davidmccartney
(Davie Mckie)
Member

DonGuard: ปริศนาแห่งดอนการ์ด- ตอนที่7 [PART2/2]

หากมีคอมเมนท์บอกได้เลยค่ายินดีปรับปรุงแก้ไขเสมอค่ะ (โค้ง)




DonGuard: ปริศนาแห่งดอนการ์ด

ดอนการ์ดคืออะไรกันแน่...!?
บัดนี้ปริศนาได้เริ่มต้นขึ้น
ในขณะที่ฆาตกรพยายามตามล่า ริคโทเฟ่นก็มีเหตุจำเป็นที่ไม่สามารถแจ้งความเกี่ยวกับเรื่องของฆาตกรและดอนการ์ดให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อช่วยเหลือเขาได้ !!!

เขาควรจะทำอย่างไร...?!



ลิงค์ตอนที่ผ่านมา

คำโปรย+บทนำ
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=36965
ตอนที่1 [PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=36988
ตอนที่1 [PART2/2]
http://pocketonline.net/board/view.php?id=37009
ตอนที่2 [PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37045
ตอนที่2 [PART2/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37140
ตอนที่3 [PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37181
ตอนที่3[PART2/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37227
ตอนที่4[PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37268
ตอนที่4[PART2/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37302
ตอนที่5[PART1/3]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37332
ตอนที่5[PART2/3]
http://pocketonline.net/board/view.php?id=37413
ตอนที่5[PART3/3]
http://pocketonline.net/board/view.php?id=37601
ตอนที่6[PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37698
ตอนที่6[PART2/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37749
ตอนที่7[PART1/2]
http://pocketonline.net/board/view.php?id=37866

\\\\\\\\\\\\\\


บทที่เจ็ด การฆาตกรรมปริศนาภายใต้อัฒจันทร์ฝั่งมัธยมเบลเฟอร์เรต์

หญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังสั่นผวา เธอเบิกตาโพลงกว้างมองดูเด็กหนุ่มคนนึ่งจากโรงเรียนเบลเฟอร์เรต์ออกแรงชกต่อยอย่างขอไปทีกับพวกพ้องของเธอ ทว่าแรงเบาๆนั้นทำให้เพื่อนพ้องของเธอต่างเจ็บระบมหนักจนแทบจะไม่มีใครกล้าลุกเข้าไปท้าทายต่อยตีอีก

พวกเขากำลังหวาดกลัวอำนาจและพละกำลังของเด็กหนุ่มคนนี้

เขาเป็นใคร?

“สู้กับพวกนายไม่สนุกเหมือนการต่อสู้กับทหารหรือเจ้าหน้าที่ระดับสูงๆเลย ... น่าเบื่อ ...” ริคมองดูรอยแผลบริเวณแขนที่บุรุษปริศนาฝากเอาไว้ก่อนจะเลื่อนนิ้วสัมผัสกับเลือดบนริมฝีปาก รสชาติคาวของมันทำให้เขาขยะแขยง

แววตาของริคบอกถึงความมั่นใจในการต่อสู้อย่างเช่นทุกครา

มันเป็นชีวิตของเขา

สิบรุมหนึ่งเขาก็เคยเจอมาแล้ว แม้ว่าจะยากเย็นแค่ไหนเขาก็อาศัยไหวพริบเอาชนะได้ทุกครั้ง ริคมองดูความมุมานะของพวกนักเลงจากชอร์โรตันพยายามเอาชนะเขาให้ได้ แต่ละคนต่างพุ่งตัวเข้าใส่ริคพร้อมมีดเมื่อพบว่าตนเองหมดหนทางเอาชนะ

ทว่าริคมีประสบการณ์มามากโขกับการเลื่อนตัวหลบหลีกและหาจังหวะเสยคางฝ่ายตรงข้ามหรือแม้แต่เตะสูงเข้าตรงใต้คางได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

“เข้ามาสิ” ริคยืนนิ่ง เผยจุดอ่อนมากมายให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกได้ว่าเขากำลังยั่วโมโห “พวกนายโอ้อวดไว้เมื่อตะกี้นี้ว่าเก่งมากไม่ใช่หรือ?” ริคมองไปรอบๆตัว “ช่วยแสดงความสามารถทั้งหมดของเศษเดนแห่งชอร์โรตันให้เห็นหน่อย”

