีอะไรทำจึงได้แต่ยืนรออยู่ที่ข้างโต๊ะที่หญิงสาวจะต้องมานั่งทานทันที...

รอจนกว่าหญิงสาวจะมา...
--------------------------

“หาว...”

ไลท์ที่ยังคงยืนรออยู่ข้างโต๊ะอาหารถึงกับหาวออกมาเล็กน้อยยามเมื่อกว่าสายตาจ้องมองไปยังบานประตูห้องทรงพระอักษรของหญิงสาวที่ยังคงเปิดกว้างไว้อย่างไร้เงาหรือร่างของเธอที่จะก้าวเดินเข้ามา...

“...ยังไม่มาอีกหรือ”

เด็กชายที่ทนยืนคอยอยู่นานจนเมื่อยขาคิดที่จะทรุดลงไปนั่งก็ไม่ได้ถึงกับบ่นออกมาก่อนที่จะได้ยันยังเสียงของเฮร่าดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งอย่างดังลั่นจากห้องด้านในว่า

“ยังไม่ตื่นอีกหรือเพคะ”

“...”

คล้ายกับไม่มีเสียงตอบกลับมาจากอีกฝ่ายที่ถูกกล่าวถึง...เฮร่าที่เหมือนกับไม่พอใจยังส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นอีกว่า

“...ตื่นได้แล้ว”

“ขอนอนตอนอีกหน่อย”

เสียงตอบกลับมาที่ให้ไลท์ได้ยินกับเป็นเสียงขององค์หญิงรัชทายาทที่ยังทรงบรรทมอยู่แล้วเสียงของหัวหน้าสาวใช้คนสนิทจึงดังขึ้นมาอีกว่า

“ไม่ได้...”

แล้วไม่นานนักไลท์ก็ได้ยินยังเสียงของหญิงสาวร้องขึ้นมาอย่างดังลั่นว่า

“กรี๊ด...น้ำเย็นชะมัด”

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงจะโดนยังเฮร่าสาดเข้าไปยังห้องชำระร่างกายอย่างแน่นอนเลย...

...

หลังจากนั้นราวๆอีกครึ่งชั่วโมงไลท์จึงค่อยเห็นยังเซร์น่าที่สวมใส่ยังชุดเสื้อสีแดง กางเกงสีขาว รองเท้าสีแดงก้าวเดินหน้ามุ่ยออกมาจากห้องนอน เพราะห้องทรงพระอักษรขององค์หญิงที่อยู่ติดกับห้องบรรทมมาทรุดนั่งลงที่เก้าอี้เบื้องหน้าของไลท์ทันที

“หือ...”

เซร์น่าที่คล้ายกับไม่สนใจหรือลืมยังไลท์ไปแล้วถึงกับเอาช้อนตักลงไปยังซุปเนื้อที่อยู่ในจานเบื้องหน้าเข้าปากอย่างรวดเร็วราวกับจะไม่รอช้า...

แต่...

ยามที่ปลายลิ้นของเธอที่สัมผัสยังซุปถึงกับต้องเลิกคิ้วซ้ายด้วยความไม่สบอารมณ์หันไปมองยังไลท์ที่อยู่ด้านข้างราวกับพึ่งจะสังเกตเห็นเป็นครั้งแรกแล้วกล่าวออกไปว่า

“...นายเป็นคนเตรียมอาหารเช้าวันนี้หรือ”

ซึ่งจริงๆสายแล้ว...

“ครับ...”

ไลท์ที่ยิ้มรับออกมาทันทีจึงรีบตอบรับไปว่า

“...ผมเป็นคนเตรียมอาหารวันนี้เองครับ”

“เปรี้ยง...”

เสียงช้อนถึงกับปาใส่ยังใบหน้าของไลท์อย่างรุนแรงด้วยความไม่สบอารมณ์ที่โดนปลุกแต่เช้าขึ้นมาทานยังอาหารห่วยๆชามนี้ของเซร์น่าทันทีทำเอาเขาถึงกับต้องตกใจไปมองดูยังหญิงสาวที่เบื้องหน้าอย่างงงๆ...

“...”

“ยังไม่รีบไปเอามาใหม่อีกหรือ...”

