Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LOVE MAGIC FANTASY-04 : 501-Division ตอนที่ 18 ผีร้ายแห่งท้องทุ่ง

ภาคนี้อาจมีฉากที่ไม่เหมาะสม และการบรรยายตัวละครที่มากไปหน่อย ถ้าไม่ชอบก็อ่านข้ามๆไปได้น่ะครับ เพราะไม่อยากที่จะตัดออกครับ...ขอบคุณที่ติดตามครับ

ตอนที่ 18 ผีร้ายแห่งท้องทุ่ง

“กรร...”

เสียงหมาป่าคำรามดังก้องไปทั่วท้องทุ่งพร้อมทั้งกระโจนร่างพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างดุร้ายกระหายเลือด...ชิเกนที่ไม่รอช้ารีบตวัดดาบของตนฟันใส่ร่างของหม่าป่าตัวหนึ่งที่พุ่งเข้ามาอย่างทันที

“เฟียว...ว”

คมดาบถึงกับกรีดตัดผ่านหัวของหมาป่าขาดกระเด็นออกไปพร้อมทั้งที่ข้างหูกลับได้ยินเสียงร้องของแซมซั่นที่ดังขึ้นมาอย่างโหยหวน

“อ๊าก...ก”

“แซมซั่น...”

ชิเกนที่หันไปมองยังร่างของแซมซั่นที่ใช้ขวานสงสครามตวัดใส่ร่างของหมาป่าอีก 2 ตัวจนขาดกลางแต่กลับถูกหมาป่าอีกตัวพุ่งเข้ามาจากด้านหลังกัดใส่ต้นคอจนต้องหยุดชะงักลงไป แล้วปรากฏหมาป่าอีก 3 ตัวกระโดดเข้ากัดใส่ขาทั้งสองส่วนหมาป่าตัวสุดท้ายกลับพุ่งขึ้นชนใส่กลางหลังจนร่างของแซมซั่นถึงกับล้มลงไปพร้อมกับฝูงหมาป่ามากมายที่พุ่งเข้าไปรุมสะกำจนต้องส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาอย่างดังลั่นเป็นครั้งสุดท้าย

“...อ๊าก”

“แซมซั่น...”

ชิเกนส่งเสียงร้องออกไปอย่างตกใจที่เห็นถึงเพื่อนรักของตนล้มตายลงไปต่อหน้าต่อตาจนเผลอปล่อยโอกาสให้หมาป่าอีกตัวที่รอโอกาสพุ่งเข้ามาโจมตีจากด้านหลัง

“กรร...”

“ระวัง...”

อาริชาส่งเสียงร้องเตือนออกมาอย่างตกใจพร้อมทั้งตวัดดาบสีเขียวของเธอฟันตัดร่างของหมาป่าตัวนั้นอย่างรวดเร็วราวกับสายลม-เธอที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังชิเกนด้วยความเป็นห่วงและความรักยังส่งเสียงถามออกมาทันทีว่า

“...เป็นอะไรมั้ย”

“ไม่เป็นไร-ขอบใจมาก”

ชิเกนส่งเสียงตอบรับออกไปพร้อมทั้งตวัดคมดาบฟันใส่หมาป่าอีกตัวแล้วยืนเคียงคู่อาริชาต่อสู้หมาป่าท่ามกลางเสียงของลูกธนูอีกระลอกที่ยิ่งเข้าศรีษะของพวกตนไปใส่ยังฟูงหมาป่าล้มตายไปอีกนับร้อยๆตัว

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

และเสียงร้องโหยหวลของเพื่อนๆที่ล้มตายลงไปตามคมเขี้ยวฝูงของปีศาจร้ายแห่งท้องทุ่งนี้

“อ๊าก...”

“อ๊าก...”

“อ๊าก...”

ซีโร่ เซโน่ จีดทั้ง 3 คนที่พุ่งออกไปเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่าเพื่อป้องกันเหล่าจอมเวทและพลธนูที่อยู่บนรถม้าถึงกับถูกเหล่าหมาป่ากัดขย้ำร่างอย่างไม่ปราณีจนร่างแหลกจนโรฟานที่อยู่ใกล้ๆพุ่งเข้าไปช่วยเหลือก็ถูกฝูงหมาป่ากลื่นหายไปอีกผู้คนท่ามกลางเกลียวคลื่นขนสีเทาที่เคลื่อนไหวในความมืดใต้แสงจันทร์ที่หลงเหลือไว่เพียงแต่เสียงร้องอันโหยหวนดังมาเป็นครั้งสุดท้าย

“...อ๊าก”

ซีน่อนที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังฝูงหมาป่าตามเสียงร้องถึงกับดวงตาแดงฉานด้วยสีเลือดแห่งความโกรธแค้น-เขาที่เห็นถึงแนวปกป้องทางด้านนั้นเปิดโล่งให้พวกหมาป่าสามารถบุกเข้ามาได้จึงรีบพุ่งเข้าไปแทนทีเพื่อป้องกันยังเหล่าจอมเวทและพลธนู

“กรร...”