ชายร่างยักษ์อยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียวเต็มที่ เขารวบรวมแรงที่ไม่เหลืออยู่เลยยืนประจันหน้ากับริคพร้อมกำหมัดแน่นชกตรงลงไปบนใบหน้า ทว่าเด็กหนุ่มกลับใช้กำมือเพียงข้างเดียวยั้งเอาไว้ได้

“นายลองทำแบบนี้สิ” ริคพูดพร้อมกระหยิ่มยิ้มย่อง เขาใช้ฝ่ามือข้างเดียวกันต่อยเข้าตรงตำแหน่งข้อมือของศัตรู

ชายร่างยักษ์ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนจะหันมาพุ่งร่างเข้าใส่ริคโทเฟ่น แล้วจึงจับตัวของเด็กหนุ่มโยนลงบนพื้นเตรียมกระทืบซ้ำ ทว่าริคก็รีบกลิ้งตัวหลบจากนั้นจึงเอี้ยวตัวให้พ้นไม้เบสบอลในมือของแดนนี่ หลบหมัดของแบลด ใช้จังหวะถีบแดนนี่ให้กระเด็นก่อนจะรับไม้เบสบอลมาและออกแรงปามันใส่ชายร่างยักษ์จนฟันหัก เลือดกำเดาไหล

หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปหาก่อนจะถามอย่างเป็นห่วง

“ทาฟ!”

“นายทำกับเขาได้ยังไง” สีหน้าแห่งความเดือดดาลของแบลดบอกให้รู้ว่าเขาไม่มีวันไว้ชีวิตริคโทเฟ่นแน่ๆ

ริคใช้ฝ่าเท้าตนเองยั้งขาของอีกฝ่ายซึ่งเตรียมยกขึ้นฟาดใส่เขาเป็นผลให้แบลดกระเด็นออกไป

แดนนี่เห็นดังนั้นจึงกระโจนตัวเข้าใส่ริคเพื่อแก้แค้น

“ฉันเบื่อแล้ว” ริคพูดอย่างเหลืออดในความบ้าบิ่นของพวกเขาครั้นแล้วจึงชกหน้าแดนนี่หนึ่งหมัดจนทำให้มึนงงไปชั่วขณะ

ริคฉวยจังหวะที่ทุกคนไม่สามารถลุกขึ้นมาต่อสู้ได้รีบเดินหนีเสีย

“ไอ้เฮงซวย! แกจะไปไหนน่ะ!”

“เราไม่ปล่อยให้แกหนีไปได้หรอก”

ริคต้องยอมรับว่าเขาเองก็บาดเจ็บ ร่างกายที่ปวดระบมทำให้เขาอยากหาหมอหรือไม่ก็พักผ่อนสักวันสองวันอย่างที่เคยทำมาตลอด

เด็กหนุ่มเดินหนีกลับเข้าสู่ห้องพักนักกีฬาฝั่งเบลเฟอร์เรต์ แม้ว่าสภาพร่างกายของริคจะทำให้หลายคนถามแต่เขาก็ไม่ยินดีตอบนัก

“ริคโทเฟ่น วันนี้ฉันสังเกตเห็นว่านายจะได้แผลเพิ่มกลับมาทุกครั้งที่เดินเข้ามาในห้องพักนักกีฬา”เพื่อนหน่วยพยาบาลพูดพลางหัวเราะ

ริคยิ้มก่อนจะยักไหล่ตอบ “อย่าแปลกใจเลย”บอกก่อนจะหาสำลีชุบล้างแผล

“นายเป็นอย่างไรบ้าง โดนอะไรมาอีกล่ะคราวนี้”

“มีปัญหานิดหน่อย” ริคยอมรับ เพื่อนของเขาไม่ซักไซ้มากความเมื่อทราบดีว่าริคคงจะมีเรื่องชกต่อยกับใครมาเป็นแน่แท้

“อย่าให้อาจารย์รู้ล่ะ”

“กำลังพยายามอยู่”เด็กหนุ่มต้องหาวิธีทำให้อันธพาลฝั่งชอร์โรตันเลิกตามราวีเขา “แต่ฉันยังคิดไม่ออก แย่ชะมัด! วันนี้ฉันเจอเรื่องประหลาดๆเยอะแยะ!”

