Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

DaMeNus Hi-School ปี 3 เทอม 1 บทที่ 3 อารมณ์บอกความรัก...

ขอบคุณครับที่ติดตาม

บทที่ 3 อารมณ์บอกความรัก...

การไม่มีเรื่องราวถึงว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับดิวน่า มีน่าและฮาร์ทน่า เพราะถ้าไม่มีอะไรดิวน่าก็สามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจไม่ต้องมีใครมากวน...
ในความฝันริวโน่เป็นของเธอคนเดียวที่ไม่มีใครๆสามารถมาแย่งชิงไปได้...

สำหรับมีน่าถ้าพวกเอน่ากับโมก้าตลอดจนทุกคนไม่ก่อกวนยังเรื่องราวอะไรก็คือการพักผ่อนที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว เพราะจะได้มีเวลานึกเขียนจดหมายตอบยังจดหมายรักที่อาเรสส่งมาให้ตั้งแต่ปี(ก่อนๆ)เสียที-พอเขียนไปได้สัก 2 ถึง 3 บรรทัดทีไรต้องรู้จึกหน้าแดงขึ้นมาจนต้องรีบฉีกทิ้งแทบไม่ทัน...
หากจดหมายเหล่านี้หลุดออกไปจากห้องส่วนตัวของเธอไปอยู่ในมือคนอื่นจะต้องโชคร้ายแน่ๆ...

และฮาร์ทน่าหากไม่มีเรื่องราวอะไรมาหาเธอจะเป็นดีที่สุด เพราะเธอที่ก่อเรื่องเอาไว้มากมายตั้งแต่หักหัวคิวเก็บเงินค่าข้าวของที่เหล่านักเรียนถูกริบอาจจะมาเอาคืน รับซื้อขายยังข่าวสารและรูปภาพของชายหนุ่มหล่อๆให้กับสาวๆตลอดจนถึงแอบเอาข้อสอบของแคทน่าออกมาขายให้กับนักเรียนที่กำลังจะตกเป็นต้น...

ซึ่งจริงๆแล้วแคทน่าที่อยู่เบื้องหลังการค้าขายนี้เป็นคนที่ขายเองโดยผ่านยังฮาร์ทน่าในราคา 6 ต่อ 4 ส่วน เพราะนอกจากจะได้เงินแล้วเรื่องอะไรที่เธอจะต้องมาสอนนักเรียนที่ต้องมาเรียนซ่อมในช่วงวันหยุดด้วยในขนาดที่ทุกคนสามารถลากยังริวโน่ไปเที่ยวพักร้อนได้ตามใจชอบ...

แต่วันนนี้กลับมีเรื่องราวขึ้นมาทั้งๆที่ไม่ควรที่จะมีเรื่อง-แถมคนที่ทำให้เกิดเรื่องกลับเป็น 3 คนที่ไม่ต้องการให้มีเรื่องมากที่สุดด้วยคือดิวน่า แคทน่าและฮาร์ทน่า...

โดยเรื่องราวเริ่มต้นมาจากเทลน่าจอมก่อเรื่องอยู่แล้ว...

ในยามบ่ายที่ไม่มีเรียน เพราะอาจารย์ไดอาน่าที่แสนสวยและใจดีดุจแม่พระได้แปรเปลี่ยนไปเป็นนางยักษ์ในพริบตาเมื่อเอน่าที่ไม่มีอารมณ์เรียนกลับปล่อยข่าวว่า”เซฟฟี่กำลังไปจีบสาวเสริฟ์ที่ร้านเครื่องดื่มหน้าโรงเรียนอยู่”-ทันทีที่ได้ยินทำเอาไดอาน่าที่ไม่สนใจอะไรรีบวิ่งออกไปนอกห้องเรียนทันที...

ส่วนชั่วโมงต่อไปเป็นวิชาวิทยาศาสตร์และพลศึกษาที่อาจารย์ไม่มีอารมณ์สอนอยู่แล้วจึงทำให้ทุกคนไปรวมตัวกับที่ห้องชมรมใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์และที่ตั้งคณะกรรมการนักเรียนแทน...

ดิวน่าเลือกที่นี่ เพราะการนอนหลับที่สบายที่สุดคือบนเตียงนอนอย่างดีที่ชมรม-ซึ่งมาจากเงินที่ขูดรีดมาจากผ.อ.ของโรงเรียนดาเมนัสแห่งนี้ที่ต้องจ่ายออกมาทั้งน้ำตา...

แต่สิ่งที่ดิวน่าคิดไม่ถึงมาก่อนก็คือเธอกลับนอนไม่หลับ เพราะเครื่องปรับอากาศเก่าๆของชมรมกลับไม่มีปัญญามากพอที่จะสร้างความเย็นให้กับนักเรียนและอาจารย์ทั้งหลายที่มารวมตัวกับอยู่ ณ ห้องนี้ไม่ต่ำกว่า 4 ถึง 50 คนเลยทีเดียว...

เอน่าเป็นคนที่ใส่ยังชื่อของทุกคนเข้ามา เพราะยิ่งคนมากก็ยิ่งขอยังงบประมาณมากขึ้น-เธอที่เป็นคนกรอกตัวเลขจึงแอบหยบตราประทับของมีน่าประทับลงไปอย่างง่ายดาย-ซึ่งมีน่าที่โดนกุมความลับอะไรบ้างอย่างไว้จึงไม่กล้าที่จะปฏิเสธอยู่แล้ว...

