Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LOVE MAGIC FANTASY-04 : 501-Division ตอนที่ 17 เสียงคำรามแห่งท้องทุ่ง

ภาคนี้อาจมีฉากที่ไม่เหมาะสม และการบรรยายตัวละครที่มากไปหน่อย ถ้าไม่ชอบก็อ่านข้ามๆไปได้น่ะครับ เพราะไม่อยากที่จะตัดออกครับ...ขอบคุณที่ติดตามครับ

ตอนที่ 17 เสียงคำรามแห่งท้องทุ่ง

“เฟียว...ว”

คมดาบของราเมลที่ฟันออกไปอย่างรุนแรงตวัดฟันต้นไม้ตันใหญ่ขนาด 2 คนโอบที่เบื้องหน้าขาดสะปั้นออกไปได้อย่างง่ายจนล้มลงไปทำให้พื้นพสุธาสั่นสะท้อนร้องออกมาอย่างดังลั่น...

“...โครม”

“อืมม์...”

ซีน่อนที่จ้องมองถึงประกายคมดาบของราเมลเพียงพยักหน้ารับออกมาเล็กน้อย-เขาที่ยังคงติดใจสงสัยอะไรถึงเพลงดาบของราเมลอยู่จึงกวาดสายตาจ้องมองไปยังก้อนหินขนาดประมาณ 2 ถึง 3 เมตรที่อยู่ใกล้ๆแล้วสั่งออกมาทันทีว่า

“...ไหนลองฟันก้อนหินก้อนนั้นดูซิ”

“หา...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจพลางกวาดสายตาจ้องมองไปมาระหว่างดาบเหล็กของพ่อในมือกับก้อนหินที่อยู่เบื้องหน้าอย่างลังเล เพราะถ้าฟันไปแล้วดาบจะไม่หักไปหรือ...แต่ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงยิ้มมาเล็กน้อยแล้วรีบส่งเสียงกล่าวออกไปทันทีว่า

“ฟันไปเถอะน่า...”

เขาที่คล้ายกับทราบยังความกังวลของราเมลยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ดาบไม่หักหรอกน่า”

“ได้ครับ...”

ราเมลที่ได้แต่ตอบรับกลับไปจึงหันกายก้าวไปยืนเผชิญหน้ากับก้อนหินอย่างรวดเร็วแล้วรีบตวัดดาบฟันจากซ้ายล่างเฉียงขึ้นไปทางขวาบนอย่างสุดแรงพร้อมทั้งส่งเสียงร้องตะโกนออกไปอย่างดังลั่นว่า

“...ย๊าก”

“ครืน...”

คมดาบของราเมลที่ฟาดออกไปถึงกับตวัดเอาก้อนหินที่อยู่เบื้องหน้าถึงกับแหลกสลายไปในพริบตาทันที...ราเมลที่เห็นเช่นนั้นจึงยิ้มออกมาอย่างดีใจแล้วหันไปถามยังซีน่อนที่เป็นดั่งพี่ชายและอาจารย์ของตนว่า

“...เป็นยังไงบ้าง-ซีน่อน”

“อืมม์...”

ซีน่อนที่เพียงพยักหน้ารับ-เขาที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังเศษก้อนหินที่แหลกแตกกระจายออกมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยล่วงหลุดลงมามากมายตามพื้นราวกับจะใช้ค้อนทุบเสียมากกว่าจะใช้ดาบฟันเพียงยิ้มออกมานิดๆไม่ได้ก้าวชมหรือว่ากล่าวอะไรออกมา...

เพราะสิ่งที่ซีน่อนต้องการคือคมดาบที่ฟันก้อนหินให้ขาดออกไม่ใช่แค่ตีให้แตก

“...ก็พอผ่านยละมั่ง-น่าจะได้สักห้าสิบเอ็ดคะแนน...”

ซีน่อนเพียงกล่าวออกมาอย่างเฉื่อยชาเล็กน้อย-ท่ามกลางสายตาและใบหน้าที่ผิดหวังของราเมลที่ไม่ได้รับคำชมยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...แต่อย่างน้อยถึงจะฟันฝ่ายตรงข้ามไม่ขาดก็น่าจะตีให้กระดูกหักได้น่ะ”

“หา...”

ราเมลที่ได้ยินยังเสียงวิจารณ์ถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ-ก่อนที่ซีน่อนที่ดวงตาเป็นประกายถึงกลับชักดาบที่ข้างเอวของตนตวัดพุ่งแทงมายังข้างหูของราเมลอย่างรวดเร็วจนสายตาของเขาแทบมองไม่เห็น

“...”

ราเมลที่รู้สึกตัวคล้ายเห็นถึงสายลมที่โชยพัดผ่านยังขาดหูของเขาอย่างรุนแรงยิ่งถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจว่า

“นี่มันอะไรกัน”

“รางวัลไงล่ะ...”

ซีน่อนที่ยิ้มออกมาอย่างเฉื่อยชา-เขาที่ตวัดดาบดาบกลับไปยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...รางวัลสำหรับที่ฝึกขั้นแรกสำเร็จ”

“เออ...”

ราเมลที่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างงงๆพยายามที่จะตั้งสติทำความเข้าใจยังเพลงดาบที่ซีน่อนแสดงให้ดู...แต่ซีน่อนที่เลิกคิ้วกลับจ้องมองมายังราเมลกลับถามออกมาว่า

“...เมื่อกี้แกเห็นอะไรบ้างล่ะ”

“เออ...เออ...”

