Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LOVE MAGIC FANTASY-04 : 501-Division ตอนที่ 31 ราตรีล้างแค้น

ภาคนี้อาจมีฉากที่ไม่เหมาะสม และการบรรยายตัวละครที่มากไปหน่อย ถ้าไม่ชอบก็อ่านข้ามๆไปได้น่ะครับ เพราะไม่อยากที่จะตัดออกครับ...ขอบคุณที่ติดตามครับ

ตอนที่ 31 ราตรีล้างแค้น

“หือ...”

เทลน่าที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงผ้าใบในกระโจมส่งเสียงร้องออกมาอย่างรับรู้เล็กน้อย-เธอที่ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจยังใบหน้าไม่สบอารมณ์คล้ายกับได้ยินยังเสียงของอะไรบ้างอย่างกำลังเคลื่อนไหวเต็มไปหมด

“...สวบ...สวบ”

ทำเอาหญิงสาวที่กำลังจะเคลิ้มหลับใหลต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งกวาดสายตาจ้องมองไปยังภาพที่เบื้องหน้าด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง-เป็นภาพที่เห็นถึงกับทำเอาเทลน่าต้องตกตะลึงไปในพริบตา...

...

ภาพของดวงตาสีแดงฉานนับร้อยๆพันๆดวงที่กำลังจับจ้องมองมายังเธอพร้อมทั้งพุ่งเข้ามาทำร้ายอย่างรวดเร็วพลางส่งเสียงร้องกรีดผ่านอากาศดังลั่น

“ฟ่อ...”

“เชอะ...”

เทลน่าที่เค้นเสียงร้องอกมาอย่างเย็นชา-เธอที่ตั้งสติได้รีบเอื้อมมือขวาไปคว้ายังดาบเลเบียที่วางอยู่ข้างกายตวัดฟันไปยังประกายตาสีแดงฉานที่พุ่งเข้ามาใส่เธอทันที

“เฟียว...”

คมดาบที่รวดเร็วกรีดผ่านออกไปถึงกับตัดยังประกายตาสีแดงฉานมากมายให้ต้องหยุดฉะงักและหายไปในพริบตา-บางส่วนของมันถึงกับกระเด็นตกลงไปบนเตียงของเทลน่าทำให้เธอสามารถกวาดสายตาจ้องมองเห็นมันอย่างชัดเจน...

“ตุบ...ตุบ...ตุบ...”

หัวงูนับสิบๆหัวตกมาบนเตียงนอนของเทลน่า-เลือดของมันถึงทำเอาย้อนผ้าห่มสีขาวของเธอถูกย้อนเป็นสีแดงฉานในพริบตาพร้อมทั้งปลายลิ้นสองแฉกยังคงแลบออกมาใส่หญิงสาวอย่างไม่หยุดยั้ง

“กรี๊ด...”

เทลน่าที่เกลียดและกลัวงูถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งรีบสะบัดถีบยังผ้าหม่ผื่นนั้นทิ้งออกไปอย่างรวดเร็วแล้วรีบถอยยังร่างของเธอไปซุกหดขาอยู่ทางด้านหัวเตียงทันที-ประกายตาสีม่วงอ่อนที่ตื่นตระหนกถึงกับกวาดมองไปอย่างหวาดกลัวพลางภาวนาให้เขามาช่วยเธอด้วย...

เขา...

...ราเมล

แต่พวกงูคล้ายกับยังไม่หยุดแค่นั้น-พวกมันกลับทะยานพุ่งเข้ามาอีกหมายที่จะทำร้ายยังหญิงสาวพร้อมทั้งส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่น

“ฟ่อ...”

“กรี๊ด...”

เทลน่าที่รู้สึกไร้เรียวแรงถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างหวาดกลัวยิ่งได้แต่หลับตาลงไปราวกับจะรอคอยรับยังความตาย...

“วาว...”

แต่อยู่ก็เกิดยังประกายแสงสว่างขึ้นมาจากหน้าอกของเทลน่าจนซัดเอาเหล่างูมากมายที่พุ่งเข้ามาถึงกับจางหายไปในพริบตา...

...

“กรี๊ด…”

ท่ามกลางเสียงของหญิงสาวมากมายที่เบื้องนอกดังขึ้นมาปลุกยังสติของเทลน่าให้ต้องลืมตาขึ้นมากวาดสายตาจ้องมองไปยังรอบๆอีกครั้งหนึ่ง-เธอคล้ายกับมองเห็นยังฝูงงูที่อยู่ภายในกระโจมคล้ายกับโดนจัดการไปจมหมดสิ้นแล้ว...

“...หา”

หญิงสาวร้องออกมาด้วยความตกใจเล็กน้อยไม่รอช้าจึงรีบสวมใส่ยังเกราะป้องกั้นขาและรองเท้าแล้วรีบคว้าดาบพุ่งกายก้าวเดินออกไปจากกระโจมอย่างรวดเร็วทันที...

ยังดีที่เธอสวมใส่ชุดเกราะนอนจึงปลอดภัยและไม่เสียเวลามากนัก...

“ตุบ...ตุบ...ตุบ...”

ยามเมื่อเทลน่าก้าวเดินออกมาถึงยังเบื้องนอกของกระโจมก็พบเห็นยังพวกของเรนนี่ ไรก้า วินดี้ ลูน พลันกำลังอาศัยยังรถม้าประจำหน่อยเป็นที่หลบภายยังฝูงงูที่เลี้อยไม่มาอยู่ด้วยความหวาดกลัว...โดยมีฟรอเดียกับราเครุเคยยิงธนูสกัดเอาไว้แข่งกับเวลา

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

ลูกธนูของพวกเธอทั้ง 2 ที่ยิงออกมาถึงกับยิงสะกดใส่หัวของงูปักลงไปดิ้นกับพื้นดินในพริบตา-แต่ยิ่งกระตุกถึงความดุร้ายของพวกมันให้ยิ่งพุ่งเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งท่ามกลางกลิ่นเหม็นคาวที่โชยคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ....

