ซึรุกิจัง
นักดาบพเนจร

สภานักเรียนแห่งฮอร์วาร์ท : Case 00 : The Death / Phrase 2 : The Rebirth

ความเดิมตอนที่แล้ว >> http://pocketonline.net/board/view.php?id=33874

เทพ ขึ้นไปชั้นดาดฟ้าของอาคาร 10 เพื่อจะหยุดการฆ่าตัวตายของนักเรียนคนหนึ่ง แต่ว่าเขาก็ต้องปะทะกับดาร์คเนส ตัวตนเหนือธรรมชาติ ที่ชื่อว่า[เดอะ เดธ] และถูกเคียวแทงเข้าไปอย่างจัง

... และในวินาทีชีวิตนั้นเอง สภานักเรียนก็มาถึง ...


=================================
Phrase 2 : The Rebirth
ตอนที่ 2 : การเกิดใหม่

(มืดจังเลย)

(นี่เราอยู่ที่ไหนกัน)

(ทำไมถึงรู้สึกหนาวเย็นแบบนั้น)

(และทำไมเราถึงขยับไม่ได้ แม้แต่กระดิกนิ้วก็ทำไม่ได้)

(ถ้าจำไม่ผิด เราจะขึ้นไปช่วยคน ๆ หนึ่งที่กำลังจะกระโดดตึก)

(แต่เราก็ต้องมาต่อสู้กับปีศาจ...)

(จำได้แล้ว ... ตอนนั้นเราถูกเคียวแทงไปเต็ม ๆ เลยนี่หน่า)

(เราคงจะตายแล้วสินะ...)

(ก็คงน่าจะตายอยู่หรอก ฝ่ายนั้นไม่ใช่แม้แต่จะเป็นมนุษย์แต่เป็นปีศาจไม่ใช่เหรอ)

(แล้วทำไมเราถึงต้องลงทุนไปสู้กับปีศาจถึงชั้น 10 ด้วยล่ะ)

(นั่นสิ ... ทำไมกัน ?)

(มันก็เหมือนกับทุก ๆ ครั้งที่เราไปมีเรื่องกับชาวบ้าน)

(เราไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเลยไม่ใช่เหรอ ?)

(...)

(นี่มัน... ความอบอุ่นนี่มันอะไรกัน)

(ความหนาวเย็นเมื่อกี้นี้มันหายไปเหมือนโกหกเลย)

..............................

เทพลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่ที่ดาดฟ้า จุดที่เขาถูกแทงตรงนั้น .... และที่ยื่นหน้ามาทั้ง 2 คนก็คือสาวผมม้าเพื่อนร่วมชั้นของเขาที่ชื่อว่า “มินท์” ...และอีกคนหนึ่งคือหญิงสาวผมบ๊อบหน้เตาน่ารักที่ชื่อว่า “เอม” ... แน่นอนว่าจู่ ๆ การที่สองสาวยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ แบบนั้นก็ยิ่งทำให้เขาหน้าแดงและรีบลุกขึ้นมานั่งในทันที

“สภาพแบบนั้นคงไม่เป็นไรแล้วล่ะมั้ง”มินท์พูดขึ้นมา ก่อนจะยกมือมาทางเอม “อันที่จริงนายพี่งจะตายไปครั้งหนึ่ง ไปขอบใจพลังของเอมซะด้วยล่ะ คนธรรมดาที่โดนเคียวขนาดนั้นแทงไป...ไม่สิ แค่โดนดาร์คเนสเล่นงานไปคงรอดแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ”

เทพหันไปหาเอม และพูด “ขอบคุณนะ...”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ ...” เธอพูดตอบ โดยที่ไม่รู้ว่าทำไมต้องหน้าแดงไปกับเขาด้วย