แต่ฝูงหมาป่าที่วิ่งกระโจนเข้ามาอย่างกระหายเลือดกลับเร็วยิ่งกว่าฝีเท้าของเขา-ซีน่อนจึงไม่รอช้ารีบส่งเสียงร้องตะโกนก้องออกไปอย่างสุดเสียงทันทีว่า

“ทุกคนหลบเร็วเข้า...”

“หือ...”

ทุกคนที่กำลังต้อสู้กับฝูงหมาป่าที่ขว้างอยู่เบื้องหน้าของซีน่อนถึงกับส่งเสียงตอบกลับมาอย่างรับรู้แล้วรีบตวัดดาบและอาวุธฟันใส่เหล่าหมาป่าที่ขว้างอยู่ๆใกล้แล้วรีบพุ่งหลบทันที...ซีน่อนที่เห็นยังเส้นทางที่ว่างเปล่าไร้พวกของตนจึงรีบตวัดยังคมดาบฟันออกไปอย่างสุดแรงทันที-ปากยังส่งเสียงร้องออกไปอย่างดังลั่นว่า

“ซีน่อนเวบฟ”

“ครืน”

คลื่นดาบแห่งสายลมขนาดมหึมาถึงกับพุ่งออกไปจากคมดาบของซีน่อนอย่างรวดเร็วเป็นทางยาวตัดผ่านฝูงหมาป่าออกไปจนร่างของพวกมันถึงกับถูกซัดกระเด็นออกไปล้มตายนับร้อยถึงสองร้อยตัวในพริบตา

...

สนามรบแห่งความบ้าคลั้งของผู้คนและเหล่าสัตว์ร้ายถึงกับหยุดนิ่งลงไปในพริบตาถึงคมดาบอันรุนแรงที่ซีน่อนตวัดฟันออกไปอย่างสุดแรงนี้...

แต่...

แต่ก็เพียงแค่ครูเดียวเท่านั้น...พวกหมาป่าที่กระหายเลือดและบ้าคลั้งถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างดุร้ายพร้อมทั้งพุ่งร่างเข้ามาโจมตีอีกครั้งหนึ่ง

“กรร...”

วินดี้กับฟาแรนท์ที่ไม่รอช้ารีบร่ายเวทมนตร์พร้อมทั้งกวาดคทาในมือออกไปยังเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วทันที

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประธานคลื่นความร้อนเผาผลาญเหล่าศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...ระเบิดเพลิง-ไฟบอม”

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานเพลิงของพระองค์แด่ข้าด้วยเถิด...เปลวเพลิงแห่งไฟ-ไฟร์”

“บรึม”

“พรึบ”

เปลวไฟและระเบิดคลื่นความร้อนถึงกับลุกขึ้นแผดเผายังฝูงของหมาป่าหายไปอีกนับสิบๆตัวในพริบตา เพื่อเปิดโอกาสในพวกฟรอเดียและเหล่าพลธนูทั้งหลายต่างมีเวลาไปยิงธนูออกไปอีกอย่างรวดเร็ว

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

ลูกธนูพุ่งเสียบร่างของเหล่าสัตว์ปีศาจร้ายแห่งท้องทุ่งไปอีกนับ 4 ถึง 50 สิบตัวทันทีสร้างระยะห่างระหว่างทุกคนกับฝูงหมาป่าอีกครั้งหนึ่งเพื่อเปิดโอกาสให้จอมเวทที่เหลือพากับรีบร่ายเวทอีกอย่างรวดเร็ว

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานสายลมพัดขับไล่ศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...สายลมพายุหมุน-สตอม”

“ขอพระเจ้าโปรดประทานพลังอำนาจของพระองค์ผ่านราชันย์แห่งสายลมมาเป่าปัดลมหายแห่งความเย็นยะเยือกด้วยเถอะ...สายลมเย็นจงโชยพัด-คูล”

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานถึงกำแพงแห่งเปลวเพลิงขึ้นมาพิทักษ์โจมตีศัตรูข้าด้วยเถิด...กำแพงพิทักษ์แห่งไฟ-กันโซโล”

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานถึงเปลวพระเพลิงแห่งความมืดมิดขึ้นมาผลาญเผายังศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...เปลวเพลิงสีดำ-ดาร์ชไฟร์”

“ขอให้พระผู้เป็นเจ้าโปรดประทานพรของพระองค์ผ่านสายน้ำศักดิ์สิทธิ์ซัดชำระความชั่วร้ายด้วยเถิดด้วย...คลื่นน้ำซัดสาด-เวฟบ”

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานถึงมือแห่งพสุธาโจมตีศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...หมัดแห่งพสุธา-ร็อดแฮนด์

สิ้นเสียงของพวกโบนัส ชิน เซเรน เอสเทล เมริเอล อาโทรอมต่างก็ปรากฏยังพายุหมุน คลื่นความเย็น กำแพงเปลวเพลิง เปลวไฟสีดำ คลื่นน้ำและหมัดหินพุ่งออกไปโจมตีฝูงหมาป่าในล้มตายไปอีกนับสามถึงสี่ร้อยตัวทันที...ซีน่อนจึงรีบสั่งการออกไปอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“ทุกคนบุก”

