Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

DaMeNus Hi-School ปี 3 เทอม 1 บทที่ 2 หัวใจบอกความหมาย...

ขอบคุณครับที่ติดตาม

บทที่ 2 หัวใจบอกความหมาย...

ยามเย็นหวนมาถึงเฉกเช่นทุกครั้งที่ริวโน่มักจะแนะนำยังเหล่าสมาชิกใหม่ของหอพักนี้...ซึ่งแบ่งเป็นเหล่าหญิงสาวที่นำด้วยคิสน่า เทเซีย เรกะ โซฟี เอเรเน่-ส่วนทางด้านผู้ชายก็มีเทรุส เซนัส ดุ๊กและเฮรอลทั้ง 9 คน...
และเมื่อมาแนะนำตัวก็ทำเอาพวกเอน่า แคทน่า อายน่า ฟลอน่าและพาน่าที่เห็นถึงกับมองผ่านๆไปอย่างไม่สนใจอะไร เพราะเหมือนกับจะทราบดีอยู่บางแล้วว่าอะไรเป็นอะไร...
เพราะทุกครั้งที่มีเหล่าเด็กมีปัญหาเข้ามาเรียนในโรงเรียนจะต้องโดนส่งมาอยู่ยังหอพักแห่งนี้...

“...”
บีน่าเพียงยิ้มรับส่วนดิวน่าที่ตื่นแล้วจึงส่งเสียงร้องออกมาว่า
“พวกเธอเป็นคนที่จะเข้ามาอยู่ใหม่หรือ...”
ราวกับรู้สึกประหลาดใจนิดๆที่กลับไม่มีเรย์เรียอีกแล้วเหมือนกับที่คาดเอาไว้ก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า
“...แต่ก็ดีแล้ว”

เพราะไม่มีอีกฝ่ายเข้ามาวุ่นวายภายในหอก็ดีเหมือนกัน เพื่อความปลอดภัยของริวโน่ของพวกเธอ...ทางด้านของมีน่าที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังเหล่าสมาชิกใหม่ที่เข้ามาถึงกับต้องขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ เพราะเหล่าคนใหม่ที่เข้ามากลับเป็นตัวปัญหาทั้งนั้นเลย...

“เฮ้ย...”
จึงส่งเสียงถอนหายใจออกมา...นีน่าที่ได้ยินถึงกับยิ้มรับออกมาอย่างอ่อนหวานพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“ไม่เป็นไรหรอกน่ามีน่า-มันไม่น่าจะมีอะไรหรอก”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ-ท่านมีน่า...”
โมก้าที่ทุบอกยังยังกล่าวออกไปด้วยความมั่นใจทันทีว่า
“...ถ้ามีอะไรเดี๋ยวพวกเราทุคนจะช่วยรับมือเองค่ะ”

“อืมม์...”
เมื่อเห็นยังมีน่าที่พยักหน้ารับแล้วทำเอาอาเรสถึงกับต้องฝืนยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ทันที เพราะเขากลับพลาดโอกาสที่จะทำคะแนนกับเธออีกครั้ง...

“เราไปกินข้าวกันเถอะพี่ชาย”
พาน่าที่หิวแล้วจึงดึงชายเสื้อของริวโน่พลางส่งเสียงร้องออกมาด้วยใบหน้าที่อ้อนๆนิดๆ...ริวโน่ที่กวาดสายตาจ้องมองไปมองยังทุกคนที่ส่วนมากจะกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วจึงพยักหน้ายิ้มพลางกล่าวออกไปว่า
“งั้นก็ไปทานข้าวทันเถอะ”

“ค่ะ...”
ทำเอาพวกแคทน่า บีน่า ดิวน่า อายน่า พาน่า เอน่า ฟลอน่าและทีน่ากับโมก้าถึงกับรีบส่งเสียงร้องตอบรับออกมาทันทีก่อนที่ทุกคนจะก้าวเดินเข้าไปทานอาหารดีอย่างสนุกสนานและมีความสุขทันที-โดยไม่สนใจถึง...

“ตุบ...ตุบ...ตุบ...”
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งเสียงของเรย์เรียที่ดังขึ้นมาว่า
“ช่วยเปิดประตูให้ทีสิ”

“...”
แต่กลับไม่มีเสียงของใครตอบกลับมายังเสียงของเธอเลย...
-------------------------------------------------

...
ยามเช้ามาถึงอีกครั้งพร้อมทั้งเหล่านักเรียนทั้งหลายที่ต่างทานอาหารเช้ากันอย่างมีความสุขเช่นเดียวกับทุกวัน...หลังจากที่ริวโน่เสริฟ์ยังอาหารเช้าให้กับทุกคนเสร็จเรียบร้อยแล้วคล้ายกับรู้สึกว่า”ยามเช้าในวันนี้คล้ายกับขาดหายไป 2 คน”จึงส่งเสียงร้องบอกออกไปว่า
“วันนี้มีใครเห็นเรกะกับโซฟีบ้างมั้ย”

