hakumen
monstrum

จอมเวทอมตะ ตอนที่ 7



      โนวาและเซเลนผู้ที่มีผลึกของจอมเทพเอรีสอยู่ในตัวก็ออกเดินทางสู่ไพร์ที่ทางเหนือ โนวาทำตัวเหมือนธรรมดาเพราะชินกับการนิ่งเงียบอยู่แล้ว แต่เซเลนที่มีใบหน้างดงามไม่ยอมอยู่เฉยๆ นางพยายามชวนเขาคุยไปตลอดทาง หรือไม่ก็ลองอุ้มคาร์ลดูเป็นระยะ

“ดูนี่สิ แฮ่!!” พอพวกเขานั่งกินข้าวเที่ยงเซเลนก็พยายามสร้างอารมณ์ขันด้วยการยกขาหน้าของเฟรีอาในร่างคาร์ลขึ้นแล้วร้องแฮ่เบาๆ แน่นอนว่าโนวามองนางด้วยสายตาครุ่นคิดแล้วลงมือกินขนมปังต่ออย่างรวดเร็ว

“นี่นายเจ้าเส้นลึกขนาดนี้เลยหรอคาร์ล เจ้าออกจะน่าร้าก...” เซเลนยกร่างหมาป่าปุกปุยขึ้นมากอดไว้บนตัก นางดูน่ารักกว่าเฟรีอาในร่างมนุษย์เสียอีก ยิ่งดูเขายิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเทพอิกริดจึงกังวลเสียเกินเหตุ นางดูไม่มีพิษภัยเลยแม้แต่น้อย...

      สามวันผ่านไปด้วยการเดินทางที่ทุลักทุเลของทั้งคู่ โนวาถอนหายใจเฮือกเมื่อเห็นบ้านคนรายรอบปราสาทสูงที่ตั้งบนภูเขาด้านเหนือของเมือง หอคอยที่เทพอิกริดสร้างเพื่อกักปีศาจยังสมบูรณ์ดีและกลายเป็นหอสังเกตการณ์เพื่อป้องกันผู้บุกรุก เมื่อมีผู้บุกรุกกำแพงเวทมนตร์ของเทพอิกริดจะทำงานทันที อย่างน้อยสุสานของโซล่าก็ยังเงียบสงบ

“ท่านมีที่พักรึยัง ไปพักบ้านข้ามั้ยกำลังอยากได้คนช่วยงานพอดี” เซเลนหัวเราะอย่างร่าเริงแล้วหันไปทักทายทหารยามที่มาเปลี่ยนผลัดอย่างสนิทสนม

      โนวาตอบตกลงทันทีเมื่อนึกถึงเทพอิกริดเวลาที่รู้ว่าเขาละเลยการตามติดนางที่มีแก้วผลึกอยู่ในตัว นางยิ้มร่าพาเขาไปยังชานเมืองด้านหนึ่ง

      บ้านของนางเป็นอาคารหินสองชั้น ชั้นบนเป็นห้องนอน ชั้นล่างแยกเป็นร้านขายอาวุธต่างๆกับส่วนทำอาหารของครอบครัว อยู่ติดกันเป็นโรงตีดาบเก่าซอมซ่อและกระท่อมหินเล็กๆอีกหลัง โนวาสั่งคาร์ลให้รออยู่ข้างนอกก่อนเพราะอาจสร้างความรำคาญให้คนข้างในได้

“เฮเลน เป็นไงบ้างขายดีไหม” เซเลนพาเขาเข้าไปที่ส่วนหน้าซึ่งเป็นร้ายขายอาวุธ ในนั้นมีทั้งดาบ หอก รูปร่างต่างๆกันวางแยกไว้เป็นประเภท มีตั้งแต่มีดสั้นอันเท่าฝ่ามือกับดาบที่ยาวเท่ากับความสูงของคน

“พอเจ้าไม่อยู่ก็ไม่มีหนุ่มๆมาเลย...แล้วพาผู้ชายที่ไหนมาด้วยล่ะนั่น” หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ขายของที่ข้างประตูหลังร้านหน้าตาและรูปร่างเหมือนกับเซเลนราวกับแกะ ผิดแค่ว่าผมสั้นแค่บ่าทำให้ดูทะมัดทะแมงกว่าเซเลน