แต่ผลเสียก็คือทำให้คนที่มากมายจึงมาอัดกันอยู่ในห้องขนาดที่เล็กกว่าห้องเรียน ถึงจะมีการต่อเตรียมใส่ส่วนของคณะกรรมการนักเรียนเข้ามา-แต่คล้ายกับเหมือนลืมของบเครื่องปรับอากาศไป...

ถึงฮาร์ทน่าจะไหวตัวทันให้รีบแก้งบเพื่อติดเครื่องปรับอากาศเพิ่มอีก 2 ตัวก็เถอะ-แต่กว่าที่งบจะออกมาถึงก็ต้องรอจนถึงสิ้นเดือน...

ส่วนงบฉุกเฉินที่ตั้งเอาไว้กลับถูกนำไปใช้จนหมดสิ้นแล้วทั้งของชมรมและของโรงเรียนจึงทำให้ดิวน่าที่ร้อนจนนอนไม่หลับอยู่ในยามนี้ได้แต่บ่นออกมาว่า

“ร้อน...ร้อน...ร้อน...”
เธอที่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงยังกล่าวออกมาอีกว่า
“...นอนไม่หลับเลย”

“ตัวเลขในบัญชีนี่มั่วไปหมดเลย...”
มีน่าส่งเสียงบ่นออกมา เพราะบัญชีรายรับรายจ่ายของคณะกรรมการนักเรียนที่เอน่าส่งมากลับมั่วไปหมดจนเธอที่มีหน้าที่ตรวจทานถึงกับทำเอาปิดงบไม่ลงเลยทีเดียวจนต้องบ่นออกมาว่า
“...จะไปโยกเงินจะไหนมาให้ลงตัวดีน่ะ”

“เซ้งชะมัด...”
ฮาร์ทน่าที่นั่งเซ้งเหมือนกับไม่รู้และไม่มีอะไรจะทำถึงกับบ่นออกมาอีกคนว่า
“...พอไม่มีเรื่องอะไรนี่-น่าเบื่อเป็นบ้าเลย”

“หือ...”
ทำเอาทั้ง 3 ที่สบสายตากับถึงกับรู้สึกว่า”อยากจะหาอะไรทำขึ้นมาเพื่อจะไม่ได้ต้องมานั่งเซ้งอยู่ภายในตอนนี้” ด้วยเหตุผลที่แตกต่างกันไป...เทลน่าที่เป็นยอมหาเรื่องอยู่แล้วจึงยิ้มพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“ถ้าเป็นเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจก็มีเรื่องหนึ่งน่ะ”

“เรื่องอะไรหรือ...”
“นั่นสิ...”
“รีบบอกออกมาเร็วๆเลย”
ทั้งดิวน่า มีน่าและฮาร์ทน่าต่างรีบส่งเสียงร้องออกมาด้วยความสนใจทันที...เทลน่าที่ยิ้มพลางจับจ้องมองไปยังเรกะที่กำลังฝึกหมัดจีนอยู่ที่นอกห้องเหมือนกับยังไม่รู้อะไรถึงกับส่งเสียงกล่าวออกไปว่า
“ที่ว่าเรกะมีคนรักน่ะ...”
เธอหยุดเล็กน้อยพลางยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์แล้วกล่าวออกไปว่า
“...แล้วมันใครกันล่ะ”

“อืมม์...”
ทำเอาทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ถึงกับต้องพยักหน้ารับไปตามๆกัน เพราะตอนที่ทุกคนสงสัยว่าเป็นคู่รักกับโซฟี-เรกะแก้ตัวว่ามีคนรักอยู่แล้ว...
แต่จริงๆแล้วผู้ชายคนนั้นมันมีตัวตนหรือไม่...
...หรือเธอเพียงแค่แก้ตัวเอาตัวรอดไปวันๆเท่านั้น
เพราะตลอดมากลับไม่เห็นเรกะสนใจผู้ชายคนไหลเลยสักคนเดียว...

“มีวิธีแล้ว...”
เอน่าที่ยิ้มอะไรออกมาอย่างชั่วร้ายนิดๆยังกล่าวออกมาอีกว่า
“...นอกจากจะหายังผู้ชายที่เรกะพบแล้วยังได้เงินอีกด้วย”

“วิธีไหนกันหรือ”
มีน่าส่งเสียงร้องสนับสนุนออกมาทันที เพราะจะได้เอาเงินที่หามาอย่างลับๆนี้โป๊ะเข้าไปยังส่วนที่ขายหายไปด้วย...เอน่าที่ยิ้มพล่งส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“ก็วิธีนี้ไงล่ะ...”