ราเมลที่ขบคิดเล็กน้อยแล้วจึงค่อยส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างกลัวซีน่อนจะโกรธว่า

“...คือว่ามันเร็วเลยมองไม่ทันน่ะครับ”

“หึ...”

ซีน่อนส่ายหน้าออกมาเล็กน้อยพร้อมทั้งรอยยิ้มกลับกล่าวออกมาอย่างชัดเจนว่า

“...เคล็ดวิชาดาบขั้นที่สองก็คือความเร็วไงล่ะ”

“หา...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ-เขายังส่งเสียงร้องถามออกไปอย่างรวดเร็วว่า

“...แล้วทำยังไงล่ะครับ-ดาบถึงได้เร็วถึงขนาดนั้น”

ซีน่อนที่จ้องมองมองไปยังฝ่ายตรงข้ามเพียงส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“ก็แค่ฟันออกไปอย่างสุดแรงเท่านั้น”

“เอ๋ะ...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอีกครั้งหนึ่งแล้วถามออกไปทันทีว่า

“...มันก็ไม่แตกต่างไปจากขั้นแรงเลยไม่ใช่หรือครับ-ที่ให้ฟันออกไปอย่างสุดแรงน่ะ”

“ใช่...”

ซีน่อนส่งเสียงตอบรับออกมาแล้วจึงยิ้มพร้อมทั้งกล่าวออกไปอีกว่า

“...เพียงแต่ครั้งนี้ให้เปลี่ยนจากแรงที่สุดเป็นเร็วที่สุดเท่านั้น”

“งั้นหรือครับ”

ราเมลส่งเสียงตอบรับกลับไปอย่างงงๆเท่านั้น เพราะถ้าจะให้ฟันดาบออกไปอย่างสุดแรงแล้วมันก็เร็วขึ้นกว่าเดิมจริง-แต่จะทำยังไงให้มันสามารถแตกต่างไปจากเดิมได้...ซีน่อนที่เห็นถึงสีหน้าอันลำบากใจของราเมลจึงส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“อย่างแรกก็เปลี่ยนความคิดของนายก่อนไงล่ะ...”

เขายังกล่าวออกมาอีกอย่างรวดเร็วว่า

“...ทุกดาบที่จะตวัดต่อไปนี้ให้คิดว่า’ต้องฟันให้เร็วที่สุด’...”

เมื่อเห็นราเมลยังทำสีหน้างงๆจึงค่อยอธิบายต่อมาอีกว่า

“...ดาบที่เน้นยังความรุนแรงนั้นเราจะเน้นการถ่ายเทยังพลังลงไปที่ตัวดาบทำให้มีพลังทำลายเพิ่มมากขึ้น-แต่สำหรับการเพิ่มยังความเร็วเราจะต้องถ่ายยังพลังทั้งมวลไปที่คมดสบสำหรับฟันและปลายดาบสำหรับแทงจนสามารถเพิ่มยังความเร็วได้”

“ครับ”

ราเมลที่คล้ายเข้าใจคล้ายไม่เข้าใจถึงกับยิ้มส่งเสียงตอบรับออกมาทันที...ซีน่อนที่เห็นถึงราเมลยิ้มออกมาถึงกับส่งเสียงตอบรับออกไปว่า

“อืมม์…”

ซีน่อนที่รู้สึกอยากเหล้าขึ้นมาจึงยิ้มออกมาแล้วหันกายหมายจะก้าวเดินออกไป-แต่เขาที่หยุดลงไปเล็กน้อยหันกลับมากล่าวกับราเมลว่า

“...อย่าอยู่จนดึกนักล่ะ...”

แม่ทัพกองทัพที่ 1 เพียงเหล่ยังสายตาจ้องมองไปยังพุ่มไม้ที่อยู่ด้านข้างจนได้ยินถึงเสียงพุ่มไม้สั่นไหวแล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์กลับส่งเสียงกล่าวออกมาอีกว่า

“...พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกันตั้งแต่เช้า”

“ครับ”

ราเมลส่งเสียงตอบรับออกไปพร้อมทั้งจ้องมองยังร่างของซีน่อนที่ก้าวเดินกลับไปยังค่ายที่พักแรมแล้วหันกลับมาตวัดดาบฝึกต่อไปโดยไม่สนใจอะไรอีก...ในขนาดที่พุ่มไม้ด้านข้างกลับสั่นไหวเล็กน้อย

“สวบ...สวบ...”

“เชอะ...”

เทลน่าที่อย่ด้านหลังพุ่มไม้ถึงกับชะโงกหน้าออกมาดูยังร่างของซีน่อนที่ก้าวเดินออกไปพลางส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ-เธอยังส่งเสียงกล่าวต่อไปอีกว่า

“...เรื่องมากจริงๆ...”

เพราะเธอรู้ว่า”ซีน่อนทราบว่า’เธอแอบซ่อนอยู่ตรงนี้’ และเทลน่ายังทราบดีถึงสาเหตุที่ซีน่อนสอนเพลงดาบให้กับราเมลเป็นเพราะต้องการให้เขาช่วยปกป้องเธออีกคนหนึ่ง-หญิงสาวที่ไม่พอใจยังบ่นออกมาเสียงดังว่า

“...ฉันไม่จำเป็นต้องให้ใครมาปกป้องหรอก”

“หือ...”

