Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LIZARDMAN บทที่ 9 ลอบสังหาร

ขอบคุณครับที่ติดตาม

บทที่ 9 ลอบสังหาร

การประลองในบ่ายวันนี้กลับออกจะแปลกไปกว่าทุกครั้ง เพราะจากการประลองที่คึกคักมีการประลองมากมายเพื่อชิงยังเงินรางวัลนับสิบๆคู่กลับเหลืออยู่เพียงแค่ 4 คนเท่านั้น...

ไลเรส...

เฟเทียร์...

...ที่คันไม้คันมืออย่างประลองกับไลเรสออกกำลังกับอีกครั้ง

ฮาเดีย...

...ที่ต้องการแก้มือกับไลเรส เพราะเธอไม่ยอมรับถึงความพ่ายแพ้

และคนสุดท้ายคือทีฟา...

...ที่การร่วมประลองด้วยความสนุกสนานและอย่างรู้ถึงฝีมือของตนเองว่าเก่งแค่ไหน

“การประลองคู่แรกได้แก่...”

กรรมการที่รับหน้าที่บนลานประลองซึ่งเป็นชายที่สวมใสยังชุดตัวตลกลายทางยาวสีฟ้าสลับขาว หัวโล้นเพียงมีผมสีแดงที่เหนือหูทั้งสองข้างกลับยิ้มยังริมฝีปากที่ทาสีแดงกว้างจนเห็นถึงแก้ม ประกอบกับจมูกกลมๆสีแดงและร่างที่เตี้ยพอๆกับเด็กและลงพุ่งโตๆยิ่งทำให้คนดูน่าตลกพร้อมทั้งส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...นักรบสาวแห่งกองทัพดอกกุหลาบ-ฮาเดีย...”

“ชิ...ใครกันเป็นนักรบสาวแห่งกองทัพดอกกุหลาบกัน”

ถึงฮาเดียจะเค้นเสียงออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์-แต่กลับมิได้ส่งเสียงโวยวายอะไรมากนัก...ส่วนกรรมการตัวตลกยังคงกล่าวต่อไปอีกว่า

“...กับนักธนูสาวแสนสวยจากป่าศักดิ์สิทธิ์-ทีฟา”

“ชิ...ทำไมแม่นั่นถึงมีคำความแสนสวยและน่ารักด้วย...”

ฮาเดียเค้นเสียงอออกมาด้วยความไม่พอใจอีกครั้งยิ่งเมื่อได้ยินกรรมการบอกถึงคู่ประลองของเธอและเห็นยังทีฟาที่พอโบกไม้โบกมือกับมีชายหนุ่มมากมายส่งรอยยิ้มและโยนดอกไม้ให้ผิดกับเธอจึงเลิกคิ้วด้วยความไม่พอใจพลางขบฟันกล่าวออกมาว่า

“...จัดการกับเธอก่อนก็ดีเหมือนกันแล้วค่อย...”

ก่อนที่จะหวาดสายตาจ้องมองไปยังไลเรสราวกับเป็นเหยื่อรายต่อไป...ส่วนลิซาร์ดแมนเจ้าปัญหากลับไม่สนใจยังสายตาอาฆาตของฮาเดียที่จ้องมองมากลับไปร้องถามยังเด็กน้อยที่อยู่ใกล้ๆว่า

“มิกซ์-รวบรวมได้เงินมาเท่าไหร่กัน”

“ร้อยห้าสิบเหรียญครับ”

เด็กสาวอายุ 11 ถึง 12 ปีที่ค่อนข้างเจ้าเล่ห์นิดๆซึ่งสวมใส่ยังเสื้อผ้าเนื้อหยาบเป็นเสื้อและกางเกงสีน้ำตาลที่ยาวประมาณลำแขนและหน้าแข้งกลับส่วนยังเสื้อกั๊กแขนสั้นสีเขียวเก่าๆเขย่าถุงเงินพร้อมทั้งตอบรับกลับไปด้วยรอยยิ้มอยู่ข้างๆกับเด็กสาวอายุ 8 ถึง 9 ขวบที่สวมใส่ยังชุดกระโปร่งสีเหลืองหน้าตาไร้เดียงสาที่กำลังจ้องมองดูทั้งคู่ด้วยความสนอกสนใจ...ไลเรสจึงชี้ไปยังทีฟาพลางตอบออกมาว่า

“แทงยังข้างแม่นั้นไปจนหมดเลย”

“หา...”

มิกซ์ที่ร้องออกมาด้วยความตกใจยังจ้องมองไปยังทีฟาสลับกับฮาเดียแล้วตอบออกไปว่า

“...แม่เอลฟ์นั่นจะไว้ใจได้หรือ-อีกฝ่ายเป็นถึงรองหัวหน้าองครักษ์ขององค์หญิงเชียวน่ะ”

“เชื่อเถอะน่า”

ไลเรสที่ยิ้มออกมาด้วยความมั่นได้กลับตอบออกมาอย่างชัดเจนราวกับเห็นถึงผลของการต่อสู้นี้อยู่แล้ว...มิกซ์ที่ขมวดคิ้วด้วยความไม่มั่นใจ เพราะเธอรู้จักถึงฝีมือและกิติศักดิ์ของฮาเดียเป็นอย่างดีว่าเก่งเป็นอันดับต้นๆของอาณาจักรเลย-เมื่อเทียบกับทีฟาที่เธอไม่รู้จักเพียงแค่อาศัยยังใบหน้าสวยๆหลอกลวงหัวใจผู้ชายอยู่เลยจึงทำใจลำบากจึงมองหน้าของไลเรสอีกครั้งอย่างช่างใจ

...

