davidmccartney
(Davie Mckie)
Member

DonGuard: ปริศนาแห่งดอนการ์ด- ตอนที่7 [PART1/2]

หากมีคอมเมนท์บอกได้เลยค่ายินดีปรับปรุงแก้ไขเสมอค่ะ (โค้ง)




DonGuard: ปริศนาแห่งดอนการ์ด

ดอนการ์ดคืออะไรกันแน่...!?
บัดนี้ปริศนาได้เริ่มต้นขึ้น
ในขณะที่ฆาตกรพยายามตามล่า ริคโทเฟ่นก็มีเหตุจำเป็นที่ไม่สามารถแจ้งความเกี่ยวกับเรื่องของฆาตกรและดอนการ์ดให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อช่วยเหลือเขาได้ !!!

เขาควรจะทำอย่างไร...?!



ลิงค์ตอนที่ผ่านมา

คำโปรย+บทนำ
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=36965
ตอนที่1 [PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=36988
ตอนที่1 [PART2/2]
http://pocketonline.net/board/view.php?id=37009
ตอนที่2 [PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37045
ตอนที่2 [PART2/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37140
ตอนที่3 [PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37181
ตอนที่3[PART2/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37227
ตอนที่4[PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37268
ตอนที่4[PART2/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37302
ตอนที่5[PART1/3]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37332
ตอนที่5[PART2/3]
http://pocketonline.net/board/view.php?id=37413
ตอนที่5[PART3/3]
http://pocketonline.net/board/view.php?id=37601
ตอนที่6[PART1/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37698
ตอนที่6[PART2/2]
http://www.pocketonline.net/board/view.php?id=37749

\\\\

บทที่เจ็ด

การฆาตกรรมปริศนาภายใต้อัฒจันทร์ฝั่งมัธยมเบลเฟอร์เรต์


“เชฟเฟนเซิร์ด กำลังวิ่งถึงเส้นยี่สิบห้าหลาใกล้เขตทำคะแนนเข้าไปทุกทีแล้วครับ ส่วนปีกของฝ่ายชอร์โรตันอีกคนก็กำลังวิ่งเข้ามาอย่างกระชั้นชิดถือว่าความเร็วของเขาเยี่ยมมากจริงๆ ลูกบอลมาถึงเขาแล้ว!!”นักพากย์กล่าวอย่างตื่นเต้น ขณะที่อัลเบิร์ตและเด็กนักกีฬาคนอื่นๆช่วยกีดกันผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามให้ออกไปเมื่อชายนามมอลบี เชฟเฟนเซิร์ดรับลูกได้ กองเชียร์ทีมเบลเฟอร์เรต์ตะโกนให้วิ่งต่อไป หากเพียงแต่ปีกฝ่ายชอร์โรตันก็กระแทกเขาจนล้มลงในที่สุด

“ไหวอยู่แล้ว” อัลเบิร์ต เดเลอร์ มอร์แกนพูดซ้ำไปซ้ำมากับตนเอง ก่อนจะเท้าสะเอวเดินไปดูระยะห่างของเขตทำคะแนนพร้อมพยายามกลั้นเสียงดังรอบกายให้อยู่ใต้สมาธิจากนั้นก็เข้าประจำตำแหน่งเดิม เด็กหนุ่มหันไปมองรันนิ่งแบ็คด้านหลังสองคนพลางกวักมือเรียกเพื่อบอกแผนการในระยะเวลาสั้นๆ

“กลับมาเริ่มที่เส้นแนววางลูกจากระยะยี่สิบหลาใหม่นะครับ ดาวน์ที่สองของทีมเบลเฟอร์เรต์”





ก๊อง

เสียงของกระป๋องน้ำอัดลมถูกขว้างมาจากด้านหลังกระทบเข้ากับกำแพงใกล้บริเวณที่ริคยืนสงบสติอารมณ์จากเหตุการณ์เมื่อครู่ใหญ่