ขณะที่การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ประธานสาวแว่นยังคงกราดยิงด้วยกระสุนจากปืนพกคู่สีขาวดำ แม้ว่า DEATH จะโจมตีด้วยเคียวอย่างรวดเร็ว แต่ประธานคนนั้นก็สามารถหลบเคียวได้ แม้ว่าการโจมตีบางทีก็ดูไม่น่าจะหลบได้ แต่เธอก็ใช้ปืนคู่เบี่ยงการโจมตีออกไปได้โดยง่าย ขณะเดียวกับฝั่งของลูน่า เธอโจมตีด้วยการร่ายอะไรบางอย่างที่เหมือนกับเวทมนตร์(ทั้งที่ตัวเองถือโน้ตบุคอยู่แบบนั้น)ที่มีพลังแรงสูงโจมตีใส่อยู่อย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าDEATHจะโจมตีใส่เธอบ้าง แต่เธอก็ใช้เวทมนตร์ของเธอสร้างบาเรียออกมาป้องกันเคียวได้ (แม้จะซักครั้งสองครั้งก็ตามที)

สถานการณ์ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าสภานักเรียนเป็นฝ่ายกดดัน DEATH อยู่เสียอย่างนั้น

และสิ่งที่ผิดคาดมากสำหรับเทพที่เคยคิดกับสภานักเรียนว่า “เป็นสภานักเรียนแท้ ๆ แต่ไม่เห็นทำอะไรเลย” ว่าทำไมฝีมือถึงเก่งกาจขนาดนี้ เหมือนกับว่าการสู้กับสัตว์ประหลาดตนนั้นมันคือหนึ่งในหน้าที่หลักประจำวันของสภานักเรียนเสียอย่างนั้น

“นี่ล่ะคือสภานักเรียนแห่งฮอร์วาร์ตล่ะ ....”

มินท์พูดขึ้นมา พลางมองการต่อสู้ของประธานและสมาชิกกับเงาสีดำขนาดใหญ่อย่างใจจดใจจ่อ เช่นเดียวกับเอมคนนี้....

“แล้วเจ้าเงาดำตนนั้นน่ะ? มันคือตัวอะไรกัน แล้วสภานักเรียนสู้กับพวกนั้น แล้วพลังที่พวกนั้นใช้อีก...”

“ถ้าจะอธิบายทั้งหมดมันก็ยาวอ่ะนะ ...”

“ดาร์คเนส คือตัวตนของพลังแห่งความมืดที่คอยกัดกินจิตใจของมนุษย์ค่ะ และนี่คือหน้าที่ของเรา สภานักเรียนที่จะป้องกันไม่ให้นักเรียนถูกกัดกินจิตใจไปน่ะค่ะ ถึงแม้ตอนนี้จะยังพิสูจน์อะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ก็ตาม”คราวนี้เอมเป็นคนพูดอธิบายขึ้นมา “และอาวุธที่ทุกคนใช้อยู่นั้นคือสื่อนำพลังพิเศษที่ทางโรงเรียนสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับพลังพิเศษของแต่ละคนน่ะ”

เมื่อเอมพูดถึงตรงนี้เธอก็เรียกอะไรบางอย่างออกมาจากอากาศ

.... มันคือเข็มฉีดยาขนาดยักษ์ที่มีของเหลว “สีน่าสงสัย”อยู่ข้างใน

“อะ อย่าบอกนะว่าใช้เข็มนั่น เมื่อกี้นี้น่ะ” เทพถามถามด้วยสีหน้าที่ซีดเซียวออกมา ถ้าเป็นไปตามที่คิด งั้นก็แปลว่าเขาโดนเข็มนั่น ... ซึ่งเอมก็เอียงคอและยิ้มให้แปลความหมายได้ว่า

“ใช่ . แล้ว . ล่ะ . “
(อยากจะร้องดัง ๆ ให้ใครต่อใครได้รู้ตัวกัน จริง ๆ)



เปรี้ยง !!เปรี้ยง !!เปรี้ยง !! เปรี้ยง !! เปรี้ยง !! เปรี้ยง !! เปรี้ยง !! เปรี้ยง !!

การกราดยิงของประธานนักเรียนยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เช่นเดียวกับสิ่งที่เรียกว่า “เวทมนตร์” ของลูน่า จนในที่สุดกะโหลกของ DEATHที่ตอนแรกมีอยู่จำนวนมากตอนนี้เหลืออยู่อันเดียวเสียแล้ว ....
[จากการคำนวณเบื้องต้น ลูน่าสันนิฐานว่าThe DEATH จะถูกทำลายลง ถ้ากะโหลกหัวสุดท้ายถูกทำลายค่ะ]
ลูน่าพูดด้วยคอมพิวเตอร์ขึ้นมาอย่างเรียบ ๆ และกดคอมพิวเตอร์ของเธอต่อไป

ประธานพูดขึ้นมา “ตอนแรกนึกว่า The DEATH จะมีพลังน่ากลัวมากกว่านี้ซะอีก ก็หมายความว่า...แม้จะสิงสู่ แต่ก็ยังไม่ได้กลืนกินจิตใจของใครไปเลยสินะ”

[การวิจัยล่าสุด ชี้ให้เห็นว่า ‘ระดับพลังของดาร์คเนสขึ้นมาจากจำนวนของผู้ที่ถูกกลืนกิน’ นี่คือข้อมูลใหม่ในรอบปี]ลูน่าจึงรีบพิมพ์พูดพลางจดบันทึกลงในคอมพิวเตอร์ของเธอในทันที

“อย่างนั้นเหรอ ~ จะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ น่ะ?”

เหมือนคำพูดของสภานักเรียนจะเล่นงานได้ผลกว่ากระสุนหรือเวทมนตร์ที่ยิงออกไปเสียอ่ะ มันบินเร่งความเร็วออกไป... ไม่ได้มีเป้าหมายอยู่ที่ประธานหรือลูน่า ไม่ได้มีเป้าหมายที่เทพ หรือมินท์ หรือเอม ... และไม่ได้หนีออกไป

แต่เป้าหมายก็คือเด็กนักเรียนที่จะกระโดดตึกเมื่อตอนแรกนั่นเอง

“บ้าเอ๊ย!!” ประธานจะชักปืนยิงใส่ ... แต่ก็ยั้งมือเอาไว้ได้ทัน...

เพราะเด็กนักเรียนคนนั้นถอยเท้าก้าวออกไปและอีกไม่กี่ก้าวจะตกจากตึกเรียน 10 ชั้น

“ใช้ตัวประกันอย่างเหรอ !?”มินท์พูดขึ้นมาด้วยความโกรธจนกำดาบไว้ในมืออย่างแน่น

เทพตะโกนตามกลับมา“เฮ้ย ! นี่เลือกหนทางง่าย ๆ เป็นตัวร้ายเกรด B ไปได้ไงเนี่ย เป็นดาร์คเนสไม่ใช่เหรอ !”

“ยังไงซะ มนุษย์คนนี้ก็ต้องพบกับความตายอยู่ดีไม่ใช่เหรอ ? ต่อให้ข้าอยู่หรือไม่ก็ตามที...”

ทุกคนสงสัยขึ้นมา จากคำพูดของดาร์คเนสที่ฟังดูไม่น่าเชื่อถือเลยเมื่อครู่นี้

“แต่แกก็สิงสู่นักเรียนคนนั้น....”

มีสิ่งหนึ่งที่ขัดคำพูดของเทพให้หยุดลงในทันที และทำให้เขาเริ่มคิด

(ตั้งแต่ตอนที่เกิดเรื่อง จนขึ้นมาถึงที่นี่ก็กินเวลาอยู่พอควรเลยไม่ใช่เหรอ ? แล้วทำไมถึงได้พึ่งมาใช้แผนการแบบนี้ล่ะ ในเมื่อถ้าต้องการกินชีวิตของนักเรียนคนนั้นก็แค่ควบคุมให้คน ๆ นั้นกระโดดตึกไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ ? ไม่ต้องรอให้ใครขึ้นมาถึงตรงนี้หรอก ... เพื่อที่จะรอให้กลืนกินคนอื่น ๆ ที่ขึ้นมาช่วยงั้นเหรอ แต่ทั้งที่มีสภานักเรียนที่คอยไล่ล่าดาร์คเนสอยู่เนี่ยนะ?)