“เฟียว...เฟียว...”

รอยกับคูส-ทั้งคู่ที่ไม่กลัวงูเหมือนกับเหล่าหญิงสาวทั้งหลายต่างคอยช่วยตวัดยังดาบฟันใส่ฝูงงูปกป้องทุกคนอยู่ที่เบื้องล่างอย่างสุดชีวิต...ไรก้าที่กลัวๆงูยังดีกว่าทุกคนนิดหน่อย-เธอยังคอยตวัดดาบฟันใส่งูที่สามารถบุกเข้ามาได้ตัว 2 ตัวอย่างกล้าๆกลัวๆพลางเห็นยังเทลน่าไม่เป็นอะไรกำลังก้าวเดินออกมานอกกระโจมจึงรีบส่งเสียงร้องเรียกออกไปว่า

“ท่านเทลน่าค่ะ...”

เธอยังส่งเสียงร้องออกมาอย่างดีใจว่า

“...รีบมาทางนี้ค่ะ”

“อืมม์...”

เทลน่าพยักหน้ารับเพียงส่งเสียงตอบรับออกไปเล็กน้อย-เธอที่ไม่รอช้ารีบตวัดยังดาบเลเบียฟันออกไปยังเบื้องหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆใส่ยังฝูงงูที่หมายจะโจมตีใส่ยังเธอยังทันทีแล้วพลางรีบกระโดดตรงขึ้นไปยังรถไม้ที่อยู่ไม่ห่างออกไปประมาณ 4 ถึง 5 เมตรที่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็วยิ่ง...

“เฟียว...”

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

โดยมีฟรอเดียและราเครุคอยยิงลูกธนูช่วยเหลืออยู่...

“…ตุบ...ตุบ”

เพียงกระโดดแค่ 2 ครั้ง-หญิงสาวที่สามารถก้าวเข้าไปบนรถม้ารวมกลุ่มกับทุกคนในหน่วยได้แล้ว...เทลน่าที่ไม่รอช้าถึงจะยังหวาดกลัวยังงูอยู่บ้าง-แต่เมื่อแทบกับศัตรูที่บุกรุกอาณาจักรแห่งนี้ของเธอแล้ว...

...มันช่างเล็กน้อยยิ่งนัก

“เฟียว...”

เธอที่ไม่รอช้ารีบกัดฟันตวัดยังคมดาบฟันใส่เหล่างูที่หลุดลอดเข้ามาทั้งกลั้นยังน้ำตาแห่งความหวาดกลัวที่จะไหลรินออกมาพลางคบคิดในใจว่า

“ไอ้บ้าราเมล-ไปอยู่ที่ไหนกันน่ะ...”

...เธอถึงกับคิดถึงราเมลอีกครั้งอย่างไม่รู้สึกตัวแล้ว
---------------------------------------

ทางด้านของราเมลที่อุ้มยังร่างของจูเรียที่โดนพิษกำลังลังเลว่า”จะทำยังไงดี” เพราะกระโจมของเทลน่าและทุกคนกลับมีงูสีขาวขนาดยักษ์มหึมาที่กีดขวางทางอยู่...

...อีกทั้งอาการของจูเรียก็ไม่สามารถรอได้อีกแล้ว

“เอาไงดี...”

ราเมลส่งเสียงบ่นออกมาพร้อมทั้งตวัดยังคมดาบฟันใส่ยังฝูงงูที่ยังพุ่งเข้ามาโจมตีใส่อย่างไม่หยุดยั้งพลางอุ้มยังร่างที่ไร้สติของจูเรียเดินฝ่าท่ามกลางหิมะที่ค่อยๆตกลงมาอย่างไม่หยุดยั้งราวกับหยาดน้ำตาอันมากมายของหญิงสาวที่ต้องสูญเสียยังคนรักไป...แต่จูเรียที่ค่อยๆพยายามลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นมากลับฝืนยิ้มออกมาอย่างเต็มฝืน-เธอที่ยิ้มให้กับราเมลเพียงกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบาว่า

“วางร่างของฉันลงเถอะ-ราเมล”

“แต่...แต่...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอย่างลังเลพลางกวาดสายตาจ้องมองไปยังรอบๆที่เป็นพื้นที่ราบห่างไกลไปจากฝูงงูที่บุกโจมตียังค่ายที่พักแล้ว-เขาได้แต่ส่งเสียงกล่วออกไปว่า

“...ผมจะต้องรีบพาคุณกลับไปหาทุกคนเพื่อรักษาพิษ...”

ราเมลตัดสินใจที่จะบุกฝ่ายังฝูงงูที่กำลังโจมตีอยู่กลับไปหาทุกคนเพื่อหานักนักบวชมาช่วยแก้พิษงูนี้-เขายังส่งเสียงกล่าวต่อไปอีกว่า

“...เธอต้องแข็งใจไว้น่ะ-จูเรีย”

“มันไม่ทันแล้วล่ะ...”

จูเรียที่ส่งเสียงหอบหายใจกล่าวอกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย-เธอที่ได้รับยังพิษเข้าไปมากมายกว่าที่คิดเอาวั้ได้แต่ฝืนยิ้มออกมาราวกับรับรู้ถึงความตายที่กำลังจะคีบคลานเข้ามาใกล้แล้วเพียงกล่าวออกมาว่า

“...วางร่างของฉันลงเถอะ-ราเมล”

“อืมม์...”