เด็กหนุ่มก้มมองกระป๋องนอนกลิ้งบนพื้นทางออกใต้อัฒจันทร์ เขาเหลียวสายตาสังเกตบนเส้นทางสู่ห้องพักนักกีฬาฝั่งชอร์โรตัน

‘พวกนี้เป็นกลุ่มนักเลง’ ริคมองดูเด็กผู้ชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนเองสี่คนกับสาวสวยอีกหนึ่งคน เขาถอนหายใจก่อนจะเดินเงียบๆราวย่องเบาเยื้องย่างเข้าไปทักทายด้วยสายตาเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง “สวัสดี ... พวกนายแอบหลบสายตาของยามเพื่อเข้ามาเดินเล่นข้างใต้อัฒจันทร์กันสินะ แต่ฉันคิดว่าพวกนายน่าจะขึ้นไปดูการแข่งขันข้างบนมันสนุกมากกว่ากันเยอะ”ริคไม่ต้องการต่อยตีกับใครทั้งนั้น ทว่าเขาก็รู้ดีว่าอันธพาลชอร์โรตันกลุ่มนี้ไม่มีทางฟังคำแนะนำของเขาหรอก

“ใบหน้าดูคมคายดีนะ ไม่น่าจะเตะต่อยใครเขาเป็น” หญิงสาวเอ่ยเสียงหวาน นัยน์ตาสีเขียวสวย จมูกโด่งปากสีแดงด้วยลิปสติกที่ทาจนหนาเตอะ กางเกงยีนส์สั้นจนเกือบเห็นแก้มก้น โดยรวมทำให้เธอดูมีเสน่ห์อย่างมากหากริคไม่คิดว่ารองเท้าผ้าใบกับถุงเท้าสีขาวเป็นส่วนเดียวของร่างกายซึ่งทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงเรียบร้อยขึ้นได้



เสียงตะโกนบนอัฒจันทร์ยังคงดังกึกก้อง “โอ ... ไม่น่าเชื่อสำหรับทีมชอร์โรตัน เตะเสี่ยงฟีลด์โกลในดาวน์ที่สามระยะห่างทั้งหมดจากเสาโกลรวมสี่สิบสองหลา ทำให้ตอนนี้คะแนนขึ้นมาเป็นเจ็ดต่อสาม! ... เราจะต้องรอดูกันต่อไปว่าทีมเบลเฟอร์เรต์หรือชอร์โรตันจะเป็นฝ่ายได้คะแนนครับ”



“หน้าตาแกบอกว่าไม่ค่อยฉลาด ... ไม่แปลกหรอกที่จะมาพลัดหลงถิ่นแถวนี้”ชายร่างใหญ่เอ่ยขึ้นก่อนจะหัวเราะดังๆ เขาใส่ตุ้มหูเป็นเงาเงินตลอดใบหู

“เฮ้อ! ขอร้องล่ะพรรคพวก อย่าชวนทะเลาะฉัน ... ฉันเพิ่งจะเจอเรื่องไม่สนุกเมื่อตะกี้นี้” ริคต้องคิดในใจอย่างหงุดหงิดเมื่อพบว่าตนเองเจอเรื่องประหลาดแล้วยังต้องพบปัญหากับอันธพาลต่างโรงเรียนในเวลาใกล้เคียงกันราวกับหนีเสือปะจระเข้

“ใครสน ... ถ้าหากนายเดินออกไปจากทางเดินตรงนี้เราก็จะรุมทำร้ายนายแต่ถ้าหากนายไม่เดินออกไป ... เราก็ต้องทำร้ายนายอยู่ดี”เสียงหัวเราะกราวดังตามมา

ริคหรี่สายตามองอันธพาลอย่างหัวเสีย

“อย่าคิดว่าฉันจะกลัว ... ฉันก็แค่ไม่คิดว่าพื้นที่ทุกตารางนิ้วของโดมแห่งนี้มีเจ้าของ ไม่มีป้ายแขวนไว้ก็ถือว่าทุกที่เข้าออกได้”