.... !?

“คิดเหรอว่า จับเป็นตัวประกันแบบนั้น จะทำให้ชั้นลังเลที่จะยิงได้น่ะ ...” ประธานพูดขึ้นมาและเล็งปืนมาทางกะโหลกอันสุดท้ายของ DEATH ที่ ขณะนี้มันอยู่ด้านหลังของเด็กนักเรียนตัวประกันตัวนั้น “และฉันก็มั่นใจในการยิงซะด้วยสิ”

“จะลองเสี่ยงดูไหมล่ะ ?”

ประธานนักเรียนแม้จะตนเองจะมั่นใจในฝีมือของตัวเอง แต่เพราะอัตราเสี่ยงที่มากเกินไป เธอจึงไม่สามารถบุ่มบ่ามยิงใส่เงาสีดำตนนั้นได้ในทันทีแต่ทว่า

“เดี๋ยวก่อน !!”

เทพตะโกนขัดขึ้นมา ก่อนจะเดินโซซัดโซเซไปยังที่ ๆ ประธานอยู่และเอามือลดปืนของเธอลงสร้างความงงงวยให้แก่ทั้ง 2 ฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง

“ไม่แปลกไปหน่อยเหรอ ในเมื่อโอกาสที่จะฆ่าคน ๆ นั้น ก่อนที่สภานักเรียนจะมาก็มีตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงเลยแถมยังต่อสู้กันนานขนาดนั้น ก็น่าจะมีโอกาสฆ่าให้ตายตั้งเยอะเลยไม่ใช่เหรอ ? หรือว่ายังมีการลังเลอะไรกันอยู่กันแน่”

ความเงียบกลับเข้ามาเยือนดาดฟ้าของโรงเรียนแห่งนี้อีกครั้งหนึ่งเมื่อเทพถามขึ้นมา สภานักเรียนเองก็พึ่งรู้ถึงความแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในการต่อสู้ครั้งนี้

“แล้วไงล่ะ ? ต่อให้กระโดดตอนนั้น หรือตอนนี้ หรือตอนไหนมันก็เท่านั้นล่ะ มนุษย์คนนี้ก็ต้องตายอยู่ดี ”

“แล้วทำไมต้องกระโดดตึก? การจะตายมีตั้งเป็นพันวิธี กลับเลือกการตายที่กลายเป็นจุดสนใจมากที่สุด ให้นักเรียน .... รวมทั้งสภานักเรียนมาถึงที่นี่เนี่ยนะ เหมือนกับว่า...”

เอมพูดขึ้นมา “ระ เรียกร้องความสนใจงั้นเหรอ ?”

“ประมาณนั้นล่ะ “ เทพพูดสรุปออกมา“... ถ้าเกิดไม่มีนายไปสิงล่ะก็ มันคงจะดูธรรมดาจนสภานักเรียนอาจจะไม่สนใจเลยก็ได้ แต่ว่าทำไมแม้แต่นายที่เป็นดาร์คเนสถึงต้องทำให้ตัวเองเป็นเป้าสนใจแบบนั้นล่ะ”

“...”

“คงจะเพราะเหมือนกันนั่นล่ะ ...”