“ครับ”

“ค่ะ”

ราเมล เทลน่า รัลเรย์และทุกคนต่างส่งเสียงตอบรับออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งตวัดดาบฟันเข้าใส่ฝูงหมาป่าที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง...หมาป่า 2 ตัววิ่งกระโดดเข้ามายังเบื้องหน้าของราเมลอย่างรวดเร็ว-เขาที่ไม่รอช้ารีบตวัดคมดาบฟันไปอย่างรวดเร็วใส่หมาป่าตัวที่อยู่ทางซ้ายอย่างรวดเร็วทันที

“ฉับ”

คมดาบถึงกับฟันใส่ร่างของหมาป่าขาดในพริบตาในขนาดที่หมาป่าอีกตัวก็พุ่งร่างเข้ามาใส่ยังเบื้องหน้าของราเมลพร้อมทั้งกระโจนเข้ามาพร้อมทั้งคมเขี้ยวที่กระหายเลือด...ราเมลที่เห็นเช่นนั้นจึงคิดถึงเคล็ดวิชาดาบที่ซีน่อนพึ่งจะสอนตนมารีบตวัดดาบฟันออกไปอย่างรวดเร็วสุดแรงในพริบตา

“เฟียว...”

คมดาบถึงกับพุ่งออกไปตวัดฟันหมาป่าตัวนั้นและอีกตัวสองตัวที่ด้านหลังขาดกลางออกไปในพริบตา...ราเมลที่เห็นเช่นนั้นจึงยิ้มออกมาอย่างยินดียิ่ง

“...”

เขาคล้ายกับฝึกถึงเพลงดาบขั้นที่สองที่ซีน่อนสอนได้แล้ว...แต่หมาป่าอีก 2 ตัวที่เห็นเช่นนั้นกลับทวีความดุร้าย-พวกมันส่งเสียงร้องคำรามพร้อมทั้งพุ่งร่างกระโจนเข้าใส่ร่างของราเมลทั้งซ้ายและขวาอย่างไม่หยุดยั้ง

“กรร...กรร...”

“หือ...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอย่างรับรู้-เขาที่จ้องมองไปยังพวกมันแล้วคิดที่จะแทงดาบออกไปอีกครั้งหนึ่ง...แต่...

“ฝุบ...”

อยู่ๆร่างของราเมลก็ทรุดลงไป เพราะเข่าขวาถึงกับหมดแรงจากการใช้เพลงดาบเมื่อครู่ถึงกับกินแรงของราเมลมากมายกว่าที่เขาคิดได้-ราเมลที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังหมาป่าสองตัวที่พุ่งเข้ามาอย่างอับจนปัญญายิ่ง...

...

“เฟียว...เฟียว...”

แต่ก่อนที่คมเขี้ยวของหมาป่าจะขย้ำใส่หัวไหล่และใบหน้าของราเมลกลับมีคมดาบเลเบียที่รวดเร็วถึงกับแทงทะลุหัวของพวกมันทั้งสองไปอยางรวดเร็วทันที...ราเมลที่มีเวลามากพอที่จะพักเปลี่ยนลมหายใจสามารถลุกขึ้นมายื่นได้ในไม่ช้ารีบกวาดสายตาจ้องมองไปยังหญิงสาวที่แทงดาบเลเบียมาช่วยชีวิตเขาได้ทันทีพร้อมกับได้ยินเสียงของเธอส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจนิดๆท่าแอบซ่อนความหวังใยเอาไว้ว่า

“อย่าพึ่งมาลองวิชาที่ยังฝึกไม่คล่องในสนามรบจะได้มั้ย”

“ขอบใจน่ะ-เทลน่า”

ราเมลที่ไม่ถือสายังฝ่ายตรงข้ามเพียงส่งเสียงตอบรับไปกับรอยยิ้ม...แต่เทลน่าที่เห็นถึงรอยยิ้มนี้ถึงกับหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยเพียงเค้นเสียงร้องออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

“เชอะ...”

แล้วตวัดคมดาบแทงใส่หมาป่าอีก 2 ตัวที่พุ่งเข้ามาล้มตายลงไปในพริบตาเป็นการแก้เขิน...ราเมลที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบตวัดคมดาบของฟันใส่หมาป่ายืนหันหลังเคียงข้างเทลน่าอย่างรวดเร็วราวกับปกป้องและพิทักษ์กันและกัน

“กรี๊ด...ด”

เอสเทลที่เป็นจอมเวทสาวส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นถึงหมาป่า 3 ตัวพุ่งกระโจนฝ่าแนวป้องกันหลุดลอดกระโดดขึ้นมาบนรถม้าได้-เธอจึงรีบเอาคทาไม้สีม่วงของเธอกวัดแกว่งป้องกันอย่างตกใจยิ่ง...นอตันที่เห็นเช่นนั้นจึงพุ่งร่างเข้ามาปกป้องร่างของเอสเทลไว้อย่างรวดเร็วทันที-ใช้ร่างของตนรับคมเขี้ยวแทนร่างของจอมเวทสาวไว้อย่างรวดเร็วทันที

“หมับ”

“ตายซ่ะ...”