ราเมลที่เห็นยังพิษสีดำลามมาเลยลำคอขึ้นสู่แก้มของจูเรียราวกับทราบดีว่า”ไม่สามารถช่วยเธอได้แล้ว”จึงได้แต่พยักหน้าตอบรับออกไปทั้งน้ำตาแล้วจึงค่อยๆวางยังร่างของหญิงสาวลงไปยังก้อนหินที่อยู่ใกล้ๆ...จูเรียที่เห็นเช่นนั้นจึงยิ้มออกมาเล็กน้อยพลางส่งยังดาบสีแดงที่จับอยู่ในมือไปให้กับราเมลแล้วส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“ช่วยมอบดาบเล่มนี้ให้กับรัลเรย์ด้วย...”

เธอยังพยายามข่มยังความเจ็บปวดส่งเสียงกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ดาบเล่มนี้มันควรที่จะเป็นของเธอ”

“ได้...”

ราเมลที่รับยังดาบที่คร่าชีวิตจูเรียมาพลางพยักหน้าก้มลงไปตอบรับเธอทั้งน้ำตาที่ไหลตกลงไปยังใบหน้าของเธออย่างช่วยไม่ได้...จูเรียที่ได้ยินคำตอบรับเช่นนั้นจึงยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนหวานแล้วจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปจูบยังราเมลทันที

“...”

ท่ามกลางความนิ่งเงียบที่ราวกับเหมือนกาลเวลาแห่งความตายถูกหยุดลงไปด้วยความสุขเพียงชั่วครู่ก่อนที่จูเรียจะถอนยังริมฝีปากกลับไป-เธอที่ยิ้มอย่างมีความสุขพลางกวาดสายตาจ้องมองไปยังใบหน้าของราเมลอันเป็นที่รักเล็กน้อยแล้วส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างมีความสุขอีกว่า

“...ฉันดีใจที่ได้พบและได้รักคุณน่ะ...”

เธอที่ยิ้มออกมาอีกครั้งยังคงกล่าวต่มาอีกว่า

“...ฝากบอกรัลเรย์ให้จัดการที่เหลือต่อด้วย”

“ได้...”

ราเมลพยักหน้ารับไปทั้งหยาดน้ำตา-เขาตั้งใจที่จะรับเอาความหวังและความตั้งใจของจูเรียไปส่งมอบให้กับรัลเรย์เพียงพยายามยิ้มตอบรับกลับไป...จูเรียที่เห็นเช่นนั้นจึงจับจ้องมองไปยังชายหนุ่มด้วยแววตแห่งความรักยิ่งก่อนที่จะส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งลมหายใจสุดท้ายว่า

“ฉันรักคุณ-ราเมล...”

“จูเรีย...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นด้วยความเสียใจยิ่งถึงความอ่อนแอและด้อยยังความสามารถของตน-ที่แม้แต่ผู้หญิงที่รักตนเพียนคนเดียวยังไม่สามารถปกป้องได้...

เธอตายเพื่อปกป้องยังผู้ชายที่อ่อนแอและไร้ความสามารถเช่นเขา...

...

ชายหนุ่มเพียงจ้องมองไปยังจูเรียที่นอนนิ่งอยู่ด้วยความเศร้าสร้อย-ถึงหญิงสาวผู้เป็นจูบแรกของเขาและจูบสุดท้ายของเธอนี้...

“ปัก...ปัก...”

ราเมลที่ไม่รอช้ารีบใช้ยังปลายดาบของตนขุดยังเกล็ดหิมะลงไปยังผิวดินเพียงฝังยังร่างของจูเรียเอาไว้แล้วจึงปราดยังหยาดน้ำตาที่รินไหลแล้วหันกลับวิ่งบุกฝ่ายังกองทัพของเหล่าอสรพิษที่เบื้องหน้าออกไป

“ซีน่อนแฟรส...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งตวัดยังคมดาบในมือฟันออกไปอย่างสุดแรง-ฟันใส่ยังฝูงงูนับ 5 ถึง 60 ตัวที่เบื้องหน้าขาดกระจุ้ยออกไปเป็นทางยาวในพริบตา...

...ด้วยความโกรธแค้นยิ่ง
---------------------------------------------

ทางด้านรัลเรย์...

“ทีส...”

รัลเรย์ส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพลางกวาดสายตาจ้องมองไปยังร่างทีสที่ช่วยเหลือเหล่าหญิงสาวทำให้สามารถขึ้นยังรถม้าได้ทันทีจนต้องตกอยู่ในวงล้อมฝูงอสรพิษมากมายแทน-เธอที่ตวัดดาบฟันออกไปอย่างรวดเร็วหมายที่จะก้าวเข้าไปช่วยยังส่งเสียงร้องออกมาอีกว่า

“...อดทนไว้”

“ขอโทษที...”

ทีสส่งเสียงร้องออกมาอย่างเต็มฝืน เพราะต่างขาและแขนของเขามากมายที่ถูกยังคมเขี้ยวของงูกัดมากมายจนดำคล้ำไปหมดแล้วพร้อมทั้งร่างที่ค่อยๆทรุดลงไปให้ฝูงงูมากมายรุมฉกเหยื่อ...

“ทีส...”

รัลเรย์ที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่น-เธอที่ไม่รอช้ารีบตวัดยังคมดาบฟันออกไปกรีดผ่านอากาศอย่างสุดแรงราวกับพายุหมุน

“เฟียว...”

คมดาบที่พุ่งออกไปถึงกับหมุนวนเป็นสายลมอันคมกริบพุ่งผ่านฉีกกระชากตัดยังร่างของงูนับร้อยๆให้ขาดออกเป็นชิ้นๆในพริบตา-เหลือแต่เพียงร่างของทีสที่นอนขาดใจตายมีบาดแผลมากมายเกลือนกลานไปหมด...

“ฟ่อ...”