เมื่อเห็นยังลิซาร์ดแมนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์และชั่วร้าย...มิกซ์จึงได้แต่พยักหน้ารับด้วยความไม่เต็มใจนัก เพราะถึงเธอจะไม่เชื่อถือยังทีฟา-แต่กลับไลเรสแล้วพวกเธอที่เป็นเด็กกำพร้ากลับเลือกที่จะเชื่อเขาอย่างสนิทใจก่อนที่จะก้าวเดินไปพร้อมกับเด็กสาวตัวน้อยที่เกาะแขนอยู่ข้างๆเอาเงินทั้งหมดที่สามารถหามาได้แทงลงไปยังข้างของแม่เอลฟ์สาวแสนสวยอย่างไม่ค่อยจะยินยอมพร้อมใจสักเท่าไหร่...

“จะเริ่มประลองแล้ว...”

เจ้ามือยังส่งเสียงร้องเร่งรัดออกมาอย่างดังลั่นว่า

“...ใครที่ยังไม่ได้เดิมพันรีบลงเงินเร็วๆ”

“รอเดี๋ยว...”

มิกซ์ส่งเสียงร้องตะโกนออกไปพร้อมทั้งรีบวางเงินลงไปยังกองของทีฟาพร้อมทั้งรีบคว้ายังตั๋วพนันที่มีอัตราต่อรอง 1 ต่อ 2 ขึ้นมาทันที เพราะใครๆต่างลงความเห็นว่าคนที่ชนะในครั้งนี้-น่าจะเป็นฮาเดียเสียมากกว่าแม่เอลฟ์สาว...

ถึงฮาเดียชนะคนที่แทงข้างเธอจะได้แต่ครึ่งเดียวในขนาดที่ถ้าทีฟาชนะคนจะได้เงินเป็น 2 เท่า...

“เริ่มประลองได้”

ทันทีที่กรรมการส่งสัญญาณเริ่มการประลองได้...ฮาเดียที่ไม่สนใจถึงแม่เอลฟ์สาวที่กำลังโบกมือให้กับผู้ชมทั้งหลาย(โดยส่วนมากจะเป็นผู้ชาย)กลับพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว-แทงยังไม้พลองที่หัวหุ้มด้วยผ้าสำหรับป้องกันอันตรายแทงออกไปยังร่างของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว...

“เฟียว...”

ส่วนสาเหตุที่เธอเลือกใช้ยังไม้พลองที่หุ้มหัวด้วยผ้าแทนยังหอก เพราะหนึ่งหอกที่มีอยู่ที่ลานประลองมีน้ำหนักเบากว่าหอกที่เธอใช้ประจำ แต่นั้นไม่สำคัญเท่ากับว่าทีฟาที่ใช้ธนูกับใช้ยังลูกธนูที่ไร้หัวลูกศรด้วย...
เธอไม่ต้องการเอาเปรียบอีกฝ่าย...

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

แต่ทีฟาที่ว่องไวกว่าแม่นักรบสาวกลับหนีจากการประทะทางกำลังที่เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบรีบกระโดดถอยไปยังด้านหลังอย่างรวดเร็วในพริบตา-เธอที่ถอยหนีถึงกับกระโดดลอยตัวขึ้นไปอยู่บนริบกำแพงขอบที่นั่งของคนดูแล้วยิงลูกศรออกมาติดๆถึง 3 ดอก...

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

“เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...”

ฮาเดียที่ตวัดยังไม้พลองในมือปัดยังลูกศรได้อย่างง่ายดายแล้วกวาดสายตาจ้องมองไปยังทีฟาที่กระโดดวิ่งไปตามกำแพงเฉียงลงมาราวกับไม่สนใจยังแรงดึงดูดจนหัวไหล่ของเธอแทบจะเฉียดพื้นเวลายิงยิงศรจากด้านล่างใส่ยังฮาเดียอีก 2 ดอก...

“เฟียว...เฟียว...”

“เปรี้ยง...เปรี้ยง...”

ฮาเดียเพียงตวัดไม้ครั้งเดียวก็สามารถปัดยังศรที่พุ่งมาได้พร้อมทั้งกวาดสายตาจ้องมองไปยังแม่เอลฟ์สาวที่ยามนี้วิ่งเฉียงขึ้นไปด้านบนของกำแพงอ้อมมายังด้านหลังของเธอพร้อมทั้งยิงศรออกมา 4 ศรราวกับเหมือนวิ่งอยู่บินพื้นราบ...

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

“ควับ...”

ฮาเดียที่หมุนตัวตามมากลับตวัดยังไม้พลองปัดลูกศรได้อย่างง่ายดาย...

“เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...”

“คิดผิดจริงๆที่แทงข้างแม่เอลฟ์นั่น”

มิกซ์ที่มองยังการต่อสู้ระหว่างทีฟาที่เอาแต่คอยยิงแล้วหลบหนีส่วนฮาเดียกลับสามารถตั้งรับได้อย่างมั่นคงราวกับเหมือนจะคาดเดายังผลของการต่อสู้ออกมาได้ลางๆแล้ว...

และดูเหมือนจะเป็นลางร้ายเสียด้วย...

“มีอะไรหรือ”

เด็กสาวหน้าตาน่ารักที่อมปลายนิ้วโป้งเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยแววตาที่เป็นห่วงผสมกับไร้เดียงสาทำเอามิกซ์
ต้องฝืนยิ้มตอบออกไปไม่ได้ว่า

“ดูท่าเราจะเสียค่าขนมของเดือนนี้ไปแล้วสิ”

“ฮือ...ฮือ...”