“ก็เพราะว่าป้ายมันแขวนจมูกของแกอยู่ยังไงล่ะไอ้โง่”พวกมันดูถูกดูแคลนอย่างสะใจ

“เด็กโรงเรียนชอร์โรตันเห่าเก่งเหมือนกันนะ” ริคกล่าวด้วยน้ำเสียงท้าทาย “ไม่ว่าพวกนายเจอกับใครก็คงต้องไล่กัดเสมอๆเลยใช่ไหมล่ะ?” ชายผู้ซึ่งโอบไหล่หญิงสาวต้องสะบัดแขนหล่อนออกก่อนจะพุ่งตัวเข้ามายึดคอเสื้อของริค เด็กหนุ่มจึงก้มลงมองอีกฝ่ายซึ่งตัวเตี้ยกว่าด้วยสายตาเย็นชา

“อย่าทำเป็นอวดเก่งนัก”

“น่าจะรีบสั่งสอนให้จบเร็วๆนะแดนนี่” หญิงสาวบอก

เด็กผู้ชายซึ่งยึดคอเสื้อริคหันหลังไปยิ้มเยาะเห็นด้วยก่อนจะเอี้ยวตัวกลับพร้อมความเร็วของหมัดที่สวนเข้าใส่แก้มขวาของริคอย่างรุนแรง

ผัวะ!

ใบหน้าของริคถูกสะบัดตามแรงชกจนตัวของเขาเซ

เด็กหนุ่มใช้มือปาดเลือดบนริมฝีปาก เสียงหัวเราะเหยียดหยามดังก้องกว่ากองเชียร์บนอัฒจันทร์

“อยากลองอีกสักครั้งไหม” แดนนี่พูดอย่างสะใจในอารมณ์ เขาหมุนแขนเตรียมชก

ริคโทเฟ่นหันมาจ้องตาเขม็ง เขาเสแสร้งทำเป็นยิ้มก่อนจะเดินปึงปังตรงเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่ายพร้อมกับใช้ความเร็วคว้าคอออกแรงบีบ แดนนี่แทบจะร้องลั่น เขาพยายามง้างมือริคออกขณะที่คนอื่นตั้งใจรุมเล่นงานริคชนิดหมาหมู่

เด็กหนุ่มก็ไม่รอช้าให้ใครทำร้ายเขาได้เป็นครั้งที่สอง ริคต้องเชือดไก่ให้ลิงดูโดยการปล่อยหมัดของตนเองลงบนขมับของแดนนี่โดยไว

ผัวะ!

ลำตัวของเด็กโรงเรียนชอร์โรตันคนนี้ต้องชะงักงันก่อนจะหล่นกองลงกับพื้น หญิงสาวรีบเข้าไปประคองดูอาการด้วยความตกใจ

“ครั้งเดียว? ... น่าสนใจ” ชายตัวใหญ่คนหนึ่งพุ่งร่างใส่ริคพร้อมใช้ขาอวบหนาฟาดเป้าหมาย ริคโทเฟ่นเพียงแค่เอี้ยวตัวหลบง่ายๆเท่านั้น

“ชกสุ่มสี่สุ่มห้าไม่มีทางเอาชนะฉันได้หรอกนะ” ริคพูดพร้อมกับขยับขาถอยหลังอยู่ในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ “พวกนายอยากจะเจอกับใคร … ฉันไม่ใช่หนูทดลอง”

ชายตัวใหญ่อีกคนส่งเสียงในลำคอ “อย่าคิดว่าแกเก่งนัก ... พวกเราครองโรงเรียนชอร์โรตัน”

“ใครครองโรงเรียนฉันไม่สนหรอกน่า” ริคหรี่ตามองชายตัวผอมสูงคนหนึ่งเริ่มแสดงอาการไม่ชอบใจส่งเสียงฮึดฮัดฉุนเฉียวแต่ชายตัวใหญ่ก็โอบไหล่รั้งเอาไว้

“ไม่เอาน่าพัตต์ มันก็แค่ยั่วโมโหพวกเรา”