ราเมลที่ตัวดดาบอยู่ถึงกับส่งเสียงร้องออกมาเล็กน้อย-เขาที่กวาดสายตาไปตามเสียงเห็นถึงเทลน่าลุกขึ้นมายืนอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้อย่างที่ไม่กลัวเกรงอะไรยังส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“...เทลน่าเองหรือ...”

เขายังถามออกไปด้วยความสงสัยว่า

“...เธอมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

“...”

เทลน่าที่ได้ยินถึงคำถามของราเมลถึงกับหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย เพราะไม่สามารถตอบออกไปได้ว่า”เธอมาที่นี่ด้วยความที่เป็นห่วงเขา”-จึงได้แต่เชิดเสียงสูงขึ้นกล่าวออกไปว่า

“...ฉันจะมาทำอะไร-มันก็เรื่องของฉัน...”

ทั้งยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...นายไม่เกี่ยว”

“งั้นหรือ...”

ราเมลจึงได้แต่ฝืนยิ้มตอบกลับมา-เขาที่กวาดสายตาจ้องมองร่างของเทลน่าที่ค่อยๆก้าวออกมาจากพุ่มไม้มาหยุดยั้งเบื้องหน้าของตนแล้วแล้วส่งเสียงล่าวออกมาอย่างฉุกใจคิดเล็กน้อยว่า

“...เอหรือว่า-เธอมาที่นี่เพราะฉัน...”

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยน่า...”

เทลน่าส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างรวดเร็วทั้งที่หน้าแดง เพราะถึงจุดประสงค์ที่เธอแอบตามมาจะเป็นเพราะเขาจริงๆ-แต่ก็ไม่สามารถกล่าวออกไปจากปากของตนเองได้จึงกล่าวต่อไปว่า

“...ใครมาเพราะนายกัน”

“งั้นหรือ...”

แต่ราเมลที่ไม่ถือสาอะไรกับนิสัยเช่นนี้ของเทลน่าจึงส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างไม่สนใจว่า

“...เธอมาก็ดีแล้ว”

“หือ...”

เทลน่าส่งเสียงร้องออกมาพลางกวาดสายตาจ้องมองไปยังฝ่ายตรงข้ามด้วยความประหลาดใจ...แต่ราเมลที่ยิ้มออกมาจนทำเอาเทลน่าถึงกับงงๆและหน้าแดงเพราะเข้าใจผิด

“...”

...คิดว่าเขาจะกล่าวอะไรที่หวานๆ

ราเมลที่ไม่รอช้ายังส่งเสียงกล่าวออกมาอีกว่า

“...มาช่วยฉันฟันดาบหน่อยสิ”

“หา...”

เทลน่าส่งเสียงร้องออกไปอย่างตกใจและผิดหวังนิดๆกับสิ่งที่ราเมลส่งเสียงกล่าวออกมา-มันช่างผิดกับสิ่งที่เธอคาดคิดเอาไว้นัก...แต่ราเมลที่จดจำได้ถึงคมดาบของเทลน่าที่แทงออกไปอย่างรวดเร็วในยามที่เผชิญหน้าอย่าฝูงกระต่ายยังส่งเสียงกล่าวต่อไปอีกว่า

“เทลน่า-เธอช่วยแทงดาบออกมาให้ฉันดูอีกครั้งได้มั้ย”

เพราะคมดาบของซีน่อนเมื่อครู่มันเร็วเกินไปจนเขาไม่ไม่ทันทีจริงๆ...

“กรอด...”

เทลน่าที่กัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้นถึงกับใช้ประกายตาที่เรียวสวยสีม่วงอ่อนๆของเธอจับจ้องมองไปยังราเมลด้วยความโกรธแค้นยิ่ง-นิ้วโป้งซ้ายที่กุมลงไปยังฟักดาบที่ข้างเอวถึงกับดีดกับโก่งดาบให้กระดอดขึ้นมาเล็กน้อย

“...เช้ง”

แล้วใช้มือขวาที่เรียวสวยชักเอาปลายดาบเลเบียที่ยาวเรียวแหลมชี้มายังใบหน้าของราเมลอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเค้นเสียงกล่าวออกมาอย่างไรไปตามไรฟันที่เรียงสวยราวกับไข่มุกนั้นว่า

“...ฆ่าซะเถอะ”

เทลน่าที่ไม่รอช้ารีบพุ่งร่างเข้าไปหาราเมลอย่างรวดเร็วและแทงดาบเลเบียใส่ตรงไปยังร่างของเขาอย่างไม่รอช้าแล้วหยุดยั้งลง...

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

“เหวอ...”

ราเมลที่หลบยังคมดาบของเทลน่าที่แทงใส่ร่างตนถึงกับต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ-เขาที่เห็นหญิงสาวแทงออกมาอีกชุดถึงจะสามารถกระโดดหลบไปได้ยังส่งเสียงกล่าวต่อไปอีกว่า

“...นี่เดี๋ยวก่อนสิ...”

“...ควับ...ควับ...ควับ...”

เขาที่หลบคมดาบของเทลน่าอีกครั้งยังรีบกล่าวต่อไปว่า

“...ฉันไม่ได้บอกให้แทงใส่ฉันเสียหน่อย”

“งั้นหรือ...”

แต่เทลน่าที่เลิกคิ้วซ้ายจ้องมองกลับมาด้วยแววตาที่ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง-เธอที่ยังแทงดาบใส่ยังร่างของราเมลอย่างไม่หยุดยั้งยังส่งเสียงล่าวต่อไปอีกว่า

“...ฉันอยากจะแทงตรงไหน-มันก็เรื่องของฉัน”

“บ้าน่า...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกามาอย่างตกใจพร้อมทั้งก้าวถอยหลังไปอย่างรวดเร็วจนเผลอก้าวไปสะเด็ดยังก้อนหินจนร่างล่วงลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นจนส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที

“...โอ๊ย...”