“ข้าพบเขาระหว่างทางน่ะเลยขอร่วมเดินทางมาด้วย เขาเป็นวนิพกพเนจรธรรมดา”

“นี่! ถ้าไม่มีธุระอีกก็เชิญกลับได้แล้ว ร้านเราไม่ต้อนรับคนที่ไม่ใช้และไม่ซื้ออาวุธ” เฮเลนพี่สาวฝาแฝดใล่ส่งเขาอย่างไม่ใยดีผิดกับเซเลนผู้น้องที่พยายามบอกว่าเขาต้องการที่พัก

      สุดท้ายเซเลนก็ต้องลากโนวาไปหาพ่อของนางที่ชั้นสองโดยไม่ฟังคำทัดทานของพี่สาว พ่อของนางเป็นชายวัยกลางคนผิวขาวผมเกร็ง ผมและเคราสีน้ำตาลมีผมหงอกขาวแซม นัยน์ตาสีน้ำตาลมองดูลูกสาวคนโปรดของเขาวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับห่อยาที่ถ่อไปซื้อถึงต่างเมือง

“กลับมาซะทีนะ พ่อเป็นห่วงแทบแย่” เขายิ้มให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยน เซเลนถามอาการของพ่ออย่างเป็นห่วงแล้วส่งห่อยาให้ ในห่อกระดาษมีสมุนไพรอยู่หลายชนิดซึ่งจะต้องต้มเพื่อเอาน้ำมากิน

“ท่านพ่อคะนี่คือเวย์น ข้าเดินทางมากับเขา ตอนนี้เขาต้องการที่พักค่ะ จะเป็นไปได้ไหมที่...”

      ผู้เป็นพ่อกระแอมแล้วจ้องมองโนวาด้วยสายตาคมกริบต่างกับภายนอกที่เป็นแค่ชายธรรมดา โนวาขนลุกเมื่อจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น เขารู้สึกเคารพอย่างบอกไม่ถูก

“ให้พักกระท่อมของอเลนก็แล้วกัน แต่ถ้าก่อเรื่องคงต้องไล่เขาออกไปจากบ้านเราทันทีนะ”

“ขอบคุณค่ะท่านพ่อ...ไปเถอะเวย์นข้าจะพาท่านไปดูที่พัก” เซเลนร้องด้วยความดีใจ แต่พ่อของนางใช้ให้นางไปต้มยาให้ก่อน ที่สำคัญที่สุดเขาต้องการคุยกับโนวาที่ยื่นความจำนงจะพักที่บ้านนี้

“ข้าชื่ออาร์ค มอริสต์ วางของที่หลังก่อนสิ”

      โนวาวางของที่หลังอย่างว่าง่าย และไม่ลืมดึงพิณเทพที่ใช้เชือกหนังพันไว้ที่หน้าอกออกมาด้วย ทำให้อาร์คเชื่อว่าเขาเป็นแค่วนิพกธรรมดาคนหนึ่ง

“เจ้าเป็นวนิพกหรือ แล้วเป็นคนเมืองไหน”

“ข้าเป็นเพียงแค่วนิพกพเนจรเท่านั้น...ส่วนบ้านเกิดข้าลืมไปแล้ว ข้าออกเดินทางไปทั่วอิเดนตั้งแต่จำความได้”

“แล้วทำไมไม่มีครอบครัวล่ะ”

“...ข้ามีคนรักอยู่คนหนึ่ง แต่นางตายไปแล้ว พร้อมกับนามสกุลของข้า”

“ที่ถามไม่ใช่อะไรหรอก ข้าเจอกับพวกที่หาเรื่องเกาะแกะลูกกสาวสองคนมาเยอะแล้วเลยระแวงน่ะ แล้วเจ้ามาทำอะไรที่เมืองนี้”

“ข้าแค่จะมาเล่นเพลงหาเงินที่เมืองนี้เท่านั้น บังเอิญเจอลูกสาวท่านกำลังเดินทางมายังเมืองนี้เลยมาด้วยกันเป็นกลุ่ม พอบอกว่ายังหาที่พักไม่ได้นางเลยบังคับให้ข้ามาพักที่นี่”