“เบลเฟอร์เรต์คงมีคนที่ไม่มีใครเหยียบได้เหมือนกันจริงไหม ... ใครกันนะที่ฉันเคยเห็น ... ” เขาทำท่านึกนานสักพักจึงเอ่ยขึ้นว่า “ฟรานซิส”

“ฟรอฮอลล์” หญิงสาวแทรกบอกนามสกุล

ริคร้องอุทานเข้าใจเบาๆ … ฟราสซิสเป็นหนึ่งในเพื่อนแก๊งอันธพาลของเขาเอง

“ฟราสซิส ฟรอฮอลล์ หรือว่าอาจจะเป็นวินด์ มิชคิน” เด็กหนุ่มทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“อย่าบอกว่าแกไม่รู้จัก? พวกเราอยู่ต่างโรงเรียนกับมัน พวกเราก็ยังรู้จักเลย จริงไหมพัตต์? ”คนพูดหันไปหาชายที่รูปร่างคล้ายตนซึ่งยืนไกลออกไปพร้อมพยักหน้าให้ “แกจะเจ็บตัวหากไม่ไปตามหาตัวก๊วนสี่ห้าคนของพวกมันมาให้กับเรา”

สิ่งที่พวกเขาพูดถึงก็คือเพื่อนอันธพาลเก่าของริคสินะ ริคอยากหัวเราะด้วยความอดขำไม่ได้ “ตอนนี้วินด์กับพรรคพวกของเขาคงอยู่บนอัฒจันทร์ พวกนายก็ขึ้นไปหาซะสิ”

“แกนี่ปากดีเหมือนกันนะ”ชายร่างใหญ่กล่าว “แกน่าจะรู้ว่ามันต้องเป็นหน้าที่ของแกที่จะต้องลากพวกมันมาพบพวกเราใต้อัฒจันทร์”

“ไม่มีใครเขาอนุญาตให้นักเลงมาก่อความวุ่นวายตรงนี้หรอกน่า”ริคเริ่มบ่น

“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม แกก็ต้องหาวิธีพาพวกมันลงมาที่นี่ก่อนจะทำให้ฉันหัวเสีย”อีกฝ่ายทำท่าปาดคอตนเอง

“เรื่องอะไรจะต้องทำตามที่พวกนายสั่ง” ริคโทเฟ่นบอกพร้อมกับเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพลางหันไปฟังเสียงเฮฮาข้างนอกสนามเมื่อนักพากย์รายงานอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน

“น่าเสียดายมากครับสำหรับทีมเบลเฟอร์เรต์ ... เดเร็ก ปีเตอร์ เพอร์แมน ตำแหน่งปีกนอก ผู้เป็นตัววิ่งเร็วของทีม(สปีดกาย)สามารถทำทัชดาวน์ได้แต่ทว่าขาทั้งสองออกนอกสนามเสียก่อน ... ทำให้ดาวน์ที่สามถือเป็นโมฆะ ... คราวนี้ทีมเบลเฟอร์เรต์จะเสี่ยงเตะฟีลด์โกลหรือวิ่งเข้าทำคะแนนเขตเอนด์โซนคงต้องรอดูกันต่อไปอีกครับ ... แต่ ... เดี๋ยวก่อนครับ! ทางโค้ชฝ่ายชอร์โรตันขอเวลานอกครั้งแรกสำหรับควอเตอร์นี้ ทำให้เวลาหยุดอยู่ที่สิบนาทีสิบเจ็ดวินาที เจสซิก้า คุณคิดอย่างไรกับการเล่นในดาวน์ต่อไป”

“แกเคยได้ยินเกี่ยวกับหัวหน้าของพวกมันไหม ผู้ชายที่ชื่อ ... ” แดนนี่ทำเป็นนึกนาน “ ริคโทเฟ่น เลมเบอสท์” เด็กหนุ่มหยุดยืนนิ่ง

... และแล้วก็มีชื่อของเขาเข้าไปเกี่ยวข้องในที่สุด “คนที่จู่ๆก็แยกตัวออกไป ได้ยินมาว่าชกต่อยเก่งชอบท้าทายตำรวจ ... แกมองฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง? หรือว่าแกไม่กล้าไปบอกพวกมัน”ชายร่างเล็กเห็นว่าริคเงียบไปและตีสีหน้าผิดแปลกไปจากเดิม