เมื่อเห็นยังเด็กสาวที่เหมือนกับจะร้องไห้ เพราะต้องอดกินขนมมิกซ์จึงต้องรีบร้องบอกออกมาทันทีว่า

“ไม่ต้องร้องน่ะ...ขนมของมิวยังเหลืออยู่น่ะ”

“จริงหรือ”

“จริง”

มิกซ์ได้แต่พยักหน้าตอบรับไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มฝืนยิ่งตัดกับริมฝีปากของเด็กสาวที่ยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสายิ่ง...ไลเรสที่ฟังยังการคุยของเด็กสาวทั้งสองคนถึงกับยิ้มออกมาอย่างพอใจพลางละสายตาจากการต่อสู้หันมาถามยังมิกซ์ว่า

“ทำไมถึงคิดว่าทีฟาจะแพ้ล่ะ”

“ทำไมหรือ...”

มิกซ์ที่ไม่จำเป็นต้องขบคิดใดๆก็ตอบออกมาทันทีว่า

“...แม่เอลฟ์นั่นเอาแต่ยิงแล้วก็หนีไปเรื่อยๆในขนาดที่ท่านฮาเดียนอกจากสามารถตั้งรับได้หมดยังค่อยๆไล่ตามประชิดเข้าไปเรื่อยๆแค่รอเวลาเท่านั้น-ถ้าหากลูกธนูไม่หมดหรือโดนประชิดตัวได้ก็เกมกัน”

“งั้นหรือ...”

ไลเรสที่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์พลางตอบออกมาว่า

“...งั้นลองดูดีๆสิ”

“หือ..”

มิกซ์ที่ส่งเสียงออกมาอย่างรับรู้พลางกวาดสายตาจ้องมองไปยังทีฟาที่ในยามนี้ได้ยิงลูกธนูออกไปถึง 3 ดอกซ้อน...

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

“เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...”

“ย๊าก...”

ฮาเดียที่สามารถปัดได้ถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งพุ่งเข้าได้หายังทีฟาที่กำลังวิ่งอยู่บนกำแพงราวกับทราบยังจุดหมายต่อไปของเธอถึงกับสามารถไปดักยังด้านหน้าไว้ได้ทันพร้อมทั้งแทงยังพลองพุ่งตรงไปยังหว่างเอวของแม่เอลฟ์สาวทันที...

“เฟียว...”

แต่ทีฟาที่เห็นกับเดาได้ถึงกับฉวยจังหวะเดียวกับออกแรงถีบกำแพงกระโดดข้ามยังหัวของฮาเดียแล้วกลับตัวลงไปยังพื้นด้านหลังเอามือซ้ายคว้าหยิบยังลูกศร 3 ถึง 4 ดอกที่ล่วงหล่นอยู่กับพื้นแล้วขึ้นสายยิงใส่กลางหลังของแม่นักรบสาวทันที

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

“ควบ...”

ฮาเดียที่เหมือนกับมีตาหลังสามารถเดายังการโจมตีของทีฟาได้ถึงกับกลับมาตวัดยังไม้พลองกวาดลูกศรที่พุ่งมาทันที

“เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...”

“ตุบ...ตุบ...ตุบ...”

แล้วจับจ้องมองไปยังทีฟาที่กระโดดถอยไปยังถอยราวกับทิ้งระยะห่างออกไปในพริบตาถึงกับต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเป็นอีกยิ่ง...แต่ไลเรสกลับหันไปยิ้มกับมิกซ์ร้องถามออกไปว่า

“เห็นอะไรมัย”

“ชิ...”

มิกซ์ตอบออกมาอย่างไม่พอใจนิดๆ เพราะเห็นถึงทีฟาในยามที่กระโดดหลบถอยกลับฉวยจังหวะเดียวกันแอบหยิบยังลูกศรที่ตกอยู่ตามพื้นกลับเข้าไปในซองที่ข้างเอวจึงทำให้ทราบดีว่า”การต่อสู้นี้คงจะต้องตัดสินกันที่อย่างอื่นแล้ว” เพราะคงรอให้ลูกธนูหมดคงไม่ได้เสียแล้วสิ...

“เจ้าเล่ห์ชะมัด...”

ฮาเดียเค้นเสียงออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ถึงวิธีการต่อสู้ของทีฟาที่ลอบโจมตีแล้วหนีไปหนีมาราวกับกองโจรจึงพุ่งเข้าไปหายังอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วทั้งหมดจนแทงจะประชิดยังร่างของแม่เอลฟ์สาวจนไม่สามารถที่จะกระโดดหลบไปทัน...

“เฟียว...”

“...เสร็จฉันหละ”

พลองในมือถึงกับแทงใส่ยังหน้าอกของแม่เอลฟ์สาวอย่างรวดเร็วทันที...

“ฮึ...”

ทีฟาที่เค้นหัวเราะออกมาอย่างเจ้าเล่ห์เธอที่ไม่รอช้ารีบตวัดยังคันธนูปัดยังปลายของไม้พลองที่แทงมาทันทีสร้างยังความตกใจให้กับนักรบสาวเป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่คิดว่า”ทีฟาจะใช้คันธนูโจมตีอย่างอื่นนอกจากยิง”ด้วย...

เพราะธนูไม่จำเป็นต้องง้างแล้วยิงเพียงอย่างเดียว...

“ตุบ...ตุบ...ตุบ...”

แต่ยังไม่ทันที่ฮาเดียจะหายตกใจ-ทีฟากลับฉวยโอกาสกระโดดถอยไปอย่างหลังอย่างรวดเร็วยิ่งทำเอานักรบสาวที่ไม่ทันตั้งตัวรีบตวัดยังไม้พลองกวาดใส่ยังเธอทันที...

“เฟียว...”

“ควับ...”

แต่ทีฟาที่ก้มตัวหลบอย่างรวดเร็วแล้วง้างคันธนูอย่างรวดเร็วแล้วยิงออกไปทันที...ฮาเดียที่เห็นคิดที่จะตวัดยังไม้พลองปัดยังลูกธนูอีกครั้งถึงกับต้องเลิกคิ้วขึ้นมาด้วยความตกใจทันที...