“น่าสนใจนี่”

“นายคงต้องถอนคำพูดแน่ๆหากนายเป็นฉัน นายจะต้องขอให้ตัวเองเป็นบ้าหรือไม่ก็กระโดดน้ำล้างมลทินที่ไหนสักแห่ง”เพื่อนของเขาหัวเราะอย่างชอบพอในคำประชดของเด็กหนุ่ม

ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันอยู่นั้นไม่นานนักแฮริสก็เปิดประตูผางเข้ามาหาริคในห้องพัก

“เยี่ยมไปเลยริคกี้! นี่นายไปทำบ้าอะไรมา!” แฮริสมองเพื่อนอย่างตกใจสุดขีด

ริคต้องถอนหายใจยาวๆ “นายก็ป่วนเหมือนกันล่ะ มาทำอะไรใต้อัฒจันทร์แฮริส”

“ฉันมาตามหานายน่ะสิ แต่ให้ตายเถอะริคกี้! เมื่อตะกี้นี้ฉันเห็นนายทะเลาะกับเจ้าหน้าที่บริเวณทางออกฝั่งชอร์โรตัน”

“โป๊ะเชะ”เพื่อนของริคอีกคนอุทานอย่างเข้าใจทุกอย่างว่าแผลล่าสุดที่ริคได้รับนั้นมาจากใคร

“นายไม่ควรจะรู้เลยแฮริส” ริคบอกพลางหรี่สายตามองเพื่อนซึ่งกำลังช่วยใช้แอลกอฮอล์ราดแผล

“นายก็เป็นแบบนี้ทุกทีริคกี้” แฮริสบ่น

“ฉันไม่ควรบอกพวกนาย”

“นายก็ไม่ควรเสี่ยง” คำพูดย้ำเตือนของแฮริสซึ่งจริงจังและผิดปกตินิสัยทำให้ริคต้องตระหนักว่าเพื่อนของเขากำลังเป็นห่วง “คราวนี้จะทำอย่างไรต่อ”

ริคส่ายหน้า “ฉันควรจะทำให้เรื่องเงียบไป” พูดพร้อมถอนหายใจยาวๆ “แต่ฉันไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะเห็นด้วยกับความคิดของฉันเสียเท่าไหร่”



\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\



“ไม่มีทาง อย่ามาห้ามฉัน! ฉันจะต้องฆ่ามัน!”

“แบลด เธอควรจะหยุดแค่นี้” หญิงสาวบอก

“ไม่ เธอดูสิ่งที่มันทำกับพวกเรา”เขาชี้มายังแดนนี่และทาฟ “มันจะต้องตาย” แบลดว่าพลางเลื่อนปืนพกจากกระเป๋าเสื้อ

“เธอทำอย่างนั้นไม่ได้”

“ฉันไม่สนใจคำพูดของเธอหรอก เคจ”

หญิงสาวหันมาสบสายตากับแดนนี่เป็นเชิงบังคับให้เขาช่วยกล่าวห้ามบ้างแต่ก็ไร้ผลเพราะแดนนี่เห็นด้วยกับแบลดอย่างจริงจัง

“แบลด เธอจะต้องเข้าคุก!”

“อย่าพูดมากน่า ฉันจะฆ่าเธอก่อนเพราะเธอไม่หุบปากนี่ล่ะจำเอาไว้!” แบลดเลื่อนปืนจ่อกลางหน้าผากของเคจทันที หญิงสาวสะดุ้งโหยง

“แค่นี้ก็พร้อมแล้ว” แบลดเหยียดยิ้ม เขาไม่สนใจความเจ็บปวดของบาดแผลระบมหนัก

เด็กหนุ่มเดินจากเพื่อนๆเข้าไปยังเส้นทางใต้อัฒจันทร์ซึ่งเชื่อมต่อส่วนต่างๆของห้องทุกห้องไว้ไม่ว่าจะเป็นฝั่งห้องพักนักกีฬาของชอร์โรตันหรือเบลเฟอร์เรต์ก็ แบลดเดาว่าชายแปลกหน้าจากโรงเรียนมัธยมเบลเฟอร์เรต์ซึ่งควรจะเป็นเหยื่อของเขาตอนนี้คงอยู่แถวๆห้องพักบริเวณฝั่งเบลเฟอร์เรต์

ต้องตามตัวให้เจอ แบลดอยากจะฆ่าริค

ใช่แล้ว คงจะสะใจจนหายแค้น

มันต้องตาย!