เขาที่เงยหน้าขึ้นไปจ้องมองดูยังเทลน่าที่เบื้องหน้าแล้วส่งเสียงกล่วออกไปว่า

“...รอเดี๋ยวก่อน”

“งั้นหรือ...”

เทลน่าที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของราเมลถึงกับส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งเงื้อปลายดาบอันแหลมคมตรงมายังราเมลที่นั่งอยู่ด้านล่างอย่างรวดเร็ว-เธอที่จ้องมองไปยังชายหนุ่มด้วยสายตาและรอยยิ้มที่อำมหิตแล้วส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างชัดเจนว่า

“...ตายเสียเถอะ”

“อย่า...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจยิ่งพร้อมทั้งกวาดสายตาจ้องมองไปยังเทลน่าที่ตวัดดาบแทงลงมาอย่างสุดแรง

“ย๊าก...”

“เหวอ...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมทั้งจ้องมองเห็นถึงปลายดาบของเทลน่าที่แทงลงมาอย่างชัดเจน...ก่อนที่...

ก่อนที่...

“ฮู้...”

ก่อนที่เสียงเห่าหอนของฝูงหมาป่าจะดังลั่นขึ้นมาอย่างชัดเจนยิ่งจนปลุกทุกสรรพสิ่งของพื้นป่าที่กำลังนิทราหลับใหลอยู่ให้ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที...

“เอ๋ะ...”

ราเมลส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจจ้องมองไปยังปลายดาบที่หยุดยั้งข้างแก้มของเขา...ส่วนเทลน่าที่เบนคมดาบออกไปด้านข้างเพียงเลิกคิ้วซ้ายสูงขึ้นได้ด้วยความสงสัยหันไปมองยังรอบๆป่าแล้วส่งเสียงออกมาเล็กน้อย

“หือ...”

เธอยังส่งเสียงถามออกไปว่า

“...เสียงหมาป่าหอนหรือ”

ราวกับไม่เคยได้ยินมาก่อน-สำหรับหญิงสาวชาวเมืองที่ไม่ธรรมดาเช่นเธอ...

“เป็นเสียงหมาป่าไม่ผิดแน่นอน”

ราเมลส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งฉวยเวลาที่อีกฝ่ายยังงงๆลุกขึ้นมายืนอย่างรวดเร็ว...เทลน่าที่ยังไม่คุ้นเคยกับชนบทและป่าเท่าไหร่นักจึงส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“หมาป่า...”

เธอยังถามอีกฝ่ายออกไปอีกว่า

“...พวกหมาป่ามันเห่าหอนอะไรกัน”

“คงเห็นผีล่ะมั้ง”

รามเลส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างทีเล็กทีจริง เพราะฟังจากเสียงที่เห่าหอนพวกหมาป่าก็น่าจะอยู่ห่างออกไปราวกับ 3 ถึง 4 กิโลไม่น่าจะเป็นห่วงอะไร...แต่เทลน่าที่ได้ยินเสียงหอนของหมาป่าบวกกับคำตอบของราเมลถึงกับสยิวกายด้วยความกวาดกลัวขึ้นมาจนตัวสั่นทันที

“...”

เธอที่เผลอเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ยังร่างของราเมลยังส่งเสียงกล่าวออกมาอีกว่า

“...นายพูดโกหกใช่มั้ย”

“หือ...”

ราเมลที่สังเกตเห็นถึงร่างของเทลน่าที่สั่นๆด้วยความหวาดกลัวราวกับเชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกไปแล้วนั้นกลับยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์เล็กน้อยจึงส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“...แล้วถ้ามันไม่เห็นผีแล้วพวกมันจะเห่าหอนทำไมล่ะ”

ทั้งๆที่จริงๆแล้วการที่หมาป่าเห่าหอนในยามคำคืนนั้น อาจจะหมายถึงพวกมันพบยังเหยื่อที่กำลังไลล่าในยามค่ำคืนจึงร้องเรียกพรรคพวกต่างหากล่ะ...

“จริงหรือ”

เทลน่าที่กวาดสายตาจ้องมองไปดูไม่พบอะไรท่ามกลางความมืดจึงส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างหวาดกลัวด้วยเสียงที่สั่นๆพร้อมทั้งร่างที่สยิวกายอีกครั้งยามเมื่อสายลมพัดผ่านมาอย่างหนาวเย็นไปยิ่งกว่าทุกครั้งในความรู้สึกของเธอจนต้องขยับเข้าไปใกล้ชิดยังราเมลเพื่อหาถึงความอบอุ่นและปลอดภัย...

“เออ...เออ...”

ราเมลที่เห็นถึงเทลน่าชิดเข้ามาถึงกับหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยถึงท่าทีของเทลน่าในยามนี้ที่น่ารักผิดไปจากทุกครั้งราวกับอยากที่จะกอดร่างของหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมกอดของตนทันที

...เพียงแค่กลัวหญิงสาวจะชกสวนกลับมาเท่านั้น

“อะฮู้...”

