Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LOVE MAGIC FANTASY-04 : 501-Division ตอนที่ 8 หุบเขาแห่งแสง

ขอบคุณครับที่ติดตาม

ตอนที่ 8 หุบเขาแห่งแสง

ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรีที่มีเพียงแสงจันทร์ที่มิเต็มดวงสาดส่องลงมาไม่สว่างมานัก-ต้องอาศัยยังคบเพลิงในมือก้าวเดินมุ่งไปยังเบื้องหน้า...ราเมลที่ก้าวเท้านำหน้าของเทลน่าออกไปในฐานะทหารเปิดทางประจำหน่วย-เขาที่ตามหลังของซีน่อนไปอย่างรวดเร็วถึงกับต้องหยุดชะงักลงไปทันที

“นั่นหรือ...”

ชายหนุ่มส่งเสียงออกมาพร้อมทั้งกวาดสายตาจ้องมองไปยังหุบเขาที่เบื้องหน้าซึ่งปรากายยังประกายแสงสีฟ้าจางๆเรืองรองอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความมืดราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้า-ราเมลถึงกับส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“...หุบเขาแห่งแสง”

“สวยจังเลย”

วินดี้ที่จ้องมองอยู่ถึงกับส่งเสียงร้องออกมายามเมื่อกวาดสายตาจ้องมองไปเห็นประกายแสงของหุบเขาที่สาดส่องออกมาในยามราตรีนี้...เทลน่าที่จ้องมองไปยังหุบเขาแห่งแสงยังเบื้องหน้ายังกล่าวต่อไปอีกว่า

“นั่นสิ”

“พวกเราไปกันต่อไปแล้ว…”

ซีน่อนที่เร่งรัดออกมาเล็กน้อยพร้อมทั้งก้าวเท้านำทุกคนมุ่งตรงเข้าไปยังหุบเขาแห่งแสงที่เบื้องหน้า-ปากยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ดับคบไฟด้วย”

“ครับ”

“ค่ะ”

เทลน่า ราเมล รัลเรย์และทุกคนต่างส่งเสียงตอบรับออกไปพร้อมทั้งดับคบไฟแล้วก้าวตามหลังของซีน่อนมุ่งหน้าเข้าไปในหุบเขาแห่งแสงที่สวยสว่างงดงามยังเบื้องหน้าราวกับก้าวเดินเข้าไปท่ามกลางหมู่ดาวที่สาดส่องประกายบนฟากฟ้า

ณ ที่หุบเขาแห่งนี้สุกสว่างจนสามารถมองเห็นถึงสิ่งต่างๆได้อย่างชัดเจน-จึงไม่จำเป็นต้องอาศัยแสงจากคบไฟอีกประการกับแสงไฟที่เกินความจำเป็นนี้อาจจะเป็นการบอกตำแหน่งให้ศัตรูทราบได้ด้วย...ซีน่อนจึงสั่งให้ทุกคนดับคบไฟในมือทิ้งเสีย...

“...ตุบ...ตุบ”

เทลน่าที่กำลังก้าวเดินไล่ขึ้นไปยังข้างขอบเหวท่ามกลางประกายแสงสว่างอันงดงามถึงกับกวาดสายตาจ้องมองไปยังรอบๆอย่างลืมตัว-เธอถึงกับเผลอเหยียบเท้าลงไปยังก้อนหินที่ไม่มั่นคงก้อนหนึ่ง

“ครืน...น”

ก้อนหินที่เทลน่าเหยียบลงไปถึงกับเขยื่อนสั่นไหวเล็กน้อยแล้วล่วงลงไปทำเอาร่างของเธอเสียหลักราวกับกับล่วงลงไปยังขอบเหวที่ด้านข้างเท่านั้น...ไรก้าที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจว่า

“ท่านเทลน่า”

แล้วรีบยื่นมือออกไปคว้าจับข้อมือซ้ายของเทลน่าไว้อย่างรวดเร็วทันที

“ควับ”

ฉุดร่างของเทลน่าที่กำลังล่วงลงไปในลอยร่างอยู่เหนือขอบเอวที่ว่างเปล่าในพริบตา-แต่ด้วยน้ำหนักตัวของเทลน่าบวกกับชุดเกราะสีขาวที่สวมใส่กลับฉุดร่างของไรก้าให่เสียงหลักราวกับจะล่วงลงไปอีกคน...ราเมลที่หันกลับมาตามเสียงร้องจึงรีบเอาดาบในมือขวาปักลงไปยังพื้นแล้วยื่นมือซ้ายออกไปคว้าจับข้อข้อมือซ้ายของเทลน่าช่วยด้วยอีกคนทันที

“หมับ”

สเตย์ฟานกับเอวด์ต่างรีบคว้าจับร่างของราเมลไว้อย่างรวดเร็วทันที-มิให้เขาต้องล่วงลงไปอีกคน...ร่างของเทลน่าต่างหยุดค้างอยู่กลางอากาศอีกครั้งหนึ่งพร้อมทั้งไรก้าที่สามารถกลับขึ้นไปตั้งหลักได้-ก่อนที่ทั้งหมดจะช่วยกันพยายามดึงร่างของเทลน่าขึ้นมาจากขอบเหวอย่างทุลักทุเลขึ้นมานั่งหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย

“แฮก...แฮก...”