ฟรอเดียส่งเสียงร้องออกมาอย่างรวดเร็ว-แต่ลูกธนูทั้ง 3 ดอกของเธอที่พุ่งเข้าไปใส่หัวของหมาป่าทั้ง 3 ตัวอย่างแม่นยำทันที

“ปัก...ปัก...ปัก...”

เธอรีบส่งเสียงถามออกมาอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“...เป็นไงบ้าง”

“ไม่เป็นไร”

นอตันส่งเสียงร้องออกมาพร้อมทั้งร่างที่ล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยบาดแผลเหวอะหวะมากมาย...เอสเทลที่จ้องมองไปยังอีกฝ่ายด้วยความกังวลรีบหันไปกล่าวกับรูก้าที่เป็นนักบวชว่า

“รูก้ารีบมาช่วยรักษาที”

“ค่ะ...”

รูก้าส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งรีบทรุดลงไปนั่งเบื้องหน้าของนอตันแล้วผสานมือทั้งส่งลงไปที่หน้าอกฝ่ายตรงข้ามแล้วกล่าวออกไปอย่างรวดเร็วว่า

“ขอพระเจ้าผู้สรรคสร้างทุกสรรพสิงโปรดจงประทานพรของพระผ่านประกายแสงที่สาดส่องลงมาชำระล้างบาดแผลแต่ข้าด้วยเถิด...ประกายแสงแห่งการรักษา-ไลท์ไลฟ์”

“วาว...”

ประกายแสงสีขาวบริสุทธิ์อาบยังร่างของนอตันในพริบตาเปล่งประกายแทนทีจนเนื้อที่เหวอะหวะสมานเป็นหนึ่งเดียวพร้อมทั้งเปล่าประกายขับไล่ยังความเจ็บปวดไปหลงเหลือเพียงคราบเลือดและเศษเสื้อผ้าที่ขาดกระรุ่งกระริ่งเท่านั้น...รูก้าที่รักษาเสร็จจึงส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“เรียยร้อยแล้ว”

“ขอบใจ”

เอสเทลส่งเสียงร้องออกมาอย่างขอบคุณด้วยรอยยิ้ม...ฟรอเดียที่ยังคงยิงธนูสะกัดยังฝูงหมาป่าอย่างไม่หยุดยั้งจึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างรวดเร็วว่า

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็มาช่วยกันทางนี้หน่อยสิ”

“ค่ะ”

เอสเทลส่งเสียงร้องออกมาอย่างรวดเร็วทันที-แต่ก้าวก้าวออกไปร่ายเวทโจมตีใส่ฝูงหมาป่าต่อไปปล่อยให้ดาวิชกับเรนนี่ช่วยกับประครองร่างที่ยังหมดสติของนอตันเข้าไปดูแลยังด้านในของรถม้าทันที

“ย๊าก...ก”

ราเมลที่กับรุกไล่ยังหมาป่าอีก 2 ตัวรีบตวัดคมดาบไปอย่างรวดเร็วโดยที่มีเทลน่าเคยแทงดาบใส่หมาป่าอีกตัวที่พุ่งกระโจนเข้ามาอย่างรวดเร็ว-เขาที่ยืนมือขึ้นปราดหยาดเหงื่อบนใบหน้าแล้วจึงส่งเสียงหอบหายใจออกมาเล็กน้อย

“แฮก...แฮก...แฮก...”

แล้วตวัดดาบฟันใส่หมาป่าอีกตัวที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“...ทำไมมันไม่จบไม่สิ้นอย่างงี้น่ะ”

“สู้ๆไปเถอะน่า”

เทลน่าส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งตวัดคมดาบฟันตัวขาดลำตัวหมาป่าที่เบื้องหน้าอีกตัวทันที-เธอที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังฝูงหมาป่าที่ในยามนี้เหลืออยู่ประมาณไม่กี่ร้อยตัวแล้วราวกับมองเห็นยังความหวังขึ้นมานิดๆ...ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบพุ่งออกไปยังเบื้องหน้าแล้วตวัดดาบออกไปอย่างสุดแรงอีกครั้งหนึ่งด้วย“ซีน่อนเวบฟ”อีกครั้งหนึ่ง...

“ครืน”

คลื่นดาบแห่งสายลมขนาดมหึมาถึงกับพุ่งออกไปจากคมดาบของซีน่อนอย่างรวดเร็วเป็นทางยาวตัดผ่านฝูงหมาป่าออกไปจนร่างของพวกมันถึงกับถูกซัดกระเด็นออกไปล้มตายนับสองถึงสามร้อยตัวอีกครั้งในพริบตาทันที...รัลเรย์ที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบพุ่งร่างวิ่งไปอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งตวัดดาบฟันออกไปทันที

“เฟียว...”

