Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

DaMeNus Hi-School ปี 3 เทอม 1 บทที่ 1 ชะตาบอกเรื่องราว...

ขอบคุณครับที่คลิกเข้ามาอ่าน

DaMeNus Hi-School ปี 3 เทอม 1

บนเกาะแห่งหนึ่ง...แต่อย่าไปสนใจเลยว่าเป็นที่ไหน-จำแค่ว่า”เป็นบนโลกนี้ก็พอ”
...ขอย้ำว่า...เป็นบนโลกใบนี้(เฟ้ย)
ที่เป็นจุดเริ่มเรื่อง...ขอเริ่มราวที่จะกล่าวต่อไปนี้

บทที่ 1 ชะตาบอกเรื่องราว...

“วาว...”
แสงแดดชายเช้าสาดส่องมาถึงพร้อมทั้งริวโน่ที่กำลังยืนทอดไข่ดาวมากมายจัดลงไปบนจานส่งเสียงร้องฮั่มเพลงออกมาอย่างมีความสุข...
“ฮื่อ...ฮื้อ...ฮือ...ฮื้อ...”

“ฮืมม์...”
แคทน่าที่นั่งดื่มกาแฟในยามเช้าอยู่บนโต๊ะทานอาหารตัวยาวดูราวกับภรรยาที่แสนสวยเพียงกวาดมองดูไข่ดาวที่วางลงในจานเบื้องหน้าถึงกับยิ้มออกมาราวกับครอบครัวที่แสนสุข...
ถ้ามิใช่...

“โฮ่ง...โฮ่ง...”
เสียงหมาเห่าขึ้นมาพร้อมทั้งร่างของบีน่าที่พึ่งกลับจากการจูงหมาไปเดินเล่นจะก้าวเข้ามานั่งยังฝั่งตรงข้ามตามด้วยเสียงร้องดังลั่นที่ดังขึ้นมาจากหน้าปากประตู

“กลับมาแล้ว”
แล้วอายน่าที่พึ่งกลับจากวิ่งก็ก้าวมาอีกคนก่อนพลางก้าวขึ้นบันไดเพื่อเปลี่ยนยังเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายสวนกับฟลอน่าที่พายังพาน่าที่พึ่งตื่นนอนแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก้าวลงมาอย่างงัวเงียนิดๆต่อจากบีน่า...ทางด้านของอายน่าก็ช่วยกันกับเอน่าแบกยังดิวน่าที่หลับไหลลงมาโดยนั่งต่อไปจากแคทน่าเรียงตามลำดับพลางส่งเสียงร้องออกมาว่า
“เร็วๆสิ”

“หิวแล้ว”
พาน่าส่งเสียงร้องผสานออกมาอีกคนพลางจ้องมองไปยังทีน่าที่แอบลงมานั่งอย่างไม่รู้ตัว...

“ระวังค่ะ-ท่านนีน่า”
เสียงของมีน่าที่ดังขึ้นมาพร้อมทั้งจูงแขนของนีน่าลงมาอีกคนหลังจากช่วยกันกับโมก้า รีเวียแต่งตัวให้กลับคุณหนูตัวน้อยที่เหมือนจะเป็นเจ้าหญิงของประเทศไหนสักแห่งหนึ่งคนนี้

“ควับ...”
แต่ก่อนที่มีน่าจะก้าวไปถึงเก้าอี้กลับโดนยังพวกฮาร์ทน่า แฟรี่ ฟินก้า โนเอลและเทเซียที่ลงมาถึงก่อนชิงยังที่นั่งฝั่งติดกับฟลอน่าไปทำให้พวกเธอต้องเปลี่ยนไปนั่งต่อกับดิวน่าที่นอนหลับแทนแล้วไรก้าที่ฉุดยังเทลน่าที่พึ่งตื่นพาพวกรัลเรย์ เรนนี่ ฟลอเดีย รัน จูเรียส่งมานั่งยังท้ายโต๊ะ อาหารทันทีก่อนที่จะได้ยินเสียงของชายหนุ่มทั้งหลายที่โดนบังคับให้ออกวิ่งทุกเชากลับก้าวเข้ามาทรุดนั่งอย่างรวดเร็วทั้งอาเรส เควิน อลัน เจราส โจนี่ ราเมล รอย กอบลัน ออกันและโทรัลภายใต้การนำของเซฟฟี่ที่เป็นทั้งครูพละและหัวหน้าของเหล่าชายหนุ่มที่มีความรักทั้งหลายเข้าประจำตำแหน่งใกล้ๆกับเหล่าหญิงสาวที่หมายปองก่อนทั้งไดอาน่าที่วันนี้ลงมาเป็นคนท้ายที่ท้ายโต๊ะด้านขวามือของเซฟฟี่...

“เอาล่ะ...ทานกันได้แล้ว”
ริวโน่ที่เป็นทั้งอาจราย์ประจำชั้น อาจารย์ดูแลหอพักและพ่อครัวที่เห็นยังทุกคนกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วจึงยิ้มพลางส่งเสียงกล่าวออกมาให้ทุกคนลงมือทานได้
นี่ก็เป็นเช้าวันใหม่อีกวันหนึ่ง-เหมือนกับทุกๆวันของริวโน่ที่แสนสงบสุข...โดยที่ไม่ทันจะได้ฉุกใจคิดเลยว่า”พายุกำลังจะโหมพัดพาความยุ่งยากมายังหอแห่งนี้และโรงเรียนดาเมนัสอีกครั้ง”แล้ว
...เพราะว่า”วันนี้เป็นวันเปิดเทอมใหม่”
----------------------------------