แต่เสียงเห่าหอนของหมาป่าที่นอกจะดังขึ้นมาอย่างไม่หยุดยั้งแถมยังใกล้เข้ามาเรื่อยๆอีกเหมือนกับจะมุ่งหน้ามาทางนี้...เทลน่าที่สั่นกายด้วยความหวาดกลัวถึงกับหันไปถามยังที่ยืนอยู่ใกล้ๆด้วยความหวาดกลัวว่า

“...ทำไมเสียงมันถึงดังเข้ามาใกล้ๆล่ะ”

“หา...”

ราเมลที่คล้ายกับได้ยินยังเสียงของหญิงสาวสะกิดใจขึ้นมาจึงลองฟังก็ได้ยินถึงเสียงของฝูงหมาป่าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆถึงกับปรากฏยังสีหน้าที่ตกใจถึงกับส่งเสียงร้องออกมาทันทีว่า

“...บ้าน่า”

“มีอะไรหรือ”

เทลน่าส่งเสียงถามออกมา-เธอที่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยจ้องมองไปยังใบหน้าของชายหนุ่มราวกับจะรอคอยคำตอบ...แต่ราเมลที่ไม่รอช้ารีบใช้มือขวาคว้าฝ่ามือซ้ายของเทลน่าไว้อย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งตรงกลับไปยังค่ายที่พักแรมอย่างรวดเร็วทันทีพลางส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“เรารีบกลับกันเร็ว”

“เกิดอะไรขึ้น”

เทลน่าที่ถูกอีกฝ่ายฉุดกระฉากตรงกลับไปยังค่ายที่พักแรมถึงกับส่งเสียงร้องถามออกมาอีกครั้ง...ราเมลที่วิ่งนำหน้าอยู่ถึงกับหันกลบมาตอบด้วยสีหน้าที่แตกตื่นว่า

“พวกหมาป่ากำลังมุ่งหน้าตรงมายังทางนี้”

“อุ้ย...”

เทลน่าที่ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความสยิวเพราะความหวาดกลัว เพราะเข้าใจว่า”ผีกำลังมุ่งหน้าตรงมายังทางนี้”...ราเมลกลับรีบส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้ขบคิดว่า

“...พวกมันได้กลิ่นของพวกเราคิดที่จะเข้ามาล่าเหยื่อ”

“หา...”

เทลน่าที่ได้ยินถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจทันที-เธอที่ไม่รอช้าราวกับลืมเลือนยังความหวาดกลัวไปจนหมดสิ้นถึงกับรีบวิ่งตามหลังราเมลออกไปอย่างรวดเร็วทันที

“...ตุบ...ตุบ...ตุบ”

และดูเหมือนเทลน่าจะลืมฉุกใจคิดถึงสิ่งที่ราเมลหลอกเธอเรื่องผีไปจนหมดสิ้นแล้วด้วย...
---------------------------------------

“อะฮู้...”

เสียงของหมาป่าที่เห่าหอนขึ้นมาอย่างดังลั่นปลุกเอาทุกคนที่นอนหลับอยู่ภายในค่ายด้วยความสุขสงบถึงกับสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมาทันที...เรนนี่ที่ลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างรวดเร็วรีบกวาดสายตาจ้องมองไปยังรอบๆแล้วส่งเสียงถามออกไปทันทีว่า

“เสียงอะไรน่ะ”

“นั่นสิเสียงอะไร”

วินดีที่ลุกขึ้นมาอีกคนส่งเสียงร้องถามออกมาด้วยความตกใจอีกคนหนึ่ง...ฟรอเดียส่งเสียงตอบออกมาอย่างไม่รอช้าว่า

“เสียงหอนของพวกหมาป่า...”

เธอที่เป็นพรานป่ายังส่งเสียงกล่าวออกไปอย่างรวดเร็วว่า

“...พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วย-คาดว่าอีกประมาณสิบกว่านาทีคงจะมาถึงแล้ว”

หมายความว่าถ้าจะหลบหนีไปตอนนี่ยังทันอยู่...

แต่เฉพาะตัวไม่รวมข้าวของและสิ่งต่างๆ

“ท่านเทลน่าค่ะ...”

เสียงไรก้าดังผ่านเสียงไฟในกระโดมที่ไฟจุดสว่างขึ้นมาในพริบตา-เธอที่ไม่รอช้ารีบกวาดสายตาไปจ้งมองเห็นยังเตียงนอนของเทลน่าที่อยู่ในสุดว่างเปล่าปราศจากร่างของหญิงสาวถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจทันทีว่า

“...ท่านเทลน่าไม่อยู่...”

เธอที่เป็นรองหัวหน้าหน่วยจึงรีบสั่งการเหล่าหญิงสาวที่พึ่งลุกจากเตียงทั้ง 6 ที่เหลืออันประกอบด้วยเรนนี่ วินดี้ ฟรอเดีย ลูน พลันและราเครุออกไปอย่างรวดเร็วว่า

“...พวกเธอรีบลุกขึ้นเร็วเข้า-รีบออกไปช่วยเหลือท่านเทลน่ารับมือกับฝูงหมาป่าเร็วเข้า”

เพราะจากนิสัยของเทลน่าต้องไม่ยอมถอยหนีแค่ฝูงหมาป่าเหล่าเป็นแน่เลย...

“ค่ะ...”

เหล่าหญิงสาวส่งเสียงตอบรับออกมาอย่างรวดเร็วทันทีพร้อมทั้งรีบพุ่งร่างออกไปจากกระโจมพร้อมทั้งอาวุธในมืออย่างรวดเร็ว

“ควับ”

ยามที่เรนนี่พุ่งร่างออกมาจากกระโจมเป็นคนที่ 2 ต่อจากไรก้านั้นถึงกับได้ยินยังเสียงร้องของหมาป่าที่ขู่คำรามดังก้องขึ้นมาที่ข้างหูทันที

“กรร...”