“ไม่นี่...”
ทีน่าส่งเสียงตอบรับกลับมาพร้อมๆกับโมก้าที่มีหน้าที่ในการเรียกยังทุกคนไม่ให้ไปเรียนสายจึงกล่าวออกไปว่า
“ตอนที่ไม่เคาะห้องก็ไม่มีเสียงตอบรับ”

“หายไปทั้งคู่เลยหรือ”
ริวโน่ส่งเสียงร้องกลับมาด้วยความสนใจ เพราะการอยู่ที่หอพักแห่งนี้นักเรียนทุกคนต่างจะยังคู่อยู่ด้วยกัน 2 คนตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นนักเรียนคือบีน่าที่อยู่กับแคทน่า เอน่ากับอายน่า พาน่ากับฟลอน่าและดิวน่ากับทีน่า...
ส่วนไดอาน่าที่เป็นอาจารย์จึงมีห้องเดียวตั้งแต่ต้นในฐานๆหัวหน้าของหอ...

พอมีคนใหม่เช่นพวกมีน่าเข้ามาจึงจับคู่กับเป็นมีน่ากับนีน่า โมก้ากับรีเวีย ฮาร์ทน่ากับแฟรี่ เทลน่ากับเรนนี่ รัลเรย์กับฟรอเดีย ไรก้ากับเรก้าเป็นต้น...

ส่วนที่พิเศษหน่อยคือห้องที่มี 3 คนของฟินก้า โนเอลและเทเซียที่ซึ่งจริงๆแล้วโนเอลที่เป็นเด็กชายควรที่จะอยู่ยังชั้นล่างแท้ๆกลับได้อยู่ชั้นบน เพราะคนส่วนมากคิดว่าเป็นผู้หญิง...
แต่ซึ่งจริงๆแล้วการที่เหล่าหญิงสาวแบ่งห้องกันเช่นนี้ในตอนแรกก็เพื่อจะกันท่ากันไม่ให้สามารถย่องไปหายังริวโน่ยามค่ำคืนได้ต่างหากล่ะ...

“ช่างเถอะ...”
แคทน่าที่ส่งเสียงร้องออกมายังส่งเสียงกล่าวออกมาอีกว่า
“...ถึงเวลาก็คงจะเข้าห้องเรียนเองแหละ”

เพราะถ้านับตามเวลาแล้วการที่นักเรียนใหม่จะออกไปแต่เช้าเพื่อเดินดูยังโรงเรียนก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว-คงไม่ใครโดดเรียนตั้งแต่วันแรกหรอก....

“อืมม์...”
แต่เอน่าที่เหมือนกับฉุกคิดคิดอะไรขึ้นมาได้ถึงกับหันไปมองยังเทลน่าแล้วกล่าวออกไปว่า
“...พวกเรารีบไปกันเถอะ”

“ทำไมล่ะ”
เมื่อได้ยินเทลน่าถามออกมาเช่นนั้นแล้วตอบออกไปว่า
“ฉันรู้สึกสังหรณ์ในถึงอะไรบ้างอย่างน่ะ”

“งั้นรีบไปกันเถอะ”
เมื่อได้ยินแคทน่าที่สังหรณ์ใจขึ้นมาอีกคนตามคำกล่าวของเอน่าจึงรีบลุกขึ้นพายังทุกคนก้าวออกไปจากหอพักโดยไม่สนใจถึงเรย์เรียที่นอนหลับอยู่ข้างบ้านสุนัขของบีน่าเลย...
-----------------------------------

“นี่ยังเปิดไม่ได้อีกหรือ-เรกะ”
โซฟีที่คอยดูต้นทางอยู่ถึงกับร้องบอกยังเรกะที่ทำหน้าที่สะเดาะยังแม่กุญแจยังห้องชมรมใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์และห้องกรรมการนักเรียน...

ซึ่งมีน่าที่เป็นประธานนักเรียนไม่ทราบว่า”เพราะอะไร”จึงยอมรวมยังห้องทำงานของคุณกรรมการนักเรียนเข้ากับชมรมแห่งนี้ ทำให้พวกเอน่าสามารถเข้ามามีส่วนได้เสียถึงเรื่องงบประมาณชมรมต่างๆได้...
และมีข่าวลือแววๆว่าเป็นเพราะนักเรียนชายที่ชื่อว่า”อาเรส”เกี่ยวข้องด้วยเท่านั้น...