“ขอของหวานด้วยค่ะ”
หลังจากทานอาหารเสร็จทั้งพาน่าและโมก้าต่างส่งเสียงร้องขอของหวานทันทีทำเอาริวโน่ที่ไม่รอช้ารีบเอาของหวานมาเสริฟ์ให้กับทุกคนอย่างรวดเร็วไปจนถึงโต๊ะของดิวน่าที่เห็นเธอยังหลับสนิทยังไม่ได้ทานอะไรจึงร้องออกไปว่า
“นี่ดิวน่ายังไม่ตื่นอีกหรือ...”
แล้วยื่นมือออกไปปลุกดิวน่าพร้อมทั้งกล่าวออกไปเบาๆว่า
“...นี่ตื่นได้แล้วจ๊ะ-ดิวน่า”

“ไม่เป็นไร...”
เอน่าที่รีบซดน้ำเขียวกรีนโซดาที่เธอชอบจนหมดแล้วรีบก้าวเดินมายังด้านข้างของดิวน่าพลางกล่าวต่อไปอีกว่า
“...ไว้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง...”
เธอหันไปสบสายตากับอายน่าว่า
“...ใช่ไหม-อายน่า”

“อืมม์...”
อายน่าที่ทานขนมปังน้ำแดงเสร็จส่งเสียงตอบรับออกมาพร้อมทั้งช่วยกันกับเอน่าอ้าปากแล้วเอาอาหารต่างๆพยายามยัดใส่ปากของดิวน่าบังคับให้เธอทั้งเคี้ยวและกลืนทั้งๆที่ยังหลับไหลอยู่หมือนกับที่ไดอาน่ามักช่วยแต่งตัวแล้วอายน่าแบกลงมาเป็นประจำ เพราะถ้ารอให้ดิวน่าตื่นเองล่ะก้อ...
กว่าทุกคนจะได้ทานก็สายอย่างแน่นอน...

“ขอบใจน่ะ...เอน่า-อายน่า”
ริวโน่ส่งเสียงกล่าวออกไปพร้อมทั้งเสริฟ์น้ำแข็งใสใส่ลูกบัวชุบส่งให้ทั้งสองเพื่อยัดใส่ปากของดิวน่าต่อไป...เอน่าส่งเสียงตอบออกมาพร้อมรอยยิ้มว่า
“ไม่เป็นไร”

“อืมม์”
อายน่าส่งเสียงตอบกลับมาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่น่ารักสดใสพร้อมๆกับบีน่าที่พึ่งทานยังองุ่นม่วงเสร็จและฟลอน่าที่ทานน้ำเปล่าแก้วใส่เพื่อสุขภาพเสร็จจะส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“ขอบคุณค่ะ”

“อืมม์...”
แคทน่าที่จิบกาแฟดำหลังอาหารเช้าก็พยักหน้ารับอย่างพอใจถึงความสุนทรีย์...ในขนาดที่พาน่าซึ่งทานเค้กราดน้ำผึ้งเสร็จจึงแลบลิ้นเลียริมฝีปากเล็กน้อยพลางกล่าวออกมาว่า
“ขออีกจานค่ะ-พี่ชาย”

“จ๊ะ...”
ริวโน่ที่ยกเค้กราดน้ำผึ้งมาเสริฟ์อีกกับพาน่าอีกจานพร้อมทั้งกล่าวออกไปว่า
“...แค่อีกจานเดียวเท่านั้นน่ะ-พาน่า...”
เขายังกล่าวต่อไปด้วยความเป็นห่วงอีกว่า
“...กินขนมมากๆแต่เช้ามันไม่ค่อยดีน่ะ”

“ค่ะ...”
พาน่าที่พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มรีบลงมือทานทันที-โดยที่แทบไม่สนใจถึงคำกล่าวของริวโน่เลย...ในขนาดที่ริวโน่กลับส่งเสียงถอนหายใจออกมาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มอย่างช่วยอะไรไม่ได้...

“เฮ้ย...”
แล้วจึงหันไปหาทีน่าซึ่งนั่งทานไอศครีมรสเผือกของเธอพลางถามออกไปว่า
“...เอาอะไรเพิ่มมั้ย-ทีน่า”

“ไม่...ไม่ค่ะ”
ทีน่าที่อายจนหน้าแดงรีบส่ายหน้าตอบปฏิเสธอย่างอายๆรีบก้มหน้าทานต่อไปทันที... เพราะถึงทุกคนจะลืมเธอไป-แต่ท่านริวโน่กลับยังไม่ลืมเธอ...

“นี่จ๊ะ...”
แล้วริวโน่ที่ไม่รอช้าจึงรีบเสริฟ์น้ำแร่จากยอดเขาให้กับนีน่าหลังทานอาหารเสริฟ์ทันที

“ขอบคุณค่ะ”
นีน่าส่งเสียงตอบออกมาอย่างดีใจพร้อมทั้งรอยยิ้มอย่างยินดี...ส่วนมีน่าเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณเมื่อริวโน่เสริฟ์น้ำแข็งใสราดกลิ่มมะลิให้กับเธอ ตามด้วยถั่วดำให้รีเวียแล้วไอศกรีมสามรสให้กับโมก้า-ทั้งสองเพียงยิ้มตอบรับออกมาอย่างดีใจเท่านั้น

“อืมม์...”
ต่อไปริวโน่ที่ไม่รอช้ารีบเสริฟ์ยังเค๊กช็อกโกแล็ตให้กับฮาร์ทน่า-ส่วนพวกฟินก้า โนเอลและทีเซียเป็นไอศกรีมรสสตอรเบอรี่ รสชาเขียว รสไวด์แอดน์ฮาร์ทตามที่ทุกคนชอบตามด้วยขนมปังทานมของกอบลัน ทาแยมมะม่วงของออกันและทาแยมสัปปะรสของโทรัล