“หืม?” ทุกคนมีปฏิกิริยาเหมือนกันคือสงสัย และสนใจในคำพูดที่ไม่น่าเชื่อของดาร์คเนสตนนี้

“เจ้าหนูคอมพิวเตอร์ตรงนั้นน่ะ….” DEATH หันมาพูดกับลูน่า “โรงเรียนติดระบบ Wireless Lanทั่วโรงเรียน เธอคงหาข้อมูลของคน ๆ นี้ได้สินะ นักเรียนรหัส HW 500101 น่ะ”

[ลูน่ากำลังค้นหา…]ลูน่าลองค้นหารหัสนักเรียนของคน ๆ นั้น ซึ่งก็พบข้อมูลของคน ๆ นั้นในทันที เธอจึงใช้โน้ตบุ้คพูดชื่อของคน ๆ นั้นออกมา [รหัส HW 500101 เอกชัย ชนะสงคราม นักเรียนชั้นมัธยมต้นปีที่ 3 ห้อง 1 ... ผลการเรียนอยู่ในระดับดีที่สุดในระดับชั้น ทั้งด้านการเรียนและกีฬา และถูกแต่งตั้งให้เป็นนักเรียนดีเด่นทั้ง 2 ปี]

“แต่ว่าเป็นถึงนักเรียนดีเด่นความสามารถรอบด้าน ...แล้วมีปัญหาอะไรอีกล่ะเนี่ย?” มินท์สงสัยขึ้นมา เช่นเดียวกับเอม แต่ทว่ามีแต่ประธาน ลูน่า และ เทพเท่านั้นที่รู้ว่าปัญหาที่แท้จริงคืออะไร

“เพราะว่าตัวเองเก่งเกินไป...ก็เลยเกิดสิ้นหวังในชีวิตอย่างนั้นงั้นเหรอ?” ประธานถามขึ้นมา

“ ใช่ ... มนุษย์คนนี้ไม่ใช่แค่เรียนเก่งหรือเล่นกีฬาเก่งเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นอะไร มนุษย์คนนี้ก็ทำได้ทุกอย่างและอยู่ในระดับที่ดีที่สุดด้วย ... ก็เพราะแบบนี้ล่ะที่มนุษย์คนนี้ถึง สิ้นหวัง หมดกำลังใจ เพราะความรู้สึกที่ตัวเองอ้างว้างเดียวดาย ไม่มีเป้าหมายต่อไปในชีวิต ...ไม่มีแม้กระทั่งเพื่อนฝูงเพราะว่ามีแต่คนเกรงกลัว ยำเกรง และไม่จริงใจกับมนุษย์คนนี้ แม้แต่อาจารย์เองก็ไม่ต่างอะไรกันมากมาย พวกเธอคงไม่เข้าใจความเหงา ความโดดเดียวของอัจฉริยะน่ะ...”

“เข้าใจดีอยู่แล้ว !!” คนที่ตะโกนขัดขึ้นมาคือเทพ เขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พลางพูดขึ้นมา “ที่เข้าใจก็เพราะว่าชั้นเองก็เป็นแบบนั้น ต่อให้ไม่ต้องเข้าเรียน ต่อให้พักการเรียนเป็นว่าเล่น แต่ผลการเรียนก็เหมือนกับของนายนั่นล่ะ (มินท์คิด : พูดโอ้อวดตัวเองจังนะ เจ้าบ้าเอ๊ย !) แต่รู้ไหมความแตกต่างน่ะมันคืออะไร ?” เทพใช้มือซ้ายทุบไปที่อกของตัวเองขึ้นมาหนึ่งครั้ง “มันอยู่ที่ตรงนี้ยังไงกันล่ะ !! ถ้าไม่มีเป้าหมายก็สร้างขึ้นมาเอง ถ้าทำเป้าหมายสำเร็จก็ตั้งใหม่ให้สูงขึ้นไป ... เอาให้มันหลุดโลกไปเลย! ต่อให้ไม่มีใครมาจริงใจก็ตาม แต่ถ้ายังจริงใจกับตัวเองล่ะก็ชีวิตของนายก็ยังคงสนุกสนานอยู่เสมอ ไม่ต้องมาทำตัวเป็นคนเบื่อโลกแล้วกระโดดตึกตายแบบนั้นหรอก !!”