“รอเดี๋ยวสิ”
เรกะที่กำลังขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ เพราะกุญแจที่ล๊อกยังประตูมันนอกไปจากจะสะเดาะอยากกว่าที่คิดแล้วยังล๊อกด้วยกับถึง 3 ชั้นคือ...
หนึ่งล๊อกที่ลูกบิด...
สองล๊อกที่สายยู..
และสามล๊อกที่ถ้วยหน้าลูกบิด...
...ทำให้เปิดยากยกกำลังสาม

“เร็วๆหน่อยสิ...”
โซฟีที่คล้ายกับร้อนใจถึงกับส่งเสียงกล่าวออกมาอีกว่า
“...เดี๋ยวพวกนั้นก็มากันหมดหรอก”

“ถ้าอยากเร็วนักละก้อ...”
เรกะที่อารมณ์เสีย เพราะเปิดไม่ได้เสียทีจึงกล่าวออกมาว่า
“...พังประตูเข้าไปเลยดีมั้ย”
เพราะแค่ประตูไม้ที่เบื้องหน้า-เธอที่ฝึกยังวิชาต่อสู้มาแค่กระโดดถีบเพียงทีเดียวก็สามารถพังมันได้อย่างง่ายดายแล้ว...แต่โซฟีที่ได้ยินถึงกับตกใจเป็นอย่างยิ่งรีบส่งเสียงร้องออกมาทันทีว่า

“ไม่ได่น่ะ...หากเราพังประตูเข้าไป-พวกนั้นก็รู้หมดสิ...”
เมื่อเห็นเรกะที่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยจึงรีบกล่าวออกมทันทีว่า
“...หากประตูพัง-พวกนั้นก็รู้ว่ามีคนบุกเข้าไป...แค่ตรวจของหายก็รู้แล้วล่ะว่าเป็นฝีมือของพวกเรา”

“มันก็จริงน่ะ”
เรกะถึงกับต้องพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้ เพราะตอนที่ริบของก็มีการจดชื่อเอาไว้(เพื่อจะได้เรียกเงินค่าไถ่ที่หลัง)-แค่เช็ดดูก็รู้แล้วว่า”ใครเข้าไปเอา”...
มีแต่เข้าไปเอาอย่างไม่รู้ตัวเท่านั้นจึงจะปลอดภัย...

“ชิ...”
เรกะที่เค้นเสียงออกมาอย่างไม่สบอามรณ์อีกครั้งแล้วรีบหันไปสะเดาะกุญแจต่อไปทันที-เธอที่ไม่สามารถสะเดาะได้จึงร้องถามออกไปว่า
“...วิธีที่เธอบอกมามันถูกแน่หรือ-โซฟี”

“วิธีนั้นมันผิดน่ะ...”
ยังมีเสียงตอบอีกว่า
“...ต้องเอาลวดงอเป็นตาขอเล็กๆก่อนแล้วจึงค่อยๆสอดเข้าไปเกี่ยวกลไกและบิดเบาๆแล้วกลอนล็อกก็จะเปิดออกมาเอง”

“งั้นหรือ...”
เรกะที่รีบทำตามอย่างไม่คิดอะไรพอเปิดได้แล้วจึงหันมากล่าวกับโซฟีที่ด้านหลังทันทีว่า
“...สำเร็จ...”
ก่อนที่น้ำเสียงของเธอจะจางหายไป เพราะคนที่บอกยังวิธีสะเดาะกุญแจคือเอน่าที่เรียนเสียงของโซฟีนั้นเอง-ส่วนโชฟี่ในยามนี้กลับโดนยังพาน่าจับมัดและปิดปากนอนกองอยู่กับพื้นอยู่ราวกับปลาที่นอนอยู่บนเขียงรอการเชือดทิ้ง...
--------------------------------------------------

“พวกเธอนี่จริงๆเลยน่ะ...”
แคทน่าที่ยังไงก็เป็นอาจารย์ถึงกับต้องกอดอกบ่นยังเรกะกะบโซฟีที่ก้อเรื่องด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจว่า
“...กะอีกแค่หนังสือแค่นี้ถึงกับต้องขโมยเชียวหรือ”

“ไม่ใช่แค่หนังสือแค่นี้น่ะ...”
เอน่าที่เปิดของหนังสือโซฟีดูแล้วกล่าวออกมาอีกว่า
“...นี่มันเป็นหนังสือประเภทชายรักชายไม่ใช่หรือ”

“แต่ว่า...”
ในขนาดที่โชฟี่คิดที่จะเถียงอะไรออกมากลับได้ยินนีน่าที่เปิดหนังสือดูถึงกับต้องร้องออกมาด้วยความตกใจทันทีว่า
“ว้าย...”