ราเมลที่ออกแรงมากที่สุดถึงกับส่งเสียงหอบหายใจออกมาอยู่กับพื้นอย่างหมดแรงทันที...วินดี้ถึงกับส่งเสียงถามออกมาอย่างตกใจว่า

“เป็นไงบ้าง...”

เธอยังหันไปถามเทลน่าด้วยความเป็นห่วงว่า

“...เธอปลอดภัยมั้ย”

“ไม่เป็นไร...”

เทลน่าส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งกวาดสายตาจ้องมองไปยังวินดี้ เอวด์ สเตน์ฟาน ไรก้าก่อนที่จะไปสิ้นสุดที่ราเมลแล้วส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“...ขอบใจน่ะ-ทุกคน”

“ไม่เป็นไร”

ราเมลส่งเสียงตอบรับออกมาพร้อมรอยยิ้ม เพราะหน้าที่ที่ต้องช่วยเหลือและพิทักษ์หัวหน้าตลอดจนทุกคนในหน่วยเป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้วในขนาดที่เอวด์ก็พยักหน้าตอบรับออกมาด้วยอีกคนหนึ่ง...สเตย์ฟานที่ยิ้มแล้วส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“ถ้าอย่างตอบแทนล่ะก้อ...”

กล่าวต่อไปอย่างเจ้าชูอีกว่า

“...ไว้หลังเสร็จงานนี้เราสองคนไปเดทก็แล้วกัน”

“ไม่ล่ะ...”

เทลน่าส่งเสียงยังกล่าวต่อไปอย่างรวดเร็วอีกว่า

“...ขอบใจ”

ท่ามกลางเสียงร้องออกมาอย่างตกใจของสเตย์ฟานที่ดังขึ้นมาจากเจ็บปวด

“โอ๊ย...”

เลล่าที่เอามือบิดหูของสเตย์ฟานด้วยอารมณ์ที่โมโหนั้นยังกล่าวออกมาว่า

“เวลาอย่างงี้ยังเจ้าชู้อีกหรือ”

“โอ๊ย...โอ๊ย...”

สเตย์ฟานที่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดยังพยายามส่งเสียงกล่าวต่อไปอีกว่า

“...นี่เบาๆหน่อยสิ-เลล่า...”

เขายังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ฉันไม่ใช่แฟนเธอน่ะ”

“เชอะ”

เลล่าเค้นเสียงออกมาอย่างไม่พอใจพร้อมทั้งหันไปมองยังทางอื่นอย่างไม่พอใจ เพราะทั้งเธอและสเตย์ฟานกับมิคาเอลต่างเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันเท่านั้น-แต่เลล่าแค่แอบรักสเตย์ฟานเท่านั้น...
เพียงมีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ไม่รู้ตัว...

“ฮ่ะ...ฮ่ะ...ฮ่ะ...”

เทลน่า ราเมล วินดี เอวด์และฟรอเดียที่เห็นถึงท่าทีเช่นนั้นของทั้งสองต่างส่งเสียงหัวเรออกมาเล็กน้อย-ส่วนมิคาเอลที่จ้องมองไปยังทั้งสองเพียงยิ้มออกมาเล็กน้อยตามฐานะของน้องสาวและเพื่อนสมัยเด็กที่เคยเชียร์ทั้งคู่ให้ลงเอยกัน...ซีน่อนที่เห็นว่า”เสียเวลาไปมากแล้ว”จึงรีบส่งเสียงกล่าวออกไปอย่างรวดเร็วว่า

“รีบไปกันต่อเถอะ”

“ครับ”

“ค่ะ”

เทลน่า รัลเรย์ กรีน โซฟาลล่าที่เป็นหัวหน้าหน่วยกับพวกราเมลต่างส่งเสียงตอบรับออกไปอย่างรวดเร็วแล้วรีบก้าวเท้าเดินทางหลังของซีน่อนมุ่งหน้าขึ้นไปยังยอดเขาที่อยู่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็วแข่งกับเวลาทันที
--------------------------------

...

หลังจากที่เสียเวลาไปอีกประมาณ 1 ชั่วโมงทุกคนก็สามารถก้าวเดินขึ้นไปหยุดยังยอดเขาที่เป็นลานกว้างของหุบเขาแห่งแสงนี้

ยามเมื่อทุกคนก้าวขึ้นไปถึง-สายตาทุกคู่ต่างถูกจับจ้องมองไปยังเบื้องหน้าต่างถูกสะกดให้จ้องมองไปยังดาบที่งดงามเล่มหนึ่งซึ่งปักอยู่กลางลานกว้างท่ามกลางเปลวเพลิงที่ฟ้าจางๆที่งดงามสวยราวกับประกายของแสงดาว

“ดูนั่น...”