แต่กาลเวลาคล้ายกับไม่มียังเวลาให้รัลเรย์ได้มีโอกาสไว้อาลัยยังทีสเท่าไหร่-เหล่าฝูงงูพิษก็บุกเข้ามาโจมตีอีกอย่างมากมายจนซันเต้กับชาชาต้องช่วยยิงลูกธนูสกัดไว้

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

รัลเรย์ที่ได้โอกาสจึงฉวยจังหวะรีบก้าวถอยออกมากระโดดกลับมารวมกลุ่มกับทุกคนยังรถม้าทันที-ช่วยเหลือยังกาเบลและรีเซลพิทักษ์ยังรถม้า...เซย์ที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบกวาดคทาไปยังเบื้องหน้าพร้อมทั้งรีบร่ายเวทออกมาอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“ขอให้พระผู้เป็นเจ้าโปรดประทานพรของพระองค์ผ่านสายน้ำศักดิ์สิทธิ์มาพิทักษ์ด้วยเถิด...สายน้ำแห่งการปกปัก-บาเรีย”

สิ้นเสียงของเซย์ก็ปรากฏยังปราการแห่งสายน้ำกางขึ้นมาปกป้องยังฝูงงูที่คิดจะเข้ามาโจมตียังรถม้าให้กระเด็นออกไปในพริบตา...รัลเรย์ที่เห็นว่า”หน่วยของเธอปลอดภัย”แล้ว-จึงกวากสายตาไปยังหน่วยของเทลน่าที่อยู่ใกล้ๆแล้วจึงส่งเสียงกล่าวออกไปอีกว่า

“พวกเรารีบไปสมทบกับหน่วยที่สามเร็วเข้า”

“ครับ...”

“ค่ะ...”

ทุกคนต่างส่งเสียงตอบรับคำสั่งของรัลเรย์ออกมาอย่างรวดเร็วแล้วจึงค่อยๆเคลื่อนยังรถม้าไปรวมกลุ่มกับหน่วยของเทลน่าทันที...รัลเรย์ที่เห็นว่า”หน่วยของเทลน่าไม่มีบาเรีย”จึงรีบกระโดดอกไปช่วยยังเทลน่า รอย คูสรับมือกับฝูงงูทันที

“เฟียว...”

เธอที่ตวัดยังคมดาบฟันไปใส่ยังฝูงงูยังส่งเสียงร้องถามออกไปอีกว่า

“ทำไมไม่กางเวทมนตร์ล่ะ”

“พลันกลัวงูจนสติไปแล้วค่ะ”

ลูนส่งเสียงตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาราวกับจะสลบลงไปได้ทุกเมื่ออีกคนหนึ่ง...รัลเรย์ที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบส่งเสียงสั่งยังเซย์ออกไปว่า

“เซย์กางบาเรียป้องกันรถม้าของหน่วยสามด้วย”

“ได้ครับ...”

เซย์ส่งเสียงของรับออกมาอย่างรวดเร็วแล้วร่ายเวทมนตร์บาเรียออกมาอีกครั้งปกคลุมยังรถม้าของพวกเทลน่ากับเรนนี่ไว้ทำให้ฝูงงูไม่สามารถเข้าใจอาณาบริเวณรอบๆรถม้าทั้งสองคันได้...เทลน่าที่เห็นเช่นนั้นจึงหันไปยิ้มกับอีกฝ่ายแล้วกล่าวออกไปว่า

“ขอบใจ-รัลเรย์”

“ไม่เป็นไร...”

รัลเรย์เพียงพยักหน้าตอบรับกลับไปด้วยรอยยิ้ม-เธอเพียงส่งเสียงถามยังหญิงสาวกลับไปว่า

“...แล้วจะเอายังไงต่อไปดีล่ะ”

เพราะลำพังเวทบาเรียของเซย์เพียงแค่คนเดียวที่ร่ายปกป้องยังรถม้าทั้ง 2 คนนี้คงยากจะต้านทานยังฝูงงูที่บุกเข้ามาได้ไม่นานแน่นอน...

“เฟียว...เฟียว...”

ถึงจะมีพวกฟรอเดีย ราเครุ ซันเต้ ชาชาที่เป็นเหล่าพลธนูค่อยยิงธนูสกัดออกไปอย่างไม่หยุดยั้งก็ตามที...เทลน่าที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังรถม้าของหน่วยที่ 4 ของโซฟาลล่าซึ่งอยู่ใกล้ๆแล้วส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“พวกเราไปสมทบยังหน่วยที่สี่กันเถอะ”

“อืมม์...”

รัลเรย์พยักหน้าพร้อมทั้งสั่งการให้หน่วยของเธอเข้าไปช่วยเหลือยังหน่วยที่ 4 ซึ่งอยู่ใกล้ๆพร้อมกับหน่วยของเทลน่าทันที...
--------------------------------------------

“กรี๊ด...”

โซฟาลน่าส่งเสียงกรี๊ดร้องออกมาย่างดังลั่นพลางตวัดยังดาบปลายแหลมทิ่มแทงใส่ยังงูที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง-เธอที่รีบตวัดยังปลายดาบขว้างซากงูที่ตายให้กระเด็นออกไปทั้งน้ำตาทันที...อากีสที่ไม่รอช้ารีบตวัดยังคมดาบรูปมังกรฟันออกไปอย่างรุนแรง

“เปรี้ยง...”

พื้นดินและหิมะที่เบื้องหน้าถึงกับทลายลงไปในพริบตาทำเอาฝูงงูมากมายที่เลี้อยผ่านถึงกับล่วงหายไปในพริบตา...สไปกี้ที่กำลังรับมืออยู่กับฝูงงูทางด้านซ้ายเพื่อช่วยเหลือยังริน เซเรนและซาซาให้ก้าวถึงรถม้าได้นั้นถึงกับตวัดยังคมดาบยาวที่คมกริบตัดยังฝูงงูออกไปนับสิบๆตัวในพริบตา

“เฟียว...”

แต่ดวงตาขวาที่มีเพียงดวงเดียวกลับวาดไปเห็นยังรีที่ตกอยู่ในวงล้อมของฝูงงูจึงส่งเสียงร้องออกไปว่า

“รีระวัง...”