“ท่านนีน่าห้ามดูค่ะ...”
มีน่าที่รีบขว้างหนังสือมาจากมือของนีน่าอย่างรวดเร็วทันทำพลางร้องออกมาด้วยความตกใจ...พาน่าที่เห็นถึงกับรีบร้องออกมาด้วยความสนใจทันทีว่า
“ขอดูหน่อยสิ”

“ไม่ๆได้ๆ”
มีน่ารีบปฏิเสธออกมาอย่างรวดเร็วทันที...แต่เหมือนกับยิ่งกระตันให้พาน่ายิ่งรู้สึกอยากอ่านมากขึ้นจึงรีบส่งเสียงร้องออกมาทันทีว่า
“ขอดูหน่อยๆ”

“ไม่ได้ๆ”
เมื่อเห็นมีน่ามีหน้าที่ลำบากใจก็ทำเอาโมก้าที่ไม่รอช้ารีบกระซิบที่ข้างหูของพาน่าเบาๆทันทีก่อนที่ทุกคนจะได้ยินยังพาน่าที่หน้าแดงขึ้นมาร้องบอกออกมาทันทีว่า
“บ้าที่สุด”

“เธอบอกอะไรพาน่ากัน”
อายน่าหันไปร้องถามด้วยความสงสัย...โมก้าที่ยิ้มกลับบอกออกไปว่า
“เป็นหนังสือแบบว่าอาจารย์ริวโน่รักกับอาจารย์เซฟฟี่น่ะ”

“...”
ทำเอาทุกคนที่ได้ยินถึงกับต้องหน้าแดงพากับร้องออกไปว่า
“เป็นหนังสือที่น่าอายจริงๆ”

“ไม่น่ะ”
โซฟีพยายามแก้ตัวออกมาด้วยใบหน้าที่แดงขึ้นมาด้วยความอายทันที...แต่มีน่าที่ส่ายหน้ากลับส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างชัดเจนว่า
“ยังไงหนังสือเล่มนี้ก็ต้องอายุเกินสิบแปดจึงจะอ่านได้...ต้องยึด”

“แต่ว่ามันเป็นเรื่องปกติน่ะคะ”
โซฟีที่ก้มหน้าตาหน้าราวกับจะร้องไห้ถึงกับส่งเสียงอ้อนวอนออกมาทันที...

“เอ...”
ฮาร์ทน่าที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังเรกะสลับกับโซฟี-ยิ่งเห็นอีกฝ่ายพยายามจะปกป้องยังโซฟีเกินเพื่อนทั่วๆไปถึงกับต้องส่งเสียงร้องออกไปว่า
“...หรือว่าเธอจะเป็นพวกนั้นกัน”

“ไม่ใช่”
“ไม่น่ะ”
ทั้งเรกะและโซฟีที่ได้ยินยังข้อสันนิฐานอันชั่วร้ายของฮาร์ทน่าถึงกับต้องรีบร้องปฏิเสธออกมาอย่างดังลั่นไปในพริบตาทันที...
-----------------------------------------

เพื่อเป็นการพิสูจน์...
“งั้นลองบอกชื่อผู้ชายที่ชอบมาสิ”

“...”
คำถามของฮาร์ทน่าทำเอาทั้งเรกะและโซฟีที่ได้ยินถึงกับอึ้งไปตามๆ เพราะจริงๆแล้วคนหนึ่งจมอยู่กับมวยจีนส่วนอีกคนก็บ้าการ์ตูนจนไม่มีเวลาจะมาสนใจยังผู้ชายตัวเป็นๆ...เอน่าที่ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายถึงกับร้องออกมาทันทีว่า
“บอกไม่ได้ล่ะสิ”

“แล้วพวกเธอล่ะ...”
โซฟีโวยวายออกมาทันทีว่า
“...ไม่มีเหมือนกันใช่มั้ย”

เพราะวันๆก็ไม่เห็นไปไหนเอาแต่มาเรียนกับกลับหอเท่านั้น-ไม่เคยเหมือนยังพวกเขาไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายที่ไหนเลย...ดิวน่าที่ในยามนี้กลับตอบออกมาอย่างชัดเจนว่า
“ใครว่าไม่มีล่ะ...”
ทั้งยังบอกออกมาแทนยังทุกคนอีกว่า
“...คนที่ฉันเห็นทั้งในยามฝันแล้วยามตื่นก็คือริวโน่ยังไงล่ะ”

“...”
ทำเอาทั้งเรกะและโซฟีที่ได้ยินถึงกับนิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออกเมื่อกวาดสายตาจ้องมองไปยังใบหน้าของอายน่า เอน่า ฟลอน่า พาน่า แคทน่าตลอดจนทีน่าที่หลงรักยังริวโน่ที่เป็นอาจารย์คหกรรมและหัวหน้าหอพัก...บีน่าที่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวานยิ่งกว่าทุกคนยังส่งเสียงกล่าวออกมาอีกอย่างชัดเจนว่า
“ส่วนฉันเห็นทั้งชาติที่แล้ว ชาตินี้และชาติต่อๆไปที่จะได้อยู่กับริวโน่อย่างมีความสุขเลยล่ะ”