...

แต่เป้าหมายในครั้งนี้กลับเป็นข้อเท้าซ้ายของฮาเดียที่อยู่ข้างหลังในระยะที่ห่างออกไปราวเมตรกว่า...

“เปรี้ยง...”

“โอ๊ย...”

ฮาเดียที่โดนยิงใส่ข้อเท้าอย่างจังถึงกับต้องส่งเสียงร้องออกมา เพราะถึงเธอจะก้มลงมาเห็นถึงลูกธนูที่พุ่งมาในระยะประชิดและโจมตีต่ำเช่นนี้กลับไม่สามารถหลบหรือปัดได้ทัน...

แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดกลับเป็นความรุนแรงของศรนี้ถึงกับทำเอาร่างของเธอต้องเสียหลักทรุดร่างลงไปราวกับจะสนลงจนต้องรีบเอาไม้พลองแทงลงไปยังพื้นเพื่อผะยุงร่างไว้ทันที...

แต่...

สิ่งที่สายตาของฮาเดียเห็นนอกไปจากพื้นดินของลานประลองที่เบื้องหน้ากลับมีปลายของคันศรปรากฏขึ้นมาพร้อมทั้งตวัดขึ้นซัดใส่ยังปลายค้างของเธออย่างรวดเร็วทันที...

“เปรี้ยง...”

ทำเอาฮาเดียที่โดนเข้าไปถึงกับเงยหน้าขึ้นไปด้วยอาการที่มึนจนเห็นยังดาวจนต้องรีบส่ายหัวเพื่อตั้งสติอย่างรวดเร็วทันที...แต่ทีฟากลับไม่รอช้ารีบตวัดยังปลายคันธนูตวัดฟาดกลับใส่ยังศีรษะด้านหลังของฮาเดียอย่างสุดแรงทันที

“โอ๊ย...”

ฮาเดียร้องออกมาได้เพียงคนเดียวก่อนที่สติของเธอจะหลุดลอยออกไปพร้อมทั้งใบหน้าที่คว่ำลงไปนอนหมดสติกับพื้นที่เบื้องหน้าทันที...

“เป็นไงล่ะ”

ไลเรสหันไปยิ้มเป็นเชิงถามยังมิกซ์ทำเอาเด็กสาวถึงกับต้องขมวดคิ้วอย่างไม่ยอมรับสักเท่าไหร่ถึงจะมีเสียงของกรรมการประกาศออกมาว่า

“ผู้ชนะได้แก่นักธนูสาวแสนสวยจากป่าศักดิ์สิทธิ์-ทีฟาครับ”
-----------------------------

“เฮ่...”

การประลองรอบที่สองจึงเป็นการประลองที่แท้จริงที่ทุกคนกำลังรอคอย เพราะเป็นถึงกับประลองของยอดนักรบที่สามารถเอาชนะทุกคนและสามารถสยบยังเหล่านักรบทั้งหลายของอาณาแห่งนี้ได้และกับอัศวินหญิงที่สวยและงดงามที่สุดของอาณาจักรที่สามารถเอาอีกฝ่ายได้...

การประลองนัดแก้มือนี้จึงเป็นการประลองที่ดุเดือดและน่าจับตามองที่สุด...

“ยอดนักรบของอาณาจักรนี้-ผู้ที่สยบเหล่าอัศวินและนักรบมากมาย...ลิซาร์ดแมนผู้เก่งกาจ-ไลเรส...”

“เฮ่...”

ท่ามกลางเสียงโฮ่ร้องของผู้คนที่ดังขึ้นมาอย่างกึงก้องเจ้ากรรมการที่ร่างสูงโยงราวกับไม้เสียบผีที่สวมใส่ยังชุดตัวตลกลายทางยาวสีฟ้าสลับขาว หัวโล้นเพียงมีผมสีแดงที่เหนือหูทั้งสองข้างกลับยิ้มยังริมฝีปากที่ทาสีแดงกว้างจนเห็นถึงแก้ม ประกอบกับจมูกกลมๆสีแดงก็ชูมือขึ้นมาพร้อมทั้งกล่าวต่อไปว่า

“...กับนักรบสาวผู้สวย งดงามและเก่งกาจที่สุดแห่งอาณาจักรอัสก้าผู้ครองตำแหน่งชนะเลิศครั้งที่แล้ว...พาราดินสาว-เฟเทียร์”

“เฮ่...เฮ่...”

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่เหมือนจะดังกล่าวของไลเรสกลับมีเสียงกรีดร้องของเหล่าหญิงสาวมากมายตะโกนดังลั่นขึ้นมาด้วยว่า

“กรี๊ด...ท่านเฟเทียร์”

“ท่านเฟเทียร์ค่ะ...ทางนี้ค่ะ”

เพราะดูเหมือนจะมียังหญิงสาวมากมายที่ก้าวเข้ามาในลายประลองแห่งนี้เพื่อดูยังเธอต่อสู้โดยเฉพาะ....

“เร็วๆสิ...การประลองจะเริ่มแล้ว”

มิกซ์ที่ไม่รอช้ารีบจูงมือของเด็กสาววิ่งไปตามลานประลอง-เพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังโต๊ะที่รับการเดิมพันทันที เพราะการลงแทงในครั้งนี้มีแต่ได้กับได้อยู่แล้ว...

ทันทีที่เธอที่ได้ยินคำสั่งมาให้แทงเงินเดิมพันทั้งหมดลงไปข้างของเฟเทียร์ก็ยิ้มออกมาอย่างเข้าใจทันทีราวกับกำยังเงินจำนวนมากมายมหาศาลที่กำลังจะไหลเข้ากระเป๋ามาอย่างแน่นอน...