ก่อนที่จะกล่าวออะไรด้วยน้ำเสียงที่เบาลงไป เพราะเรกะที่ฝึกเสร็จก้าวเดินเข้ามาในห้องพอดีแล้วเห็นยังทุกคนจ้องมองมายังเธอด้วยสายตาที่สนุกสนาน สนใจยิ่งจึงรีบถามออกไปว่า
“มีอะไรกันหรือ”
ซึ่งหลังจากรู้เรื่องแล้วเรกะคิดว่าไม่น่าที่จะถามออกไปเลยจะดีกว่า...
--------------------------------------------

“นี่มันอะไรกัน”
เรกะถึงกับส่งเสียงร้องลั่นออกมาด้วยความไม่พอใจทันทีที่ทราบถึงแผนการณ์อันชั่วรายของพวกเอน่า...โมก้าที่ยิ้มพลางส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างสนุกสนานว่า
“ก็อย่างที่เห็นยังไงล่ะ”

“...”
ทำเอาเรกะที่กวาดสายตามองออกไปถึงกับต้องนิ่งเงียบลงไปทันที เพราะในยามนี้สนานกว้างหน้าโรงเรียนกลับถูกจัดให้กลายเป็นเวทีผ้าใบสำหรับต่อสู้ไปเรียบร้อยแล้ว...

แต่นั่นไม่มีปัญหาอะไรหรอก เพราะปัญหาก็คือป้ายที่อยู่ด้านข้างกลับเขียนว่า”การประลองเลือกคู่ของเรกะ”-แถมยังมีรูปตัดต่อของเธอในชุดว่ายน้ำที่มีสร้อยคอเพชรสีแดงอีกด้วยเพื่อป้องกันการผิดตัว...
ส่วนเอน่าที่นั่งอยู่ทางเข้าเวทีในฐานะผู้จัดยังส่งเสียงร้องออกมาอีกว่า
“สำหรับคนที่ลงแข่งเพียงจ่ายค่าสมัครแค่ร้อยเดียวหากชนะก็จะสามารถได้ถึงสิ่งที่มีค่าที่สุดไปเชียวน่ะคะ-รีบเข้ามาสมัครเร็วๆเข้า”

“สมัครก่อนมีสิทธิ์”
นีน่าที่คล้ายกับรู้สึกสนุกสนานไปกับการจับคู่ครั้งนี้ถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอีกคน เพราะเธอก็อยากที่จะเห็นถึงการประลองเลือกคู่ที่เคยอ่านในนิยายกับตาสักครั้งหนึ่ง...

“ฉันสมัคร...”
“ฉันสมัคร...”
“ฉันเอาด้วย...”
“ฉันด้วย...”
“ฉันด้วยคน...”
ทำเอาหนุ่มทั้งหลายที่ไร้แฟนและผู้หญิงเหลี่ยวแลในดาเมนัสต่างรีบลงสมัครทันที เพราะนี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่จะได้แฟนสาวสวย น่ารักและหุ่นดีอย่างเรกะ...
และแน่นอนว่า...

“คิดว่าคนที่หนึ่งชนะซื้อตั๋วใบนี้ คนที่สองชนะใบนี้...”
ฮาร์ทน่ารวมมือด้วยจึงรับหน้าที่เป้นเจ้ามือรับแทงยังผู้ที่สามารถเอาชนะได้ทันทีพลางกวาดสายตาไปเห็นถึงชินกับเซย์สองพี่น้องที่ลงชื่อเป็นคนที่ 10 กับ 11 ถึงกับกล่าวออกไปว่า
“...ตอนนี้สามารถแทงได้ถึงคนที่สิบเอ็ดแล้ว-ตั๋วใบละร้อยเดียวถ้าถูกจะจ่ายให้ถึงห้าเท่าเลยทีเดียว”

“ใช่แล้ว...”
เทลน่าที่มีส่วนแบ่งด้วยจึงส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“...แทงหนึ่งจ่ายห้าถือว่าคุ้มสุดๆเลย”

ซึ่งจริงแล้วแล้วเมื่อเซย์ที่ลงชื่อเป็นคนที่ 11 ก็เท่ากับว่า”โอกาสถูกมีแค่ 1 ใน 12 เท่านั้น”-หากเรกะชนะเจ้ามือก็กินเรียบ เพราะไม่มีตั๋วนี้ตั้งแต่ตน...

และที่ชั่วร้ายไปกว่านั้นคือยิ่งมีคนที่ลงสมัครเพิ่มขึ้นก็ยิ่งมีเปอร์เซ็นต์ที่ถูกน้อยลงไปด้วย...

แต่เรกะที่เห็นถึงการกระทำของทุกคนถึงกับต้องร้องถามออกไปว่า
“นี่มันอะไรกัน”
เพราะเธอจำไม่ได้ว่า”เคยต้องการเลือกคู่แบบนี้หรืออยากมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”...มีน่าที่มีส่วนได้ส่วนเสืยในงานนี้ผิดกับทุกครั้งจึงกล่าวออกมาว่า
“ก็เป็นเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือว่าชอบคนที่เก่งกว่า”

“เราก็เลยจะหายังผู้ชายคนนั้นให้”
ดิวน่ากล่าวออกมาอย่างชัดเจนทำเอาเรกะถึงกับนิ่งเงียบลงไปทันที เพราะไม่คิดว่า”แม่ตัวเสียบเหล่านี้จะร่วมหัวกันเล่นงานเธอ”...แต่พาน่าที่รู้สึกสนุกสนานถึงกับยึดเส้นยึดสายพร้อมทั้งส่งเสียงร้องออกไปว่า
“ไม่ต้องห่วงหรอกแล้วฉันก็จะลงด้วย”