“เรนนี่ระวัง”

ฟรอเดียที่ตามหลังมาตาไวถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ...เรนนี่ที่ไม่รอช้าจึงรีบใช้มีดสั้นที่ถืออยู่ในมือตวัดฟันออกไปอย่างรวดเร็วยังลำคอของเจ้าหมาป่าที่พุ่งใส่ธอทันที

“เฟียว...”

คมมีดถึงกับกรีดตัดใส่ลำคอของมันอย่างแม่นยำจนล่วงหล่นลงไปยังพื้นเบื้องหน้าของเธอทันที

“กรร..กรร...”

ในขนาดที่หมาป่าอีก 2 ตัวที่ตามมาคล้ายได้กลิ่นคาบเลือดถึงกับจ้องมองมายังร่างของเรนนี่และพุ่งเจ้ามาพร้อมๆกันอีกอย่างบ้าคลั้งโกรธแค้นทันที...ฟรอเดียที่คิดจะคว้าศรยิงใส่หมาป่าทั้ง 2 ตัวต้องหยุดชะงักลงไปทันทีเมื่อเรนนี่กลับก้าวถอยหลังออกมาบดยังวิถีลูกธนูของเธอเข้าถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจว่า

“บ้าที่สุด”

ส่วนเรนนี่ที่เห็นเพียงแต่หลับตาลงพร้อมทั้งส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจว่า

“ว้าย...”

“เรนนี่ระวัง”

“เรนนี่หลบเร็ว”

เทลน่ากับราเมลที่วิ่งมาจากด้านข้างถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างรวดเร็วและรีบพุ่งกายตวัดยังคมดาบฟันใส่เจ้าหมาป่าทั้งสองตัวที่ลอยตัวกระโจมเข้าหายเรนนี่อย่างทันท่วงที...เรนนี่ที่ได้ยินถึงกับรีบก้มตัวหลบลงไปนั่งอยู่กับพื้นทันที

“เฟียว...”

“เฟียว...”

คมดาบของราเมลถึงกับตวัดฟันใส่หมาป่าตัวที่อยู่ด้านหน้าของตนขาดออกเป็นสองท่อนทันทีในขนาดที่ปลายกระแสคมจากคมดาบของเทลน่าที่แทงออกไปนั้นถึงกับพุ่งไปแทงยังสมองของหมาป่าตัวที่อยู่ด้านหลังทันทีอย่างแม่นยำ

“โครม...”

ร่างของหมาป่าทั้งสองตัวถึงกับล่วงลงไปหล่นอยู่ยังเบื้องหน้าของเรนนี่อย่างง่ายดาย...เทลน่าที่เห็นเช่นนั้นจึงหันไปสบสายตากับราเมลเล็กน้อยเป็นเชิงที่เข้าใจกัน

“...”

ราเมลที่ยิ้มรับเล็กน้อยแล้วหันไปยืนมือให้กับเรนนี่หมายจะฉุดเธอให้ลุกขึ้นมาพร้อมทั้งส่งเสียงถามออกไปด้วยความเป็นห่วงว่า

“เป็นไงบ้าง”

“ไม่เป็นไรค่ะ...”

เรนนี่ส่ายหน้าตอบกลับไปอย่างยินดียังยื่นมือมาปล่อยให้ราเมลฉุดร่างของเธอให้ลุกขึ้นไป-เธอที่ส่งยิ้มให้กับชายหนุ่มเล็กน้อยพร้อมทั้งส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างน่ารักผิดกับเทลน่าว่า

“...ขอบใจค่ะ”

“ไม่เป็นไร”

ราเมลส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งรอยยิ้มและหน้าแดงเล็กน้อยอย่างอายๆ...เทลน่าที่เห็นดเช่นนั้นจึงเค้นเสียงออกมาอย่างไม่พอใจว่า

“เชอะ...”

แล้วสะบัดหน้าหันไปมองยังทางอื่นทันที-เธอที่เห็นถึงซีน่อนซึ่งยื่นบัญชาการอยู่โบกมือส่งสัญญาณให้ทุกหน่วยไปรวมพลจึงรีบหันกลับมาสั่งการกับทุกคนออกมาอย่างรวดเร็วว่า

“...ทุกคนรีบตามมาเร็วเข้า”

“ค่ะ”

“ครับ”

ทุกคนส่งเสียงตอบรับมาอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งรีบวิ่งตามเทลน่าที่นำหน้าออกไปมุ่งหน้าไปหายังซีน่อนที่กำลังยืนสั่งการอยู่อย่างทันที

“...ตุบ...ตุบ...ตุบ”

เมื่อเทลน่า ราเมล เรนนี่และทุกคนวิ่งไปถึงเบื้องหน้าของซีน่อน...รัลเรย์จึงส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“อีกราวๆห้านาทีพวกมันคงปลุกมาถึงแล้วค่ะ”

“อืมม์...”