อาเรสจึงเอามือหยิบเอาแอบเปิ้ลที่วางอยู่กัดกินพร้อมทั้งแอบมองไปยังมีน่า ในขนาดที่อลันกลับส่งสายตาอันเจ้าชู้ของตนกวาดมองเหล่าสาวๆสวยๆมากมายโดยไม่สนใจถึงโมก้าที่ตักไอศกรีมกัดกิน-เคี้ยวลงไปอย่างไม่พอใจ...ส่วนเควินหลังจากที่ทานอาหารเสร็จก็สำรวมอยู่หน้าโต๊ะราวกับกำลังขอบคุณถึงอาหารมื้อนี้

“เอาล่ะ...”
ริวโน่ที่เห็นทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในเช้าวันนี้ส่งเสียงออกมาเล็กน้อยจึงรีบกล่าวต่อไปว่า
“...เมื่ออยู่พร้อมหน้ากันทุกคนฉันก็มีเรื่องสำคัญที่จะแจ้งให้ทราบ”

“...”
ทุกคนถึงกับนิ่งเงียบจ้องมองไปยังริวโน่เป็นสายตาเดียวอย่างสงสัยราวกับกลัวว่า”สิ่งที่ริวโน่กำลังจะกล่าวเป็นเรื่องที่พวกเธอหวาดกลัว”...แคทน่าถึงกับส่งเสียงถามออกไปว่า
“มีอะไรหรือค่ะ-ริวโน่”

“คืออีกวันสองวัน-เราจะมีเพื่อนใหม่เข้ามาอยู่รวมกับเธอ”

“งั้นหรือ...”
แคทน่าส่งเสียงออกไปอย่างไม่สนใจอะไร เพราะทุกปีก็มีมาเพิ่มอยู่แล้ว-ปีนี้จะมีอีกก็ไม่แปลกอะไร...ในขนาดที่เอน่าก็ลุกขึ้นมาทันทีพร้อมทั้งกล่าวออกมาว่า
“ไปกันเถอะ-พวกเรา”

“อืมม์...”
อายน่าส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งแบกร่างของดิวน่าที่ยังหลับอยู่หมายจะก้าวเดินออกไปอย่างไม่สนใจอะไร...ฟลอน่าก็กล่าวออกมาพร้อมทั้งลุกขึ้นว่า
“ขอบคุณค่ะ”

“...”
บีน่าเพียงยิ้มแล้วลุกขึ้นตามทุกคนอย่างไม่คิดอะไรราวกับพอจะรู้แล้วว่า”นักเรียนที่มาใหม่มีใครบางราวกับพรายกระซิบบอก”...พาน่าก็กระโดดออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเร่งรัดทุกคนว่า
“เร็วๆเข้าสิ”

“ฟี้...”
ดิวน่าส่งเสียงกรนตอบกลับมา-ส่วนทีน่าเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น...มีแต่เพียงไดอาน่ากลับกล่าวออกมาว่า
“ทุกคนทานเสร็จกันแล้วหรือ”
แต่ทุกคนกลับก้าวเดินออกไปโดยไม่สนใจถึงเธอหรือสมาชิกใหม่ที่จะเข้ามา เพราะขอเพียงริวโน่อยู่เป็นคนดูแลหอแห่งนี้ก็พอแล้ว ราวกับจะทำใจอยู่แล้วถึงรีเรียที่อาจจะต้องมาอยู่รวมหอกับพวกเธอในเทอมนี้
ส่วนพวกมีน่า นีน่า โมก้า รีเวีย อาเรส เควินและอลันกลับไม่สนใจอยู่แล้วว่า”จะมีใครเข้ามาใหม่”หรือไม่...ยิ่งฮาร์ทน่ายิ่งไม่สนใจใหญ่ เพราะเธอสนแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้น
...ถึงอาจจะเป็นเรื่องเจราสบ้างเถอะ

ทางด้านพวกแฟรี่ กอบลัน ออกัน โทรัลที่ก้าวตามหลังของทุกคนออกไปอย่างไม่คิดอะไรมากนัก มีเพียงเจราสเท่านั้นที่ตาเป็นประกายหากมีเด็กสาวน่ารักๆเข้ามาเพิ่มขึ้นสร้างความไม่พอใจให้กับฟินก้าและเทเซียเป็นอย่างมาจนโนเอลต้องกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของพวกเธอ

“ชิ...”
ฮาร์ทน่าเพียงเค้นเสียงร้องออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เท่านั้นทำเอาพวกกอบลัน ออกันและโทรัลที่เห็นถึงกับรีบหันหน้าหนีทันที เพราะกลับจะโดนยังลูกหลงไปด้วย

“เฮ้ย...”
โจนี่ที่เพียงถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วก้าวเดินออกไปจากห้องเป็นคนสุดท้ายเพียงหยิบเอาคุ๊กกี้ขึ้นมากัดกินเล็กน้อยเท่านั้น…

“เออ...”
ส่วนราเมลที่คิดจะลุกไปไหนกลับโดนยังสายตาของเทลน่า เรนนี่ รัลเรย์ จูเรีย ฟลอเดียและรันจ้องมองมาเป็นสายตาเดียวราวกับรอว่าเขาจะกล่าวกับใครเป็นคนแรก...