“โกหกน่า”
เรกะส่งเสียงร้องออกไปอย่างรวดเร็วในขนาดที่โซฟีเหมือนกับหลงเข้าไปจิ้นอะไรบางอย่างจนหน้าแดงเรียบร้อยแล้ว...คิสน่าที่ไม่ทราบเอาไพ่ทาโร่สำหรับใหม่ที่พึ่งจะซื้อมามาเปิดเป็นไพ่กงล้อแห่งชะตากรรมแล้วกล่าวออกมาว่า
“ที่พวกนั้นกล่าวออกมาเป็นความจริง เพราะชะตากรรมมันบอกเช่นนั้น”
ชะตากรรมที่ทุกคนจะรักยังริวโน่และอยู่รวม(แย่งชิง)กับทุกชาติไป...

“เออ...”
หลังจากที่ขบคิดเล๋กน้อยแล้วเรกะก็สามารถเอาตัวรอดได้โดยการบอกว่า
“...ฉันชอบผู้ชายที่เก่ง-ขอแค่เอาชนะฉันได้ในการต่อสู้ก็พอ”

“คิก...คิก...”
นีน่าที่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจถึงกับหันไปมองยังมีน่าพลางส่งเสียงร้องออกมาอย่างแซวว่า
“...เหมือนใครกันน่ะ”

“ชิ...”
ทำเอามีน่าที่ได้ยินถึงกับเค้นเสียงร้องออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นิดๆ เพราะอาเรสก็มีนิสัยคล้ายๆกันที่ว่าจะไม่ยอมบอกรักถ้ายังไม่สามารถเอาชนะเธอได้...

“งั้นหรือ...”
เทลน่าส่งเสียงออกมาอย่างรับรู้ เพราะโดยรวมแล้วสำหรับเธอ-ราเมลที่เก่งกว่าไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว...ส่วนโมก้าที่ได้ยินถึงกับสางเสียงร้องถามออกไปทันทีว่า
“แล้วโซฟีล่ะชอบผู้ชายแบบไหน”

“นั่นสิ”
ไรก้าที่ได้ยินถึงกับร้องถามออกมาอีกคนด้วยความสนใจทันที...ทำเอาโซฟีที่สะดุดถึงกับต้องส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจทันที
“เอ๋ะ...เอ๋ะ...เอ๋ะ...”
เพราะเธอยังไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนั้น...

“ว่าไงล่ะ”
เมื่อได้ยินเอน่าคาดคั้นหมายจะเอายังคำถามให้ได้...โซฟีที่รนรานจึงได้แต่ตอบออกไปลอยว่า
“ผู้ชายที่มีเสน่ห์”

“คงไม่ใช่ริวโน่น่ะ”
แคทน่าที่ได้ยินใช้สายตาที่คมกริบและน้ำเสียงที่เย็นยะเยียกถามออกมาจนสามารถฆ่าคนได้...ทำเอาโซฟีรีบส่ายหน้าปฏิเสธกล่าวออกมาทันทีว่า
“ต้องแข็งแรงด้วย”

“...”
เมื่อเห็นยังสายตาที่พิฆาตของมีน่าจ้องมองมาด้วยความไม่พอใจประเภทที่เรียกว่าเอาดาบมาจ่อคอทำเอาโซฟีพูดอะไรไม่ออกเลย...นีน่ายังกล่าวออกมาอีกทันทีว่า
“อาเรสก็ไม่ได้น่ะ เพราะมีเจ้าของแล้ว”

“ต้องรวยด้วย”
โซฟีที่ปฏิเสธว่าไม่ใช่อาเรสรีบกล่าวออกไปอย่างรวดเร็วทันที...ฮาร์ทน่าที่เลิกคิ้วด้วยความไม่พอใจพลางกล่าวออกมาอีกว่า
“คนเดียวที่ฉันพอจะรู้จักมีนิสียเสียที่รักเด็กอยู่-วันๆชอบไปคลุกอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลดาเมนัสกับอาจารย์ใหญ่เซชาค์กอยู่ทั้งปีทั้งชาติ”

“ฉันไม่ได้หมายถึงเจราสหรอกน่า”
เมื่อได้ยินโซฟีกล่าวออกมาเช่นนั้นทำเอาแฟรี่ถึงกับต้องร้องถามออกมาทันทีว่า
“งั้นหมายถึงใคร”

เพราะคุณสมบัติที่อีกฝ่ายกล่าวออกมามันแทบจะตรงกับโจนี่แฟนของเธอเลยที่ทั้งหล่อ รวย เก่ง...โซฟีที่เห็นยังอีกฝ่ายตาเขียวถึงกับตกใจจนพูดอะไรไม่ออกก่อนที่จะกวาดสายตาจ้อมองไปเห็นยังดุ๊กที่ต่างหากนอกห้องถึงกับกล่าวออกไปทันทีว่า
“ผู้ชายที่ฉันชอบคือดุ๊กต่างหากล่ะ”