“คงไม่ได้นึกชอบลูกสาวข้าใช่มั้ย รู้รึเปล่าว่าหนุ่มๆเกือบครึ่งเมืองมาที่ร้านข้าทุกวันเพื่อพบหน้านาง รับรองว่าได้ศัตรูเยอะพอที่จะขยี้เจ้าเป็นผงเลยล่ะ”

“มิได้ คนรักของข้าเพิ่งตายไปไม่นานยังไม่คิดมีใหม่...ตราบใดที่ผ้าผืนนี้ยังไม่เปื่อยยุ่ยหรือสลายไป” โนวาสัมผัสผ้าสีแดงของโซล่าทำให้อาร์ครู้ว่ามันเป็นของคนรักของเขา

“คงไม่รังเกียจงานขายอาวุธใช่มั้ย ถ้าเจ้ายอมทำงานที่นี่ข้าก็จะปันอาหารให้วันละสามมื้อ”

      การสนทนาของทั้งสองจบลงด้วยข้อสรุปที่ว่าโนวาจะต้องทำงานที่ร้านขายอาวุธนี้สามวันต่อหนึ่งอาทิตย์ เพื่อแลกกับที่พักและอาหาร ห้ามเขาตีสนิทแบเซเลนมากจนเกินเหตุเพราะจะเป็นภัยกับตัวเขาเอง

      เฮเลนพี่สาวของเซเลนมองเขาอย่างไม่แยแส คงรู้แล้วว่าพ่อของนางอนุญาตให้พักที่นี่และทำงานแลกกับอาหาร นางชี้ไปที่กระท่อมหินที่เห็นตอนแรกบอกว่าเขาต้องไปทำความสะอาดและจัดของข้างในนั้นด้วยตัวเอง เฟรีอาในร่างของคาร์ลกระซิบบอกเขาว่านางจะใช้เวทมนตร์จัดการให้เอง

      เพียงแค่พริบตาเดียว จากกระท่อมหินห้องเดียวสกปรกเต็มไปด้วยกลิ่นอับและหยากไย่กลับกลายเป็นกระท่อมคูหาเดียวที่แสนสะอาดตา

เตียงที่มุมห้องด้านหนึ่งปูด้วยผ้าลินินขาวและปูทับด้วยฝูกที่โนวาแบกติดตัวตลอดเวลา โต๊ะขาหักกลับกลายเป็นโต๊ะทานอาหารกลางห้องมีเก้าอี้ไม้สี่ตัววางรอบ ห้องอาบน้ำด้านข้างก็สะอาดและไม่มีหนอนแมลงอยู่แม้แต่ตัวเดียว

“เฟรีอา โต๊ะกลางห้องนั่น” โนวาเอ็ดเมื่อนางเผลอเสกอาหารขึ้นมาด้วย นางคำรามในลำคอแล้วอาหารที่น่ากินก็หายไป

“ทำเสร็จเร็วจัง ข้ากะว่าจะช่วยสักหน่อย” เซเลนยิ้มแห้งๆอยู่ด้านหลังของเขา “พรุ่งนี้ว่างไหม เดี๋ยวข้าจะพาท่านชมเมือง”

“มันไม่ได้สกปรกมากมายอะไร” โนวาทำเป็นลืมสภาพตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามา มันดูดีกว่าถ้ำของพวกเซ็นทอร์นิดเดียวเอง “ส่วนพรุ่งเป็นวันแรกที่ข้าจะต้องทำงานที่ร้าน คงไม่ว่างไปเที่ยวในเมืองหรอก”

      เซเลนถอนหายใจด้วยความผิดหวังแล้วบอกว่านางจะมาส่งข้าวให้ตอนเย็น เขาสามารถไปที่ไหนก็ได้ในเมือง เพียงแต่ห้ามก่อเรื่องโดยไม่จำเป็นหรือทำอะไรที่เป็นภัยกับพวกนางเท่านั้น นางขอลูบหัวคาร์ลทีหนึ่งแล้วก็วิ่งกลับไปดูหม้อยาที่ตั้งไว้...