เขาที่ไม่รอช้ารีบพุ่งร่างเข้าไปช่วยเหลือเธอทันทีพร้อมทั้งตวัดยังคมดาบฟันใส่เหล่างูที่บุกเข้ามาโจมตียังเธอที่ด้านหลังทันที...

“เฟียว...”

รีที่ได้รับการช่วยเหลือจากอีกฝ่ายเพียงยิ้มตอบรับกลับมาแล้วจึงกล่าวออกไปว่า

“ขอบใจน่ะ...”

แต่เมื่อรีเห็นยังงูอีก 3 ตัวที่บุกเข้ามายังด้านหลังของสไปกี้จึงรีบตวัดยังคมดาบฟันใส่งูเหล่านั้นออกไปทันที-จนงูทั้ง 3 ตัวถึงกับขาดกระเด็นออกไปในพริบตา...

“ฟ่อ...ฟ่อ...”

แต่ฝูงงูที่รอบล้อมทั้ง 2 กลับยังไม่หยุดแค่นั้น-มันยังคงพุ่งเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งเข้าหาทั้ง 2 ราวกับล้อมยังเหยื่อที่โอชะเอาไว้นี้...สไปกี้ที่ไม่รอช้าจึงรีบตวัดยังคมดาบฟันออกไปอย่างสุดแรง

“เฟียว...”

ฟันยังฝูงงูที่เบื้องหน้าถึงขาดกระเด็นไปในพริบตา-เขาที่ไม่รอช้าจึงรีบคว้ายังข้อมือของหญิงสาวแล้ววิ่งตรงกลับไปยังรถม้าที่อยู่ใกล้ๆทันทีท่ามกลางฝูงงูที่ยังคอยตามไล่ล่าเข้ามาเรื่อยๆ...

“ตุบ...ตุบ...”

“เฟียว...เฟียว...”

โดยที่มีรินกับนอตันที่อยู่บนรถม้าคอยยิงลูกธนูสกัดเอาไว้ให้ทอดระยะห่างออกไปอีก...แต่ฝูงงูที่ยิ่งได้กลิ่นคาวเลือดกลับยิ่งดุร้ายยิ่งขึ้น-พวกมันถึงกับรีบเลื้อยอย่างรวดเร็วราวกับจะกระโจนใส่ยังร่างของทันทีอย่างไม่หยุดยั้ง...

“ระวัง...”

เสียงร้องของรัลเรย์ตะโกนออกมาอย่างดังลั่นก่อนที่เธอจะรีบกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ก้มลง”

“ควับ...”

ทั้งสไปกี้และรีต่างรีบก้มลงไปตามคำสั่งของรัลเรย์ทันทีพร้อมทั้งรู้สึกได้ถึงกระแสลมหมุนที่พุ่งผ่านยังแผ่นหลังของตนไปอย่างรุนแรงราวกับพายุหมุน

“ครืน...”

ลมหมุนที่เกิดจากคมดาบของรัลเรย์ที่ตวัดออกไปถึงกับพัดยังร่างของฝูงงูที่พุ่งตามมาถูกดูดกลืนหายไปถูกฉีกขาดออกเป็นยังชิ้นเล็กชิ้นน้อยตกลงมาพร้อมทั้งหยาดเลือดราวสายฝนโลหิตในพริบตา...ทางด้านของเทลน่าที่กระโดดขึ้นไปบนรถม้าของหน่วยที่ 4 จึงรีบส่งเสียงร้องออกไปว่า

“เป็นอะไรไป-โซฟาลล่า...”

ทั้งยังจ้องมองไปยังอีกฝ่ายแล้วส่งเสียงกล่าวออกไปราวกับจะเย้ยๆนิดๆว่า

“...แค่นี้ก็กลัวจนตัวสั่นแล้วหรือไงกัน”

“จะบ้าหรือ...”

โซฟาลล่าที่คล้ายกับถูกเทลน่าพูดจาดูถูกออกมาถึงกับแข็งใจขึ้นมาทันทีราวกับความกลัวถูกพัดให้จางหายไปในพริบตาด้วยทิฐิทันทีทั้งยังรีบส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“...ใครกันแน่ที่กลัวกัน...”

เธอยังกัดฟันแล้วกล่าวต่อไปอีกว่า

“...กะอีกแค่งูพวกนี้”

“งั้นก็ดี...”

เทลน่าส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งจ้องมองไปยังอีกฝ่ายแล้วทั้งสองจึงสบสายตากับพลางยิ้มออกมาพร้อมทั้งกันและค่อยกระโดดลงไปช่วยเหลือยังรัลเรย์และทุกคนปกป้องยังรถม้าทั้ง 3 คันไว้ในพริบตา...ชินที่ไม่รอช้าจึงรีบร่ายเวทมนตร์ออกไปอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“ขอพระเจ้าโปรดประทานพลังอำนาจของพระองค์ผ่านราชันย์แห่งสายลมมาเป่าปัดลมหายแห่งความเย็นยะเยือกด้วยเถอะ...สายลมเย็นจงโชยพัด-คูล”

สิ้นเสียงของเขาก็ปรากฏสายลมน้ำแข็งโชยพัดจากไม้เท้าออกไปแช่งเย็นยังฝูงงูในพริบตา...เซเรนที่เห็นเช่นนั้น-เธอที่พยายามตั้งสติข่มยังความหวาดกลัวออกไปถึงกับกวาดยังคทาออกไปเบื้องหน้าพร้อมทั้งกล่าวออกไปว่า

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานถึงกำแพงแห่งเปลวเพลิงขึ้นมาพิทักษ์โจมตีศัตรูข้าด้วยเถิด...กำแพงพิทักษ์แห่งไฟ-กันโซโล”

“พรึบ...”

