Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LOVE FANTASY-02 : Triangle-Heart ตอนที่ 17 หยาดน้ำตาที่หล่นริน

ขอบคุฌครับที่ติดตาม

ตอนที่ 17 หยาดน้ำตาที่หล่นริน

"เปรี้ยง"

เสียงคมดาบของอาเรสปะทะกับขวานสงครามของเทดีกัสอีกครั้งหนึ่งก่อนที่เขาจะตวัดดาบออกไปอย่างรวดเร็วอีกครั้งหมายจะตัดคอของเทดีกัส...แต่เจ้ามังกรพสุธาตัวใหญ่ที่เทดีกัสขี่อยู่กับยกขาสองทั้งสองขี้นพาร่างของเทดีกัสหลบคมดาบของอาเรสอย่างทันท่วงทีแล้วอ้ากปากของมันลงมาหมายงับใส่อาเรสที่เบื้องล่าง

"ตุบ..."

อาเรสจึงต้องบังคับยังดิวราเบลม้าสีดำของตนให้ถอยหลบไปด้านขวาพลางแทงดาบสีแดงเพลิงในมือเข้าไปยังเจ้ามังกรพสุธาเบื้องหน้าทันที...เทดีกัสจึงรีบตวัดขวานฟันลงมาใส่คออาเรสทันทีจนเขาต้องตวัดรั้งดาบกลับมาปักป้องแทน

"เปรี้ยง"

"เชอะ"

อาเรสส่งเสียงออกมาอย่างไม่พอใจพลางจับจ้องมองไปยังเบื้องหน้า...แต่เทดีกัสที่อยู่บนหลังมังกรพสุธากลับชูขวานสงครามขึ้นตนขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมทั้งร้องตะโกนก้องออกมาว่า

"พสุธาจงประทานหอกแห่งพสุธาอันยิ่งใหญ่แก่ข้าด้วยเถิด...หอกแห่งพื้นพิภพ-ลานซ์"

"เฟียว...ว"

สิ้นเสียงของเทดีกัสบนพื้นพสุธารอบๆอาณาบริเวณจะปรากฏหอกแห่งพสุธาแทงขึ้นมาจากพื้นดินพุ่งขึ้นมานับร้อยๆนับพันๆเล่มทั่วอาณาบริเวณสนามรบ-จนอาเรสต้องรีบเบี่ยงกายหลบอย่างรวดเร็วและใช้ดาบของตนฟันหอกที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินอย่างฉุกละหุกจนไม่มีเวลาสนใจถึงหอกแห่งพสุธาแทงเฉียดขาขวาไปเล็กน้อย

"ควับ"

...ลานซ์-เวทธาตดินขั้นที่ 9 ใช้สำหรับเรียกหอกแห่งพสุธาแทงขึ้นมา

"อ๊าก...อ๊าก...อ๊าก...ก...ก...ก..."

เสียงของเหล่าทหารมากมายทั้งของอาเรเซียและชนเผ่าปีศาจที่ถูกหอกแห่งหอกแห่งพสุธาแทงทะลุร่างล้มตายลงไปกับพื้น...อาเรสถึงกับจ้องมองไปยังเทดีกัสด้วยความไม่พอใจ เพราะไม่คิดว่าเทดีกัสจะใช้เวทมนตร์เช่นนี้กับทหารของตนด้วย...

"ควับ"

แต่เจ้ามังกรพสุธาที่อยู่ในอาณาเขตที่ปลอดภัยนั้นกลับตะบบกรงเล็บของมันลงมาใส่ร่างของอาเรสทันทีอย่างไม่รอช้า...อาเรสจึงได้แต่ควบม้ากระโดดหลบถอยออกไปอีกครั้งพร้อมทั้งกางมือออกไปยังเบื้องหน้าร่ายเวทออกไปว่า

"ขอพระเจ้าผู้สรรค์สร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานเปลวเพลิงของพระองค์โบยบินออกไปแผดเผาศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...วิหกแห่งเปลวเพลิงไฟร์เบริด์"

"เฟียว...ว"

สิ้นเสียงของเอเรสก็ปรากฏแสงสว่างสีแดงกล้าที่ฝ่ามือซ้ายของเขา-ก่อนที่จะมีวิหกแห่งเปลวเพลิง 5 ตัวพุ่งตรงไปยังเจ้ามังกรพสุธาและเทดีกัสทันที

"ควับ"

เทดีกัสไม่รอช้ารีบกวาดขวานสงครามในมือของตนฟันใส่วิหกเพลิงที่พุ่งมายังตน 2 ตัวทันทีดูดกลืนยังวิหกเพลิงทั้งสองตัวนั้นจะหายไปในมวลอากาศที่เบื้องหน้าพริบตาอย่างง่ายดาย...ส่วนวิหกเพลิงอีก 3 ตัวก็พุ่งเข้าใส่เจ้ามังกรพสุธากลับเผาแผดใส่ร่างของเจ้ามังกรจนมันต้องสะบัดตัวอย่างรุนแรงสะบัดเปลวไฟออกไปอย่างรวดเร็วทันที-จนเทดีกัสที่อยู่บนหลังถึงกับต้องจับสายบังเหียนแน่นก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างรวดเร็วและพ่นออกมาอย่างรุนแรงดับเปลวไฟที่ลุกร่างของเจ้ามังกรพสุธาออกไปจนหมดสิ้นในพริบตาจนร่างของเจ้ามังกรแห่งพสาปรากฏออกมาอีกครั้งโดยที่ปราศจากบาดแผลใดๆ