“ กลับมาแล้วหรือขอรับ ท่านอิกริด”

      โนวารีบคุกเข่าทันทีเมื่อมีดวงไฟสว่างวาบตรงหน้าพร้อมับเสียงดังฟู่ เทพอิกริดเทพผู้มีนัยน์ตาสีพระจันทร์มองโนวาสลับกับห้องที่เขาอยู่

“ห้องสวยดีนี่โนวา ฝีมือเฟรีอาล่ะสิ” เทพอิกริดทัก

      คาร์ลกลายเป็นผงสีแดงเล็กๆลอยกลับมายังผ้าผูกแขนของโนวาเพราะผู้ทำหน้าที่เป็นคาร์ลกลับมาแล้ว
“ไม่ต้องรีบกลับอย่างนั้นก็ได้เฟรีอา ข้ายังอยากอยู่ในร่างนี้อีกสักพัก” เทพอิกริดทิ้งตัวลงเบนเก้าอี้ไม้ด้วยใบหน้าผ่อนคลาย อย่างน้อยก็ผ่อนคลายมากกว่าตอนที่จะไปพบกับจอมเทพเอรีสล่ะ โนวาคิด

“ตามติดนางต่อไปโนวา ในเมื่อผลึกนั่นเข้าไปในร่างนางนางก็ไม่ต่างอะไรกับเครื่องตามหามังกรแสง ข้าสังหรณ์ใจว่าเมืองนี้จะกลายเป็นสมรภูมิสุดท้ายของเจ้ากับมัน”

      โนวาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเทพอิกริดต้องการเบี่ยงประเด็น ตอนแรกท่านไปเพราะเห็นว่าเซเลนหน้าเหมือนกับผู้หญิงที่ชื่อว่าไลล่า แต่ตอนนี้กลับไม่พูดถึงซะอย่างนั้นราวกับมันเป็นแค่อากาศ
“แค่นี้หรือขอรับ”

      เทพอิกริดมองโนวาด้วยสายตาครุ่นคิดแล้วถอนหายใจเฮือก พริบตานั้นเทพอิกริดก็เปลี่ยนร่างเป็นคาร์ลหมาป่าขนฟูตัวเดิมพร้อมเสียงเหมือนลูกโป่งถูกปล่อยลมออก เท่านี้โนวาก็เข้าใจแล้วว่าควรตามติดนางจนกว่าจะมีอะไรเคลื่อนไหว...

      รุ่งเช้าที่มัวหม่นของโนวาถูกทำลายโดยสิ้นเชิงด้วยรอยยิ้มและเสียงปลุกของเซเลน นางเอาอาหารใส่ตะกร้ามาให้เขาก่อนไปทำงานเป็นพนักงานขายในร้าน นางปลุกเขาด้วยเสียงอันสดใสหยิบเนื้ออบทำเองจากในตะกร้าออกมาวางไว้บนโต๊ะ นางไม่ลืมนำเศษขาหมูอบมาเผื่อให้เทพอิกริดในร่างคาร์ลด้วย

โนวาขมวดคิ้วคิดไม่ตกว่านางจะทำหน้ายังไงเมื่อรู้ว่าตัวเองนำเศษอาหารมาถวายต่อเทพ ยิ่งเป็นเทพที่เป็นคนเฉียบขาดแบบเทพอิกริดด้วยแล้วยิ่งต้องคิดหนัก ในอิเดนนี้มีเพทที่ควรเกรงกลัวต่ออำนาจอยู่สี่องค์ หนึ่งคือจอมเทพเอรีส สองคือเทพีไวน์ สามคือเทพีเฟรเซีย อีกองค์คือเทพอิกริด ส่วนเทพองค์อื่นนั้นมีเมตตาต่อมนุษย์มากจนเหลือล้น

“รีบไปด้วยล่ะข้าจะรอท่านมาผลัดเวรขาย” เซเลนในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมร้องแล้วรีบไปขายของต่อ

“จะเปลี่ยนกันไหมขอรับ ท่านอิกริด” โนวายกจานของตนไปจ่อที่จมูกของเทพอิกริด เพราะเกรงว่าหากท่านกริ้วขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่

“ไม่ต้อง กินแบบนี้บ้างก็ดี” เทพอิกริดลงมือแทะหนังหมูทันทีปล่อยให้โนวาถือจานค้างอยู่อย่างนั้น