ซีน่อนที่พยักหน้ารับทราบเพียงยิ้มเล็กน้อยแล้วสั่งการต่อมาอย่างรวดเร็วว่า

“...ให้เอารถม้ากับม้ามารวมกันไว้ตรงกลางให้พวกจอมเวท พลธนูและกองเสบียงอยู่ด้านบนเร็วเข้า-ส่วนที่เหลือให้คอยระวังป้องกันที่ด้านล่าง”

“ครับ”

“ค่ะ”

ทุกคนต่างส่งเสียงร้องตอบรับออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งรีบนำรถม้าเคลื่อนมาเรียงต่อกับเป็นรูปสีเหลี่ยมที่มีพื้นที่ว่างตรงกลางสำหรับป้องม้ากันเอาไว้แล้วรีบกลับไปประจำยังตำแหน่งของตนตามคำสั่งของซีน่อนทันที..

เพื่อรอคอยการประทะกันที่กำลังจะเกิดขึ้นมาในไม่ช้านี้...

...ระหว่างมนุษย์กับฝูงหมาป่าที่ดุร้าย
-----------------------------------------

“กรร...”

เสียงหมาป่าคำรามก้องดังทั่วพื้นป่าถึงกับสั่นไหวไปด้วยความกระหายเลือดพร้อมทั้งมุ่งหน้าวิ่งตรงไปยังกลุ่มมนุษย์ที่อยู่เบื้องหน้า...ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงสั่งการออกมาอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“พลธนูยิงสกัดเร็ว”

“ค่ะ...”

“ครับ...”

ฟรอเดีย ซันเต้ ราชีก้า เจราล์ด ริน ชาชา ราฟิน ราเครุ นอตัน โรเจอร์ ซารอน บิลฟอร์ด ครีซินู เมลเฮนและบั๊ดที่เป็นธนูทั้ง 15 คนต่างรีบยิงธนูมุ่งตรงไปยังฝูงหมาป่าที่นำหน้าประมาณ 30 กว่าตัวล้มตายไปอย่างรวดเร็วแข่งกับเวลาและฝีเท้าของพวกมันที่กำลังพุ่งหน้ามาอย่างไม่หยุดยั้งพร้อมทั้งคมเขี้ยวและน้ำลายแห่งความหิวกรายและบ้าคลั้ง...

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบสั่งการออกไปอย่างรวดเร็วว่า

“พลจอมเวทรีบโจมตีเร็ว”

“ค่ะ...”

“ครับ…”

วินดี้ โบนัส ฟาแรนท์ ชิน เซเรน เอสเทล เมริเอล อาโทรอมต่างส่งเสียงตอบรับออกมาอย่างรวดเร็วแล้วชูไม้เท้ากับคทาและดาบเวทมตร์ไปยังเบื้องหน้าแล้วส่งเสียงกล่าวออกไปทันทีว่า

“...ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประธานคลื่นความร้อนเผาผลาญเหล่าศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...ระเบิดเพลิง-ไฟบอม”

“...ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานสายลมพัดขับไล่ศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...สายลมพายุหมุน-สตอม”

“...ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานเพลิงของพระองค์แด่ข้าด้วยเถิด...เปลวเพลิงแห่งไฟ-ไฟร์”

“...ขอพระเจ้าโปรดประทานพลังอำนาจของพระองค์ผ่านราชันย์แห่งสายลมมาเป่าปัดลมหายแห่งความเย็นยะเยือกด้วยเถอะ...สายลมเย็นจงโชยพัด-คูล”

“...ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานถึงกำแพงแห่งเปลวเพลิงขึ้นมาพิทักษ์โจมตีศัตรูข้าด้วยเถิด...กำแพงพิทักษ์แห่งไฟ-กันโซโล”

“...ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานถึงเปลวพระเพลิงแห่งความมืดมิดขึ้นมาผลาญเผายังศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...เปลวเพลิงสีดำ-ดาร์ชไฟร์”

“...ขอให้พระผู้เป็นเจ้าโปรดประทานพรของพระองค์ผ่านสายน้ำศักดิ์สิทธิ์ซัดชำระความชั่วร้ายด้วยเถิดด้วย...คลื่นน้ำซัดสาด-เวฟบ”

“...ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานถึงมือแห่งพสุธาโจมตีศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...หมัดแห่งพสุธา-ร็อดแฮนด์”

“บรึม...”

สิ่งเสียงของเหล่าจอมเวทย์ทั้งหลายก็ปรากฏยังระเบิดแห่งเปลวเพลิงระเบิดขึ้นเผาผลาญกลางฝูงของหมาป่านับ 20 ถึง 30 ตามเวทที่วินดี้ใช้แล้วตามด้วย...

“เฟียว...”

สายลมวายุพุ่งจากพื้นพสุธาพัดดูดเหล่าหมาป่าหายไปนับ 40 ถึง 50 ตัวตามคำกล่าวของโบนัสแล้วตามด้วย...

...สตอม-เวทธาตุลมขั้นที่ 6 ใช้เรียกพายุหนุมพัดโจมตีศัตรู

“พรึบ...”

“เฟียว...”

เปลวไฟและไอเย็นจากหัวไม้เท้าของฟาแรนท์กับชินที่พุ่งออกไปเผาผลาญและแช่งแข็งใส่กลุ่มของหมาป่าอีกนับสิบๆตัวแล้วตามด้วย...

“ฟู่...”

ก่อกำแพงแห่งเปลวไฟที่สูงขึ้นมานับ 5 ถึง 6 เมตรขึ้นมาขว้างหน้าของฝูงหมาป่าที่กำลังจะกระโจมเข้ามาถึงกับแผดเผายังฝูงหมาป่าอีกนับไม่ถ้วนที่กระโจนผ่านกำแพงแห่งเปลวเพลิงนี้ตามเวทมนตร์ของเอสเทลแล้วตามด้วย...

“พรึบ...”