เซร์น่าที่ร้องออกมาด้วยความไม่พอใจยังจ้องมองไปยังไลท์พลางกล่าวออกไปว่า

“...อาหารเย็นชืดแบบนี้ใครมันจะไปกินลงกัน”

“หา...”

ไลท์ถึงกับรออกมาด้วยความตกใจ เพราะเขาลืมไปแล้วว่า”อาหารที่เตรียมให้กับหญิงสาวนั้นมันผ่านไปกว่า 2 ชั่วโมงแล้ว”จึงเย็นลงไปก็ไม่แปลก...เฮร่าที่คล้ายกับยืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบจึงส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“ยังไม่รับไปเตรียมอาหารมาให้องค์หญิงใหม่อีกหรือ...”

เธอยังกลาวต่อไปว่า

“...เร็วเข้า”

“ครับ...ได้ครับ”

ไลท์ที่สะดุ้งตัวด้วยความตกใจจึงรีบหันกายวิ่งตรงกลับไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมยังอาหารให้กับเด็กสาวใหม่ทันที...
--------------------------------------------------

...

ไม่นานนักไลท์ก็ยกยังอาหารกลับมาจากห้องครัวอย่างรวดเร็วรีบวางไว้บนโต๊ะหน้าของเด็กสาวทันที...แต่เซร์น่าในยามนี้ที่เห็นกับกำลังกัดกินยังขนมปังค่าเวลาถึงกับกวาดสายตาจ้องมองไปยังเนื้อหมูรมควันที่เบื้องหน้าถึงกับเค้นเสียงร้องออกไปว่า

“ฉันไม่ชอบกินหมู...”

เธอที่กัดยังขนมปังอีกครั้งด้วยความไม่พอใจประทั่งยังความหิวและระงับยังอารมณ์โกรธยังส่งเสียงล่าวต่อไปอีกว่า

“...ยังไม่รีบไปเปลี่ยนมาเร็วๆอีกหรือ”

“ครับ...ครับ...”

ไลท์ได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างทันทีด้วยคามตกใจราวกับจะกลัวยังเด็กสาวโกรธแล้วรีบยกยังเนื้อหมูรมควันไปเก็บแล้วเอาสเต๊กเนื้อราดซอสไวน์แดงออกมาสริฟ์ให้กับเธอทันที...

“หือ...”

เซร์น่าที่พยักหน้าออกมาอย่างรับรู้เล็กน้อยแล้วจึงเอามีดหั่นยังเนื้อเข้าไปเคี้ยวกินแค่คำ 2 คำแล้วจึงเงยหน้าขึ้นไปมองยังเด็กชายแล้วเค้นเสียงกล่าวออกไปว่า

“...อิ่มแล้ว”

“ควับ...”

แล้วเธอที่ไม่รอช้ารีบลุกขึ้นหมายที่จะเดินออกไปจากห้องอาหารทันที...ส่วนเฮร่าที่ทำหน้าที่ดูแลเรื่องต่างๆอยู่ด้านข้างถึงกับต้องกอดอกกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจว่า

“คนที่เป็นข้ารับใช้จะต้องจดจำไว้เสมอว่าองค์หญิงชอบทานอะไรและไม่ชอบทานอะไรและอาหารขององค์หญิงจะต้องร้อนอยู่เสมอ”

“ครับ...ครับ...”

ไลท์ที่ได้ยินถึงกับรีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจทันทีพลางจับจ้องมองไปยังเฮร่าที่ในยามนี้กำลังเอามาขวายกที่ขอบแว่นตาตามความเคยชินพลางกล่าวออกมาว่า

“นี่แล้วยังไม่รีบตามองค์หญิงเร็วเข้า”

“ครับ...ครับ”

ไลท์ที่ส่งเสียงตอบรับออกมาแล้วจึงรีบวิ่งตามหลังของเซร์น่าออกไปอย่างรวดเร็วทันทีสำหรับงานรับใช้ขององค์หญิงรัชทายาทในวันแรกของเขา...
----------------------------------------

“น่าเบื่อ...”