“...”
ทำเอาถึงกับกล่าวอะไรออกมาได้ออกเลยผิดกับรอยที่พยายามส่งยิ้มให้ไรก้า-เมื่อเห็นเธอสะบัดหน้าไปอีกทานจึงเปลี่ยนใจเป็นยิ้มให้กับเรก้าแทน

“ชิ...ผู้ชายหลายใจ”
แต่ก็เหมือนกับจะไม่เป็นผลสักเท่าไหรนักจึงต้องฝืนยิ้มกินคัพเค้กแก้เซ้งไม่ได้...
-----------------------------------------

วันเปิดเทอมใหม่ที่เหมือนกับทุกๆครั้ง-ที่ผู้อำนวยการมักจะรีบหายตัวไปอย่างรู้งานทันที เพราะนักเรียนที่มีปัญหากลุ่มหนึ่งได้เข้าไปหาเรื่องท่านถึงห้องจนต้องหนีหายไปก่อน(ราวกับรู้อยู่แล้ว)...

...
ในยามเช้าวันนี้คือไม่มีใครกล้าขึ้นมากล่าวอะไรจึงทำให้ทุกคนที่ต้องเข้าแถวหน้าเสาธงในยามเช้าถึงกับพบกับความว่างเปล่า...พวกของเอน่าจะพากันกับนั่งพักที่ข้ามสนามอย่างเซ้งๆในอารมณ์ราวกับแค่เวลาที่จะต้องกลับมาเท่านั้น...

“ฟรี้...”
ดิวน่าที่ในยามนี้กำลังส่งเสียงกรนพลางนอนหลับอย่างมีความสุขบนม้านั่งหนุนตักของฟลอน่าราวกับนี่คือหมอนและเตียงที่แสนปกติอย่างมีความสุข...พาน่าที่นั่งเซ้งอยู่ด้านข้างถึงกับส่งเสียงร้องออกมาว่า
“นี่รีบกลับไปหาพี่ชายกันเถอะ”

“ถึงกลับไปตอนนี้ริวโน่ก็ยังไม่กลับหรอกน่า”
แคทน่าส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างเซ้งๆ เพราะในยามนี้ชายหนุ่มที่ทุกคนรอกลับบ้านด้วยกลับต้องไปประชุมอาจารย์-เพื่อเตรียมการเรียนและการสอนของปีนี้...

ซึ่งจริงๆทั้งแคทน่าและอายน่าจะต้องเข้าร่วมประชุมด้วยในฐานะอาจารย์-แต่กลับไม่มีเก้าอี้ว่างให้กับอาจารย์ผู้ช่วยหมายเลข 1 และหมายเลข 2 ของห้องพิเศษ-จึงทำให้ทั้งสองต้องมานั่งรอรวมกลุ่มอยู่กับทุกคนอย่างช่วยไม่ได้...

“เอาน่าเอาน่า...”
อายน่าที่ไม่คิดอะไรกลับวิ่งระยะสั้น 100 เมตรไปมาอยู่ข้างๆถึงกับหยุดลงมากล่าวออกมาว่า
“...ถึงกลับไปตอนนี้ก็ไม่รู้จะทำอะไรอยู่ดี...”

พลางหันไปมองยังมีน่าที่นำทีมนีน่า โมก้า ริเวีย อาเรส เควิน อลันกำลังตรวจเครื่องแบบนักเรียนตามหน้าที่อยู่พลางส่งเสียงกล่าวออกไปว่า
“...หัดเอาอย่างพวกมีน่าบ้างสิที่ต้องดูแลนักเรียนทั้งหมด”

“ฉันไม่ทำอะไรที่ไม่ได้เงินหรอก”
เอน่าส่งเสียงตอบออกมาอย่างชัดเจนท่ามกลางพาน่าที่เหมือนกับจะพยักหน้าเห็นด้วยแล้วทีน่าที่หันไปมองยังฮาร์ทน่านำทีมของโมก้า โนเอล เทเซีย กอบลัน ออกันและโทรัลทำการตรวจกระเป๋านักเรียนยึดยังสิ่งผิดกฏระเบียบ(เข้าเป็นของตัวเอง)อยู่แล้วกล่าวออกไปว่า
“แต่ถ้าจะไปช่วยพวกฮาร์ทน่าก็ดีเหมือนกันน่ะ”

“อืมม์...”
ทำเอาเอน่าที่ได้ยินถึงกับพยักหน้าทันที เพราะของที่ยึดมาถึงจะเอาไปขายไปได้-แต่ก็สามารถเอาไปเรียกค่าไถ่คืนจากเจ้าของที่หลังไปอย่างแน่นอนเลยจึงพลางกล่าวออกไปว่า
“...ก็ดีเหมือนกันจะได้หาเงินใช้ด้วย”

“นี่อย่าเลย...”
แคทน่าที่ขัดคอห้ามออกมาทันทีพลางกวาดสายตาจ้องมองไปยังเอน่าและพวกพาน่ากับทีน่าที่เหมือนกับจะพยักหน้าเห็นด้วยแล้วจึงกล่าวออกไปว่า
“...ฉันขี้เกียจคอยตามแก้ปัญหาให้พวกเธอ”
เพราะทุกครั้งที่มีเรื่องเกิดขึ้นจะเป็นหน้าที่ของแคทน่ากับอายน่าที่ใช้สิทธิ์ของความเป็นอาจารย์ปัดยังความผิดของเหล่านักเรียนห้องพิเศษนี้ไว้ เพราะถ้าทุกคนผิดก็เท่ากับพวกเธอทั้งสองคนและริวโน่ที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลจะต้องผิดไปด้วย...