เพราะเธอที่เรียนการต่อสู้มาก็อยากที่จะลองสู้กับเรกะดูเหมือนกันว่า”ใครจะเก่งกว่ากัน”...แต่แคทน่าที่นั่งดื่มน้ำส้มอยู่ใกล้ๆกลับส่งเสียงร้องห้ามออกมาว่า
“พาน่า-เธอห้ามลง”

“ทำไมล่ะ”
พาน่าที่งงๆถึงกับร้องถามออกไปด้วยความไม่พอใจพลางจ้องมองไปด้วยความไม่พอใจ...แคทน่าจึงตอบออกมาว่า
“หากเธอชนะจะลำบาก”

“เออ...”
พาน่าที่ขบคิดเล็กน้อยก็ทราบดีว่า”ถ้าชนะก็คงจะต้องเป็นแฟนกับเรกะ”ถึงกับเงียบได้แต่พยักหน้ารับอย่างเสียดายเท่านั้น เพราะคนที่เธออาจจะเป็นแฟนด้วยมีแต่ริวโน่เท่านั้น...แคทน่าที่ยิ้มรับจึงกวาดสายตาไปยังเรกะแล้วกล่าวออกไปว่า
“หรือว่าเธออยากให้พาน่าชนะล่ะ”

“ไม่มีทาง”
เรกะได้แต่ส่งเสียงปฏิเสธออกมาอย่างรวดเร็วทันที เพราะคดีเก่าที่เป็นคู่รักกับโซฟียังไม่ทันจางหายไป-ถ้ายอมให้พาน่าลงมีหวังจะต้องกลายเป็นข่าวลือไม่รู้จักจบจักสิ้นอย่างแน่นอน...

“งั้นก็ดีแล้ว...”
แคทน่าที่ยิ้มออกมายังส่งเสียงกล่าวต่อมาอีกว่า
“...งั้นก็ตกลงตามนี้”

“อืมม์”
เรกะจึงได้แต่พยักหน้ารับไปอย่างไม่คิดอะไร เพราะแค่เธอชนะทุกคนก็เป็นอันจบ...แคทน่าที่ได้ยินจึงยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์พลางส่งเสียงกล่าวออกไปว่า
“เรกะตกลงแล้วทุกคน”

“เฮ่...”
“ไชโย...”
ทำเอาชายหนุ่มที่ไร้แฟนทั้งหลายที่ได้ยินและเห็นยังพยักหน้ารับถึงกับส่งเสียงร้องลั่นออกมาอย่างดีใจทันที ใครหลายต่อหลายคนที่ยังไม่ทันลงสมัครก็รีบตรงเข้าไปสมัครทันที เพราะโอกาสเช่นนี้มีไม่บ่อยนัก...

“นี่เดี๋ยวก่อนสิ”
แค่คล้ายกับไม่มีใครสนใจหรือคิดที่จะฟังยังเสียงร้องของเรกะที่หลงกลของแคทน่าเลย...
----------------------------------

“เข้ามาได้เลย”
เมื่อไม่มีทางเลือก-เรกะที่คล้ายกับจนกระไดพลอยโจรไปเรียบร้อยแล้วจึงสวมใส่ยังชุดนักสู้จีนแดงคล้ายกับชุดกี่เฟ้าที่ฝ่าข้างโชว์ความสวยงามของเรียวขาให้กับชายหนุ่มทั้งหลายพลางต่อยกำปั้นขวาเข้าไปยังฝ่ามือซ้าย เพราะถึงตาย-เธอก็แพ้ไม่ได้...

“เร่เข้ามาได้เลย...”
เรก้าพี่สาวฝาแฝดของไรก้าที่ได้รับคำสั่งของพวกแคทน่าให้หาชุดที่เรียกแขกได้ให้กับเรกะยังส่งเสียงร้องออกมาราวกับได้รับส่วนแบ่งอีกว่า
“...ยังลงชื่อไปอีกน่ะคะ”
เพราะถึงเรกะจะแพ้ไม่แล้ว-แต่คนที่ลงชื่อก็ไม่ได้เงินคืนอยู่ดี...

“ฉันเป็นคนแรก...”
คิตันที่เป็นนักเรียนชายหัวล้านร่างสูงใหญ่ที่ชอบให้เสื้อกั้กโชว์กล้าม ดูยังไงก็น่าจะอายุราวๆ 35-36 จึงไม่ทางทางหน้าแฟนได้ถึงกับร้องออกมาเป็นคนแรกพลางก้าวขึ้นไปบนเวทีด้วยรอยยิ้มพร้อมทั้งกล่าวต่อไปว่า
“...ไม่จำเป็นต้องถึงคนอื่นหรอก”
เพราะนี่เป็นโอกาสเดียวและโอกาสสุดท้ายในชีวิตก็ว่าได้จึงยิ้มออกไปอย่างมั่นใจแล้วจ้องมองไปยังเรกะราวกับอยากที่จะหิ้วกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้ก็ว่าได้...