เซร์น่าในยามนี้ที่กำลังนั่งฟังยังท่านราชครูของอารณาจักรซึ่งรับหน้าที่อาจารย์สอนถึงวิชาประวัติศาสตร์และเวทมนตร์ถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างเบื่อหน่ายพลางเอาเท้าที่ไขว้อยู่บนเตะลงอย่างไม่สบอารมณ์แล้วลุกขึ้นหมายที่จะเดินออกไปอย่างไม่สนใจอะไรอีก...แต่อาจารย์ที่รับหน้าที่ดูแลยังองค์หญิงรัชทายาทซึ่งรับหน้าที่ในการสั่งสอนถึงวิชาการต่างๆถึงกับรีบส่งเสียงร้องเรียกออกไปว่า

“องค์หญิงจะไปไหน”

“เราจะออกไปข้างนอก...”

เซร์น่าที่ไม่รอช้ายังรีบหันกลับมาเท้าสะเอวกล่าวต่อไปอีกว่า

“...วิชาประวัติศาสตร์มันน่าเบื่อ”

“แต่ว่าการเรื่องรู้ถึงประวัติศาสตร์ของอาณาจักรเป็นสิ่งที่จำเป็นน่ะพะยะค่ะ”

“ก็เห็นเอาแต่เรียนซ้ำไปซ้ำมาน่าเบื่อจะตาย...”

เซร์น่าที่เห็นถึงอาจารย์คิดที่จะกล่าวออกมาออกมาถึงกับกล่าวดักคอออกไปว่า

“...หลังจากที่ท่านผู้กล้าทั้งสี่ได้ล้มราชาปีศาจได้ด้วยการเสียสละของผู้กล้าแห่งความมืดและเปลวไฟจนทำให้ผู้กล้าแห่งสายลมและสายธารที่รอดชีวิตที่มีความรักซึ่งกันและกันจึงแต่งงานและร่วมกันสร้างเมืองจนกลายเป็นอาณาจักรดราเรน่าแห่งนี้ขึ้นมา...”

เด็กสาวที่มองยังใบหน้าของอาจารย์ที่เหมือนกับมีเสียงหน้าอึ้งจนไม่รู้จะกล่าวอะไรจึงกล่าวออกไปอีกว่า

“...และหลังจากสงครามระหว่างผู้กล้ากับจอมปีศาจที่เกิดขึ้นจนทำให้เหล่าพระราชทั้งหลายต่างก็เกียรติ์ยังอาณาจักรดราเรน่าของเราให้เป็นอาณาจักรที่เป็นผู้นำของอาณาจักรอื่นๆตลอดเวลาที่ล่วงเลยมาจนกว่าห้าร้อยปีนี้...”

“แต่ว่า...”

ท่านอาจารย์ประจำตัวเด็กสาวยังคิดที่จะกล่าวอะไรออกมาทำเอาเซร์น่าที่สั่งเกตเห็นจึงกล่าวออกไปว่า

“...ตลอดห้าร้อยปีกลับไม่มีเรื่องราวอะไรที่น่าสนใจอีก เพราะประชาชนต่างๆต่างก็อยู่กับอย่างสงบสุขจะมีก็แต่สงครามเล็กๆที่เกิดขึ้นระหว่างอาณาจักรเมดอลและอาณาจักรการัลที่ยามนานมาสามสิบปีเท่านั้นก่อนที่จะจบลงไปด้วยมือของเจ้าชายแห่งเมดอลที่สามารถเข้าไปเจรจาจนยุติสงครามได้ละปัจจุบันก็ได้กลายเป็นพระราชาของอาณาจักรเมดอลและเป็นบิดาของเจ้าหญิงซินเทียร์ที่มีดวงวิญญาณของผู้กล้าแห่งสายธารกลับมาจุติ”

“เอ้อ...เราไม่ต้องการเรียนประวัติศาสตร์...”

ท่านราชครูที่เป็นพระอาจารย์ยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...งั้นเรามาเรียนเวทมนตร์กันดีกว่า”

“เวทมนต์หรือ...”

เซร์น่าที่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์และซุกซนพลางใช้ยังประกายตาสีแดงเพลิงจับจ้องมองไปยังราชครูแล้วกล่าวต่อไปอีกว่า

“...งั้นเรามาประลองเวทมนตร์กันก็ดีเหมือนกัน”

“หา...”