ฝูงหมาป่านับสิบๆตัวที่ถูกคมดาบกรีดผ่านถึงถูกล้มกองตายลงไปอย่างรวดเร็วในพริบตาราวกับใบไม้ล่วง...ราเมล เทลน่าและเหล่านักดสาบกับนักรบทั้งหลายที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบพุ่งตามไปอย่างรวดเร็วเก็บยังพวกหมาป่าที่เหลือรอดอยู่

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

ฟรอเดียที่ไม่รอช้ารีบยิงธนูออกไปอย่างใส่หมาป่าอีก 3 ตัวอย่างรวดเร็วแม่นยำทันที...พวกหมาป่าในยามนี้ที่เหลืออยู่ประมาณ 10 กว่าตัวส่งเสียงเห่าหอนออกมาอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย

“ฮู้...”

“ฮู้...”

มีเสียงหมาป่ากังวานก้องดังขึ้นมาจากราวป่าดังลั่นตอบรับกลับจากทั่วอาณาบริเวญชวนให้ผู้คนต้องขนลุก...เรนนี่ถึงกับสยิวกายด้วยความหนาวเหน็บทันที

“อู้ย...ย”

“ฮู้...”

แต่พวกหมาป่าที่ได้ยิงเสียงหอนในครั้งนี้กลับส่งเสียงเหล่าหอนตอบรับออกมาเล็กน้อยทันทีและรีบพากันพุ่งกายวิ่งหนีไปกับความมืดมิดของราวป่าอย่างรวดเร็วทันที

“...กุบ...กุบ”

“เสร็จเรื่องเสียที”

รอยส่งเสียงบ่นออกมาอย่างบ่นออกมาอย่างโล่งใจจนแทบอยากจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น...แต่ราเมลกับเทลน่าที่มีสีหน้าที่เคร่งเครียดราวกับพอจะรู้ว่า”อะไรเกิดขึ้น”ถึงกับไม่สนเสียงกล่าวอะไรออกมาอีก

“หมับ”

เพียงจับกระชับดาบในมือแน่นเท่านั้นเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่จะตามาในไม่ช้า...แต่ซีน่อนที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังราวป่าที่เบื้องหน้าด้วยสีหน้าที่หนักใจเหมือนกันพลางส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างอับจนปัญญาว่า

“ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม...”

เขายังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ผีร้ายกำลังจะมาแล้ว”

“หือ...”

เทลน่าและเหล่าหญิงสาวทั้งหลายที่ได้ยินคำกล่าวของซีน่อนถึงกับสยิวกายหนาวสั่นด้วยความหวาดกลัวมิได้...ยกเว้นรัลเรย์ที่คล้ายเข้าในยังความหมายของซีน่อนเพียงเค้นยิ้มออกมาอย่างเย็นชาเท่านั้น

“...”

แล้วส่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อยด้วยความโกรธแค้น...

“...หึ”

พลางกวาดสายตาจ้องมองไปยังราวป่าเบื้องหน้าอย่างไม่รู้สึกหวั่นเกรงอะไรเลยทั้งเธอและทุกคนต่างรอคอยกับการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้นมาในไม่ช้านี้…
----------------------------------

…
----------------------------------

“เฟียว...ว”

ท่ามกลางสายลมที่โชยพัดผ่านความเงียบสงบของราวป่าและท้องทุ่งสายตาทุกคนเพียงจ้องมองไปยังพงหญ้าที่สั่นไหวพุ่งตรงมายังทุกคนอย่างรวดเร็ว

“...สวบ...สวบ”

ซีน่อนที่ฉุกใจผิดสังเกตจึงรีบส่งเสียงร้องออกมาอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“ทุกคนระวัง”

“ควับ”

แต่ช้าไปแล่วเมื่อทุกคนสัมพัสได้ถึงสายลมที่โชยพัดผ่านมาอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเสียงร้องของราฟินที่ดังขึ้นมาทันที

“อ๊าก...ก”

ภาพที่ทุกคนเห็นอยู่คือภาพของราฟินที่ถูกชายหนุ่มผู้เหนึ่งจับคอที่บิดหักชูร่างลอยขึ้นไปเหนือท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาแม้จะไม่เต็มดวงก็ตามที่...รัลเรย์ที่เห็นยังชายหนุ่มผู้นั้นถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจว่า

“ฟ็อก์ว โซรอส...”

เธอยังส่งเสียงกล่าวต่อไปด้วยประกายตาที่เครียดแค้นว่า

“...ผีร้ายแห่งท้องทุ่ง”

“หา...”

ราเมลที่ได้ยินถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจกับนามนี้ที่คล้ายเป็นดังฝันร้ายราวกับปีศาจในความฝันของเด็กๆทุกคน เพราะทุกที่ที่กองทัพของฟ๊อก์ซ โซรอสผ่าน-ไม่หลบเหลือแม้แต่เสียของเด็กที่ร้องไห้เลย...

“...”

ทุกคนได้แต่จ้องมองไปยังชายหนุ่มที่เบื้องหน้าอย่างตกตะลึง...ถึงชายหนุ่มที่อายุประมาณ 30 กว่าปี ผมยาวถึงกลางหลัง เปลื่อยร่างท่อนบนเพียงใช้เศษผ้าพันที่ท่อนล่างเอาไว้-ในมือขวายังมีกรงเล็บที่แหลมคมสวมอยู่

...

ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องอกมาอย่างทันทีว่า

“ทุกคนระวังตัว”

“ตายซ่ะเถอะ...”

รัลเรย์ที่ไม่สนใจยังคำสั่งของซีน่อนกลับส่งเสียงร้องออกไปอย่างไม่พอใจพร้อมทั้งวิ่งพุ่งร่างตวัดดาบฟันใส่ร่างของฟ๊อก์ซอย่างรวดเร็วอย่างสุดแรงทันที

“เปรี้ยง...ง”

ฟ็อก์วที่เพียงใช้กรงเล็บในมือขวาตวัดกลับมารับยังคมดาบของรัลเรย์เอาไว้อย่างรวดเร็ว-เขาที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังดวงตาสีแดงคมกริบและเส้นผมสีฟ้าของเธอแล้วส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างไม่สนใจว่า

“เธอเป็นเด็กน้อยที่รอดชีวิตหรือ...”

ในขนาดที่รัลเรย์กับกัดฟันไม่ตอบอะไรออกไปนอกจากจับจ้องมองไปยังอีกฝ่ายด้วยความแค้นเท่านั้น...แต่ฟ็อก์วกลับส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“...แต่น่าเสียดายน่ะที่มันไม่เหลืออยู่ในความทรงจำของฉันเลย”

“แก...”

รัลเรย์ส่งเสียงร้องออกมาอย่างโกรธแค้นพร้อมทั้งตวัดดาบฟันออกไปอีกครั้งพร้อมทั้งส่งเสียงร้องออกมาอย่างโกรธและคลั่งแค้นว่า

“...ตายซ่ะเถอะ”

“เปรี้ยง...”

ฟ็อก์วตวัดยังกรงเล็บมารับอย่างง่ายดาย...รัลเรย์ที่ไม่รอช้ายังรุกไล่แทงดาบออกไปอย่างอย่างไม่หยุดยั้ง

“เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...”

แต่ฟ็อก์วที่ตวัดรับกรงเล็บได้อย่างง่ายดายทุกคนกลับส่งเสียงยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อยในขนาดที่ทุกคนกลับคิดที่จะเข้าไปช่วยเหลือรัลเรย์แต่กลับต้องหยุดชะงักลงไป เพราะไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปสอดมือยุ่งถึงความแค้นของเธอ

...ทั้งๆที่อีกฝ่ายเป็นถึงแม่ทัพของฝ่ายตรงข้าม

“ฝีมือแค่นี้-ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

ฟ็อก์วส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างดูถูก...รัลเรย์ที่ตวัดดาบกลับมาเพียงส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“งั้นหรือ”

แล้วจึงตวัดดาบฟันย้อนกลับไปอย่างรุนแรงอีกครั้งหนึ่ง...ฟ๊อก์ซที่เห็นยังคมดาบนี้ฟันมาเพียงยกกรงเล็บขึ้นรับดาบของรัลเรย์ราวกับอยากที่จะหยอกล้อหญิงวสาวอยู่ต่อไปอีก...แต่...

แต่...

“ฉัวะ”

คมดาบที่ฟันลงมาอย่างสุดแรงของรัลเรย์กลับฟันยังกรงเล็บของฟ็อก์วที่ยกขึ้นมารับจนผ่าลงไปยังหัวไหล่ของฟ็อก์วจนกระทั่งลึกลงไปถึงชายโครงพร้อมทั้งหยาดโลหิตที่กระเซ้นออกมาอย่างมากมาย...แต่ฟ็อก์วที่เพียงกวาดสายตาตาจ้องมองไปยังบาดแผลราวกับไม่รู้สึกอะไรกลับส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างเฉื่อยชาว่า

“ฝีมือใช้ได้นี่…”

แต่รัลเรย์ที่ชักดาบกลับกลับแทงออกไปยังเบื้องหน้าอย่างสุดแรงพร้อมทั้งส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

”ถึงเวลาตายของแกแล้ว...”

เธอที่แทงดาบใส่ยังหัวใจของฟ็อก์วออกไปอย่างสุดแรงยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ชดใช้ชีวิตครอบครัวของฉันคืนมา”

“...แต่น่าเสียดายที่มนุษย์ก็ได้แค่นี้”

ฟ็อก์วส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งหลบคมดาบของรัลเรย์ที่แทงออกไปแล้วตวัดหัวเข่าตีท้องน้อยของเธออย่างรุนแรงจนทรุดลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้นทันที

“หึ...”

ฟ๊อก์ซส่งเสียงร้องออกมาอย่างพร้อมทั้งกางมือขวาชูขึ้นให้กรงเล็บทั้ง 5 บนปลายนิ้วถึงกับยึดยาวออกมาแล้วตะปบลงไปใส่ยังร่างของรัลเรย์อย่างรวดเร็ว

“เปรี้ยง...ง”

ราเมลที่ไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าไปใช้ดาบรับกรงเล็บที่ตวัดลงมาอย่างรวดเร็ว...ส่วนเทลน่าที่พุ่งตามมาก็แทงดาบใส่ยังหัวใจของฟ็อก์วอย่างรวดเร็ว

“เฟียว...”