“ชิ...”
เรกะที่เห็นอีกฝ่ายยิ้มให้ถึงกับเค้นเสียงออกมาว่า
“...ไม่มีทางหรอก”

“เริ่มได้...”
พอจูเรียที่รับหน้าที่เป็นกรมมการส่งสัญญาณเริ่มต้นขึ้นมาแล้วคิตันที่ไม่รอช้ารีบร้องออกมาทันทีว่า
“เรามาเริ่มกับเถอะ-น้อง...”

“เปรี้ยง...”
ยังไม่ทันจะได้กล่าวจบก็โดนยังเรกะตวัดยังส้นเท้าถีบหน้าลอยกระเด็นตกเวทีไปอย่างง่ายดาย...จูเรียที่เหมือนกับจะทราบผลอยู่แล้วจึงรีบประกาศทันทีว่า
“คิตันแพ้แล้ว”

“เฮ่...”
ท่ามกลางเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นของชายหนุ่มทั้งหลายที่รอคิวอยู่ เพราะยิ่งคนแรกๆแพ้-โอกาสก็ยิ่งมาถึงตนเร็วขึ้นเท่านั้น...เอน่าที่ยิ้มถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นทันทีว่า
“ยังสมัครได้อยู่...โอกาสยังอยู่ในมือคุณ-เพียงแต่ก้าวเข้ามาจ่ายเงินลงชื่อเท่านั้น”
เพราะยิ่งเรกะเก่งเท่าไหร่ก็ยิ่งสร้างความมั่นใจให้กับชายหนุ่มทั้งหลายที่จะมีโอกาสมาถึงคิวตนในสภาพที่เหน็ดเหนื่อยหรืออ่อนล้าลงไปบ้าง...ฮาร์ทน่าที่ยังไงก็ได้กำไรอยู่แล้ว เพราะไม่ว่าเข้าจะชนะ-เธอก็จ่ายเพียงคนเดียวในขนาดที่กินของคนที่เหลือจึงกล่าวออกไปว่า

“คนที่สองขึ้นไปยังรับแทงอยู่...”
“คนที่สองพอล...”
พอกล่าวชื่อของพอลที่เป็นชายร่างใหญ่เสร็จจูเรียก็กล่าวต่อไปทันทีว่า
“...เริ่มได้”

“งานนี้หวานหมู...”
“โครม...”
เรกะที่ไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าไปต่อยขวาอัดใส่ปลายค้างจนอีกฝ่ายลอยกระเด็นตกเวทีอย่างง่ายดาย...ฮาร์ทน่าที่เห็นจึงไม่รอช้ารีบกล่าวออกมาว่า
“...ตอนนี้ยังแทงส่วนของคนที่สามขึ้นไปได้”

“แอร์ดอล...เริ่มได้”
พอจูเรียกล่าว
“เปรี้ยง...”
เรกะที่ซัดอีกฝ่ายตกเวทีไปไปอย่างรวดเร็ดยิ่ง...ฮาร์ทน่าจึงกล่าวต่อไปว่า
“แทงได้ตั้งแต่คนที่สี่ค่า”
พลางเอาเงินของคนที่แทงยังคนที่ 1 , 2 และ 3 เก็บเข้ากระเป๋าจ้องมองยังเรกะที่ไม่รอช้ารีบตวัดยังหน้าแข้งหวดใส่ก้านคอของสตาร์สลงไปทั้งยืนยังยิ้มออกมาอย่างพอใจราวกับกำยังกำไรมากมายมหาศาลลงกระเป๋าไปอีก เพราะคนที่แทงยังสตาร์ยังมากกว่า คิตัน พอลและแอร์ดอลเสียอีก...

ไม่มีใครคิดว่าหญิงสาวที่สวยและน่ารักอย่างเรกะอย่างมากก็ล้มผู้ชายได้แต่ 2 ถึง 3 คนเท่านั้น-อย่างมากน่าจะไม่เกิน 4 คน...

แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นหรอก...
---------------------------------------

“เก้าสิบสี่...เก้าสีห้า...”
โมก้ายิ้มนับเหล่าชายหนุ่มมากหน้าหลายตาที่ต่างเข้ามาลุ่มจีบยีงเรกะก่อนที่จะโดนยังเธอซัดหน้าเงยกลับไป-ถึงบางคนจะโดนยังส้นเท้าก็เถอะน่ะ...เอน่าที่ยิ้มรับพลางขบคิดได้ว่าว่า
“งานนี้กำไรเห็นๆ”

เพราะขอเพียงแค่เรกะไม่แพ้ใคร เพราะไม่มีทางยอมแพ้อยู่แล้วจึงทำให้พวกเธอทำกำไรได้อย่างเป็นกอบเป็นกำอย่างแน่นอนเลย...ฮาร์ทน่าอยู่ด้านข้างรับแทงถึงกับยิ้มรับออกมาอีกคนพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“แน่นอนอยู่แล้ว...”

พลางจับจ้องมองไปยังยาชิที่โดนยังเรกะแทงศอกใส่หน้าอกจนล้มเงยลงไปเป็นคนที่ 96 ถึงกับยิ้มพลางกล่าวออกไปว่า
“...อีกแต่สี่คนก็ครบร้อยแล้ว”

เพราะถึงครบร้อยคนก็จะยุติการต่อสู้ในการเลือกคู่ลงไปทันที เท่ากับพวกเธอสามารถหอบหิ้วเอาเงินพนั้นทั้งหมดกลับไปแบ่งกันโดยที่ไม่จำเป็นจะต้องจ่ายคืนแม้แต่แดงเดียว...