เพียงแต่มีคุณสมบัติอีกข้อที่บวกไปคือเจ้าชู้เหมือนอลันและเซฟฟี่ด้วย...
“งานนี้ท่าจะหนักแฮะ”

“ท่าจะยุ่งเหมือนกัน”
เหมือนได้ยังเอน่ากับเทลน่าเหมือนกับกำลังบ่นอะไรออกมาทำเอาโซฟีที่รู้สึกเสี้ยวสันหลังขึ้นมาต้องร้องถามออกไปว่า
“พวกเธอว่าอะไรกัน”

“ก็จะช่วยให้เธอสมหวังไงล่ะ”
ฮาร์ทน่ากล่าวพร้อมทั้งรอยยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายนิดๆเช่นเดียวกับทุกคน เพราะถ้าสามารถจับคู่ให้โซฟีกับดุ๊กได้-อีกฝ่ายก็จะไม่มายุ่งกับผู้ชายที่พวกเธอชอบยังไงล่ะ...

“หา...”
ทำเอาโซฟีต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าคำพูดแค่เอาตัวรอดของเธอจะกลายเป็นเรื่องปจริงๆแล้ว...
---------------------------------------------------

“นั่นไง...”
พาน่าที่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างสนุกสนานยามเมื่อเห็นยังดุ๊กที่กำลังเดินมองสาวๆในโรงเรียนอยู่ถึงกับรีบหันมาบอกยังทุกคนทันทีว่า
“...เป้าหมายมาแล้ว”

“เริ่มแผนได้”
เอน่าส่งเสียงร้องออกมาอย่างรวดเร็วพลางส่งสัญญาณให้ฮาร์ทน่าที่ร่วมวางแผนด้วยลงมือทันที...ฮาร์ทน่าที่พยักหน้ารับจึงรีบถีบยังหลังของโซฟีให้กระเด็นออกไปทันทีจนต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ
“ว้าย...”

“หือ...”
ดุ๊กที่ได้ยินยังเสียงของหญิงสาวร้องถึงกับรีบหันมาองอย่างรวดเร็วในพริบตาราวกับพบเห็นยังสมบัติอันล่ำค่า เพราะมีแต่ช่วยเหลือยังผู้หญิงที่กำลังเดือดร้อนอยู่-ค่าความรักและความประทับใจจะต้องพุ่งทะยานถึงขีดแม็กอย่างแน่นอนเลย

“...”
แต่สิ่งที่เห็นเห็นกลับเป็นเด็กเกเรท่าทางดูชั่วร้าย(แต่จริงๆใจดีน่ะ) 3 คนคือกอบลัน ออกันและโทรัลที่โดนบังคับมาให้รับบทผู้ร้ายนั่นเอง...
เพราะในกลุ่มของชมรมใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์นั้น-ไม่มีใครดูชั่วร้ายไปกว่าพวกนี้แล้ว...
...ซึ่งก็ได้ผล เพราะดูเหมือนดุ๊กจะตกหลุมเข้าอย่างจัง

“หยุดน่ะ...”
ดุ๊กที่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นรีบพุ่งเข้ามาวางยังเบื้องหน้าของำพวกกอบลันทั้ง 3 ไว้ทันทีพลางร้องออกมาอีกว่า
“...ฉันไม่มีทางปล่อยให้คนชั่วๆอย่างพวกแกรังแกผู้หญิงอย่างเด็ดขาด...”
เขาที่ไม่รอช้ารีบหันไปมองยังหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังพลางทั้งกล่าวออกไปว่า
“...”

คำว่า”ผมอยู่ที่นี่แล้ว”คล้ายกับหายไปในพริบตา เมื่อหันกลับไปเห็นยังโซฟีที่นั่งอยู่ราวกับรอยังความช่วยเหลือถึงกับต้องร้องออกมาแทนว่า
“...เป็นเธอหรือ...”

เพราะถึงโซฟีจะมีใบหน้าที่น่ารักแต่กลับไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยหรือดูมีเสน่ห์สำหรับดุ๊กเลย-เขาที่มีสีหน้าที่ผิดหวังกลับหันไปกล่าวกับพวกกอบลันแทนว่า
“...อยากจะทำอะไรก็เชิญ”
ก่อนที่จะก้าวเดินออกไปอย่างไม่สนใจอะไรอีก...

“หา...”
โซฟีที่เห็นถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจอย่างดังลั่นไม่แพ้พวกแคทน่า เพราะไม่คิดว่าดุ๊กที่ดูใจดีกับสาวๆ(สวยๆ)จะเป็นคนเช่นนี้ได้...