เซเรนที่เป็นจอมเวทย์ของหน่วยที่ 6 ส่งเสียงร้องออกมาอย่างรวดเร็ว-เธอที่ชี้นิ้วไปยังร่างของผู้กล้าอาดิออนที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟที่กำลังลุกโชนขึ้นมาอยู่ราวกับไม่มีอะไร…

“พรึบ...”

ราชิก้าที่เห็นจึงหันไปหาเจราล์ดที่เป็นสามีและพลธนูประจำหน่วย 4 เหมือนกันแล้วส่งเสียงถามออกไปว่า

“นั่นท่านผู้กล้ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ”

“ไม่รู้สิ”

เจราล์ดส่งเสีงตอบออกมา เพราะเขาก็ไม่ทราบเหมือนกัน...วินดีที่เห็นจึงส่งเสียงถามออกไปว่า

“ไม่ร้อนหรอกหรือ”

“ดูเหมือนจะไม่ร้อนน่ะ...”

ชินที่เป็นจอมเวทย์ของหน่วย 5 ที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังเปลวไฟที่เบื้องหน้าส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างขบคิด...อโดนัสที่ได้ยินเช่นนั้นจึงยืนมืออกไปสัมผัสยังเปลวไฟสีฟ้าที่เบื้องหน้าทันที

“โอ๊ย…”

เขาส่งเสียงร้องออกมาอย่างปวดแสบปวดร้อนทันทีแล้วหันไปส่งเสียงต่อว่าชินว่า

“...ไหนบอกว่าไม่ร้อนไง”

“ก็ใครคิดว่าแกจะบ้าเอามือยื่นเข้าไปเองล่ะ”

ชินส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมยิ้มๆที่ขี้เล่นนิดๆ...อโดนัสที่ได้ยินไม่ส่งเสียงตอบอะไรออกไป-เพียงหันไปมองยังทางอื่นอย่างแก้เขินเท่านั้น

“เป็นไงบ้างค่ะ”

ทำเอารีเซลที่อยู่ใกล้ต้องส่งเสียงถามออกมาด้วยความเป็นห่วงยังอีกฝ่ายทันที...อโดนัสจึงยิ้มแล้วส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ”

“อืมม์”

รีเซลส่งเสียงตอบรับออกไปพร้อมทั้งรอยยิ้มที่น่ารักที่สวยงามสร้างความอิจฉาให้กับเหล่าชายหนุ่มและไม่หนุ่มทั้งหลายยิ่งนักไม่ว่าจะเป็นกาเบล ซันเต้ มิธรา สเตย์ฟาน เอวด์ กิลม์ กันท์ ชิน เชย์ ชาคง ฟูลตันและราเมลทั้งหลายยิ่งนักกับการที่มีสาวๆน่ารักๆสวยๆเช่นนี้มาเอาใจทั้งๆที่ฝีมือกลับไม่ได้เรื่องสักเท่าไหร่...

“แล้วท่านผู้กล้าไม่ร้อนหรือไงกัน”

รินที่กวาดมองไปยังผู้กล้าจึงส่งเสียงถามออกมาอย่างสงสัยทำเอาทุกคนที่หันกลับไปมองถึงกับส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“นั่นสิ”

“ท่านผู้กล้ากับเผชิญกับการทดสอบอยู่ว่าเหมาะสมที่จะได้รับการยอมรับหรือไม่...”

ซีน่อนส่งเสียงกล่าวออกมาพร้อมทั้งเอากิ่งไม้ในมือที่หยิบขึ้นมาโยนเข้าไปในเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นมายังเบื้องหน้าทันที

“เฟียว...ว”

กิ่งไม้ที่พุ่งเข้าไปถึงกับล่วงลงไปยังพื้นราวกับไม่ได้ติดไฟอะไรสร้างยังความแปลกประหลาดใจให้กับทุกคนจึงต้องหันไปมองยังซีน่อนเป็นเชิญถามเขาไปออกไปเท่านั้น

“...”

ซีน่อนที่กวาดสายตาไปยังอาดิออนแล้วกล่าวออกไปว่า

“...เปลวไฟแห่งการทดสอบนี้จะไม่เผาไหม้สิ่งใดๆหรอกนอกจากแผ่ความร้อนออกมาเพื่อทดสอบยังท่านผู้กล้าเท่านั้น...”