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า...”
เอน่าที่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์กลับกวาดสายตาจ้องมองไปยังพวกเทลน่า ราเมล เรนนี่ รัลเรย์ ฟลอเดีย จูเรียและรันที่อยู่ใกล้ๆกลับส่งเสียงกล่าวออกไปว่า
“...เมื่อถึงเวลาก็ปัดให้พวกนั้นรับผิดชอบไปสิ”

“ไม่เอาด้วยหรอก...”
เทลน่าที่ได้ยินถึงกับร้องออกมาด้วยความไม่พอใจทันทีว่า
“...ทำไมพวกฉันต้องมารับผิดกับกับสิ่งที่พวกเธอทำด้วย”

“งั้นหรือ...”
เอน่าที่ขบคิดอะไรถึงกับเข้าไปกอดคอของเทลน่าแล้วจึงกระซิบออกไปว่า
“...แต่งานนี้มีส่วนแบ่งให้พวกเธอด้วยน่ะ”

“...”
เมื่อเห็นยังเทลน่ามีท่าทีลังเลจึงส่งสายตาให้อีกฝ่ายมองไปยังเรก้ากับไรก้าสองพี่น้องที่ยืนอยู่กับรอยและพวกโจนี่กับแฟรี่ที่กำลังนั่งทานข้าวกับสองต่อสองเหมือนกับอยู่ในโลกส่วนตัวแล้วจึงกล่าวออกไปว่า
“...ถึงเวลาก็โยนให้พวกนั้นรับผิดชอบไปสิ”

“อืมม์...”
เทลน่าที่ได้ยินถึงกับพยักหน้ารับทันที เพราะในตอนนี้เธอก็ต้องการงบเพิ่มในการเล่นละครเรื่องใหม่อยู่ด้วยเหมือนกับจึงรอยยิ้มแล้วกล่าวออกมาอย่างชัดเจนว่า
“...ห้าสิบห้าสิบน่ะ”

“ไม่ได้...หกสิบสี่สิบต่างหากล่ะ”
เมื่อเอน่าต่อรองไปทำเอาเทลน่าที่ได้ยินถึงกับพยักหน้ารับพลางกล่าวออกไปทันทีว่า
“งั้นก็ตกลงตามนี้”

“โอ.เค...”
เมื่อตกลงผลประโยชน์และหาคนรับผิดชอบได้แล้วทุกคนจึงมุ่งหน้าเข้าไปหายังเป้าหมายทันที-ซึ่งคนแรกที่ก้าวเข้ามาก็คือ...

หญิงสาวที่มีดวงตาสีฟ้ารับกับผมสั้นๆสีแดง หน้าตาน่ารัก สวมใส่ยังแว่นตาที่ไร้กรอบบางๆวงรี มีจมูกงอนเล็กน้อยพร้อมทั้งรอบฝีปากที่บางๆสีแดง สวมใส่ยังนักเรียนของดาเมนัสไฮสคูสถูกอตามกฏระเบียบของโรงเรียนแบบที่เรียกได้ว่า”ไม่มีอะไรที่ผิดเพี้ยนไปเลยสักเล็กน้อย”-นอกไปจาก...
กระเป๋าใบใหญ่ที่เธอถือมาในด้วยสองมือที่พยุงเอาไว้ด้านหน้าอย่างระมัดระวังยิ่งจนผิดสังเกต...เอน่าที่ไม่รอช้ารีบยิ้มออกมาด้วยความมั่นใจพลางส่งเสียงกล่าวออกไปว่า
“ขอตรวจกระเป๋าหน่อย”

“เฮ่ะ...”
เมื่ออีกฝ่ายร้องออกมาด้วยความตกใจราวกับไม่คิดว่ามาเรียนวันแรกก็โดนตรวจกระเป๋าแล้วหรือหรือ...แต่พาน่าที่ไว้กลับรีบคว้าอะไรเป๋ามาอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“ขอดูหน่อยน่ะ”

“ไหนๆ...”
ทีน่าที่ผสมโรงด้วยก็รีบเปิดกระเป๋าออกมาดูทันทีก่อนที่จะต้องส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจว่า
“...นี่มันอะไรกันนี่”

“ว้าย...”
เทลน่าที่ชะโงกหน้าเข้ามาดูก็ต้องส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะหนังสือหนาๆที่สามารถค้นออกมาได้ของหญิงสาวคนนั้นกลับเป็นหนังสือการ์ตูนประเภทที่หญิงสาวเฉพาะกลุ่มชอบอ่านกัน...เอน่าที่ตาเป็นประกายหลังจากที่ดูยังรายชื่อในสมุดประจำตัวนักเรียนที่เห็นถึงกับกล่าวออกมาทันทีว่า
“โซฟี-เธออ่านหนังสือประเภทบอยเลิฟด้วยหรือ”

“...”
ทำเอาหญิงสาวหรือโซฟีถึงกับนิ่เงียบลงไปในพริบตาทันทีราวกับไม่สามารถเถียงอะไรออกไปได้-ได้แต่ฟังยังเทลน่ากล่าวออกมาว่า
“เราขอยึดเอาไว้ก่อน”

“เอ๋ะ...”
โซฟีที่ร้องออกมาได้แค่นั้นก่อนที่จะเห็นยังเอน่าที่เอาสมุดประจำตัวนักเรียนกลับมาคืนพร้อมทั้งกล่าวออกมาว่า
“อย่าลืมไปรายงานตัวที่ห้องคณะกรรมการนักเรียนด้วยล่ะ”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ...”
โซฟีที่คล้ายกับรู้สึกถึงกระเป๋าเงินหายไปด้วยจึงคิดที่จะส่งเสียงร้องถามออกไปแต่เมื่อเห้นยังสายตาของแคทน่าที่เหมือนกับเป็นอาจารย์ถามกลับมาว่า
“มีอะไรหรือ”