ราชครูถึงกับต้องรีบออกมาด้วยความตกใจรีบส่งเสียงออกมาอย่างรวดเร็วทันที

“...เรามาเรียนกันถึงบทเรียนเกี่ยวกับเวทมนตร์ชนิดต่างๆและประโยชน์กันก่อนก็ได้”

“เรียนแต่ทฤษฎีมันจะไปสนุกอะไร...”

เซร์น่าที่จ้องมองไปยังท่านราชครูซึ่งได้รับการกล่าวขวัญว่าเป็นจอมปราชญ์ที่เก่งกาจที่สุดของอาณาจักรซึ่งเชี่ยวชาญยังเวทมนตราธาตุต่างๆทั้งโจมตี สนับสนุนและรักษายังกล่าวต่อไปอีกด้วยสายตาที่มุ่งหวังว่า

“...มันต้องเรียนภาคปฏิบัติสิ”

“ไม่จำเป็นหรอกพะยะค่ะ...”

ท่านราชครูรีบส่งเสียงร้องปฏิเสธออกไปอย่างรวดเร็วทันที เพราะถ้าพูดถึงพลังเวทแล้วในอาณาจักรนี้กลับไม่มีใครที่มีพลังเวททัดเทียนยังเด็กสาวที่เป็นดวงวิญญาณของผู้กล้าแห่งเปลวไฟและพสุธาที่กลับชาติมาเกิดได้นี้-แม้แต่ท่านราชครูก็ตามที...

ถ้ามีในอาณาจักรดราเรน่าแห่งนี้ก็คงจะเป็นบุตรชายเพียงคนด้วยของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งดราเรน่าที่ใครๆต่างพากันมุ่งหวังให้แต่งงานกับเจ้าหญิง...

ผู้ที่เป็นยังผู้กล้าแห่งสายลมที่กลับชาติมาเกิด...

ท่านราชาครูจึงรีบกล่าวต่อไปอีกว่า

“...เรามาเรียนกับแค่ภาคทฤษฎีกันก็พอ”

“ชิ...ไม่เห็นสนุกเลย...”

เซร์น่าที่เหมือนกับไม่สบอารามณ์จึงรีบหันกายเดินออกไปโดยไม่สนใจยังอาจารย์ผู้สอนทั้งวิชาประวัติศาสตร์และเวทมนตร์อีกพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...ไปฝึกดาบดีกว่า”

“เฮ้ย...”

ทำเอาท่านราชครูที่เห็นถึงกับส่งเสียงถอนหายใจออกมาด้วยความจนใจก่อนที่จะเลือบสายตาไปเห็นยังไลท์ที่เป็นเด็กรับใช้-ท่านที่ไม่รู้ว่า”เขาเป็นใคร”จึงรีบสั่งออกไปว่า

“...ยังไม่รีบตามไปรับใช้ยังองค์หญิงอีกหรือ”

“ครับ...ครับ...ครับ...”

ไลท์ที่คอยยืนรอรับใช้อยู่ถึงกับรีบส่งเสียงตอบรับออกมาอย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งตามหลังของเด็กสาวออกไปสู่สนามฝึกดาบทันที...

สิ่งที่กำลังรอคอยเขาอยู่นั่นคือ...
---------------------------------------

“จ๊าก...”

เสียงร้องของนายทหารดังลั่นขึ้นมาจากลานกว้างพร้อมทั้งไฟที่ลุกไหม้ยังเสื้อผ้าจนต้องรีบกระโดดลงไปยัง
สระน้ำใกล้ๆอย่างรวดเร็วทันที...

“หึ...”

เซร์น่าที่เค้นเสียงหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อยแล้วกวาดสายตาต้องมองไปยังเหล่านายทหารองครักษ์ประจำวังที่โดนเรียกให้มาเป็นคู่ประลองถึงกับส่งเสียงกล่าวออกมาอีกว่า

“...ใครจะเป็นคนต่อไป”

“เออ...”

ทำเอาเหล่าทหารที่ยืนอยู่ถึงกับนิ่งเงียบไปตามๆกันกับการประลองกับองค์หญิงรัชทายาทที่เบื้องหน้ากลับเป็นสิ่งที่ยากยิ่งกว่าต่อสู้กับศัตรูนับหมื่นเสียอีก...