กำแพงไฟถึงกับโชยพัดขึ้นมาแผดเผายังฝูงงูจากอีกด้านขึ้นมาอย่างรวดเร็วทันที...โซฟาลล่าที่เห็นเห็นเช่นนั้นจึงรีบส่งเสียงสั่งการออกไปทันทีว่า

“รีบร่ายเวทป้องกันรถม้าเร็วเข้า”

“ค่ะ...”

มานที่ไม่รอช้ารีบร่ายยังเวทแห่งสายน้ำเพื่อปกป้องยังรถม้าไว้อย่างรวดเร็วในพริบตา...เทลน่าที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบหันไปร้องกล่าวกับรัลเรย์และโซฟาลล่าทั้ง 2 คนทันทีว่า

“พวกเรารีบไปสบทบกับหน่วยอื่นๆเถอะ”

“อืมม์...”

ทั้งสองที่พยักหน้าส่งเสียงตอบรับออกมาแล้วตวัดยังคมดาบฟันใส่ฝูงงูที่พุ่งเข้ามาฝ่าออกไปช่วยเหลือยังหน่วยต่างๆที่อยู่ใกล้ๆทันที...

      เพราะในเวลาเช่นนี้ร่วมกำลังไว้เป็นดีที่จุด...
------------------------

“อ๊าก...”

บาบีรอนส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดที่ตามร่างของเขาถูกฝูงงัดใส่มากมาย-แต่เขาที่คล้ายกับไม่ยอมแพ้ยังตวัดยังคมดาบใหญ่ฟันใส่ยังฝูงงูที่เบื้องหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

จนเหล่างูมากมายถึงกับฉีกสลายไปในพริบตา...คาล่าที่เป็นหวังยังความปลอดภัยของชายหนุ่มไม่รอช้าถึงกับรีบพุ่งเข้าไปในยังเวทมนตร์รักษายังพิษงูให้กับเขาทันที

“ขอพระเจ้าพระผู้สร่างสร้างทุกสรรพสิ่งจงประทานพรของพระองค์ผ่านแสงศักดิ์มาชำระล้างสิ่งชั่วร้ายด้วยเถิด...แสงสว่างแห่งการชำระล้าง-อาคาน่า”

“วาว...”

ประกายแสงสว่างสีขาวสะอาดสุกสว่างรอบๆกายของบาบีรอนในพริบตาราวกับชำระล้างยังพิษร้ายออกไปจากร่างของเขาในพริบตาจนเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลคมเขี้ยวของงูมีสีแดงสด...แต่งูอีกตัวหนึ่งที่คล้ายกับพุ่งเข้ามายังด้านหลังของคาล่าหมายที่จะงกกัดในทันที

”เฟียว...”

แต่ลูกธนูของฟรอเดียที่พุ่งออกไปถึงกับปักใส่ยังลำคอของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำทันทีพร้อมทั้งพวกของเทลน่า รัลเรย์และโซฟาลน่าที่เข้ามาช่วยเหลือยังบาบีรอนและคาล่าทันที

ทางด้านของเลออน ซากาเรีย ทีน แม๊กที่ตกอยู่ในวงล้อมของงูเพื่อช่วยเหลือยังบั๊ด โบนัสที่ตวัดยังคมดาบและคมหอกในมือพิทักษ์ยังทั้ง 2 ไว้...แม๊กที่เห็นยังงูประมาณ 10 กว่าตัวกำลังพุ่งเข้าไปทำร้ายยังโบนัสที่กำลังร่ายเวทจึงรับเข้าไปขว้างยังเบื้องหน้านักเวทชราไว้แล้วกวาดยังไม้พลองในมือเป็นวงกลมทั้ง

“เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...”

ฟาดยังงูอีกมากมายให้ล่วงลงไปในพริบตา...โบนัสที่เห็นเช่นนั้นรีบรีบกวาดยังไม้เท้าในมืออกไปยังเบื้องหน้าพร้อมทั้งส่งเสียงกล่าวออกมาอีกว่า

“...ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานสายลมพัดขับไล่ศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...สายลมพายุหมุน-สตอม”

สิ้นเสียงของโบนัสก็ปรากฏยังพายุหมุนขึ้นมาพัดใส่ยังฝูงงูให้ถูกพัดหายไปในพริบตา-ชายชราที่ยิ้มออกมาอย่างพอใจจึงยิ้มให้กับแม๊กแล้วส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“ขอบใจน่ะ”

“ไม่เป็นไร...”

แม๊กส่งเสียงตอบออกมาเล็กน้อยพร้อมทั้งสบสายตายังชายชราไปทั้งรอยยิ้มที่ต่างคนต่างช่วยเหลือกัน...ในขนาดที่ด้านหลังของทั้งสองกลับมีเสียงร้องของซากาเรียที่ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด-เขาที่โดนยังงูมากมายกัดเพื่อช่วยเหลือยังทีมยังคงตวัดคมหอกในมือแทงออกไปอย่างไม่หยุดยั้งก่อนที่จะทรุดลงไป

“เป็นยังไงบ้าง”

เลออนที่พุ่งเข้ามาช่วยเหลือพลางตวัดยังดาบที่เรียวยาวสีทองแล้วส่งเสียงร้องถามออกมาด้วยความเป็นห่วง...ซากาเรียที่เป็นเหมือนกับขุนพลคู่ใจที่รับใช้เลออนมานานเพียงยิ้มออกมาเล็กน้อยพลางส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“สงสัยข้าต้องไปก่อนล่ะ-นายท่าน”

“อืมม์...”

เลออนที่กัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวดพลางหันสายตากลับไปตวัดยังคมดาบใส่มือระบายทั้งความโศกเศร้าและความแค้นทันที

“ฟ่อ...ฟ่อ...”

แต่ฝูงงูยังคงบุกเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งราวกับสายน้ำแห่งอสรพิษที่ไหลบ่าออกมาอย่างไม่หยุดยั้งจนคมดาบของเลออนที่ฟันออกไปถึงกับชาด้าน-งูตัวหนึ่งถึงกับพุ่งผ่านยังใบหน้าของเขาเข้ามาหมายที่จะกัดใส่ยังลำคอทันที

“เฟียว...”

แต่ธนูดอกหนึ่งของนอตันกลับยิงมาช่วยเหลือชีวิตของเขาไว้ทันเวลา...รัลเรย์ที่พุ่งตามลูกศรออกมาอย่างรวดเร็วถึงกับส่งเสียงถามออกไปทันทีว่า

“เป็นอะไรมั้ย”

“...”

เลออนที่นิ่งเงียบกลับไม่ได้หันกลับไปมองยังซากาเรียที่อยู่ยังเบื้องหน้าพลางส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“...ไม่เป็นไร”

“อืมม์...”

รัลเรย์เพียงส่งเสียงกล่าวออกมาเล็กน้อยพลางช่วยเหลือยังหน่วยของเลออนที่ปราศจากหัวหน้าหน่วยขึ้นไปบนรถม้าทันทีก่อนที่จะหมายตาไปช่วยเหลือยังกลุ่มของซีต้าที่อยู่ใกล้ๆ

“ย๊าก...”

ซีต้าที่ไม่กลัวเกรงงูเหมือนกับหญิงสาวคนอื่นๆจึงรีบตวัดยังคมขวานในมือตวัดกวาดฟันยังงูมากมายให้ราบเป็นหน้ากองในพริบตาอย่างง่ายดาย...ส่วนราเค็นที่อยู่เบื้องหน้าก็รีบร่ายเวทมนตร์ออกมาอย่างรวดเร็วทันที

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานสายน้ำซัดสาดยังศรใส่หอกใส่ยังศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...หอกแห่งสายธาร-วอทลนซ์”

คมหอกแห่งสายนำมากมายต่างพุ่งแทงไปยังฝูงงูที่เบื้องหน้าจนขาดใจพริบตาทันที...ทางด้านของชาโดว์ที่เห็นยังรีเวียร่ากำลังโดนยังฝูงงูพุ่งเข้าใส่จึงรีบตวัดยังคมมีดสั้นทั้งคู่ราวกับมังกรและพยัคฆ์โรมรัมราวกับหมุนวนหั่นยังงูมากมายในพริบตาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพลางส่งเสียงถามออกไปว่า

“เป็นอะไรหรือเปล่า-รีเวียร่า”

“ไม่เป็นไรค่ะ...”

แต่ก่อนที่นักบวชสาวจะมีโอกาสได้ขอบคุณถึงเห็นยังงูอีก 3 ถึง 4 ตัวพุ่งกระโจมใส่ยังสปายสาวจากทางด้านหลังจึงรีบส่งเสียงร้องออกไปทันทีว่า

“...ระวัง”

“เฟียว...”

ชาโดว์ที่ตวัดยังคมดาบฟันออกไปอย่างรวดเร็วถึงกับฟันยังงูทั้ง 4 ตัวนั้นให้ขาดออกไปในพริบตาพร้อมทั้งใบหูของพวกเธอทั้งสองที่ได้ยินยังเสียงร้องของดาวิชที่ดังลั่นด้วยความเจ็บปวด

“อ๊าก...”

“เป็นยังไงบ้าง...”

บิชอบส่งเสียงร้องถามออกมาพร้อมทั้งใช้ยังคทาในมือตวัดตียังงูที่กัดใส่ยังกลางหลังของดาวิชออกไป-เขาที่ไม่รอช้าจึงรีบร่ายเวทรักษาพิษทันทีว่า

“ขอพระเจ้าพระผู้สร่างสร้างทุกสรรพสิ่งจงประทานพรของพระองค์ผ่านแสงศักดิ์มาชำระล้างสิ่งชั่วร้ายด้วยเถิด...แสงสว่างแห่งการชำระล้าง...”

“ฉึก...”

แต่อยู่ก็มีงูตัวหนึ่งพุ่งเข้ามากันยังมือซ้ายของบิชอบทัน-เขาที่ไม่สนใจยังงูที่กัดตนรีบร่ายเวทต่อไปอีกว่า

“...อาคาน่า”

“วาว...”

ประกายแสงสว่างปรากฏขึ้นรักษายังพิษของดาวิชจนหมดสิ้น-พ่อครัวกลางคนจึงยิ้มแล้วหันไปกล่าวกับบิชอบอย่างตื้นตันใจว่า

“ขอบคุณน่ะ”

“...”

แต่กลับไม่มีคำตอบใดๆตอบกลับมายังบิชอบที่คล้ายกับสิ้นใจตายลงไปแล้วนอกไปจากรอยยิ้มที่มุมปากของร่างที่ไร้วิญญาณนี้...แต่ฝูงงูยังคงหลั่งไหลพุ่งเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งราวกับสายน้ำที่เชียวกราดบ้าคลั้ง...

“ฟ่อ...ฟ่อ...”

พวกมันที่พุ่งเข้ามายังคงส่งเสียงร้องกรีดผ่านอากาศพุ่งร่างทะยานเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งราวกับจะมอบยังความสิ้นหวังให้กับพวกรีเวียร่า ชาโดว์และทุกคนที่เหลือซึ่งตกอยู่ท่ามกลางฝูงงู...