เทพพูดจบแต่เพียงเท่านี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันก็ไม่รู้ที่เขากลายเป็นเป้าสายตาของทั้งสภานักเรียน เด็กนักเรียนคนนั้น หรือแม้กระทั่งตัวของ DEATH เองต่างก็อึ้งไปกับชายคนนี้

“...รุ่นพี่ครับ...” เด็กนักเรียนคนนั้นพูดขึ้นมา “ถ้าเป้าหมายของผมคือการเป็นเพื่อนกับรุ่นพี่เนี่ย ... จะเป็นไปได้ไหมครับ ...”

“มันก็ได้อยู่แล้ว .... แต่จะหวังเรื่องสาระความรู้ล่ะก็คงจะยากหน่อยนะ”เทพตอบเขา และทำให้เด็กนักเรียนคนนั้นยอมเดินออกจากขอบตึกตรงนั้นกลับมา โดยที่ไม่ได้สนใจ DEATH เลยแม้แต่นิดเดียว

“ไม่น่าเชื่อ ....” เอมอุทานออกมา “จิตใจของเด็กหนุ่มคนนั้นที่ถูกกลืนกินไป 70% ตอนนี้ฟื้นฟูกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิมแล้วค่ะ !”

“หรือว่านั่นคือ...พลังของหมอนั่นงั้นเหรอ?”มินท์พูดขึ้น

คราวนี้ทุกคนก็หันมาทาง DEATHที่ในตอนนี้เหลือเพียงแค่ตนเพียงตนเดียวเท่านั้น

“เหลือแต่นายเพียงแค่คนเดียวแล้วสินะ” ประธานพูดกับ DEATH ขึ้นมาและเล็งปืนมาทางกะโหลกของเงาดำตนนั้น “นายคงไม่คิดที่จะต่อสู้แบบ 5 – 1 แบบนี้หรอก ใช่ไหม ?”

“ไม่หรอก ... 1-1 ต่างหาก” คำพูดของ DEATH สร้างความสงสัยแก่ทุกคนเป็นอย่างมาก ก่อนที่มันจะชี้มาทางเทพและพูด “มนุษย์ตรงนั้นน่ะ ... เจ้าเป็นคนที่ต่อสู้กับข้าเป็นคนแรก ข้าอยากให้เจ้าเป็นคนตัดสินมากกว่าสภานักเรียนตรงนั้นอีก ....”

“จนป่านนี้แล้วยังจะต่อรองอีกเหรอ !?”คำพูดของ DEATH พังดูไม่น่าเชื่อมากจนมินท์ถึงกับตะโกนกลับมา แต่ทว่าเทพเอามือห้ามไว้ ก่อนจะเดินตรงไปพลางบีบข้อมือเตรียมพร้อมกับการตัดสินแบบตัวต่อตัวเสียอย่างนั้น

“เป็นดาร์คเนสที่แปลกดีนะ ...ถึงเป็นคนก็ยังแปลกอยู่ดีที่จู่ ๆ มาท้าดวลในสถานการณ์วิกฤติแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้เกลียดคนแบบนั้นเท่าไหร่หรอก”

มาตัดสินกันเลย !!

เทพวิ่งตรงไปยังDEATH และง้างหมัดออกเตรียมจะชกใส่ เช่นเดียวกับ DEATH บินตรงมาทางเขาพร้อมกับเรียกมือที่มีกงเล็บเป็นเคียวสีดำและเตรียมที่จะใช้มือนั้นฟันไปที่ตัวเขาไปในทันที จนเมื่อทั้งสองอยู่ในระยะที่สามารถโจมตีได้ เทพก็ชกใส่เฉกเช่นเดียวกับ DEATH ก็ใช้กงเล็บฟันใส่ในทันที

“แย่ล่ะ !! แขนของDEATHยาวเกินไปแล้ว....” มินท์พูดขึ้นมาอย่างหวั่นวิตก “แบบนั้นหมอนั่นคงโดนโจมตีก่อนแน่ ๆ ”

และผลการโจมตีก็คือ...