เพราะถ้านับฝีมือกันจริงๆเหล่านายทหารทั้งหลายก็คงที่พอรับมือกับเด็กสาวได้บ้าง แต่ด้วยฐานะ อาวุธ เวทมนตร์ตลอดจนไหวพริบสติปัญญากลับไม่มีใครกล้าที่จะต่อสู้ด้วย...
สู้ไปก็มีแต่แพ้กับแพ้เท่านั้น...

...แต่ถึงเอาจริงก็ใช่ว่าจะชนะได้

...เอาชนะก็ไม่ได้

เมื่อเหลือแต่ความพ่ายแพ้และความเจ็บตัวเท่านั้นกับการที่จะต้องออกไปประลองกับเด็กสาวจริงๆแล้วมันคือการตกเป็นเป้าหรือกระสอบทรายให้กับเธอซ้อมมือเท่านั้น

“เอาไงดี...”

จึงทำเอาเหล่าทหารทั้งหลายถึงกับไม่รู้จะทำยังไงดีได้แต่เกียงกัน

“...แกสิ”

“...แกออกไปสิ”

“...ไม่เอา”

“หือ...”

สร้างความไม่พอใจให้กับเซร์น่าที่กำลังรอคอยอยู่เป็นอย่างยิ่งจนต้องเลิกคิ้วสีทองที่เรียวสวยพลางกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

“...ถ้าไม่มีใครยอมก้าวออกมาก็ออกมาพร้อมๆกันทั้งหมดเลย”

“หา...”

ทำเอาเหล่าทหารที่เบื้องหน้าถึงกับต้องร้องลั่นออกมาด้วยความตกใจ เพราะถ้าออกไปก็มีแต่เจ็บตัวกับเจ็บตัวเท่านั้น-หัวหน้าเหล่าทหารที่คล้ายกับโดนยังสายตาของหญิงสาวกดดันที่สุดถึงกับต้องลอบยกมือขึ้นมาปาดหยาดเหยื่อบนใบหน้าราวกับนักโทษที่กำลังรอยังโทษประหารก่อนที่ปลายหางตาจะเหลียวไปสังเกตเห็นยังไลท์ที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังของเด็กสาวถึงกับต้องเผลอยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์นิดๆจึงรีบกล่าวต่อไปอีกว่า

“องค์หญิงพะยะค่ะ”

“มีอะไร”

เซร์น่าเค้นเสียงร้องถามออกมาด้วยความไม่พอใจ-เธอพลางจับจ้องมองไปยังหัวหน้านายทหารที่หมายจะให้เป็นคู่มือคนต่อไปทันที...หัวหน้านายทหารองครักษ์ที่ฝืนยิ้มราวกับทำใจดีสู้เสือพลางกล่าวออกไปว่า

“องค์หญิงจะประลองกับพวกเราก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก”

“หือ...”

เซร์น่าให้ยังประกายตาสีแดงเพลิงจับจ้องมองไปยังหัวหน้านายทหารองครักษ์ทันทีด้วยความสงสัยก่อนที่จะเลิกคิ้วที่เรียวสวยสีทองด้วยความไม่พอใจเมื่อฟังยังคำพูดต่อไปของอีกฝ่าย

“เพราะการที่เราเป็นองครักษ์และองค์หญิงเป็นองค์หญิงจึงทำให้เราไม่กล้าที่จะลงมือกับองค์หญิงอย่างเต็มที เพราะกลัวจะพลั้งมือทำให้พระวรกายขององค์หญิงได้รับบาดเจ็บจนเกิดบาดแผลได้”

“เชอะ...”

เซร์น่าที่มีสีหน้าที่ไม่พอใจยังเค้นเสียงกล่าวออกมาอีกอย่างไม่แคร์ว่า

“...บาดแผลเล็กๆน้อยๆไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย”

“...”