เขาที่ยิ้มออกมาเล็กน้ยแล้วส่งเสียงกล่าวต่อไปว่า

“...ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้คือต้องรอคอยให้ท่านผู้กล้าได้รับการยอมรับจากดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งวารีนี้เท่านั้น”

“อืมม์”

ทุกคนต่างพยักหน้าพร้อมทั้งส่งเสียงตอบรับออกมาอย่างไม่คิดอะไร...แต่ซีน่อนจึงรีบสั่งการออกไปอย่างรวดเร็วว่า

“ทุกคนรีบกระจายกำลังกันไปคุ้มกันเร็ว”

“ครับ”

“ค่ะ”

เทลน่า ราเมล รัลเรย์และทุกคนต่างส่งเสียงตอบรับออกไปอย่างรวดเร็วทันทีพร้อมทั้งแยกย้ายกับกระจายออกไปคุ้มครองท่านผู้กล้าที่กำลังรับการทดสอบอยู่ทั้ง 4 ทางตามหน่วยของตัว-ส่วนหน่อยที่ 5 ที่เหลืออยู่เพียง 5 คนต่างเข้าไปรวมกับหน่วยของกรีนทางทิศเหนือตามหน้าที่ทันที
--------------------------------------

“มอ...”

อยู่ๆก็มีเสียงของวัวที่ดังลั่นขึ้นมาทันทีท่ามกลางทุกคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่อย่างสบายใจ...ราเมล เทลน่าต่างรีบลุกขึ้นทันที-ทั้งสองตามกวาดสายตาจ้องมองดูกันเล็กน้อยด้วยความสงสัย

“ตรึง...ตรึง...”

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินตรงมาอย่างลั่นดังพร้อมทั้งเสียงร้องของวัวที่ยังคงดังลั่นก้องขึ้นไปบนก้องฟ้าจนเปลวเพลิงสีฟ้าที่ลุกโชนอยู่ในยามนี้ถึงกับสั่นไหวเล็กน้อย

“มอ”

“เกิดอะไรขึ้น”

โซฟาลล่าส่งเสียงร้องถามออกมาพร้อมทั้งนำหน่วยของเธอวิ่งมุ่งหน้าตรงมายังทางด้านหน่วยของเทลน่าทันที...เทลน่าที่ยังงงๆหันไปมองจึงส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

“ไม่รู้สิ”

“ตุบ...ตุบ...ตุบ...”

ซีน่อนที่วิ่งนำหน่วยของกรีนกับรัลเรย์เข้ามาสมทบเพียงยิ้มแล้วส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

“ทุกคนระวังตัว”

สิ้นเสียงของซีน่อนที่เบื้องหน้าสายตาของทุกคนก็ปรากฏยังวัวตัวใหญ่ประมาณ 5 ถึง 6 สีน้ำตาลแดงตัวหนึ่งก้าวตรงมาอย่างรวดเร็ว-บนหลังของมันยังนั่งอยู่ด้วยชายวัยกลางคนที่ร่างกายแข็งแรงในชุดหนังวัวรัดรูปสีน้ำตาล ถือขวานเหล็กสีเงินสำหรับทำสงครามในมือ

“มอ...”

เจ้าวัวตัวนั้นส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งตะกุยเท้าวิ่งพุ่งตรงมายังร่างของซีน่อนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของทุกคนทันที-ใช้ปลายเขาอันแหลมคมเล็งมายังหัวใจของเขาในพริบตา...ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบพุ่งหลบไปทางซ้ายทั้งส่งเสียงร้องออกไปอย่างรวดเร็วทันที

“หลบเร็ว”

“ฟุบ”

เทลน่า ราเมล รัลเรย์และทุกคนต่างรีบถลั้นกายหลบไปอย่างรวดเร็วให้เจ้าวัวตัวนั้นวิ่งพุ่งในพริบตา...ซีน่อนจึงรีบสั่งกานออกไปอย่างรวดเร็วว่า

“พลธนูยิง”

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

ราชีก้า เจราล์ด ฟรอเดีย ริน ฟูลตันทั้ง 5 คนต่างรีบยิงลูกธนูพุ่งใส่กลางหลังของเจ้าวัวตัวนั่งอย่างรวดเร็วจนลูกธูนประมาณ 4 ถึง 5 ดอกแต่กลับถูกชายวัยกลางคนปัดออกไปอย่างรวดเร็วเพียงมี 2 ถึง 3 ดอกที่สามารถปักเข้าไปยังน่องด้านหลังที่ปัดไม่ถึง

“มอ...”

เจ้าวัวตัวนั้นส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งหันกายวิ่งพุ่งกลับมาใส่ทุกคนด้วยความโกรธแค้นแล้วบ้าเลือดอีกครั้งหนึ่ง...ซีน่อนจึงรีบใช้สองมือจับดาบมั่นแล้ววิ่งพุ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับเจ้าวัวตัวนั้น-เขาที่ส่งเสียงร้องออกไปอย่างดังลั่น

“ย๊าก...”