ไม่มีใครแทงว่าเรกะจะล้มผู้ชายได้ถึง 100 คนเลย-สักคนเดียว...

“แย่แล้ว...”
อยู่ๆสเตฟานที่ไม่ได้ร่วมลงแข่งด้วย เพราะมีแฟนสาวคือไลล่าถึงกับร้องออกมาอย่างตกใจ เพราะเขาที่เอาเงินสำหรับจะใช้ไปเดทในเย็นนี้แทงลงไปว่า”เรกะจะสู้ได้ไม่ถึง 100 คน”ถึงกับต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะหากต้องเสียเงินจนหมดตัวทำให้ไม่สามารถไปเดทได้จะต้องโดนยังไลล่าโกรธเอาแน่ๆเลยจึงได้แต่หันไปหายังรอยที่อยู่ใกล้ๆรีบร้องออกไปว่า
“...แกมีเงินให้ยืมหรือเปล่าว่ะ-รอย”

เพราะรอยที่เป็นเพื่อนซี้ในกลุ่มก็มีนิสัยเหมือนกันผิดกับราเมลที่ไม่ค่อยชอบจีบหลีสาวเท่าไหร่นัก(แต่กลับพลางมีสาวๆมากมายมาชอบ)...

“...”
แต่รอยที่ได้แต่ฝืนยิ้มออกมาอย่างเจื่อนๆกลับกล่าวออกมาว่า
“...ฉันก็ไม่มีเหมือนกันว่ะ...”

ทั้งยังกล่าวต่อไปอีกว่า
“...ฉันแทงเรกะจะแพ้คนที่เก้าสิบเก้าไปจนหมดตัวแล้ว”

เพราะรอยก็มีความจำเป็นที่จะต้องใช้เงินเหมือนกันกับวันเกิดของไรก้าที่จะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า-แถมยังโชคดีสองชั้นที่จะต้องจ่ายเงินซื้อยังของขวัญวันเกิดให้กับเรก้าที่เป็นพี่สาวด้วย จะไม่ซื้อให้ทั้งคู่ก็ไม่ได้-แถมจะซื้อของถูกให้ก็ไม่ได้เหมือนกัน...

“งั้นเอายังไงดีว่ะ”
สเตฟานส่งเสียงถามออกไปท่ามกลางจ้องมองดูยังโนลที่โดนล้มลงไปเป็นคนที่ 97 อย่างง่ายดายทำเอาเวลาของพวกเขาเหลืออยู่ไม่มากแล้วจริงๆ...รอยที่หน้าซีดไม่แพ้กัยถึงกับร้องออกมาว่า
“นั่นสิ...”
ก่อนที่จะหันไปหายังราเมลที่คล้ายกับเก่งที่สุดในหมู่ของพวกตนและยังไม่มีแฟนจริงๆจังๆเป็นตัวเป็นตนแล้วกล่าวออกไปว่า
“...แกช่วยขึ้นไปเอาชนะเรกะหน่อยได้มั้ย-ราเมล”

“บ้าน่า...”
ราเมลรีบปฏิสธออกมาอย่างทันควัน เพราะหนึ่งเขาไม่ต้องการที่จะทำให้ผู้หญิงต้องมาชอบเขาเพิ่มอีกกับสองคือเขาที่สู้เรกะไม่ได้จริงๆจึงได้แต่กล่าวออกไปว่า
“...ฉันสู้เรกะไม่ได้หรอก...”
ทั้งยังกล่าวต่อไปว่า
“...เธอเป็นถึงแชมป์มวยจีนเมื่อปีที่แล้วเชียวน่ะ”

“หา...”
ทำเอารอยกับสเตฟานที่ได้ยินถึงกับต้องส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจท่ามกลางร่างของเดนิสที่ล่วงลงมาอีกคนอย่างง่ายดายพลางจ้องมองไปยังเรกะที่หยุดพักดื่มน้ำเล็กน้อยเหมือนกับจะสามารถซัดยังผู้ชายอีก 100 ถึง 200 คนได้อย่างสบายๆ...แต่เรเมลกลับให้ความหวังว่า
“คนที่พอจะชนะเรกะได้ก็น่าจะมีอาเรสกับเจราสเท่านั้นล่ะทั้ง”

โดยที่ตัดยังผู้หญิงไป เพราะห้ามลงแข่ง...แต่รอยตอบออกมาอย่างทันควันทันทีว่า
“ไม่ได้หรอก”
เพราะอาเรสที่หลงรักมีน่าไม่มีทางขึ้นประลองอย่างแน่นอน-ส่วนมีน่าถึงจะยังปากแข็งอยู่ก็ไม่มีทางให้เขาขึ้นเหมือนกัน...ส่วนเจราสน่ะหรือ...
...ยิ่งไม่จำเป็นต้องพูดถึงเลย เพราะถ้าคนที่ประลองอยู่เป็นเอสเมน่าที่เป็นดาวชั้นอนุบาลละก้อ-ต่อให้พวกตนไม่ต้องทำอะไรเจราสก็คงขึ้นประลองก่อนใครเพื่อนอย่างแน่นอนเลย...