การประลองในวันนี้ของไลเรสไม่ได้ต้องการชัยชนะหรือชื่อเสียงใดๆ-แต่ลิซาร์ดแมนผู้แสนเจ้าเล่ห์นี้กลับต้องการยังสิ่งที่สัมผัสและจับต้องได้มากกว่า...

นั่นคือเงิน...

เงิน...

และก็เงิน...

“เอ๋ะ...”

แต่อยู่ๆมิวที่หยุดชะงักลงร้องออกมาเหมือนกับจ้องมองไปเห็นยังอะไรบางอย่างทำเอามิกซ์ต้องลงยั้งลงไปด้วยอีกคนต้องหันไปถามว่า

“...มีอะไรหรือ”

“นั่น...นั่น...”

เมื่อมิกซ์มองไปตามนิ้วมือของเด็กสาวผู้ไร้เดียวสาที่ชี้ไปถึงกับเห็นยังร่างที่กลม อ้วน เตื้ยถึงกับต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่จะได้ยินเสียงของกรรมการบนเวทีร้องออกมาอย่างดังลั่น

“...เริ่มการประลองได้”

“แย่แล้วซิ...”

มิกซ์ร้องออกมาทันทีราวกับรับรู้ถึงสถานการอันเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นมาในไม่ช้า-เธอรีบกุมมือของมิวแน่รีบรีบหันหลังวิ่งกลับตรงไปยังลานประลองอย่างรวดเร็วทันที...

โดยเพียงแค่หวังจะให้ทัน...

“เฟียว...”

สิ่งแรกที่ไลเรสเรียนรู้จากการต่อสู้กับหญิงสาวครั้งที่แล้วก็คือเธอเก่งกาจและน่ากลัวยิ่งกว่าลิซาร์ดแมนเสียอีก-พอได้ยินเสียงสัญญาณเริ่มการประลองเขาจึงพุ่งร่างเข้าไปอย่างรวดเร็วแล้วตวัดดาบฟันลงไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่า...

“เปรี้ยง...”

แต่หญิงสาวกลับรับมันอย่างง่ายดายพร้อมทั้งกายสีเหลืองทองที่อาบยังร่างกาย-เมื่อไลเรสพุ่งหนี้ก็พบยังเธอที่พุ่งตามมาพร้อมทั้งประกายสีเขียวด้วยความเร็วที่เร็วยิ่งกว่าเงาติดตามตัว ตวัดฟันลงมาด้วยดาบที่อาบยังประกายสีแดงใส่ยังหัวไหล่จนเขาไม่คิดที่จะรับ...

“เฟียว...”

ไลเรสที่ไม่คิดจะรับกลับปล่อยให้เธอไหลรินแล้วตวัดยังดาบฟันใส่ยังร่างของเธอทันทีพร้อมทั้งเธอที่กระโดดหลบไปอย่างรวดเร็วแต่ไม่เร็วไปกว่าประกายดาบของไลเรสที่ตวัดฟันไปยังลำแขนซ้ายของเธอ...

“วาว...”

ประกายแสงสีฟ้าที่ลุกโชนขึ้นมาถึงกับทำเอาบาดแผลค่อยๆหายไปที่ละช้าๆจนหมดสิ้น-แต่สิ่งที่ไลเรสต้องตกใจที่สุดกลับเป็นประกายแสงสีขาวที่เปล่งขึ้นมาเป็นสีที่ 5 ของพลังเวทย์ทั้ง 5 อย่างที่ทำให้ไลเรสรู้สึกได้ถึงเธอที่เก่งก้าวข้ามยังวันวานไปแล้ว...

ไม่ใช่แค่ต้องเอาจริงแล้วสิน่ะ...

แต่ต้องเป็นเสี่ยงชีวิตแล้วล่ะ...

ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีเพื่อชนะเธอ...

...พลังทั้งมวลที่ลิซาร์ดแมนมี

...ที่เขามี
-----------------------------

“เริ่มการประลองได้...”

ทันทีที่เสียงของกรรมการดังขึ้นมาทำเอาเฟเทียร์ที่ชักดาบออกมาต้องเคร่งเครียดขึ้นมาในพริบตาพร้อมทั้งเพียงยังไม่ทันได้กระพริบตาก็เห็นถึงไลเรสที่พุ่งเข้ามาราวกับพายุที่โหมกระหน่ำทั้งสายฟ้าที่ฟาดลงมาราวกับจะทำลายทุกสิ่งด้วยคมดาบที่โค้งเรียวยาวนั้น...

เมื่อหลบไม่ได้จึงมีแต่รับเท่านั้น...

เฟเทียร์ที่ไม่รอช้ารีบตวัดดาบเรเปียร์ในมือขึ้นรับพร้อมทั้งร่ายเวทย์เพิ่มยังพละกำลังเพื่อป้องกันยังการโจมตีทันที...

“ขอพสุธาอันยิ่งใหญ่ผู้มอบยังที่ยืนยันได้โปรดมอบยังความแข็งแกร่งแก่ข้าด้วยเถิด...สตรอง”

“เฟียว...”

เพียงประกายสีเหลืองที่สุกสว่างขึ้นมาทำเอาร่างกายของหญิงสาวรู้สึกได้ถึงร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นมาราวกับเหล็กกล้าจนสามารถรับถึงการโจมตีที่รุนแรงขึ้นไลเรสได้โดยไม่รู้สึกได้ถึงการเสียหลักใดๆแม้อาจจะต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวก็ตามทีก่อนที่ประกายตาสีม่วงจะมองเห็นยังอีกฝ่ายถอยหลักกลับไปตั้งหลักใหม่เธอจึงพุ่งเข้าไปพร้อมทั้งร่ายเวทย์ออกไปทั้ง 2 เวทย์ต่อเนื่องกันทันที...