เปลวไฟร์สีดำที่ลุกโชนขึ้นมาแผดเผายังฝูงหมาป่าอีกนับ 20 ถึง 30 ตัวอย่างที่ไม่มีวันดับเมื่อหมาป่าเหล่านั้นวิ่งไปชนหมาป่าอีกหลายสิบตัวให้ตกอยู่ภายในเปลวไฟสีดำด้วยจากเวทมนตร์ของเมริเอลแล้วตามด้วย...

…ดาร์ชไฟร์-เวทธาตุความมืดขั้นที่ 4 ใช้เรียกเปลวไฟแห่งความมืดเผาแผดศัตรู

“โครม...”

กำปั้นแห่งพสุธาพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินทุบลงไปยังฝูงหมาป่ามากมายจนแหลกลานไปนับ 10 ถึง 20 ตัวตามดาบเวทมนตร์ของอาโทรอมที่ตวัดออกไป...

...ร็อดแฮนด์-เวทธาตุพสุธาขั้นที่ 5 ใช้เรียกหมัดแห่งพสุธาโจมตีศัตรู

“กรร...”

แต่พวกฝูงหมาป่าอีกนับพันๆตัวที่ยังส่งเสียงขู่คำรามด้วยความโกรธแค้นยังไม่หยุดแค่นั้น-พวกมันยังคงส่งเสียงร้องคำรามก้องออกมาอย่างดุร้ายกระหายเลือดพุ่งวิ่งผ่านพวกมันที่ล้มตายเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งและไม่มีทางทีจะหยุดยั้งลงไป...

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

พวกฟรอเดีย ซันเต้ ชาชาและทุกคนที่เป็นพลธนูต่างไม่จำเป็นต้องรอยังคำสั่งของซีน่อนต่างรีบระดมลูกธนูอีกระลอกยิงออกไปอย่างรวดเร็วล้มยังฝูงหมาป่าที่เข้าใกล้ยังเบื้องหน้าอีก 3 ถึง 40 ตัว...ในขนาดที่เหล่าจอมเวทย์ก็ยังคตงร่ายเวทมนตร์ซ้ำลงไปอีกครั้งหนึ่ง

“บรึม...”

“เฟียว...”

“ครื่น..”

“พรึม...”

“โครม...”

แต่พวกหมาป่าที่ยังเหลืออีกมากมายที่ยังมุ่งหน้าอย่างไม่หยุดยั้งยังคงส่งเวสียงร้องคำรามก้องด้วยความโกรธแค้นยิ่งขึ้น...

“กรร...”

พวกมันยังคงตะกุยเร่งฝีเท้ากระโจมฝ่ายังความตายเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งด้วยความโกรธ แค้น คลั่ง บ้าเพื่อที่จะฆ่ายังทุกสิ่งที่รอคอยอยู่ ณ เบื้องหน้า...ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงกระชับดาบในมือแน่นวิ่งนำหน้าทุกคนออกไปยังฝูงหมาป่าทันที-เขาที่ตวัดดาบฟันใส่อย่างรุนแรงยังส่งเสียงร้องดังลั่นทั่วอาณาบริเวณออกไปอย่างชัดเจนยิ่งว่า

“พวกเราประจัญบาน”

“ครับ”

“ค่ะ”

ราเมล เทลน่า รัสเรย์และเหล่านักรบทั้งหลายต่างส่งเสียงร้องตอบรับออกมาอย่างกล้าหาญแต่วิ่งพุ่งตามไปตวัดดาบฟันใส่เหล่าฝูงหมาป่าที่วิ่งเข้ามาเผชิญหน้าทันที...

...การโรมรันของมนุษย์และสัตว์ป่าได้อุบัติขึ้นมาแล้วอย่างชัดเจนยิ่ง

...สงครามที่เป็นดั่งฝันร้ายแห่งท้องท่งราวป่าแห่งนี้

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 19 มี.ค.55 เวลา 00:41:17 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

สิ่งที่อ่านต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับส่วนที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก-เพียงแต่อยากเขียนขึ้นมาเท่านั้น

ละครโรงเล็ก ตอนที่ 17

เรนนี่      : แย่แล้วราเมลไม่อยู่

ไรก้า      : ท่านเทลน่าก็หายไปด้วย

ฟรอเดีย      : แย่แล้ว...หมาป่า...บุก...รวดเร็ว...รุนแรง

เรนนี่ ไรก้า      : ความหมายว่าไงฟังไม่รู้เรื่องเลย

รอย      : ง่ายนิดเดียวพอผู้ชายอยู่กับผู้หญิงสองต่อสองก็จะกลายเป็นหมาป่าบุกอย่างรวดเร็วและ
รุนแรงยังไงล่ะ

      เรนนี่กับไรก้าที่ได้ยินรอยประติดประต่อยังคำพูดของฟรอเดียถึงกับกรีดร้องพร้อมทั้งวิ่งถือมีดและดาบออกไปทันที

ลูน      : มันเรื่องอะไรกัน

ฟรอเดีย      : ฉันแค่จะมาบอกว่ามีหมาป่าบุกโจมตแล้วต่างหาก

รอย      : งั้นหรือ...ดูเหมือนฉันกับเรนนี่และไรก้าจะเข้าไปผิดไปคิดว่าราเมลปล้ำเทลน่าเสียอีก

      ทุกคนที่ได้ยินถึงกับนิ่งเงียบลงไปทันที

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 19 มี.ค.55 เวลา 00:42:22 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