หมัดของเทพซัดไปที่หัวกะโหลกของDEATH จนกระเด็นลอยออกไปและตกลงบริเวณใกล้ ๆ ส่วนกงเล็บของดาร์คเนสกลับไม่โดนเป้าหมายตามที่ใครต่อใครคิดไว้ ผ้าคลุมของมันค่อย ๆ สลายออกไปตามแสงสว่างยามเย็นจากบนดาดฟ้าในเวลานี้

“ถ้าได้พบเจอเร็วกว่านี้ล่ะก็...”

นี่เป็นเพียงคำพูดสุดท้ายของเงาตนนั้น ที่มีเพียงแค่เทพคนนั้นที่ได้ยิน ก่อนที่เงาตนนั้นจะหายไปต่อหน้าต่อตาของเขาในที่สุด

“ ‘ถ้าได้พบเจอเร็วกว่านี้’ .... อย่างนั้นเหรอ ? ” เทพพูดขึ้นมา ก่อนที่แรงที่มีอยู่ทั้งหมดของเขาจะหมดลงและล้มลงไป

“เทพ!!”มินท์ตะโกนออกมาก่อนจะวิ่งไปทางเขาที่นอนอยู่กับพื้นตรงหน้า

“ไม่เป็นไรหรอก ...” ประธานพูดกับมินท์ ก่อนจะมองไปทางเทพที่นอนอยู่กับพื้นกระเบื้องสีขาว “เจ้านั่นก็แค่ใช้พลังงานหมดก็เลยสลบไปน่ะ... แต่ว่าเจ้าหมอนั่นโดนหนักไปซะขนาดนั้น แถมบาดแผลก็ไม่ใช่บาดแผลทางกาย แต่เป็นบาดแผลทางจิตใจ ถ้าไม่รักษาพิเศษอย่างเร่งด่วนล่ะก็...”

“คน ๆ นั้นจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราค่ะ...”

เอมเป็นคนสรุปในฐานะผู้ที่มีหน้าที่พยาบาลประจำสภานักเรียน

“ถ้าอย่างนั้น ... ช่วยหน่อยนะมินท์” ประธานพูดกับมินท์ขึ้นมา โดยที่ไม่ต้องบอกต่อไป เธอก็รู้ว่าให้ช่วยในเรื่องอะไรกันแน่

“จะให้แบกหมอนี่ไปเหรอคะ…” มินท์ถามประธานด้วยน้ำเสียงฉงนสงสัย

“คนที่แรงเยอะสุดในตอนนี้ก็มีแต่เธอเท่านั้นล่ะ อีกอย่างศึกนี้เธอเองก็ไม่ได้ออกแรงอะไรมากมายนี่หน่า หรือ
จะว่าอย่างไรกันคะ...”

ประธานยื่นหน้าที่ดูโหดกว่าปกติเข้าใกล้มินท์ เพราะเธออยู่สภานักเรียนมาทั้งเทอมต้นแล้วจึงรู้ว่าประธานนักเรียนที่ปกติจะใจดีอยู่เสมอ แต่ถ้าโกรธหรือจริงจัง ล่ะก็คงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ เธอจึงจำยอมต้องแบกเทพที่หนัก 60 กว่า กก. ตามกลุ่มสถานักเรียนลงไปข้างล่างในทันที .....


======================================

ขอบคุณทุกคอมเมนต์ที่ติชมทั้งหลายนะ ทุกคอมเมนต์ความเห้นจะเป็นแรงผลักดันให้ผู้เขียนเร่งแก้ไขจุดบกพร่อง และเป็นกำลังใจให้เขียนต่อไป

พบกันใหม่ตอนหน้า

Edit by ซึรุกิจัง - 09 ม.ค.54 เวลา 20:07:35 น.

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 09 ม.ค.54 เวลา 20:06:41 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