“ว้าว...”
แต่ดุ๊กที่เดินออกไปได้ไม่ถึง 3 ก้าวก็ร้องออกมาด้วยความดีใจที่เห็นยังมีน่ากับนีน่าที่กำลังทำหน้าที่ประธานและรองประธานนักเรียนอยู่พร้อมทั้งร้องออกไปว่า
“...สวยและน่ารักที่สุด...”
ยามเมื่อเห็นยังแคทน่ากับอายน่าที่เป็นอาจารย์ก็ร้องออกมาอีกว่า
“...ทั้งสวยและเซ็กซี่สุดๆไปเลย...”
และเมื่อกวาดสายตาไปเห็นยังฮาร์ทน่าก็ร้องออกมาว่า
“...สวยๆห้าวๆแผนนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ...”
ก่อนทีสายตาของเขาจะไปหยุดยังคิสน่าแล้วร้องออกมาอย่างดังลั่นว่า
“...นี่ก็สวย...โรงเรียนนี้มีแต่ผู้หญิงสาวๆสวยๆเต็มไปหมดเลย”

ราวกับไม่เห็นถึงโซฟีอยู่ในสายตาจนทำเอาเธอต้องสั่นสะท้านขึ้นมาด้วยความไม่พอใจร้องออกมาอย่างดังลั่นทันทีว่า
“...ฉันจะต้องทำให้นายมาชอบฉันให้ได้”

เพราะจากที่โดนพวกเอน่าบังคับให้ทำให้ดุ๊กชอบเธอ-กลับดูเหมือนว่าโซฟีจะต้องการให้อีกฝ่ายมาหลงรักเธอเข้าจริงๆเสียแล้วซิ...
------------------------------------------------

“จดหมายค่ะ...”
โซฟีที่ไม่รอช้ารีบยื่นยังจดหมายรักส่งไปให้กับดุ๊กที่กำลังเดินออกไปนอกประตูหอพักในยามเช้าทันที...ทำเอาชายหนุ่มที่เห็นถึงกับต้องรู้สึกประหลาดใจขึ้นมานิดๆพลางส่งเสียงกล่าวออกไปว่า
“เธออีกแล้วหรือ...”
เพราะตลอดวัน 2 วันที่ผ่านมา...โซฟีมักจะมาหายังเขาเสมอๆ-ไม่เอาข้าวกล่อง น้ำดื่ม ขนมมาให้ก็เขามาชวนคุย...

ดุ๊กที่ทำหน้าเบื่อหน่ายถึงกับส่งเสียงร้องออกมาว่า
“...คราวนี้เป็นจดหมายหรือ...”
จึงเก็บจดหมายเข้าไปในกระเป๋าเสื้ออย่างไม่สนใจหรือคิดจะอ่าน-อย่างมากก็เพียงแต่เอาไปทิ้งที่หลังเท่านั้นก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า
“...ขอบใจล่ะกัน...”
แล้วจึงสังเกตเห็นยังรัลเรย์ที่กำลังเดินอยู่ถึงกับรีบวิ่งไปหาพร้อมทั้งร้องออกไปว่า
“...เราไปร้องคาราโอเกะกันมั่ยจ๊ะ”

“เอ๋ะ...”
โซฟีที่เห็นดุ๊กโดยรัยเรย์ปฏิเสธได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะถ้าพูดกันจริงๆแล้วความสวยของเธอก็จัดว่า”ค่อนข้างสวยแถมยังน่ารักอีกต่างหาก”-แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงกับไม่เห็นอยู่ในสายตา...

“ฉันว่ายาก...”
เอน่าส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างเซ้งๆ เพราะดูเหมือนกับว่าการที่จะทำให้ดุ๊กสนใจโซฟียังยากเลย-อย่างว่าแต่จะรักเลยจึงหันไปถามยังทุกคนที่ด้านข้างว่า
“...เอาไงดีล่ะ”

“ลองเปลี่ยนการแต่งตัวดูมั้ย”
ไรก้าที่มองไปยังโซฟีที่ในยามนี้สวมใส่ยังชุดนักเรียนที่แสนจะธรรมดาราวกับไร้ทั้งจุดเด่นและจุดสนใจใดๆเลยพลางกล่าวต่อไปอีกว่า
“...ลองแต่งตัวให้เซ็กซี่มากกว่านี้หน่อยดีมั้ย”

“ฉันจัดการเอง”
เรก้าที่เป็นพี่สาวของไรก้าชอบเรื่องการแต่งตัวจึงจัดการเปลี่ยนชุดของโซฟีให้เป็นกระโปร่งมินิสั่นแค่ขาอ่อนทันที ส่วนโบร์ที่ผูกก็จัดการเปลี่ยนเป็นเน็ทไทช่วยดูให้ดีมีเสน่ห์ขึ้น...

แต่...