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

แต่ลูกธนูมากมายกลับพุ่งเข้ามาเสียบใส่ยังฝูงงูมากมายช่วยเหลือยังทุกคนเองไว้พร้อมทั้งร่างของรัลเรย์ เทลน่า โซฟาลล่าที่นำยังรอยและเหล่านักรบทั้งหลายเข้ามาช่วยเหลือ-เทลน่าส่งเสียนงร้องถามออกไปยังทุกคนด้วยความเป็นห่วงว่า

“เป็นอะไรมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

รีเวียร่าส่งเสียงตอบรับออกมาเล็กน้อยพร้อมทั้งรอยยิ้มที่ดีใจยังกลุ่มของทั้ง 3 มาช่วยเหลือพวกเธอไว้ได้ทัน...ในขนาดที่ฝูงงูที่เหลืออยู่ต่างรวมตัวกันอีกครั้งกลายเป็นงูขึ้นยักษ์ขึ้นมาหมายที่จะกัดกินลงมายังพวกของเทลน่าและชาโดว์ที่เบื้องล่าง

“ซีน่อนแฟรส”

เสียงร้องขึ้นมาอย่างดังลั่นพร้มทั้งประกายคมดาบที่รุนแรงและรวดเร็วสายหนึ่งพุ่งตัดผ่านยังลำคอของเจ้างูยักษ์ขาดออกไปในพริบตา...ทุกคนที่ได้ยินต่างหันไปส่งเสียงร้องออกมาอย่างดีใจว่า

“ท่านซีน่อน”

มีแต่เพียงเทลน่า เรนนี่ รัลเรย์ ฟรอเดียและสาวๆอีกหลายคนที่จำเสียงนี้ได้ต่างยิ้มส่งเสียงร้องออกมาอย่างดีใจว่า

“ราเมล”

“ไม่เป็นอะไรมั้ย”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาพร้อมทั้งกวาดสายตาจ้องมองไปยังทุกคนด้วยสายตาที่แดงกล่ำและเศร้าสร้อย...เรนนี่ที่ยิ้มรับออกมาอย่างดีใจยังส่งเสียงตอบออกไปว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ”

แต่ในขนาดที่รัลเรย์พยักหน้ารับนั้น...เทลน่าที่คล้ายกับไม่พอใจยังส่งเสียงต่อว่าออกมาอย่างงอนๆนิดๆว่า

“นายไปทำอะไรของนายอยู่ตั้งนานน่ะ”

“...”

แต่ราเมลที่คล้ายกับไม่มีเวลาตอบยังคำถามของหญิงสาว-เขาที่เพียงก้าวไปหยุดยั้งเบื้องหน้าของรัลเรย์ทำเอาเธอที่สะดุ้งตัวขึ้นมาถึงกับกวาดสายตาที่สงสัยส่งเสียงถามออกมาว่า

“มีธุระอะไรกับหรือ”

“จูเรียฝากมาให้กับเธอ”

ราเมลที่ยื่นยังดาบสีแดงในมือให้กับลรัลเรย์เพียงส่งเสียงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยราวกับไม่กล้าสบยังสายตาของเธอ...รัลเรย์ที่รับเอายังดาบของจูเรียเข้ามาถึงกับทราบดียังชะตากรรมของอีกฝ่ายเพียงส่งเสียงตอบรับออกมาว่า

“งั้นหรือ...”

เธอที่จ้องมองไปยังราเมลด้วยประกายตาอันเย็นชาซึ่งพยายามข่มยังประกายของหยาดน้ำตาเอาไว้พลางส่งเสียงถามออกมาอีกว่า

“...เธอยังฝากบอกอะไรอีกหรือเปล่า”

“...เธอฝากบอกว่าช่วยจัดการต่อด้วย”

“งั้นหรือ...”

รัลเรย์ส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งชักดาบสีแดงไว้ที่ข้างเอวราวกับเข้าใจยังความหมายของจูเรียที่มอบดาบเล่มนี้มา-เธอที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังเบื้องหน้าราวกับจะสกัดยังความโศกเศร้าทั้งมวลแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นเพื่อล้างแค้นให้กับศิษย์ร่วมสำนักที่เป็นดั่งน้องสาวของเธอที่ต้องตายจากไป...

ค่ำคืนแห่งการลาแค้นยังคงดำเนินอยู่ต่อไปอีกอย่างไม่หยุดยั้ง...

...เพราะมันพึ่งจะแค่เริ่มต้นขึ้นมาเท่านั้นเอง


Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 18 มิ.ย.55 เวลา 01:54:16 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

สิ่งที่อ่านต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับส่วนที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก-เพียงแต่อยากเขียนขึ้นมาเท่านั้น

ละครโรงเล็ก ตอนที่ 31
      
      ท่ามกลางฝูงงูที่รายล้อมรถม้าอยู่แล้วทุกคนที่เห็นยังเทลน่าก้าวออกมานอกกระโจม

เรนนี่      :      เทลน่าทางนี้

ฟรอเดีย      :      เร็วๆสิ...เทลน่า

เทลน่า      :      อืมม์(เมื่อมาถึง)

เรนนี่      :      เอาไงต่อดี

เทลน่า      :      ไปหารัลเรย์ก่อน

      เมื่อสมทบกับรัลเรย์แล้ว

ฟรอเดีย      :      ทุกคนพร้อมน่ะ

ทุกคน      :      อืมม์

รัลเรย์      :      งั้นเรารีบบุกกันไปเถอะ

รอย      :      ทุกคนนี่สามัคคีกันจริงๆท่ามกลางพวกงูที่กำลังบุกเข้ามาโจมตี-ปกติเห็นทะเลากันเป็นประจำ(ยิ้มอย่างชื่นชอบ)

เทลน่า      :      เปล่าเราจะไปตามหาราเมลกัน

รอย      :      ทำไมล่ะ

ฟรอเดีย      :      เพราะราเมลกับจูเรียหายกันไปสองต่อสองยังไงล่ะ

รัลเรย์      :      พวกเรารีบไปกันเถอะ

ทุกคน      :      อืมม์

รอย      :      ...(ได้แต่นิ่งเงียบ)


ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 18 มิ.ย.55 เวลา 01:54:57 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