พร้อมทั้งตวัดคมดาบในมือฟันไปอย่างรวดเร็ว

“เฟียว...ว”

คลื่นดาบที่พุ่งออกไปถึงกับพุ่งชนใสร่างของเจ้าวัวตัวหนึ่งในหยุดชะงักลงไปในพริบตา-ซีน่อนจึงรีบสั่งการออกไปอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“กาเบล...”

“ครับ”

กาเบลที่ไม่รอช้าจึงรีบวิ่งพุ่งร่างเข้าไปอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งตวัดถึงคมขวานสงครามในมือของตนฟันใส่ยังขาด้านซ้ายของเจ้าวัวตัวนั้นในพริบตา

“ฉึก...”

ซีน่อนที่ไม่รอช้าพุ่งร่างเข้าไปแล้วใช้คมดาบในมือฟันใส่ลำตัวด้านขวาของเจ้าวัวตัวนั้นขาดเป็นทางยาวพร้อมทั้งปากที่ส่งเสียงร้องออกไปว่า

“เทลน่า ราเมล”

“ค่ะ”

“ครับ”

เทลน่ากับราเมลส่งเสียงร้องตอบรับออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งรีบกระโดดพุ่งร่างไปยังเบื้องหน้าแล้วตวัดดาบฟันใส่ยังชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนหลังของเจ้าวัวตัวหนึ่งทันที

“เฟียว...”

“เปรี้ยง...ง”

ชายวัยกลางคนรีบตวัดถึงคมขวานรับยังดาบเลเบียที่แทงมาของเทลน่าก่อนแล้วปัดยังดาบของราเมลให้ลอยกระเด็นกลับไปทันที

“ตุบ...”

พร้อมทั้งร่างของเทลน่าและราเมลที่กระเด็นลอยถอยหลังล่วงลงไปยังเบื้องในพริบตา-ทั้งสองที่กวาดสายตามองไปยังชายวัยกลางคนที่อยู่บนหลังวัวที่ทรุดลงไปอย่างระมัดระวังทันที

“ตุบ...”

ชาววัยกลางคนที่จ้องมองไปยังเจ้าวัวยักษ์ที่ทรุดลงไปอย่างนิ่งเงียบเล็กน้อยแล้วกวาดสายตาจ้องมองไปยังทุกคนด้วยสายตาที่โกรธแค้นแล้วหยุดยั้งซีน่อนที่คล้ายกับเป็นหัวหน้าทุกคนแล้วส่งเสียงกล่าวต่อไปว่า

“พวกแกหรือที่เป็นคนจัดการกับเพื่อนๆของข้า-ทอทัส...”

เขาที่พุ่งร่างตรงมายังซีน่อนพร้อมทั้งตวัดความขวานในมือฟันลงมาอย่างรุนแรงยังส่งเสียงกล่าวต่อไปอีกว่า

“...ตายซ่ะเถอะ”

“เปรี้ยง...ง”

ซีน่อนได้แต่ยกถึงคมดาบของตนขึ้นมายังคมขวานอย่างรวดเร็วทันที...ทอทัสที่สูงกว่า 2 เมตรครึ่งเห็นเช่นนั้นจึงยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วกล่าวออกมาว่า

“มีแรงแค่นี้เองหรือ”

พร้อมทั้งออกแรงกดยังคมขวานลงมาอย่างไม่หยุดยั้งจนกระทั่งร่างของซีน่อนที่ทรุดลงไปยังพื้นใช้หัวเข่าซ้ายยันพื้นไว้อย่างสุดแรง-เขาได้แต่กัดฟันแน่ๆทันที

“กรอก...”

ราชีก้า เจราล์ด ฟรอเดีย รินทั้ง 4 คนที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบระดมธนูยิงใส่กลางหลังของทอทัสทันที

“ฟุบ...ฟุบ...ฟุบ...ฟุบ...”

“หึ...”

ทอทัสที่โดนธนูปักใส่กลางหลังทั้ง 4 ดอกเพียงส่งเสียงเค้นยิ้มออกมาเล็กน้อยเพียงเค้นเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย-มันยังกล่าวต่อไปอีกว่า

“...มีฝีมือแค่นี้เองหรือ-พวกมนุษย์...”

มันยังส่งเสียงร้องต่อไปอีกว่า

“...ย๊าก”

พร้อมทั้งกดคมขวานไปอย่างรุนแรงจนดาบของซีน่อนถึงกับหักสะบันขาดออกไปในพริบตา

“เปรี้ยง...ง”

“ฟุบ...”

ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบพุ่งร่างถอนหนีออกไปในพริบตาปล่อยให้คมขวานที่ทิ้งน้ำหนักลงมาอย่างรุนแรงจนกระทั่งพื้นดินที่เบื้องหน้าแตกแหลกลานไปในพริบตา

“โครม”

แต่ทุกคนในยามนี้ที่เห็นถึงพลังอันมากมายมหาศาลของทอทัสถึงกับหยุดชะงักค้างลงไปในพริบตาทันที-เพียงแค่กวาดสายตาจ้องมองไปยังเบื้องหน้าอย่างตกใจเท่านั้น...