“เปล่าค่ะ”
โซฟีที่ไม่กล้าร้องถามอะไรจึงได้แต่ก้มหน้าเก็บยังข้าวของที่เหลือเดินก้มหน้าก้มตาออกไปราวกับจะร้องไห้ที่ถูกกลั่นแกล้งก็ไม่ปาน...
ซึ่งจริงๆแล้วก็โดนกลั่นแกล้งจริงๆ...
ส่วนทางด้านของราเมล เรนนี่ รัลเรย์ที่อยู่อีกทีมก็คล้ายกับพบยังเป้าหมายแล้วจึงกล่าวออกไปว่า
“นายคนนั้นหยุดเดี๋ยวก่อนสิ”

“มีอะไร”
ชายหนุ่มที่ไว้ผมแสกกลางยาวถึงปลายค้างสีน้ำตาลที่สวมใส่ยังชุดนักเรียนแบกไม่ได้กลัดกระดุมและพับแขนพร้อมทั้งเอาชายเสื้อไว้นอกกางเกงเอากระเป๋าสะพานบ่าท่าทางเสเพลกลับจ้องมองมายังราเมลที่เรียกเหมือนกับจะหาเรื่อง...แต่เรนนี่ที่อยู่ในกลุ่มกลับรีบพุ่งออกไปขว้างหน้าไว้พลางเงยหน้าร้องออกไปว่า
“บังเอิญคุณแต่งกายผิดระเบียงค่ะ”

“งั้นหรือ...”
ชายหนุ่มที่มีท่าทางแปลกๆไปจากท่าทางที่เหมือนกับจะหน้าเรื่องรีบยิ้มรับอย่างมีเสน่ห์แล้วกล่าวออกมาอย่างเจ้าชู้นิดๆว่า
“...ผมมีอะไรที่ผิดระเบียบหรือครับ”

“เออ...”
เรนนี่ที่กวาดสายตามองไปยังเครื่องประดับมากมายที่อยู่บนร่างของชายหนุ่มแล้วจึงกล่าวออกไปว่า
“...เครื่องประดับนั่นน่ะ”

“เครื่องประดับนี้หรือครับ...”
ชายหนุ่มที่ยิ้มออกมารีบแหวนพลอยสวยงามวงหนึ่งสวมใส่ยังนิ้วนางของเรนนี่พร้อมทั้งกล่าวออกมาว่า
“...ถ้าคุณอยากได้ก็เอาไปเลยครับ-สุดที่รัก”

“เออค่ะ...”
ในขนาดที่เรนนี่ยังงๆต้องหน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้...ชายหนุ่มที่ไว้ผมแสกกลางก็ยิ้มแล้วกล่าวออกมาว่า
“ผมชื่อดุ๊กน่ะครับ...”
ทั้งยังถามออกไปว่า
“...คุณชื่ออะไร”

“กรรมการนักเรียน(ชั่วคราว)-ราเมล”
ราเมลที่คล้ายกับหึงๆนิดๆถึงกับรีบขว้างกันท่าไว้อย่างรวดเร็วทันที...ดุ๊กที่ไม่พอใจหมายจะก้าวเข้าไปหาเรื่องแต่รัลเรย์กลับก้าวออกมาขว้างไว้ทำเอาเขาที่มองไปถึงกับต้องยิ้มให้อย่างหว่านเสน่ห์อีกครั้งหนึ่ง

“ชิ...”
รัลเรย์ที่เค้นเสียงออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ถึงนิสัยของผู้ชายที่เจ้าชู้ทั้งหลายจึงหันไปกล่าวกับรัลเรย์ว่า
“...ฟรอเดียจัดการสิ”

“ค่ะ...”
ฟรอเดียที่อยู่ในกลุ่มถึงกับรีบยิ้มออกมาแล้วรีบพุ่งเข้าไปตรวจตัวของดุ๊กเอาทั้งแหวน 4 ถึง 5 วง นาฬิกา กำไล ต่างหูออกไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเข้าที่ยังงงๆทันที...ราเมลจึงกล่าวต่อไปว่า
“ไปได้แล้ว”

“หือ...”
พอเป็นผู้ชายดุ๊กที่ไม่พอใจจึงรีบก้าวเข้าไปหมายจะเอาเรื่องทันที...แต่ราเมลกับรัลเรย์ที่สบสายตาอย่างเอาจริงไปทำเอาดุ๊กที่ตกใจรต้องรีบร้องออกไปว่า
“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

“พวกเธอทำอะไร-โซฟีกัน”
อยู่ๆก็มีเสียงของหญิงสาวสวยอายุประมาณ 17-18 ปี ไว้ผมยาวรวมเป็นมวยสีฟ้าอ่อนรับกับดวงตาที่เรียวสวยสีน้ำเงินเข้มจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบอบบางสีชมพูอ่อน ค้างเรียวสวยสีขาวสะอาดรูปร่างสูงสง่างาม-ที่สวมใส่ยังชุดนักเรียนแบบกระโปร่งสั่นๆกำลังยืนเท้าสะเอวส่งเสียงร้องออกมาด้วยความไม่พอใจอยู่จ้องมองมายังพวกเอน่า เทลน่าราวกับจะหาเรื่อง
“อย่ามีเรื่องเลย-เรกะ”

โซฟีที่ยืนแอบอยู่ด้านหลังถึงกับส่งเสียงร้องออกมาทันทีอย่างกลัวๆราวกับเธอคงไปเล่าอะไรให้กับหญิงสาวที่กำลังเท้าสะเอวหรือเรกะได้ฟัง...เอน่าที่กวาดสายตาจ้องมองปูยังเรกะที่เหมือนกับท่าทีจนๆไม่มีอะไรจึงหันไปกล่าวกับพาน่าอย่างไม่สนใจว่า
“พาน่าจัดการสิ”

“อืมม์...”
พาน่าที่ยิ้มรับถึงกับพุ่งเข้าไปหายังเรกะทันที...ส่วนเรกะที่เห็นอีกฝ่ายเป็นเด็กสาวที่ตัวเล็กกว่าเธอถึงกับยืนมืออกไปหมายจะดันหัวยังอีกฝ่ายพร้อมทั้งส่งเสียงกล่าวออกไปว่า
“ฉันไม่อยากเสียเวลากับเด็ก...”