“เอาไงดีล่ะ”
สเตฟานได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง เพราะหาใครไม่เจอ...แต่เรเมลที่ขบคิดเล็กน้อยคล้ายกับฉุกใจคิดอะไรได้จึงส่งเสียงร้องออกมาทันทีว่า
“มีแล้ว”

“อะไรหรือ”
รอยกับสเตฟานแทบจะส่งเสียงร้องถามออกไปทันที...ราเมลจึงมองไปยังเซนัสที่กำลังนอนอ่านนิยายเล่นอยู่ที่ข้างสนามแล้วจึงกล่าวออกไปว่า
“ถ้าเป็นหมอนั้นก็ไม่แน่”

“หือ...”
ทำเอารอยกับสเตฟานถึงกับตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เพราะเซนัสคล้ายกับเป็นแชมป์ศิลปะการต่อสู้แบบโบราณเมื่อปีที่แล้วเหมือนกันก็น่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับเรกะได้...

“คนที่เก้าสิบเก้าคือ...”
จูเรียที่เป็นกรรมการอยู่บนเวทีด้วยความจำใจจึงรีบประกาศยังชื่อคนต่อไปที่จะสู้กับเรกะอย่างเซ้งๆ เพราะนี่ไม่ใช่การประลองแล้ว-แต่มันเหมือนกับเป็นการรังแกคนที่อ่อนแอกว่าเสียมากกว่าจึงทำเอาเธอไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่นัก...
อยากจะให้มันจบๆไปเร็วๆ...
แต่สเตฟานที่ไม่รอช้ารีบส่งเสียงร้องออกไปทันทีว่า
“...เซนัสเป็นคนต่อไป”

“หือ”
ทำเอาจูเรียถึงกับร้องออกมาด้วยความประหลาดได้ เพราะคนคือต่อไปมันกาเรสไม่ใช่หรือ-เมื่อกวาดสายตาไปกลับเห็นยังกาเรสที่โดนยังรอยจับมัดมือมัดเท้าไม่ยอมให้ขึ้นเวทีจึงคิดที่จะร้องออกไปว่า
“...นี่มันเรื่องอะไรกั...”
แต่ยังไม่ทันกล่าวจบกลับได้ยินสเตฟานที่วางแผนมาอย่างดีกระซิบที่ข้างหูว่า
“...หากให้เซนัสขึ้นประลองคนต่อไป-เสาร์นี้ฉันจะช่วยให้เธอได้เดทกับราเมล”

“คนที่เก้าสิบเก้าคือเซนัสค่ะ”
จูเรียส่งเสียงตอบออกมาอย่างไม่จำเป็นต้องเสียเวลาขบคิดใดๆเลย เพราะนอกจะจะได้ดูยังมวยคู่เอกแล้วยังได้เดทกับราเมลเป็นของแถมอีกด้วย...
งานนี้คนที่กำไรสุดๆจึงไม่ใช่ใคร...

“หือ...”
แต่เซนัสที่ได้ยินจูเรียประกาศชื่อของตนถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะเขาที่ไม่ต้องการประลองกลับคิดที่จะก้าวออกไปว่า
“...ฉันไปเกี่ยวอะไรด้...”
รอยที่วางแผนมาอย่างดีถึงกับชี้ไปยังเรกะที่อยู่บนเวทีถึงกับร้องออกไปว่า
“แล้วแกไม่อยากได้รางวัลหรือ”

“...”
เซนัสที่จ้องมองไปยังเรกะถึงกับเห็นยังป้ายประกาศที่ด้านข้างเขียนว่า”ส่งที่มีค่าที่สุด”ถึงกับได้แต่พยักหน้ารับพร้อมทั้งรีบก้าวเดินขึ้นไปบนเวทีอย่างช่วยไม่ได้ทันที
“...ก็ได้ๆ”
เพราะยังไงงานนี้ก็ไม่ต้องเสียอะไรอยู่แล้ว เงินค่าสมัครก็ไม่ต้องจ่าย-พอชนะยังได้รางวัลที่มีค่าที่สุดไปอีก...ถือว่าเขากำไรอยู่ดีแม้จะต้องออกแรงบ้างก็ตามที...

“ชิ...”
เรกะที่เห็นถึงท่าทีของอีกฝ่ายถึงกับต้องเค้นเสียงออกมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่ได้แสดงยังท่าทีเจ้าชู้หรือทำอะไรไม่ถูกต้องเลย...
แต่การที่ไม่ทำอะไรของเซนัสกลับทำให้เรกะกลับรู้สึกขัดตาเป็นพิเศษจนเธอที่ไม่รู้สึกชอบใจยังอีกฝ่ายเอามากๆถึงกับต้องส่งเสียงร้องออกมาว่า
“เข้ามาได้เลย”

“หาว...”
แต่เซนัสที่เป็นฝ่ายหาวราวกับง่วงนอนกลับส่งเสียงร้องออกมาว่า
“...เธอต่างหากล่ะที่ต้องเข้ามา”

“หา...”
ทำเอาเรกะที่ได้ยินถึงกับต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะเมื่อไม่เห็นอีกฝ่ายมีท่าทีจะบุกเข้ามา-ทิ้งให้หมดเวลา 3 นาทีต่อยกก็เท่ากับเสมอกัน...