แต่ร่างของฟ็อก์วกลับหายไปในพริบตาไปยืนอยู่เบื้องหน้าของทั้ง 3 อยู่อย่างไม่สนใจอะไร...ส่วนรัลเรย์ที่จ้องมองไปยังราเมลกับเทลน่าด้วยความไม่พอใจพร้อมทั้งส่งเสียงกล่วออกมาอย่างทันทีว่า

“พวกเธอเข้ามายุ่งเรื่องของฉันทำไมกัน”

“มันไม่เป็นเป็นศัตรูของเธอเพียงคนเดียวน่ะ”

ราเมลส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างดังลั่นด้วยความไม่พอใจ...ในขนนาดที่เทลน่าก็ส่งเสียงกล่าวออกมาอีกคนอย่างชัดเจนว่า

“เพราะพวกเราคือเพื่อนร่วมรบกัน...”

เธอที่กวาดคมดาบชี้ไปยังฟ็อก์วแล้วส่งเสียงกล่าวออกมาอีกอย่างดังลั่นชัดเจนว่า

“...และนี่คือสมรภูมิของพวกเราทุกคน”

“อืมม์”

“ค่ะ”

เรนนี่และทุกคนต่างส่งเสียงพร้อมทั้งเหล่านักดาบที่เหลือต่างร่ายล้อมยังรอบๆร่างของฟ็อก์วไว้ตรงกลงทันที...ฟ็อก์วที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังทุกคนด้วยสายตาที่เย็นชาแล้วส่งเสียงร้องเห่าหอนออกมาอย่างดังลั่น

“ฮู้...”

ร่างของฟ็อก์วถึงกับขนาดขึ้นมาทันทีจากที่สูงเพียงสองเมตรกลับกลายเป็นสองเมตรครึ่งในพริบตา ตลอดทั้งร่างก็ปรากฏขนสีดำดกแทงออกมาจากผิวมากมายจนปกคลุมร่างกลายเป็นหมาป่าขนาดยักษ์ที่ยืนด้วยขาทั้งสอง-ฟ็อก์วที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังทุกคนอย่างกระหายเลือดถึงกับแสยะยิ้มออกมาพร้อมทั้งน้ำหลายที่หยดลงไปกระทบพื้น...

“ติ่ง...ติ่ง...”

“ควับ”

พร้อมทั้งพุ่งร่างผ่านทุกคนอย่างรวดเร็วทันที

“อ๊าก...อ๊าก...”

“กรี๊ด...กรี๊ด...”

มันถึงกับตวัดกรงเล็บอันแหลมคมทั้ง 10 นิ้วกรีดใส่ร่างของอาเทรเซีย โรเจอร์ กิลม์ที่ขว้างอยู่เบื้องหน้าจนลอยกระเด็นออกไปทันที...

“โครม”

แต่ฟ็อก์วทึ่ไม่สนใจยังทั้ง 3 ยังคงพุ่งร่างตรงไปยังราเมล เทลน่าและรัลเรย์ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างกระหายเลือดทันที เพราะสำหรับฟ็อก์วแล้วไม่มีใครรอดไปจากคมเขี้ยวของตนได้...ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วแล้วตวัดคมดาบฟันฟันใส่อย่างรวดเร็วทันที

“เฟียว...”

ฟ็อก์วที่เห็นจึงพุ่งหลบยังคมดาบของซีน่อนไปได้อย่างหวุดหวิดเพียงแค่โดนคมดาบฟันที่ฆ่าซ้ายเท่านั้นเล็กน้อย-แต่มันยังคงพุ่งต่อไปยังรัลเรย์อย่างไม่ต้องสงสัย...

“เฟียว...เฟียว...”

ฟรอเดีย ซันเต้ ราชีก้า เจราล์ด ริน ชาชา ราเครุ ซารอน บิลฟอร์ด ครีซินู เมลเฮนและบั๊ดต่างรีบยิงธนูพุ่งไปปักตามร่างของมันอย่างไม่หยุดยั้ง...แต่ร่างของฟ็อก์วยังยิ่งพุ่งเร็วขึ้นราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากลูกธนู-มันถึงกับตวัดกรงเล็บซ้ายตรงไปยังหัวใจของรัลเรย์ที่ลุกขึ้นยื่นอยู่เบื้องหน้าทันที

“เปรี้ยง...”

ราเมลที่อยู่ใกล้ๆจึงรีบตวัดคมดาบรับทันทีป้องกันอย่างสุดแรง...ฟ็อก์วที่เห็นเช่นนั้นจึงแสยะยิ้มออกมาพร้อมทั้งรีบตวัดกรงเล็บขวาแทนกรงเล็บซ้ายที่หลอกใส่ยังหัวใจของรัลเรย์อย่างแม่นยำทันที

“เปรี้ยง…”

เทลน่าที่ไม่รอช้าจึงรีบตวัดยังคงดาบของเธอปกป้องกรงเล็บของอีกฝ่ายทันทีจนกรงเล็บทั้งสองของฟ็อก์วถึงกับกระเด็นออกไปเบื้องช่องว่างยังหน้าอกให้กับรัลเรย์ที่ยืนอยู่ตรงกลางอย่างชัดเจน...รัลเรย์ที่เห็นเช่นนั้นจึงไม่รอช้ารีบตวัดดาบของเธอแทงตรงไปยังหัวใจของฟ็อก์วอย่างรุนแรงทันที

“ฉึก...”