แฮริสแอบเข้าไปหาอัลเบิร์ตโดยที่เจ้าหน้าที่และยามไม่เห็นก่อนจะบอกทุกอย่างเท่าที่เขารู้เกี่ยวกับการทะเลาะวิวาทของริคโทเฟ่นให้แก่ผู้เป็นเพื่อนฟัง นั่นส่งผลให้เดเร็คต้องเดินเข้ามาสอบถามริคด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อเดเร็คต้องถูกเปลี่ยนตัวเข้าสู่สนาม เขาก็กำชับให้แฮริสช่วยดูแลอาการของริคโทเฟ่นในห้องพักนักกีฬาร่วมกับเพื่อนพยาบาลอีกคน

“ฉันเจอเรื่องประหลาด” ริคบอกแฮริส

“เรื่องที่นายบาดเจ็บยังไม่ประหลาดพอใช่ไหมริคกี้”

“มันประหลาดกว่านั้น” ริคบอก เขาใช้นัยน์ตาซึ่งสวมใส่ดอนการ์ดอยู่ข่มขู่เพื่อนให้เลิกหัวเราะ “แฮริส ช่วงที่นายเดินทางผ่านห้องพักนักกีฬานายเห็นความผิดปกติของไฟฟ้าใต้อัฒจันทร์บ้างไหม”

“นายหมายถึง?”

“หลอดไฟดับๆติดๆ หรือบางส่วนก็ดับเป็นวงกว้างเหมือนอาการไฟเสียน่ะ”

“ล้อเล่นหรือเปล่าริคกี้” แฮริสมองเพื่อนอย่างขบขัน “กล้องวงจรปิดถูกควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ หากมีปัญหาคนที่เข้าเวรรับผิดชอบตรวจงานตอนนี้จะต้องรับรู้”

“แปลว่าไม่มีความผิดปกติหรือ?”

“อาจจะมีก็ได้แต่ไม่ใช่ช่วงที่ฉันเดินลงมาที่นี่แน่ๆเลยล่ะ”

เพื่อนในหน่วยสวัสดิการซึ่งฟังอยู่ก็ต้องอุทานเบาๆก่อนจะเล่าให้ริคฟังบ้าง“อาจารย์บางคนบ่นเมื่อตะกี้นี้ว่าไฟฟ้าเสียในส่วนของทางเดินเชื่อมตึกด้านหลัง”

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ แสดงว่าบุรุษปริศนายังคงเดินวนเวียนอยู่ที่นี่!



\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\



“นั่นใครน่ะ แกใช่ไหม” แบลดตะโกนผ่านความมืดให้กับเงาร่างของใครสักคนในบริเวณหนึ่งใต้อัฒจันทร์

ถึงแม้ไฟฟ้าบริเวณนี้จะแสดงความผิดปกติแต่แบลดก็ไม่มีทีท่าแสดงความหวาดกลัว เขาไม่รู้หรอกว่าผู้ที่ตนเองกำลังข่มขู่อยู่นั้นคือบุรุษปริศนาซึ่งพยายามลอบทำร้ายริคโทเฟ่น

ปืนในมือของแบลดยกขึ้นสูง “กลัวล่ะสิ ออกมานะ ออกมาจากตรงนั้น”เด็กหนุ่มได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินจากไป

“หยุดนะ ไอ้ขี้ขลาด แกเองก็กลัวลูกกระสุนล่ะสิถึงได้เดินหนีน่ะ!วันนี้แกไม่มีวันได้เห็นโลกอีกแน่ถ้าหากแกไม่ออกมาจากตรงนั้น”

สิ้นสุดคำพูดอีกฝ่ายจึงหยุดนิ่งพร้อมขยับฮูทให้กระชับดี มีเสียงหัวเราะหึๆพร้อมคำตอบ“คนที่กลัวตายมักจะพูดเหมือนตัวเองมั่นใจ”

“แกจริงๆด้วย ไอ้หน้าตัวเมีย!”แบลดอารมณ์บูดจัดเมื่อได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้น “แกต้องตาย!”