      หลังจากโนวาได้รับอาหารเช้าแสนอร่อยที่ไม่ได้กินดีๆมาหลายสิบปีเขาก็รีบไปทำงาน เซเลนยิ้มบอกลาชายหนุ่มสองสามคนที่ถือดาบกลับไป คงเป็นคนที่พยายามมาจีบเซเลนอย่างที่อาร์คบอก เขาเพิ่งสังเกตว่าเทพอิกริดยังนอนแทะกระดูกอย่างสบายใจไม่คิดเดินตามเขาอย่างเคย

“ขอบคุณมาก” โนวาพูดห้วนๆแล้วสงตะกร้าคืน เซเลนรับมันด้วยรอยยิ้มแล้วรีบลากเขาเข้าร้านเพื่ออธิบายราคาของสิ่งต่างๆ...

      ตกบ่ายเฮเลนและเพื่อนชายของนางที่ชื่อว่าเดวิดมาเปลี่ยนผลัด โนวาสะดุดตากับรูปร่างของเขามาก ทั้งดวงตาสีมรกต ผมสีเหลืองอ่อนมัดรวบและรูปร่างที่ผมสูงคล้ายกับใครสักคน เมื่อเขาคิดว่าจะไปถามเทพอิกริดเซเลนก็อาสาพาเขาชมเมืองพร้อมกับเทพอิกริดที่เดินหาวหวอดมาแต่ไกล

      เมืองไพร์ที่เขาเดินดูอยู่ตอนนี้ไม่ได้ผิดกับเมื่อสมัยก่อนเท่าไหร่ ทั้งร้านรวงบ้านเรือน แปลงผักและปราสาทใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ เขาเพิ่งนึกถึงจุดประสงค์ของตัวเองได้ว่าต้องการตรวจสอบการประชวรโดยไม่ทราบสาเหตุของกษัตริย์เมืองนี้ สิ่งหนึ่งที่แตกต่างกับเมื่อก่อนคือสายตาประสงค์ร้ายพุ่งเข้าเสียดแทงเขาทุกทิศทาง คงเป็นเพราะเขาอยู่ใกล้เซเลนมากเกินไปแน่

      อีกสิ่งหนึ่งที่แตกต่างกับเมื่อก่อนคืออนุสาวรีย์ของตัวเขาเองยืนเคียงข้างเทพอิกริด มันเป็นรูปปั้นทองเหลืองขนาดเท่าตัวจริง ที่เท้าของทั้งสองสลักชื่อไว้ว่าเทพอิกริดแห่งอิเดนและโนวานักเดินทางผู้ก่อตั้งไพร์ ไม่ว่าเขามองมุมไหนรูปหล่อนั้นก็ไม่เหมือนกับตัวเขาเลยแม้แต่น้อย นอกจากผ้าพันแขนข้างซ้ายที่เขาพันไว้ตลอดเวลา

“เมืองของเราเคารพเทพอิกริดมาก เดิมเมืองนี้เป็นหมู่บ้านที่มีคนอพยพมารวมกัน แต่ก็ถูกคุมคามโดยปีศาจ จนมีเทพอิกริดและผู้ชายอีกคนมาถึงและช่วยเหลือ ยังมีอีกว่าปีศาจทั้งห้าถูกกักไว้ที่หอคอยรอบเมือง ไม่รู้จริงเท็จแค่ไหน”

“อือ” โนวาคราง นั่นเป็นเรื่องจริงทีเดียว แต่เขาไม่คิดว่าพวกคนในตอนนั้นจะนับถือเขาขนาดสร้างรูปปั้นเท่าตัวจริงขึ้นมาด้วย

“เมื่อก่อนก็มีวนิพกมาเล่นเพลงหาเงินที่นี่บ่อยนะ ท่านก็มาหาเงินที่นี่ได้ แต่ข้าไม่ร้องเพลงเด็ดขาด...เพราะว่า”

“นั่นมันไซเรน” โนวาสบถเบาๆ เซเลนยิ้มแห้งๆเพราะถูกตัดหน้าเสียก่อนและความพยายามทำให้โนวายิ้มไม่เป็นผล นางคิดหาทางเชื่อมชี่อนางกับไซเรนปีศาจแห่งท้องทะเลตั้งนาน