“ขอสายลมที่โชยพัดผู้มอบยังการเคลื่อนไหวได้โปรดมอบยังความรวดเร็วแก่ข้าด้วยเถิด...สปิน”

กับ...

“ขอเปลวไฟอันร้อนแรงผู้มอบยังความรู้สึกได้โปรดมอบยังพลังกำลังแก่ข้าด้วยเถิด...พาว์เวอร์”

“เฟียว...”

ท่ามกลางสายลมสีเขียวที่โชยพัดผ่านและเปลวไฟสีแดงที่ลุกโชนขึ้นมาพร้อมทั้งร่างของเฟเทียร์ที่พุ่งเข้าไปประชิดยังร่างของลิซาร์ดแมนที่เบื้องหน้าแล้วตวัดดาบฟันไปอย่างรุนแรงยิ่ง...

“เปรี้ยง...”

แต่ลิซาร์ดแมนยังเป็นลิซาร์แมน...

ไลเรสยังเป็นไลเรส...

เขาที่เบื้องหน้าถึงกับรับดาบของเธอได้อย่างง่ายดายแม้จะต้องถอยไปยังด้านถึง 1 ก้าวเต็มแต่ก็สามารถสลายยังการโจมตีที่สุดแรงนี้ของเฟเทียร์ได้-นอกจากนี้ไลเรสยังตวัดคมดาบฟันกลับจนหญิงสาวที่อาบยังมนตราถึงกับต้องรีบกระโดดพุ่งถอยไปยังด้านหลังอย่างรวดเร็วทันที...

แต่...

“...”

เกิดยังรอยบาดแผลขึ้นมายังหัวไหล่ของเธอ...

เฟเทียร์เลิกคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง-ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด เธอที่ในยามนี้ร่ายเวทย์ทั้งเพิ่มพลัง ความเร็วและความแข็งแกร่งขึ้นกลับยังไม่สามารถทัดเทียมได้กับลิซาร์ดแมนที่เบื้องหน้าจึงรีบร่ายเวทย์รักษาแผลทันที

“ขอสายน้ำอันเย็นชุมฉ่ำที่มอบยังชีวิตได้โปรดมอบยังการเยียวยาแก่ข้าด้วยเถิด...เฮล”

“ครืน...”

ท่ามกลางประกายละองของสายน้ำสีฟ้าที่ปกคลุมกายค่อยๆรักษายังบาดแผลของเธอให้จางหายไป แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ต่อไปเธอคงไม่สามารถเอาชนะไลเรสได้ ด้วยพลังกายทั้งมวลและพลังเวทย์ของเธอในยามนี้เพียงพอที่จะสูสีกับอีกฝ่าย...

ยังคงไม่สามารถชนะได้...

จึง...

“ขอประกายแสงที่สุกใสผู้ส่องสว่างนำทางได้โปรดมอบยังพลังเวทย์แห่งข้าด้วยเถิด...เมจิก”

“วาว...”

ประกายแสงสีขาวสุกสว่างขึ้นมารอบกายกายของเฟเทียร์เพิ่มยังพลังเวทย์ให้กับเธอจาก 1 เป็น 2 ด้วยและเมื่อพลังเวทย์เพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า-เวทย์ต่างๆที่เธอร่ายจึงเพิ่มขึ้นด้วย...

ไม่ใช่จาก 1 เป็น 2 หรือ 3 แต่กลับเป็นจาก 1 เป็น 2 และ 2 กลายเป็น 4...

เฟเทียร์ที่ไม่รอช้ารีบพุ่งร่างออกไปอย่างรวดเร็วราวกับประกายแสงตวัดดาบโจมตีใส่ยังไลเรสที่เบื้องหน้าจาก 4 ทิศ 8 ทาง 16 ครั้งในพริบตาราวกับประกายแสงของดวงดาวอันสุกสว่างสวยงามเป็นงามร่างของเทพธิดาแห่งความเร็วรวดกับจะเผด็จศึกในพริบตา...

“เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...”

แต่ไลเรสที่ยังคงเป็นไลเรส-ลิซาร์ดแมนที่ยังคงเป็นลิซาร์ดแมนกลับสามารถรับและหลบถึงการโจมตีของหญิงสาวได้อย่างไม่เสียเปรียบเท่าไหร่ เพราะเมื่อเธอฟันมาเขาก็ใช้ดาบปัดไป หากแทงมาก็เอี้ยวตัวหลบ และฟาดลงมาก็ก้าวถอยหลัง หรือตวัดกลับก็ในคมดาบกันไว้...

ลิซาร์ดแมนเป็นผู้เชียวชาญยังอาวุธทุกสิ่ง-คำกล่าวนี้ไม่เกินจริงไปเลยแม้แต่สักคำเดียว...

“...”

เฟเทียร์ที่เห็นกลับยิ้มออกมาอย่างพอใจ เพราะมีแต่เขาจึงยอมให้เธอทุมเททุกสิ่งเพิ่มเอาชนะ-เธอที่ยังคงโจมตีต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง...

“เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...”

เรเปียร์ที่แทงออกไปใส่ยังอีกฝ่ายถึงไลเรสจะหลบได้ก็ชั่ง-เธอยังโจมตีต่อไปท่ามกลางยังอีกฝ่ายที่สามารถตั้งรับได้อย่างสุดยอดจนแทงไม่มีช่องว่างสร้างยังบาดแผลให้อีกฝ่ายได้เลย...

การต่อสู้ครั้งนี้ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น กับความเร็ว พลังกำลังและความแข็งแกร่งที่มากกว่า 4 เท่าทำได้เพียงแค่นี้เองหรือ...

อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงที่พลังเวทย์ของเธอหมดผลของการต่อสู้ก็จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว...

หากไลเรสตั้งรับการโจมตีได้อีกครึ่งชั่วโมงชนะก็เป็นของลิซาร์ดแมนผู้นี้อย่างแน่นอน...