และต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อ…

“มอ...”

ทอทัสส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งร่างของมันที่ค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นไปกว่า 5 ถึง 6 เมตรจนฉีกกระชากยังเสื้อผ้า รองเท้าที่สวนใส่อยู่จึงขาดกระจายไปในพริบตาพร้อมทั้งเส้นขนที่น้ำตาลแดงมากมายที่แทงออกมาจากร่างพร้อมทั้งมูกที่ยืนออกมาพร้อมทั้งเขาที่งอกออกมาบนศีรษะทั้ง 2 ข้างอันแหลมคมยิ่ง

“ตึง...ตึง...”

ทอทัสที่กระทืบขาซ้ายที่กลายเป็นสองกีบของมันอย่างรุนแรงทันทีพร้อมทั้งส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นทันทีว่า

“...มอ”

“ฟู่...ฟู่...”

ร่างของทอรัสที่บัดนี้กลายเป็นวัวสีแดงเพลิงเพียงกวาดสายตาจับจ้องมองมายังทุกคนเพียงระบายลมหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อไปว่า

“...เรามาเริ่มกันต่อเถอะ”

“ตรึง...”

พร้อมทั้งพุ่งทะยานร่างตรงไปท่ามกลางทุกอย่างรวดเร็วใส่กันท์จนปลายเขาที่แหลมคมถึงกับแทงทะลุไปยังหน้าอกและท้องของเขาอย่างรวดเร็วแล้วสะบัดหัวเล็กน้อยให้ร่างของกันท์ที่กระอักเลือดส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดท่ามกลางมันที่สะบัดเข้าไปมาอย่างสะใจ...

“อ๊าก...ก”

จนขาดใจตายไปแล้วสะบัดร่างของเขาทิ้งลงไปอย่างไร้ค่าก่อนที่จะกวาดสายตาจ้องมองไปยังทุกคนอีกครั้งแล้วพุ่งร่างเข้าไปหากลุ่มของโซฟาลล่าที่ยืนอยู่ทางด้านข้างทันที

“เฟียว...ว”

ปลายคมแหลมคมถึงกับพุ่งแทงใส่ร่างของชาคงจนกระเด็นลอยหายออกไปในพริบตาจนล่วงตกหายผาไปแล้วยังใช้ขาซ้ายตวัดเท้าซ้ายเตะร่างของซันชายให้ลอยกระเด็นไปชนพนังและยกเท้าขึ้นเหยียบซ้ำลงไปในพริบตา

“อ๊าก...”

ซันชายส่งเสียงร้องออกมาอย่างดั่งลั่นพร้อมทั้งขาดใจตายไปอีกคนหนึ่ง...ราเมลที่ทนไม่ไหวจึงรีบพุ่งร่างเข้าไปตวัดดาบใส่อย่างรุนแรง

“เปรี้ยง…ง”

แต่คมดาบของราเมลที่ตวัดออกไปอย่างรุนแรงกลับไม่สามารถฟันตัดยั้งเส้นขนที่ปกคลุมอยู่บนลำตัวของทอรัสเข้าไปได้-ราเมลถึงกับส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ

“บ้าน่า”

“ก็แค่มนุษย์ชั้นต่ำ…”

ทอทัสส่งเสียงกล่าวออกมาอย่างดูถูกพร้อมทั้งเอามือซ้ายของมันจับถึงคมดาบของราเมลไว้อย่างแน่นโดยที่คมดาบของเขาไม่สามารถบาดเข้าไปยังผิวหนังที่ฝ่ามืออันหยาบด้านของมันได้-มันเพียงยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายพร้อมทั้งตวัดคมขวานในมือซ้ายหมายที่จะฟันใส่ยังราเมลทันที

“ทุกคนบุก...”

เทลน่าที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งพุ่งร่างเข้าไปเพื่อช่วยราเมลอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งลูกธนูของฟรอเดียที่ยิงออกไปยังแขนขวาของทอทัสในพริบตา

“ปัก...”

ลูกธนูของฟรอเดียปักเข้าไปยังลำแขนของมันถึงกับให้ทอทัสถึงกับหยุดชะงักลงไปในพริบตาทันที...เทลน่าที่ไม่รอช้ารีบกระโดดเหยียบยังหัวไหล่ของราเมลทะยานร่างขึ้นไปในพริบตาแล้วแทงดาบเลเบียในมือขวาของเธอใส่ดวงตาขวาของมันอย่างแม่นยำ

“ฉึก...”

“อ๊าก...”

ทอทัสส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมที่ปล่อยคมดาบของราเมลออกไปทันที...รัลเรย์ที่ไม่รอช้าจึงรีบกระโดดลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วตวัดคมดาบของเธอฟันลงมาตัดใส่ยังเขาซ้ายของทอทัสจนขาดกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็วทันที

“อ๊าก...”