“เซเรน! เดวิดอยู่ที่บ้านเจ้านึเปล่า” เซเลนสะดุ้งโหยงเพราะมีเสียงทักทายจากผู้หญิงอีกคนทางด้านหลัง นางมีดวงตาและสีผมแบบเดียวกับเดวิด เรียกได้ว่าเป็นเดวิดตอนแต่งเป็นผู้หญิงก็ไม่ผิด

“อ้าวโรส เดวิดขายของอยู่กับเฮเลนน่ะ ขอยืมตัวหน่อยนะ” เซเลนยิ้มและแนะนำโนวาให้กับเพื่อนของนาง โนวาแปลกใจที่เขาได้เห็นฝาแฝดถึงสองคู่ในเวลาเดียวกัน คู่ของเฮเลน-เซเลน กับคู่ของเดวิด-โรส

“ถ้าเจอบอกเขาด้วยว่าท่านพ่อให้ไปเรียนตีดาบ ไม่ใช่ไปเรียนขายดาบ...มีเมียเป็นคนขายดาบก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนขายดาบใช่มั้ย” โรสบ่นถึงพี่ชายฝาแฝดของนางอย่างเลือดเย็น

“เอาน่าข้าจะไปบอกให้” เซเลนหัวเราะในลำคอ นางกับพี่สาวฝาแฝดของนางแต่ก็ยังแตกต่างกันเหมือนกับเดวิดและโรส เรื่องที่พี่สาวนางจะยอมรับฟังคำขอร้องของนางดีๆหรืออย่าหวังเลย

“แล้วคิดยังไงพาผู้ชายมาเดินเตร่ รู้ไหมว่าไอ้หนุ่มแถวบ้านข้าลับดาบลับมีดกันเป็นทิวแถว บ่นว่าอยากฆ่าคน...ข้าไปก่อนล่ะถ้าไม่ได้ผักสดๆไปก่อนพระอาทิตย์ตกข้าได้ลงหลุมก่อนเดวิดแน่” โรสร้องแล้วรีบเดินไปหาซื้อของที่ตลาด เซเลนหัวเราะนางที่เดินอย่างกับตัวเองถูกเสือเดินตามอยู่อย่างนั้น

“เพื่อนเจ้าเป็นอย่างนี้ตลอดหรือ” โนว่าเอ่ยหันไปมองเทพอิกริดที่ให้ความสนใจกับรูปหล่อของตัวเองมาก

“ก็เป็นอย่างนี้ล่ะ รีบกลับกันเถอะเดี๋ยวท่านพี่จะมาบ่นข้าอีกว่าทำข้าวเย็นช้า” เซเลนเดินนำหน้าโนวาที่ถอนหายใจอย่างเยือกเย็น...

      โนวาเข้านอนตอนค่ำเพราะต้องเอาจานและตะกร้าใส่อาหารไปคืนนางพร้อมคำขอบคุณ แต่เมื่อเปิดประตูเข้ากระท่อมที่พักของเขาก็มีสิ่งที่ทำให้แปลกใจ เงาสีดำกระโจนเข้าหาเขาพร้อมกับมีดเงาวับสะท้อนแสงจันทร์ที่กำลังขึ้นเสี้ยว มันปักลงบนหน้าอกของเขาด้วยความพยายามปลิดชีพของเจ้าของ

“น่าเบื่อจริง”

      โนวาสบถผลักผู้ประสงค์ร้ายที่กำลัจตกใจหงายหลังไป เขาดึงมีดอาบเลือดที่หน้าอกออกช้าๆให้ชายที่ลงไปนอนบนพื้นเห็นชัดๆว่ามีดเล่มเท่าฝ่ามือทำอะไรเขาไม่ได้เลย

“ถ้าจะฆ่าล่ะก็ต้องทำอย่างนี้” โนวาควงมีดสั้นในมือแล้วพุ่งมันออกจากมือหมายเสียบทะลุลำคอของผู้บุกรุก

      แต่ทว่าร่างกายของเขาและมีดเล่มนั้นหยุดค้างในพริบตา เทพอิกริดในร่างสุนัขยืนอยู่หลังเขาด้วยดวงตาที่เปล่งแสงส้มแดง