ทำเอาเหล่าองค์รักษ์ที่ได้ยินถึงกับต้องนิ่งเงียบลงไป เพราะบาดแผลแค่เล็กๆน้อยๆเท่าอาจทำให้ทุกคนต้องหัวหลุดเลยก็ว่าได้-จึงไม่มีใครกล้าที่จะกล้าหรือส่งเสียงใดๆออกมา...แต่หัวหน้านายทหารองครักษ์ที่ฝืนยิ้มออกมาอีกครั้งกลับกล่าวต่อไปอีกว่า

“แต่ถึงพวกเราจะลงมือกับองค์หญิงอย่างสุดกำลังจริงแล้วพอเกิดองค์หญิงเอาจริงใช้เวทมนตร์ขึ้นมา-พวกเราก็สู้ไม่ได้อยู่ดี”

“...”

เซร์น่าที่ได้ยินถึงกับต้องขมวดคิ้วด้วยความหนักใจไม่ได้ เพราะเมื่อครู่ที่เธอไม่สามารถต้านทานแรงฟันของทหารองครักษ์ก็เผลอใช้เวทมนตร์ใส่อีกฝ่ายไม่ได้จึงหลบสายตากล่าวต่อไปอีกว่า

“...งั้นเราไม่ใช่เวทมนตร์ก็ได้”

“นั้นไม่ใช่ปัญหา...”

หัวหน้านายทหารองครักษ์จึงรีบกล่าวต่อไปอีกว่า

“...เพราะหากให้พวกเราสู้ด้วยแล้วองค์หญิงใช้เวทมนตร์ขึ้นมาก็เท่ากับทำให้ฝีมือดาบขององค์หญิงไม่ได้พัฒนาขึ้นมาซึ่งจะเป็นผลเสียต่อองค์หญิงด้วย”

“อืมม์...”

เมื่อเห็นยังเด็กสาวที่พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยแล้วหัวหน้านายทหารองครักษ์จึงรีบกล่าวต่อมาอีกทันทีว่า

“วิธีที่ดีที่สุดคือเราจะต้องหายังคู่มือที่ทัดเทียมกับองค์หญิงทั้งขนาด พละกำลังและความเร็วเพื่อที่จะช่วยให้องค์หญิงมีฝีมือที่ก้าวหน้าขึ้นไปด้วย”

“นั่นสิ...”

เซร์น่าที่ได้ยินถึงกับพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยทันทีพลางถามออกไปว่า

“...แล้วใครล่ะ”

“ก็คนรับใช้ขององค์หญิงยังไงล่ะพะยะค่ะ”

หัวหน้านายทหารองครักษ์กล่าวพร้อมทั้งชี้ไปยังไลท์ที่กำลังยืนสะดุ้งด้วยความตกใจทันที...ส่วนทางด้านของเด็กชายที่ได้ยินถึงกับต้องร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างยิ่งว่า

“หา...”

เขาที่เห็นยังเซร์น่าจ้องมองมาถึงกับต้องร้องถามออกไปว่า

“...ผมหรือครับ”

“อืมม์...”

เซร์น่าที่หันไปมองยังไลท์ถึงกับยิ้มออกมาราวกับพบเห็นยังของเล่นชิ้นใหม่ของเธอถึงกับรีบกล่าวออกมาทันทีว่า

“...ก็ดีเหมือนกัน”

“ไม่น่ะ...”

ไลท์ที่ตกใจจึงรีบส่งเสียงกลาวออกมาทันทีว่า

“...ผมไม่เคยประลองกับใครมาก่อน”

“เอาดาบให้มันเร็วเขา”

แต่เซร์น่าที่คล้ายกับไม่สนใจจึงรีบหันไปสั่งยังหัวหน้านายทหารองครักษ์ทันทีราวกับไม่สนใจยังไลท์ที่ร้องปฏิเสธออกมาด้วยความตกใจว่า

“ไม่น่ะครับ”

แต่หัวหน้านายทหารองครักษ์ที่ยิ้มออกมาอย่างเล่ห์เจ้านิดๆพลางโบกมือให้ทหารองครักษ์คนหนึ่งรีบไปหยิบเอาดาบไม้สำหรับฝึกซ้อมส่งให้ไลท์ทันที

“เอา...”