“...ชิ”
เรกะที่ไม่ยอมรับยังวิธีการของอีกฝ่ายถึงกับเค้นเสียงออกมาอย่างไม่พอใจแล้วกลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปหา-ต่อยหมัดซ้ายออกไปอย่างสุดแรงด้วยความไม่พอจาวกับจะปิดยังการต่อสู้นี้ลงไปเสียที...
แต่...

“ควับ...”
สิ่งที่ไม่คาดคิดกลับเกิดขึ้นมาอยู่ๆเซนัสกลับย่อยตัวลงไปแล้วยืนเท้าซ้ายออกมาขัดยังขาขวาของเรกะที่อยู่ด้านหลังทำเอาหญิงสาวที่กำลังพุ่งเข้ามาต้องเสียหลักทันที...

“...เฟียว”
แต่เรกะเรียนยังวิชาการต่อสู้ถึงกับรีบหมุนกลับตัวอย่างรวดเร็วเอาทิ้งทั้งสองลงพื้นอย่างสวยงามเงื้อหมัดขวาออกไปหมายจะต่อยใส่ยังด้านหลังของเซนัสที่เหมือนกับยังไม่รู้ตัวทันที...

“ชนะแล้ว...”
“เซนัสชนะ...”

“หือ...”
หมัดของเรกะชะงัดลงไปในพริบตาเมื่อได้ยินยังเสียงร้องของผู้คนมากมายทำเอาเธอต้องตกใจที่ใครๆต่างบอกว่า”เธอแพ้แล้ว”จึงรีบถามออกไปว่า
“...ฉันแพ้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
เพราะแค่ถูกขัดขาจนเสียหลักเท่านั้น-ยังไม่ล้มเสียหน่อย...

แต่จูเรียที่รับหน้าที่กรรมการชี้ขาดบนเวทีกลับส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“เธอออกนอกเวที”

“หา...”
เรกะที่ได้ยินถึงกับต้องร้องออกมาอย่างตกใจพลางก้มลงไปมองยังเท้าของสองของเธอที่อยู่นอกเวทีจริงอย่างที่จูเรียว่า เพราะเซนัสที่กะแล้วว่าเธอจะสามารถลงพื้นได้อย่างปลอดภัยกลับหยุดยั้งอยู่ที่ขอบเวทีพอดีๆ...

เรกะจึงเป็นฝ่ายแพ้ไป...
“...บ้าน่า”

เรกะที่รู้ตัวว่าแพ้ถึงกับต้องร้องออกมาพร้อมทั้งใบหน้าที่ดีขึ้นมาอย่างช่วยอะไรไม่ได้ เพราะนับตั้งแต่นี้แล้วเธอจะต้องกลับเป็นแฟนของเซนัสไม่ใช่หรือ...

แต่นี่แปลกที่ควมามรู้สึกที่ไม่พอใจยังอีกฝ่ายในตอนแรกกลับหายไปในพริบตาราวกับบนไม่ถูกยิ่งได้ยินเสียงของผู้คนที่ร้องตะโกน

“รับรางวัลเลย...รับรางวัลเลย...”
ยิ่งทำเอาเรกะที่ได้ยินต้องยิ่งหน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวอีกครั้ง...ส่วนทางด้านเซนัสกลับพยักหน้ารับอย่างไม่คิดอะไรกลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆทำเอาเรกะต้องเผลอหลับตาลงไปอย่างไม่รู้ตัวฟังเขากล่าวต่อไปว่า
“รับรางวัลล่ะ”

“ควับ...”
แต่สิ่งที่เซนัสทำกลับสร้างยังความสงสัยให้กับทุกคนจนต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ
“เฮ่ะ...”

“...”
เรกะที่รออยู่นานยังไม่เห็นอีกฝ่ายทำอะไรเธอจึงลืมตาขึ้นมาจ้องมองไปยังเซนัสที่เหมือนกับใช้มือคว้ายังจี้ที่เธอสวมคออยู่ไปดูพลางส่งเสียงร้องออกมาอย่างผิดหวังว่า
“นี่มันของปลอมนี่...เฮ้ย”

ราวกับว่านี้คือรางวัลที่เขาอยากได้ก่อนที่จะส่งเสียงถอนหายใจแล้วก้าวเดินออกไปทิ้งยังทุกคนไว้ยังเบื้องหลัง...ยามเมื่อทุกคนหันกลับไปมองยังเห็นยังเรกะที่กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธถึงกับเอาสองมือยกโต๊ะขึ้นหมายที่จะปาใส่ยังฝ่ายตรงข้าทันที
“ตายซ่ะเถอะ”
ไม่สิ...เธอปาไปแล้วต่างล่ะ

“คิก...คิก...คิก”
คิสน่าที่ดูอยู่ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างชอบใจแล้วสนุกสนามผิดกับบีน่าที่พยักหน้ายิ้มรับอย่างมีความหมายยิ่งนี้
“อืมม์...”

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 22 ส.ค.58 เวลา 00:14:54 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