“ใช่ ฉันไม่กล้า ... ฉันไม่อยากเจอพวกมัน”

“นายคงเป็นแค่ไอ้ขี้ขลาดล่ะสิ” หญิงสาวพูดก่อนจะยิ้มพราย

“ต่อยแกสักทีสองทีก็คงทิ้งความขี้ขลาดได้สินะ” ชายชื่อพัตต์พูดพร้อมหมุนกำปั้นตนเอง “แบลดฉันยกหน้าที่นี้ให้แก” พัตต์พูดขณะที่ชายคนหนึ่งในกลุ่มก็เดินไปประจันหน้ากับริคทันที

“ฉันจะฝากรอยแห่งความเจ็บปวดเอาไว้ให้แก”

ริคยักไหล่ยิ้มเยาะมองดูคู่ต่อสู้ ...

“นายคงฝากได้แค่รอยข่วนเท่านั้นล่ะ” ริคพูดหยั่งเชิง

“อวดเก่งชะมัด นายจะได้รู้ว่าฉันทำได้ไม่ใช่แค่รอยข่วนเท่านั้น”





เวย์ ดัดฮาววิ่งตรงไปข้างหน้า ปีกคนหนึ่งจากชอร์โรตันกระโดดใส่เขา

ดัดฮาวโยกตัวหลบ

“เวย์ ดัดฮาวพาลูกวิ่งขึ้นมาแล้วครับ ยังไม่มีใครจับเขาได้ ... แต่ ... โอ้ ... บรูซ มิลเล็ตจากทีมชอร์โรตันก็หยุดดัดฮาวไว้ได้ที่สิบหกหลาครับ”

อัลเบิร์ตยืนเท้าสะเอวอีกครั้ง ... เขากำลังใช้ความคิดอย่างหนักขณะมองเพื่อนๆเดินเข้ามาหาทีละคน เสียงเรียกชื่อของอัลเบิร์ตดังขึ้นมาอีกระลอกหนึ่งจากบนอัฒจันทร์ฝั่งเบลเฟอร์เรต์ ถึงกระนั้นก็ตามอัลก็ยังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดภายใต้หมวกใบใหญ่

“เรามาดูกันต่อไปว่าเบลเฟอร์เรต์จะตัดสินใจอย่างไรค่ะ”

อัลเบิร์ตเรียกประชุมใหม่ “ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนแต่ก็ใช่ว่าไม่ดีทั้งหมด”

“แน่นอนที่สุด” มอลบี เชฟเฟนเซิร์ดพูด

พวกเขาใช้เวลาปรึกษากันสักพักหนึ่งจึงเข้าสู่การแข่งขันอีกครั้ง





“พอที ... ฉันยอม ฉันยอมที่จะเลิกเล่นกับพวกนาย” ริคโทเฟ่นบอก

เด็กหนุ่มยังคงอยู่บนทางเดินห้องพักนักกีฬาฝั่งชอร์โรตัน

ไม่มีใครสังเกตเลยว่า มีเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเกิดการทะเลาะวิวาทกันใต้อัฒจันทร์

แก้มของริคถูกเลือดอาบเป็นทางยาว มีคราบคาวแห้งกรังติดริมฝีปากหลังจากการต่อสู้เริ่มขึ้นไม่กี่นาทีที่ผ่าพ้นไปเท่านั้น

“เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้ว”เสียงของเด็กชายร่างยักษ์เบื้องหน้าหอบแฮ่ก เหงื่อไหลท่วมกายทว่าสีหน้ายังคงปั้นยิ้ม... “ฉันทำให้นายบาดเจ็บ สะใจ สะใจจริง สะใ . .จ . ” พูดไม่ทันขาดคำ ชายร่างยักษ์ก็ล้มลงหมดสติแทบจะในทันทีนั้น


To be continued ....



Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 29 พ.ค.55 เวลา 11:34:46 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