เขาฝ่ายยิ้มเยาะไลท์แล้วยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...อย่าตายล่ะ”

เพราะถ้าไลท์ตายก็หมายความว่า”พวกตนจะต้องตกเป็นเป้าซ้อมมือของเด็กสาวอย่างแน่นอนเลย”...ไลท์ที่ถือดาบไม้ในมือกลับถูกใครสักคนถีบออกไปยังด้านหน้าเผชิญกับเด็กสาวที่กำลังยืนยิ้มด้วยความพอใจทันที

“เอา...”

เซร์น่าที่ไม่รอช้ารีบตวัดยังมือกวาดมือไปด้านซ้ายยังเจ้าฟรีน๊อกที่พ่นยังเปลวไฟออกมาเป็นดาบเรเปียร์ยาวในมือที่เรียวสวยของเธอทันที-เด็กสาวที่พุ่งเข้าไปหายังไลท์พลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...เข้ามาได้เลย”

“เดี๋ยวก่อนครั...”

แต่ดูเหมือนเซร์น่าคล้ายจะไม่สนใจยังคำกล่าวของเขาเลยถึงกับวิ่งพุ่งเข้ามาแล้วตวัดยังคมดาบเรเปียร์สีแดง
แทงใส่ยังร่างของไลท์อย่างรวดเร็วทันที

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

“โอ๊ย...โอ๊ย...โอ๊ย...”

ไลท์ที่ได้แต่ก้าวถอยหลังถึงกับส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดกับบาดแผลที่คมดาบเรเปียร์ของเธอที่แทงออกมาอย่างรวดเร็วถึง 5 ครั้ง-ถึงเขาจะหลบได้ 2 สายแต่กลับยังโดนปลายดาบแทงเฉียดใส่ยังข้างแกมซ้าย หัวไหล่ขวาและเอวขวาออกไปจนทิ้งยังรอยแผลและความเจ็บปวดเอาไว้...

“เฟียว...”

เซร์น่าที่ไม่รอช้ารีบตวัดยังคมดาบฟันใส่ยังดาบไม้ของไลท์จึงขาดกระเด็นไปอย่างง่ายดายทำเอาเขาที่มองเห็นถึงกับต้องตกใจจนหน้าเสียได้แต่ทิ้งยังดาบไม้ที่เหลือไม่ถึงครึ่งท่อนไปอย่างช่วยไม่ได้รีบก้มหน้าลงไปหลบยังคมดาบของเซร์น่าที่แทงออกมาทันทีด้วยความตกใจ...

แต่...

“เปรี้ยง...”

เสียงปลายเท้าเตะใส่ยังปลายค้างของไลท์อย่างดังลั่นพร้อมทั้งศีรษะที่เงยขึ้นมาเหมือนจะเห็นยังดวงดาวมากมายรอบๆหัวพลางส่งเสียงร้องออกมาด้วยปากที่แตกเลือดกลบปากว่า

“โอ๊ย...”

“ตายซ่ะเถอะ...”

เซร์น่าที่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพลางตวัดยังหมัดซ้ายที่ต่อยขึ้นไปด้วยเปลวเพลิงต่อยใส่ยังแก้มขวาของไลท์จนลอยกระเด็นสลบไปในพริบตา

“...โครม”

จนร่างเขาต้องจนไปนอนกองนิ่งอยู่กับพื้นยังแทบเท้าของเด็กสาวอย่างง่ายดายท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารองครักษ์มากมายที่เหมือนกับรู้สึกโชคดีที่ตนไม่ใช่คนที่ต้องซวยแบบนี้...

“เชอะ...”

เซร์น่าเค้นเสียงออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่งพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...กระจอกที่สุดเลย”

“...”

ทำเอาทุกคนถึงกับต้องนิ่งเงียบไปทันทีราวกับกลัวว่า”เด็กสาวจะเรียกยังใครออกไปเป็นเป้าซ้อมมือรายต่อไป”...

“...”

และก็จริงดังคาดเมื่อเซร์น่าที่กวาดสายตาจ้องมองเลยยังร่างของไลท์ที่นอนกองอยู่ไปยังเหล่าทหารทั้งหลายถึงกับส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“ใครจะเป็นคนต่อไป”

“เออ...”