หาก 4 เท่าไม่พอก็ต้องเป็น 8 เท่า...

เฟเทียร์ที่ไม่รอช้ารีบร่ายเวทย์สุดท้ายทันที เพราะถึงแม้จะทำให้พลังเวทย์ของเธอหมดไปเร็วขึ้นและไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ตาม...

“ขอความมืดมิดอย่างยิ่งใหญ่ผู้ประทานถึงการพักผ่อนได้โปรดมอบยังพันธการในเขตแดนแห่งข้าด้วยเถิด...ดาว์น”

“...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง”

ไลเรสที่ทั้งตวัดดาบฟัน กวาด ฟาด แทงตลอดจนหลบ หลีก กระโดด ถอย เบี่ยน เอี้ยวหลบถึงการโจมตีจากเรเปียร์เพียงเล่มเดียวในมือของเฟเทียร์ที่เต็มกลืนแล้ว-เขาต้องในพลังทั้งมวลในการตั้งรับการโจมตีที่ต่อเนื่องดุจสายฝนโหนกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดยั้งจนไม่สามารถโจมตีสวนกลับไปได้แม้แต่ครั้งเดียว...
ในการโจมตีที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้-เขาทำได้แต่ตั้งรับอย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้น...

“...”

ไลเรสถึงกับยิ้มออกมาอย่างสะใจ เพราะทราบดีถึงขีดจำกัดของเฟเทียร์ที่อาบยังพลังเวทย์เพิ่มพลัง ความเร็วและความแข็งแกร่งในการโจมตีนี้...

หากพลังเวทย์หมดลงเขาจะต้องเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน...

“หือ...”

แต่ลิเซาร์ดแมนที่ตวัดยังดาบที่เรียวยาวฟันปัดใส่ยังเรเปียร์ที่ฟาดลงมายังด้านขวามืออย่างไม่ประมาณถึงกับเห็นยังแทงเรเปียร์ที่แทงต่ำลงมาอีกครั้งยังขาขวาที่อยู่เบื้องหน้า-เขาที่ไม่สามารถตวัดดาบได้ทันจึงก้าวถอยหลังออกไปให้ปลายดาบปักไปยังพื้นแล้วคิดที่จะก้าวเข้าไปฟาดดาบใส่ยังหญิงสาวเพื่อชัยชนะต้องรู้สึกได้ถึงโลกที่คล้ายกับหม่นแสงลงไปพริบตา...

แต่ไลเรสที่ไม่สนใจกับฟันดาบใส่ยังร่างของเธอต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง...

“...เฟียว”

...

แต่สิ่งที่ฟันได้กลับเป็นความว่างเปล่า-ร่างของเฟเทียร์ถึงกับหายไปจากสายตาของเขาทันที...

เมื่อไลเรสเงยหน้าหันไปยังด้านซ้ายที่คิดว่า”หญิงสาวจะอยู่”ทันทีพร้อมทั้งเธอที่แทงเรเปียร์เข้ามาพร้อมทั้งพื้นที่บริเวณรอบๆกลับตกอยู่ภายในม่านแสงสีดำจางๆที่เกิดขึ้นมาจากเวทย์มนต์พร้อมทั้งเขาที่รู้สึกได้ถึงพลังกำลัง ความเร็วและความแข็งแกร่งตลอดจนสิ่งต่างๆเห็นกลับจะลดลงไปเหลือครึ่งหนึ่ง...

ร่างกายที่เคยรวดเร็วและทรงพลังถึงกับถูกยังแรงดึงดูดให้ช้าลงคล้ายกับมีสายโซ่นับร้อยนับพันหมื่นแสนสายพันธนาการไว้...

กลายเป็น 0.5 ต่อ 4...

ไม่สิ...เวทย์นี้ยังได้รับผลของเวทย์มนตร์เพิ่มพลังด้วย...

ไม่เพียงแค่เรียวแรง ความเร็วและพลังของเขากลับลดลงไปเหลือแค่ 1 ใน 4 เท่านั้น...

กลายเป็น 0.25 ต่อ 4...

เขาตกอยู่ในเขตแดนของหญิงสาวแล้วสิ...

กล่าวกันว่าถ้านักรบเผชิญหน้ากับจอมเวทย์จะได้เปรียบในช่วงแรก-เอาชนะกันด้วยความรวดเร็ว...แต่ถ้าเป็นนักรบเวทย์มนตร์เช่นเธอแล้วเขายังจะเหลืออะไรไปสู้เล่า

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

เรเปียร์ที่แทงอย่างมาอย่างรวดเร็วถึง 8 สายในพริบตาไลเรสเพียงตวัดดาบปัดไปได้แค่ 2 สาย-หลบไปเพียง 2 สาย...

“...ฉึก...ฉึก...ฉึก...ฉึก”

แต่อีก 4 สายกลับแทงเข้ามายังร่างของเขาอย่างจับยังตำแหน่งหัวไหล่ซ้าย ลำแขนขวา ซีโคร่งขวา หน้าแข้งซ้ายทำเอาลิซาร์ดแมนผู้เก่งกาจถึงกับต้องหยุดชะงักลงไปชั่วพริบตาแม้จะโดนโจมตีใส่ยังจุดที่ไม่สำคัญก็ตามที่-ไลเรสที่เห็นหนึ่งขึ้นไปมองถึงกับเห็นยังเฟเทียร์ที่พุ่งแทงดาบขึ้นมาอีกครั้งถึงกับจะเผด็จศึกในครั้งนี้...

ไลเรสที่ไม่ทันที่จะตวัดดาบกลับมารับยังปลายดาบที่แหลมคมของหญิงสาวได้จึงตวัดยังปลายด้ามดาบกระแทกสวนกลับไปยังปลายดาบของหญิงสาวเป็นการป้องการการโจมตีนี้ทันที...