ทอทัสส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นอีกครั้งหนึ่งกับความเจ็บปวกที่ได้รับนี้...ซีน่อนที่ไม่รอช้าจึงรีบสั่งกล่าวออกไปอย่างรวดเร็วทันทีว่า

“พลธนูกับจอมเวทย์รีบโจมตีอย่างรวดเร็ว”

“เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...”

ลูกธนูมากมายต่างถูกยิงออกไปในพริบตาทันทีใส่ยังร่างของทอทัสอย่างไม่รอช้าแข่งกับเวลา...ส่วนเหล่าจอมเวทย์ที่เหลืออยู่ต่างรีบร่ายเวทย์ออกไปอย่างรวดเร็วทันที

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประธานคลื่นความร้อนเผาผลาญเหล่าศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...ระเบิดเพลิง...”

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประธานสายลมตัดร่างศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...คมมีดแห่งสายลม...”

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานเพลิงของพระองค์แด่ข้าด้วยเถิด...เปลวเพลิงแห่งไฟ…”

“ขอให้พระผู้เป็นเจ้าโปรดประทานพรของพระองค์ผ่านประกายแสงทำลายล้างศัตรูของข้าด้วยเถอะ...ลำแสงพิฆาต...”

“ขอพระเจ้าโปรดประทานพลังอำนาจของพระองค์ผ่านราชันย์แห่งสายลมมาเป่าปัดลมหายแห่งความเย็นยะเยือกด้วยเถอะ...สายลมเย็นจงโชยพัด...”

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานถึงกำแพงแห่งเปลวเพลิงขึ้นมาพิทักษ์โจมตีศัตรูข้าด้วยเถิด...กำแพงพิทักษ์แห่งไฟ…”

วินดี้ มิธรา ฟาแรนท์ เลล่า ชิน เซเรน-เหล่าจอมเวทย์ทั้ง 6 ส่งเสียงร้องออกมาพร้อมๆกันแล้วชูไม้เท้าไปยังร่างของทอทัสท่ามกลางลูกธนูที่ยิงออกไปอย่างไม่หยุดยั้งว่า

“...ไฟร์บอม”

“...วินด์”

“...ไฟร์”

“...ไลท์นิ่ง”

“...คูล”

“...กันโซโล”

ลูกระเบิดเพลิงของวินดี สายลมของมิธรา เปลวไฟของฟาแรนท์ ประกายแสงของเลล่า ไอเย็นของชินและกำแพงแห่งเปลวเพลิงที่ลุกโชนขึ้นต่างแผดเผาร่างของมันใรพริบตา

“บรึม”

“เฟียว”

“พรึบ”

“วาว”

“อ๊าก...ก”

ร่างของทอทัสที่อยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงตามส่งเสียงร้องลั่นออกมาในพริบตา...เทลน่าที่ที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องออกไปอย่างดีใจว่า

“สำเร็จแล้ว”

“เฟียว...ว”

ทอทัสกลับตวัดหางออกมาออกมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงใส่ร่างของมันทันที...ราเมลที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องออกไปอย่างตกใจว่า

“ระวัง”

พร้อมทั้งพุ่งร่างไปเข้าบังยังร่างของเทลน่าไปอย่างรวดเร็วทันที

“เปรี้ยง”

หางของทอทัสถึงกับหวดร่างของราเมลและเทลน่าลอยกระเด็นไปยังเปลวเพลิงสีฟ้ารอบๆดาบแห่งผู้กล้าทันที...ซีน่อนที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องออกไปอย่างดังลั่นว่า

“พวกเราระวัง”

“มอ...”

เจ้าทอทัสที่ไม่สนใจ-มันส่งเสียงพร้อมทั้งพุ่งร่างที่มีเพลิงไฟลุกโชนและเกล็ดน้ำแข็งที่ยังเกาะจับอยู่พุ่งใส่ยังร่างของเอวด์จนกระเด็นลอยตกเหวไปอีกคนหนึ่ง...ซีน่อนที่ไม่รอช้ารีบคว้าดาบของกันท์ที่ล่วงอยู่แนวนั่นแล้วตวัดฟันออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งส่งเสียงร้องลั่นออกไปอย่างดังว่า

“พวกเราบุก”

“เฟียว...ว”

เขาตวัดคมดาบฟันใส่ลำขาขวาของทอทัสออกไปทันทีจนกระทั่งเลือดสาด รัลเรย์ กาบเล สเตย์ฟานและอาเทรเซียต่างรีบพุ่งร่างเข้าไปอย่างรวดเร็วตวัดคมดาบฟันใส่ยังร่างของทอทัสอย่างรุนแรนทันที

“ฉับ...ฉับ...ฉับ...”