ทำเอาเหล่าทหารทั้งหลายที่เห็นยังสภาพของไลท์ถึงกับไม่กล้าที่จะส่งเสียงใดๆออกมาอีกพลางจ้องมองไปยังเด็กสาวที่กำลังตวัดยังปลายดาบชี้ลงไปยังพื้นที่ด้านข้างเยื้องไปด้านขวาราวกับกำลังรอคอยยังการประลองครั้งต่อไปด้วยความมุมหวัง...

“หึ...หึ...หึ...”

ก่อนที่ทุกคนจะได้ยินยังเสียงหัวเราะอันไพเราะของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมาพลางกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ผู้ชายอาณาจักรนี้ความกล้าหายไปไหนหมด”

“ท่านอาจารย์...”

เซร์น่าที่ได้ยินเสียงถึงกับรีบส่งเสียงร้องออกไปด้วยรอยยิ้มทันทีรีบวิ่งตรงไปหายังหญิงสาวอายุประมาณ 17-18 ปีที่ร่างสูงเพรียวดูงามสง่าราวๆ 176 เซนสวมใสยังเกราะสีทองที่มีตรารูปมังกรอันเป็นสัญญาลักษณ์ของอาณาจักรนี้...

เธอเป็นหญิงสาวที่มีดวงตาสีฟ้าที่เรียวสวยดูเย็นชาและเส้นผมสีเขียวยาวถึงกลางหลัง จมูกโด่งเป็นสวยสีขาวนวล ริมฝีปากที่เรียสวยซึ่งกำลังเอามือซ้ายกอดยังหมวกสีทองไว้ที่ข้างเอวกลับจ้องมองไปยังทุกคนด้วยความไม่พอใจพลางกล่าวออกมาอีกว่า

“...ไส้หัวไปได้แล้ว”

“ครับ...ท่านรองแม่ทัพ-เรเซีย”

ทำเอาเหล่าทหารองครักษ์ที่เห็นถึงกับต้องรีบหันกายวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วจนลืมยังร่างของไลท์ที่นอนอยู่ทันที...แต่เรเซียที่เป็นอาจารย์สอนวิชาดาบให้กับเด็กสาวและรองแม่ทัพของอาณาจักรดราเมนัสถึงกับหันกายกล่าวกับเด็กสาวว่า

“เราไปเรียนดาบกันต่อเถอะ...”

ทั้งยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...อย่ามัวแต่เสียเวลาอยู่กับพวกผู้ชายงี่เง่าแถวๆนี้เลย”

พลางจ้องมองไปยังต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปแล้วจึงพายังเซร์น่าก้าวเดินออกไปทันที...

“หึ...”

เสียงหัวเราะดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาจากต้นไม้ที่เรเซียมองก่อนเดินจากไปก่อนที่จะเห็นยังชายหนุ่มอายุราวๆ 23-24 ปีคนหนึ่งที่กำลังนั่งพิงกายดื่มเหล้าอยู่ที่ใต้ร่มเงาของโค่นต้น-เขาที่จ้องมองไปยังร่างของไลท์ที่ถูกใครๆลืมถึงกับยิ้มเยาะเย้ยยังชะตากรรมของอีกฝ่าย...

และก็คล้ายเยาะเย้ยยังชะตากกรมของตนเองในเวลาเดียวกันด้วย...


Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 19 เม.ย.59 เวลา 01:49:28 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

สิ่งที่อ่านต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับส่วนที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก-เพียงแต่อยากเขียนขึ้นมาเท่านั้น

ละครโรงเล็ก ตอนที่ 2

หัวหน้าพ่อครัว      :      เป็นไงไลท์พอได้เป็นคนสนิทของเจ้าชีวิตแล้วชีวิตดีขึ้นมากใช่มัย

ไลท์      :      (หลังจากนิ่งเงียบไปสักพัก) ขอเป็นคนรับใช้ในห้องเก็บพื้นต่อไปดีกว่าครับ

หัวหน้าพ่อครัว      :      ทำไมล่ะ (ถามออกไปด้วยความสงสัย)

      ไลท์ได้แต่นิ่งเงียบไม่ตอบอะไรออกมา-แต่กลับมาคนร้องตะโกนบอกออกมาแทนเขา

เซร์น่า      :      ไงอาหารเช้าล่ะ ไงวันนี้ใครจะมาเป็นกระสอบทรายล่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 19 เม.ย.59 เวลา 01:50:31 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