“ยังไม่รีบหนีอีกเรอะ!!” เทพอิกริดตะโกนอย่างกราดเกรี้ยวทำให้ผู้บุกรุกได้สติและวิ่งหนีไปในความมืด

      หลังจากแน่ใจแล้วว่าผู้ที่รอดตายอย่างเฉียดฉิวไปไกลแล้วดวงตาของเทพอิกริดก็กลับคืนสภาพเดิมพร้อมกับมีดสั้นหล่นบนพื้นหินดังแกร๊กเบาๆ บาดแผลที่หน้าอกของโนวาคืนสภาพทันที โนวาหันไปมองเทพอิกริดอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ตลอดมาเทพอิกริดเป็นฝ่ายสั่งให้เขาฆ่าพวกโจรหรือคนขัดขวางอย่างเลือดเย็นแท้ๆ

“หมอนั่นเป็นแค่คนหนึ่งที่หลงมนต์สะกดของเจ้าหญิงผมเขียว แค่หลงผิดไม่ต้องฆ่าแกงกันหรอก” เทพอิกริดเดินเข้าไปในกระท่อม เทียนไขที่วางไว้บนโต๊ะลุกพรึ่บขึ้นทันที

“เจ้าหญิงผมเขียว?” โนวาเก็บมีดสั้นเปื้อนเลือดของเขาขึ้นมาพิจารณา เขาจำราคาของมันได้แม่นยำเพราะเป็นมีดที่วางขายอยู่ในร้านของเซเลน และเป็นเล่มที่เขาจำราคามันผิดจนต้องจ่ายเงินแทนคนที่ซื้อไป

“เป็นเรื่องเมื่อหลายพันปีก่อน มีเจ้าหญิงผมเขียวอยู่องค์หนึ่งนางงดงามราวกับเทพธิดา เหล่าเจ้าชายและกษัตริย์ทั้งหนุ่มแก่ต่างหมายปองนางจนเกือบต้องทำสงครามกัน เซเลนก็เป็นอย่างนางเช่นกัน มีทั้งคนหนุ่มแก่ที่อยากได้นางมาอยู่เคียงกาย...”

“เซเลนหรือขอรับ แล้วทำไม...”

“ข้าคงคิดไปเองล่ะมั้ง” เทพอิกกริดพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังน้อยกว้าเมื่อครู่ราวคนละคน “ดีกับนางหน่อยแล้วกัน”

      โนวาวางมีดไว้บนโต๊ะกินข้าวแล้วไปค้นสัมภาระของเขาออกมา มันเป็นสมุดหนาเกือบสิบเล่มที่บันทึกทุกอย่างของเขาไว้ตั้งแต่ได้พบกับเทพอิกริด

“ใช่คนเดียวกับที่ข้าเคยเห็นตอนพบท่านรึเปล่าขอรับ ที่นอนร้องไห้อยู่บนที่นอน”

      อิกริดชี้ที่จดบันทึกไว้บนสมุดให้เทพอิกริดดู มันบันทึกไว้ว่าไปนอนพักที่บ้านของหัวหน้าตระกูลเวทกับเทพอิกริดแล้วได้พบกับสิ่งประหลาด ภาพของหญิงผมเขียวนอนร้องไห้อยู่ในห้องของเทพอิกริดที่ถูกปิดตายไว้

“เจ้าหญิงอะไรมาอยู่ที่บ้านซอมซ่อหลังนั้น” เทพอิกริดขมวดคิ้วทำให้น่ารักไปอีกแบบ


“นั่นสิ เจ้าหญิงไม่มีทางมายังบ้านสามัญชนอยู่แล้ว” โนวาปิดสมุดดังปับ!แล้วเดินไปที่เตียง ถึงจะเปิดประตูทิ้งไว้ก็ไม่มีใครฆ่าเขาได้อยู่ดีนอกเสียจากมังกรแสงจะบุกมาฆ่าเขากลางดึกรึจอมเทพเอรีสจะเปลี่ยนใจไม่ใช้เขาอีกแล้ว...



Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 20 เม.ย.55 เวลา 04:31:41 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