“เฟียว...”
ก่อนที่จะรู้สึกอีกครั้งราวกับโลกทั้งใบถึงกับถึงพลิกกลับหัวไปในพริบตาพร้อมทั้งร่างของเรกะที่คล้ายกับถูกยังพาน่าทุ่มข้ามไหล่ลอยออกไปทันที...
“ตุบ...”

“โอ๊ย...”
แต่คนที่ส่งเสียงร้องออกมากลับไม่ใช่เรกะ-แต่กลับเป็นชายหนุ่มที่สวมใส่ยังเสื้อผ้าหลุดรุ่ยกำลังนั่งอยู่ที่บนขอบสนามหญ้าใกล้ๆ...
เขาเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาสวยคล้ายผู้หญิง มีดวงตาสีฟ้ากลับร้องออกมาอย่างเซ้งๆว่า
“...ทำบ้าอะไรของพวกเธอกัน-คนกำลังหลับกำลังนอนสบายๆ”

“นายต่างหากล่ะที่มานอนอะไรตรงนี้”
เรกะก็ไม่พอใจที่พึ่งจะโดนทุ่มมาถึงกับหน้าเรื่องยังชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างทันทีราวกับใช้เขาเป็นที่ระบายอารมณ์แทน...อายน่าที่เห็นถึงกับหันไปถามยังโซฟีว่า
“มีอะไรอีกหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ”
โซฟีที่เห็นเหมือนกับเรกะจะไปทะเลาะกับผู้ชายที่หน้าสวยคนนั้นจนลืมเธอไปแล้วจึงรีบร้องออกมาแล้สรีบเข้าไปห้ามทัพทันที...ในขนาดที่อาเรสซึ่งกำลังตรวจยังข้าวของของนักเรียนชายคนหนึ่งก็ส่งเสียงร้องถามออกมาว่า
“ดาบนี้มันอะไรกัน”

“มันเป็นดาบประจำตระกูล...”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าที่มีเส้มผมสีเขียว ดวงตาสีฟ้ายังตอบกลับไปอีกว่า
“...จะต้องพกติดตัวตลอดเวลา”

“ยึด”
อาเรสส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่สนใจอะไรทำเอาชายหนุ่มผมสีเขียวคิดที่จะหาเรื่องทันที-ทำเอาหญิงสาวผมสั่นที่ยาวปะบ่าสีเขียวและดวงตาสีเขียวอ่อนจะต้องรีบร้องออกมาทันทีว่า
“อย่ามีเรื่องเลยค่ะ-พี่เทรุส”

“ไม่ได้หรอก-เทเรีย”
เทรุสรีบส่งเสียงตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความไม่พอใจราวกับจะไปเอาดาบของตนคืนมาแต่กลับถูกยังน้องสาวฉุดเอาไว้...ก่อนที่จะมีเสียงร้องอันเย็นชาดังขึ้นมาว่า
“รีบไปเจ้าพวกชั้นต่ำ”
แล้วชายหนุ่มที่ตัวสูงไว้ผมยาวสีฟ้าคนหนึ่ง ซึ่งแต่งตัวดีก้าวตรงไปยังรถลีมูซีนจะร้องออกมาอย่างไม่พอใจที่มีคนมาขว้างทางตนทำเอาเทรุสที่ไม่พอใจอยู่แล้วเรื่องดาบจึงหันไปหาเรื่องอีกฝ่ายว่า
“แกจะหาเรื่องหรือไง”

“ฉันเอฟเฟลไม่มีเวลามาเสียให้กับพวกชั้นต่ำหรอก”
แล้วจึงเดินขึ้นรถไปเหมือนกับไม่สนใจยังเทรุสอีก...เทรุสที่เห็นเช่นนั้นถึงกับร้องออกไปว่า
“แก...”
หมายจะเข้าไปเอาเรื่องทันทีถ้าไม่ติดที่ว่า”โดนน้องสาวฉุดเอาไว้”...ส่วนทางด้านเจราสที่ดวงเป็นประกายเห็นถึงเด็กสาวน่ารักๆผมสีฟ้าคนหนึ่งก้าวเดินลงมาจากอาคารเรียนจึงร้องออกไปทันที
“เดี๋ยวก่อน...”

“มีอะไรหรือ”
เด็กสาวร้องออกมาอย่างไม่พอใจที่เจราสขว้างยังเบื้องหน้าของเธอไว้...เจราสที่ไม่เค้นโกรธยังเด็กสาวน่ารักๆอยู่แล้วจึงกล้าวออกไปว่า
“ขอตรวจเครื่องแบบถอยๆ”

“ชิ...”
ถึงเด็กสาวจะร้องออกมาอย่างไม่พอใจ-แต่ก็ยอมให้เจราสที่เป็นกรรมการนักเรียนตรวจยังเครื่องแบบอยู่ดี...แต่เจราสที่ไม่รอช้ารีบก้มลงไปมองยังขาอ่อนของเด็กสาวพร้อมทั้งหมายจะชำเลืองตาขึ้นไปพร้อมทั้งร้องออกไปว่า
“รู้สึกว่ากระโปร่งจะยาวผิดระเบียบน่ะ”

“เปรี้ยง...”
แต่ฮาร์ทน่าที่เอาเท้าถีบลงไปยังหน้าของเจราสถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่พอใจว่า
“สายตาแกสิยาวผิดระเบียบ...”
แล้วเธอเธอที่อ่านยังชื่อของเด็กสาวจากสมุดพกยังกล่าวออกไปอีกว่า
“...เธอไปได้แล้ว-เอเรเน่”

“ค่ะ...”
เด็กสาวหรือเอเรเน่ที่ได้ยินจึงพยักหน้ารับก่อนที่จะก้าวไปเห็นยังเด็กชายอายุเดียวกันที่สวมใส่ยังชุดเก่าๆราวกับบ้านยากจนจึงกล่าวออกไปว่า

“...ทำไมถึงไม่มาช่วยล่ะ-เฮรอล”
ราวกับจะโกรธนิดๆ...แต่เฮรอสกลับคล้ายทำเป็นไม่สนใจกลับก้าวเดินออกไปทันทียิ่งทำเอาเอเรเน่ที่ไม่พอใจรีบหันหน้าแล้วเดินไปอีกทางทันที...