“มอ”

แต่เจ้าทอทัสที่ถูกฟันกระหน่ำลงไปอย่างมากมายต่างส่งเสียงร้องออกมาอย่างรุนแรง-มันที่สูดลมหายใจเข้าไปแล้วยืดตัวขึ้นพร้อมทั้งเปล่าพลังพุ่งออกมาจากร่างอย่างรุนแรงจนร่างของเหล่านักดาบที่พุ่งเข้าไปโจมตีถึงกับโดนกระแสพลังนี้ซัดกระเด็นให้ลอยออกมาอย่างรุนแรง

“...ตุบ”

ในเวลาเดียวกับที่ร่างของราเทลกับเทลน่าที่โดนมันตวัดหางฟาดลอยไปยังเปลวเพลิงสีฟ้าก็ล่วงหายไปในกองเพลิงในพริบตาพร้อมทั้งเปลวไฟสีฟ้าที่จางหายไปในพริบตาเช่นเดียวกัน...

...

เปลวเพลิงที่ลุกโชนอยู่บนยอดเขาต่างจางหายไปในพริบตาทันทีที่ร่างของราเมลกับเทลน่าลอยกระเด็นเข้าไปในเปลวเพลิงนั้นราวกับผู้กล้าแห่งตำนานที่ผ่านการทดสอบจากเปลวเพลิงแล้ว...

“ย๊าก...”

อาดิออนส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งเอามือขวาของตนชักยังดาบที่เรียวยาวที่น้ำเงินครามที่มีเพียงมีพลอยสีแดงอันสดใสราวกับความรักขึ้นมาในพริบตาชูขึ้นไปบนท้องฟ้าแต่ส่งเสียงร้องตะโกนก้องออกไปทันทีว่า

“ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานสายฟ้าของพระองค์ลงมามอบแด่ข้าด้วยเถิด...ประกายแสงจากฟากฟ้า-ธันเดอร์”

“เปรี้ยง...ง”

สายฟ้าสีเหลืองทองฟาดลงมาจากท้องฟ้ายังดาบในมือของอาดิออนในพริบตา-เขาที่ไม่รอช้าจึงรีบพุ่งร่างผ่านพวกของซีน่นอน รัลเรย์ที่กระเด็นออกไปในพริบตาพร้อมทั้งตวัดยังคมดาบแห่งผู้กล้าฟันใส่ร่างของทอทัสไปกรีดผ่านยอดอกของมันใจพริบตาพร้อมทั้งส่งเสียงร้องตะโกนก้องออกไปอย่างสุดเสียงว่า

“...ธันเดอร์โซนิด”

“อ้าก...ก”

ทอทัสส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังลั่นพร้อมทั้งร่างท่อนบนที่ถูกคมดาบกรีดผ่านตัดขาดล่วงลงไปอย่างรวดเร็วในพริบตา

“ตุบ”

พร้อมที่งเสียงร้องของทุกผู้คนที่โห่ร้องออกมาอย่างดีใจว่า

“ไชโย-ท่านผู้กล้าชนะแล้ว...”

พร้อมที่ความดำมืดที่ค่อยๆปกคลุมยังสติของราเมลที่ทำให้ทุกสิ่งที่อยู่เลือนรางไปทุกที-ทุกที...สิ่งที่ได้ยินสิ่งสุดท้ายขึ้นเสียงของเทลน่าที่เขย่าร่างของเขาด้วยความเป็นห่วงว่า

“ราเมล...”

เธอยังส่งเสียงร้องต่อไปอีกว่า

“...ราเมลไปยังไงบ้าง”

ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะจางหายไปในพริบตาจนกระทั่งไม่เหลืออะไรอีกต่อไปแล้ว-ความมืดมิดได้ปกคลุมทุกสิ่งจนหมดสิ่งไปพร้อมทั้งทุกสิ่งทุกอย่างที่จางหายไป...

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 16 ม.ค.55 เวลา 23:29:30 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

สิ่งที่อ่านต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับส่วนที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก-เพียงแต่อยากเขียนขึ้นมาเท่านั้น

ละครโรงเล็ก ตอนที่ 8

      ระหว่างที่ทุกคนกำลังเดินทางกลับหลังจากต่อสู้และค้นหายังดาบของท่านผู้กล้าเสร็จ
อโดนัส : แฮก...แฮก...เหนื่อยจริงๆเลย...มาก็ลำบาก-กลับก็ยิ่งลำบาก
สเตย์ฟาน : เอาน่าหรืออย่างโดนแบกกลับไปมาราเมลล่ะ
      สภาพของราเมลในยามนี้บาดเจ็บจนสลบ
กันท์ ชาคง      : หรือจะตายอย่างพวกเราล่ะ-จะได้ไม่ต้องกลับไป
      อโดนัสได้แต่นิ่งเงียบ เพราะยนังไงปลอดภัยสามารถเดินกลับไปได้ย่อมดีกว่าบาดเจ็บหรือตายอยู่แล้ว...

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 16 ม.ค.55 เวลา 23:30:12 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