การที่บอกว่าลิซาร์ดแมนเชี่ยวชาญยังอาวุธทุกชนิดไม่เกินไปจริงๆ เพราะแค่ดาบเล่มหนึ่งนอกจากคมดาบยังมีส่วนต่างๆมากมายที่ใช้ได้ทั้งปลายดาบ สันดาบ โกร่งดาบจนถึงด้ามดาบและในยามนี้ไลเรสก็ใช้ยังด้ามรับการโจมตีนี้

“เปรี้ยง...”

ถึงจะไม่สามารถหยุดยั้งปลายดาบที่พุ่งมาอย่างแรงได้กลับสามารถเปลี่ยนยังทางของเรเปียร์ให้เบนออกไปจากเป้าหมายแรกที่เป็นหน้าอกให้พุ่งเข้ามายังปากของไลเรสได้ตามที่ต้องการ...

“งับ...”

ด้วยฟันที่แหลมคมผสมกับราบเรียบด้านหน้าถึงกับสามารถกัดยังปลายดาบของเฟเทียร์ให้หยุดนิ่งได้ทันที-ด้ามดาบที่ตวัดต่อเนื่องกลับกรีดฟันต่อไปใส่ยังเอวของหญิงสาวถึงจะไม่สามารถฟันร่างและชุดเกราะของเธอขาดได้แต่ก็เพียงพอที่จะกระแทกยังร่างของหญิงสาวได้ถ้า...

“เปรี้ยง...”

เฟเทียร์ที่ปล่อยมือจากอาวุธถึงกับใช้ยังปลายเท้าถีบออกไปอย่างรวดเร็วใส่ยังหน้าอกของไลเรส เพราะโดยปกติเธอก็เร็วอยู่แล้วยิ่งร่ายเวทย์เพิ่มความเร็วก็ยิ่งเร็วไปกว่าที่ไลเรสสามารถตวัดฟันใส่เธอทำเอาทั้งร่างและคมดาบของเขาถึงกับต้องกระเด็นถอยไปยังดาบหลังทันที...

“ควับ...”

เฟเทียร์ที่ไม่รอช้ารีบพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วไปใช้มือซ้ายคว้ายังดาบเรเปียร์ที่หลุดจากปลายฟันของไลเรสแล้วแทงใส่อีกฝ่ายอย่างสุดแรง...ไลเรสที่เงยไปด้านหลังเหมือนกับจะเสียหลักกลับใช้ยังปลายหางยันร่างให้เงยกลับตวัดดาบฟาดใส่ยังตัวเรเปียร์ที่พุ่งมาจนเบนลงไปยังด้านล่างพร้อมทั้งร่างของเฟเทียร์และไลเรสที่พุ่งเข้าหากันตามแรงเหวี่ยงอย่างไม่หยุดยั้ง...

“อา...”

ลิซาร์ดแมนที่ไม่รอช้าในระยะประชิดชั่วพริบตานี้อาวุธชิ้นสุดท้ายที่เต็มเอาไว้ถึงกับอ้าออกพร้อมทั้งคมเขี้ยวที่พร้อมจะกัดไปยังร่างของเธอเพื่อชัยชนะทันที...

“เปรี้ยง...”

แต่กำปั้นขวาที่ว่างเปล่าเธอที่กำแน่นตวัดต่อยใส่ยังปลายค้างของไลเรสอย่างรุนแรงจนทำเอาร่างของไลเรสหมดสติไปชั่วครู่ทรุดลงไปนั่งคุกเข่าอยู่พร้อมทั้งเงยหนาขึ้นไปก็เห็นยังปลายเรเปียร์ตวัดพาดลงมายังลำคอพร้อมทั้งรับรู้ถึงความพ่ายแพ้อีกครั้งหนึ่งจากเงื้อมือของหญิงสาว...

“แฮก...แฮก...แฮก...”

เฟเทียร์ที่ชนะกลับส่งเสียงหอบหายใจออกมาราวกับคนที่หมดแรงเมื่อพลังเวทย์ที่หมดลงจนสลายไปกลับคืนสู่สภาพของคนที่ผ่านยังการออกแรงมากมายมหาศาลจนหยาดเหงื่อไหลรินมาอย่างไม่ขาดสายจนเข่าทั้งสองแทบจะไม่สามารถรับยังร่างนี้ไว้ได้-ยิ่งที่ยังทำให้เธอสามารถยืนยันอยู่ได้ขนาดนี้คือความเชื่อมั่น ความหวังและพลังใจเท่านั้น...

แต่ในยามที่ประกายของหยาดเหงื่อกระทบยังแสงของดวงตะวันที่สาดส่องลงมาในสายตาของไลเรสกลับรู้สึกได้ถึงความงดงามราวกับเทพธิดาบนสรวงสวรรค์...

“ผู้ชนะได้แก่...”

ไลเรสมองเห็นถึงเจ้ากรรมการ่างสูงที่ก้าวเข้ามายังด้านหลังของหญิงสาวที่ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะด้วยความโล่งใจแม้จะเหน็ดเหนื่อยยิ่งและไม่เหลือเรี่ยวแรงระมัดระวังตัวพร้อมประกาศชัยชนะ...

...

แต่ดวงตาสีเหลืองของไลเรสที่จ้องมองไปถึงกับเห็นถึงมีดสั้นที่เงื้อขึ้นมาตวัดลงไปใส่ยังกลางหลังของเฟเทียร์อย่างที่เธอแทบจะไม่มีโอกาสได้รับรู้ถึงความตายจากเทพมรณะที่อยู่ ณ ปลายมีดสั้นที่กำลังทิ่มแทงลงมาเลย...


Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 23 ต.ค.58 เวลา 23:45:05 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