“นี่มันอะไรกัน”
มีน่าที่กำลังตรวจยังหญิงสาวสวยจนสุดหล้าผู้มีผมยาวสีม่วงอ่อนรวบเป็นทรงหางม้า-โดยใช้แพรสีเขียวรัดไว้ อายุประมาณ 17 ปี สูง 173 เซน ผิวขาวเย้ยหิมะรับกับจมูกสีขาวสะอาดที่โด่งเป็นสันสวยงาม ดวงตาเรียวงดงามสวยสีเขียวมรกตและคิ้วที่เรียวยาวโค้งสีม่วงอ่อน รับกับริมฝีปากที่บอบบางสีชมพูอมแดงสดใสคนหนึ่งอยู่ถึงกับร้องออกมาด้วยความสงสัย...
และดวงความสวยที่แทบจะไม่เป็นรองกันถึงกับทำเอาทุกคนต้องจ้องมองเป็นสายตาเดียว...หญิงสาวผมหางม้าสีม่วงที่ยิ้มพลางจ้องมองไปยังไพ่ที่เบื้องหน้าแล้วร้องออกไปว่า
“นี่เป็นเครื่องมือทำนายความรักค่ะ”

“ทำนายความรัก”
มีน่าที่ได้ยินถึงกับต้องชะงักมาในพริบตาราวกับรู้สึกถึงลางสังหรณ์อะไรบางอย่างตะหงิกๆขึ้นมาในใจทันที...นีน่าที่ได้ยินถึงกับรีบชะโงกหน้ามาร้องถามทันทีว่า
“งั้นบอกทีสิว่ามีน่ากำลังแอบรักใครอยู่”

“นี่-ท่านนีน่า”
มีน่าที่หน้าแดงรีบร้องต่อว่าออกไปทันทีในขนาดที่อาเรสกลับเงื้อหูฟังทันที...แต่หญิงสาวที่ผมหางม้าที่ไม่รอช้ากลับยิ้มพลางชำเลืองไปยังอาเรสนิดๆแล้วส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“ความลับค่ะ-ความลับ”

“เฮ้ย...”
ทำเอามีน่าที่โล่งใจว่า”ความลับยังไม่แตก”รีบไล่ยังหญิงสาวออกไปทันทีว่า
“...เธอรีบไปได้แล้ว-คิสน่า”

“ค่ะ...”
คิสน่าที่ทราบว่า”ไพ่ยังไม่ได้คืนง่ายๆแน่ๆ”จึงยิ้มรีบกลีบก้าวเดินออกไปทันทีทังรอยยิ้มเหมือนกับไม่มีสนใจอะไรไปนั่งอยู่ที่ใต้ตนไม้ที่บ่ากำลังนั่งพิงอยู่แล้วบีน่าที่ตื่นขึ้นมาก็ร้องบอกยังทุกคนว่า
“เอาล่ะได้เวลากลับแล้ว”

“อืมม์...”
แคทน่าและทุกคนร้องรับทันทีราวกับทราบว่าที่บีน่าที่กลับมาแล้ว เพราะริวโน่คงเลิกประชุมแล้ว-อายน่าจึงรีบแบกดิวน่าเดินตามทุกคนไปรอที่หน้าประตูทันที...

“เรากลับกันเถอะ”
พอริวโน่มาถึงแล้วทุกคนจึงมุ่งหน้าเดินกลับหอพักอย่างมีความสุขทันทีราวกับวันเปิดเทอมวันแรกจบลงไปราวกับไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น...

“เอียด...”
แต่อยู่ๆก็มีรถคันหนึ่งแล่นมาจอดอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งหญิงสาวที่ท่าทางลูกคุณหนูที่เอาแต่ใจคนหนึ่งจะก้าวลงมาพร้อมทั้งส่งเสียงร้องออกมาว่า
“ฉันกลับมาแล้วค่ะ-ริวโน่ขา”
เพราะหลังจากที่โดนกลั่นแกล้งให้ต้องหายหน้าไปสุดท้ายก็กลับมาได้เสียที...แต่คิสน่าที่นั่งรออยู่แล้วกลับยิ้มออกมานิดๆพลางกล่าวออกมาว่า
“ทุกคนกลับไปหมดแล้วค่ะ-เรย์เรีย”

“เอ๋ะ”
ก่อนที่หญิงสาวหรือเรย์เรียจะร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะกว่าที่เธอจะมาถึง-ทุกคนก็กลับไปจนหมดสิ้นแล้ว...

“ไปก่อนล่ะ”
คิสน่าที่เหมือนกับจะรออยู่เพื่อพูดประโยชน์นี้กับเรย์เรียแล้วจึงค่อนกลับบ้านเป็นคนทุกสิ้นทิ้งยังอีกฝ่ายเอาไว้ด้านหลังเพียงคนเดียว...


Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 22 มิ.ย.58 เวลา 00:36:02 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