ปัง!

เสียงลูกกระสุนลั่นออกจากปากกระบอกปืนด้วยความเร็วซึ่งพุ่งตรงไปยังบุรุษปริศนาในเงามืด

“ฮ่าๆ คราวนี้ฉันคงไม่พลาดอีกเป็นครั้งที่สอง”แบลดหัวเราะเยาะอย่างชอบพอ

แต่อารมณ์ยินดีของเขาต้องค้างหยุดในทันทีนั้นเมื่อพบว่าความมืดโรยตัวลงมาหาเขาเพียงแวบหนึ่งที่หรี่ตาลง

เขาพยายามมองแสงสว่างบริเวณเส้นทางเดินซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก เมื่อแบลดเลิกสนใจเป้าหมาย เด็กหนุ่มจึงหาทางเดินออกจากบริเวณเส้นทางเดินนี้แต่ก็สายไปเสียแล้ว!

ผลัก!

มือหุ้มหนังของบุรุษปริศนาคว้าเสื้อของแบลดแล้วจึงกระชากให้เด็กหนุ่มสะดุดขาล้มลงกับพื้น บุรุษปริศนาทาบฝ่ามือบนใบหน้าอีกฝ่ายก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ฉันเองก็ไม่อยากพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง”





ปัง!!

ริคสะดุ้งโหยง …

ทั้งแฮริส เพื่อนอีกคนในห้องพักนักกีฬาต่างหันไปหาต้นเสียงของปืนหนึ่งนัดซึ่งดังขึ้นหลังจากริคสนทนากับเพื่อนเรื่องไฟฟ้าใต้อัฒจันทร์ไม่นานนัก

“พวกนายได้ยินไหม?”

ทั้งริคและแฮริสพยักหน้าพร้อมกัน “เสียงปืน มีคนยิงปืน”

“เกิดอะไรขึ้น? รีบไปดูซิ” สักครู่พวกเขาต่างก็ได้ยินเสียงคำพูดด้วยความสงสัยของคนกลุ่มหนึ่งข้างนอกห้องพร้อมฝีเท้ากำลังวิ่งไปหาแหล่งเกิดเหตุ

ริคไม่รอช้า ความสงสัยมากขึ้นเป็นเท่าทวีเมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและสิ่งแวดล้อมรอบกายของเขาเต็มไปด้วยปรัศนีแห่งปริศนา

“ริคกี้ เดี๋ยวก่อน”แฮริสเรียกรั้งไว้ “ริคกี้!”

เด็กหนุ่มเปิดประตูเดินตามเจ้าหน้าที่และอาจารย์ส่วนหนึ่งด้วยความตื่นเต้นตกใจ

แฮริสวิ่งตามเขามาไม่ไกลนัก เสียงตะโกนกรีดร้องของหญิงสาวทำให้ริคและคนอื่นๆตกตะลึงพรึงเพริด พวกเขาวิ่งไปตามต้นเสียง ซึ่งที่นั่นเองริคและคนอื่นๆก็ต้องผงะเมื่อมองเห็นร่างของเด็กชายคนหนึ่งนอนตายอยู่บนพื้นทางเดิน! …ใบหน้าของริคซีดเผือด หลายคนต่างอุทานอย่างใจหาย

เหล่าอาจารย์รีบวิ่งออกไปข้างนอกอัฒจันทร์ทันทีเพื่อขอความช่วยเหลือ

“เรียกรถพยาบาลมาด่วนที่สุด”

“ถอย! พวกเธอถอยไปเดี๋ยวนี้! อย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้น!” เจ้าหน้าที่ส่วนหนึ่งออกคำสั่งใช้มือห้าม พวกเขารีบติดต่อวิทยุกับตำรวจนายอื่นๆเพื่อรายงายสิ่งที่พบเห็น

“เด็กคนหนึ่งถูกยิงตายบริเวณใต้อัฒจันทร์ใกล้ประตูฝั่งตะวันตกของห้องพักนักกีฬาโรงเรียนชอร์โรตัน!”



To be continued ........




Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 25 มิ.ย.55 เวลา 17:44:22 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