“อ๊าก...”

ฟ็อก์วส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและโหยหวนยิ่ง-มันที่กัดฟันแน่นและยังพุ่งร่างถลาเข้าไปหายังรัลเรย์อย่างไม่หยุดยั้งโดยไม่สนใจยังคมดาบที่บิดหักของเธอแล้วอ้าปากหมายจะใช้คมเขี้ยวที่แหลมคมของมันกัดลงไปยังลำคอของเธอทันที

“อ๊าก...”

ราเมลที่พุ่งเข้ามาบดบังยังร่างของรัลเรย์ไว้ถึงกับถูกกัดเข้าไปที่หัวไหล่แทน...เทลน่าที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ

“ราเมล...”

เธอที่ไม่รอช้ายังรับตวัดคมดาบฟันใส่กลางหลังของฟ็อก์วสุดแรง...แต่ฟ็อก์วที่ไม่สนใจยังคงกัดหัวไหล่ของราเมลไม่ปล่อยราวกับจะกระชากยังวิญญาณลงสู่นรกกลืนกินร่างลงไปในกระเพาะ

“ฉับ...ฉับ...”

รัลเรย์ที่ไม่รอช้ายังคงตวัดดาบที่หักเหลือครึ่งเดีรยวของเธอฟันใส่ยังลำคอของฟ็อก์วอย่างไม่หยุดยั้ง-แต่ดูเหมือนมันจะไม่รู้สึกอะไรเลย...

“ฮู้...”

ฟ็อก์วส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งกระโดดพุ่งคาบยังร่างของราเมลพุ่งออกไป...รัลเรย์ที่ไม่รอช้ารีบพุ่งกายขึ้นไปขี่ยังกลางหลังของฟ็อก์วอย่างรวดเร็วแล้วปักดาบของเธอลงไปยังกลางหลังของมันอย่างสุดแรง...

“กรร...”

ฟ็อก์วส่งเสียงร้องคำรามออกมาอย่างดังลั่นอีกครั้งหนึ่งก่อนที่มันจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายของมันกัดร่างของราเมลแน่นแล้ววิ่งกระโจนหายลับไปในความมืดอย่างรวดเร็วยิ่ง...

พร้อมทั้งร่างของรัลเรย์ที่ยังคงจับดาบที่ปักอยู่กลางหลังของมันแน่น...

“...ตุบ”

“...”

ซีน่อนที่จ้องมองยังร่างของฟ็อก์วที่หายลับไปในความมืดถึงกับส่งเสียงร้องออกสั่งการออกมาอย่างรวดเร็วว่า

“พวกบวชรีบดูแลคนเจ็บเร็วเข้า...”

เขาที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังเทลน่า เรนนี่ ฟรอเดีย กาเบลและเหล่านักรบที่เหลืออยู่อีกสิบกว่าคนจึงรีบส่งเสียงสั่งการออกมาทันทีว่า

“...ทุกคนรีบตามมา”

“ค่ะ”

“ครับ”

เทลน่า เรนนี่และกาเบลต่างรีบส่งเสียงร้องออกมาอย่างรวดเร็วทันที-ก่อนที่ทุกคนจะรีบวิ่งตามหลังร่างของฟ็อก์วที่พุ่งหายไปอย่างรวดเร็วทันที

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 25 มี.ค.55 เวลา 21:27:36 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

สิ่งที่อ่านต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับส่วนที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก-เพียงแต่อยากเขียนขึ้นมาเท่านั้น

ละครโรงเล็ก ตอนที่ 18

ฟรอเดีย      : แย่แล้ว...หายไปกับผู้หญิงอีกแล้ว

เรนนี่      : หายไปกับเทลน่าอีกแล้วหรือ

ไรก้า      : ไม่เป็นไรหรอกท่านเทลน่าไม่มีทางปล่อยให้ราเมลทำอะไรได้หรอก

เทลน่า      : แต่ฉันอยู่นี่น่ะ

เรนนี่      : แล้วราเมลหายไปกับใครกันล่ะ

ฟรอเดีย      : เป็นรัลเรย์

ไรก้า      : ยังก็ยิ่งไม่ต้องห่วงหรอก เพราะรัลเรย์เก่งจะตายไป...ราเมลไม่มีทางปล้ำได้หรอก

ฟรอเดีย      : แล้วถ้าเป็นรัลเรย์เป็นฝ่ายปล้ำราเมลล่ะ

เทลน่า เรนนี่       : ...

      เทลน่ากับเรนนี่ที่ไม่พูดอะไรอยู่สักพักก่อนที่จะรีบไปตามหายังรัลเรย์กับราเมลที่หายไปทันที

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 25 มี.ค.55 เวลา 21:28:14 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