“...”
ดุ๊กที่หันมากลับเหมือนกับทำเป็นมองไม่เห็นก่อนที่จะหันไปทักยังฟลอเดียว่า
“เราไปดูหนังกันมัยจ๊ะ”

“เออ...”
ทำเอาทุกคนที่เห็นยังดุ๊กโดนปฏิเสธอีกครั้งอย่างงั้นๆจนโมก้าที่ก้มลงไปมองดูรูปร่างของโซฟีแล้วกล่าวออกไปว่า
“หรือว่ารูปร่างเธอมาเด็กไป”

แต่คำกล่าวของโมก้าถึงกับโดนปฏิเสธออกมาอย่างทันควัน...
“พี่ซื้อขนมให้กินเอามั้ยจ๊ะ”
ดุ๊กที่ในยามนี้กลับไม่ยอมแพ้กลับเอาขนมมาล่อยังเอสเมน่าที่อายุ 11 ปีทันทีเพื่อชวนไปเที่ยวด้วย...แต่เอสเมน่าที่มองไปยังอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่น่ารักสดใดไร้เดียวสาสมกับเป็นเด็กอายุ 11 ปีกลับกล่าวออกมาอย่างอ่อนหวานน่ารักว่า
“หนูชอบผู้ชายมีอายุค่ะ...”
ก่อนที่จะกวาดสายตามองไปยังครูใหญ่ประจำโรงเรียนอนุบาลดาเมนัส-เซชาค์กแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขทันทีว่า
“...อาจารย์เซชาค์กขา”

ทิ้งยังดุ๊กไปอย่างไม่ใยดีพร้อมทั้งบอกยังทุกคนว่า”รูปร่างของโซฟีก็ไม่ใช่ปัญหา”...
“งั้นก็เหลือแค่วิธีเดี๋ยวเท่านั้น”

“อะไรหรือ”
ทั้งโซฟี เอน่าและทุกคนต่างจ้องมองไปยังฮาร์น่าที่กล่าวออกมาด้วยความสนใจทันที...ฮาร์ทน่าที่ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายพลางส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างชัดเจนว่า
“ก็แอบย่องเข้าห้องของดุ๊กตอนหลับแล้วก็ปล้ำเสียเลยไงล่ะ”

“ไว้เธอทำเอาเถอะ”
โซฟีที่หน้าแดงส่งเสียงร้องปฏิเสธออกมาทันทีอย่างอายๆ...ผิดกับแคทน่า ดิวน่า ฟลอน่า อายน่า เอน่าต่างสบสายตากันราวกับวางแผนอะไรไว้ในใจและต่างคิดที่จะคอยระแวงระวังกันไม่ให้แอบย่องเข้าไปหาริวโน่ในเวลาเดียวกัน-ร่วมทั้งทีน่าที่ต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาทุกคนซ่อนยังสายตาไม่ให้ใครเห็นทันที

“ทุกคนเป็นอะไรไปหรือ”
พาน่าที่เห็นทุกคนถึงกับนิ่งเงียบไปถึงกับส่งเสียงร้องถามออกมาทันทีราวกับยังไม่ทันเข้าใจความคิดของคนอื่นๆ...เรกะที่เห็นยังโซฟีพยายามที่จะจีบยังดุ๊กอย่างเอาเป็นเอาตายถึงกับร้องถามออกไปว่า
“ทำไมเธอถึงต้องเอาจริงเอาจังขนาดนั้นด้วยล่ะ”

“เออ...”
ทำเอาโซฟีที่ได้ยินถึงกับต้องฉุกใจคิดขึ้นมาทันทีพลางขบคิดเล็กน้อยพลางกล่าวออกไปว่า
“...เพื่อศักดิ์ศรีของฉันยังไงล่ะ”

“อย่างงั้นหรือ...”
นีน่าที่ได้ยินถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่เชื่อสักเท่าไหร่พลางกวาดสายตาจ้องมองไปยังมีน่าแล้วกล่าวต่อไปว่า
“...เหมือนกับใครบางคนเลย”

“ฉันไม่เกี่ยวน่ะ”
มีน่ารีบส่งเสียงกล่าวปฏิเสธออกมาอย่างร้อนตัวด้วยใบหน้าที่แดงทันที...แต่บีน่าที่ยิ้มออกมาพลางใช้ยังนิ้วจิ้มไปยังหัวใจของโซฟีแล้วกล่าวออกมาว่า
“ความหมายอยู่ในนี้ไงล่ะ”

“เอ๋ะ...”
โซฟีที่ได้ยินถึงกับต้องส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมๆกับคิสน่าที่กำลังนั่งอยู่ใกล้ๆก็เปิดยังไพ่เดอะเลิฟเวอร์ขึ้นมาแตะริมฝีมากด้วยรอยยิ้มที่น่ารักและเจ้าเล่ห์แสนกลนิดๆ...และเจ้าเล่ห์แสนกลนิดๆ...

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 23 ก.ค.58 เวลา 01:14:12 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