วิหกเพลิงของอาเรสคล้ายไม่สามารถแผดเผาถึงร่างของมันได้-นอกไปจากแค่สร้างความรำคาญให้มันเท่านั้น...แต่มันก็มากเพียงพอลำหรับอาเรสแล้ว เพราะทันทีที่เปลวไฟดับลง...อาเรสก็ได้ฉวยโอกาสพุ่งแทงดาบออกมาพร้อมทั้งคมดาบและร่างที่ลุกเป็นเพลิงดังวิหกเพลิงแล้วส่งเสียงร้องตะโกนก้องออกมา

"เพลงดาบวิหกเพลิง"

"เฟียว"

คมดาบที่แทงออกมาอย่างรวดเร็วพุ่งใส่กลางหน้าฝากของเจ้ามังกรพสุธาอย่างมิดด้าม-แต่อาเรสยังไม่หยุดอยู่แค่นั้นยังคงพุ่งร่างต่อไปอีกพร้อมแทงดาบออกไปราวกับวิหกอมตะที่โบยบินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งยังร่างของเทดีกัสที่เบื้องหน้า...จอมราชาปีศาจที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบกระโดดลอยตัวขึ้นจากหลังมังกรพสุธาของตนทันทีพลางกล่าวออกไปว่า

"พื้นพสุธาอันยิ่งใหญ่จงสะกดศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...สะกด-ดาว์น"

"ตุบ"

ร่างของอาเรสที่พุ่งออกไปถึงกับถูกยังน้ำหนักอันมากมายฉุดดึงจนหนักขึ้นล่วงหล่นตกลงไปยังร่างของเจ้ามังกรพสุธาพร้อมๆกับร่างของมันและเทดีกัสที่ตกถึงพื้นในเวลาเดียวกัน...อาเรสจ้องมองลงไปยังเทดีกัสที่เบื้องล่างพร้อมทั้งชี้ดาบสีแดงเพลิงในมือของตนที่อาบเลือดสีแดงของเจ้ามังกรพสุธาชี้ไปยังเทดีกัส-ปล่อยให้หยาดเลือดหยดลงไปยังพื้นแล้วกล่าวออกไปว่า

"แกแพ้แล้ว-เทดีกัส"

...ดาว์น-เวทธาตุดินขั้นที่ 2 ใช้ทำให้ศัตรูแคลื่อนไหวช้าลง

"ปรึน...น"

เสียงแตรดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมทั้งลูกธนูที่ถูกขึ้นสายปล่อยตกลงมาราวกับห่าฝน

"เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...ว...ว...ว...ว..."

"อ๊าก...อ๊าก...อ๊าก...ก...ก...ก..."

ท่ามกลางเสียงทหารแห่งอาเรเซียมากมายที่ต้องลูกธนูล้มตายลงไป...เทดีกัสกับจ้องมองกลับมายังอาเรสด้วยสายตาที่ดูถูกกลับกล่าวออกมาอย่างเหยียดหยาบว่า

"สงครามพึ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก"

ก่อนตามด้วยเสียงของเหล่าจอมเวทชนเผ่าปีศาจที่ราวเวทออกมาว่า

"ขอพระเจ้าผู้สรรคสร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานสายฟ้าของพระองค์ลงมาพิฆาตศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...สายฟ้าฟาด-ธันเดอร์"

"เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...ง...ง...ง..."

สายฟ้าสีเหลืองทองนับพันสายฟาดลงมาจากฟ้าซ้ำใส่ร่างของเหล่าทหารแห่งอาเรเซียทันที...จนกองทัพของอาเรสแทบจะพินาศไปกว่าครึ่งในพริบตา...
-----------------------------------------------------

"ปรึน...น"

เสียงแตรดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งพร้อมทั้งการปรากฏตัวของกองทัพชนเผ่าปีศาจที่ซุกซ่อนไว้นับหมื่นคนจะปรากฏกายออกมาพร้อมทั้งลูกธนูที่ถูกขึ้นสายปล่อยตกลงมาราวกับห่าฝน

"เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...ว...ว...ว...ว..."

"อ๊าก...อ๊าก...อ๊าก...ก...ก...ก..."

ท่ามกลางเสียงทหารของตนที่มากมายที่โดนลูกธนูแทงทะลุร่างจนต้องส่งเสียงล้มตายลงไป...เควินได้แต่จ้องมองไปยังผู้ที่นำทัพหนุนของกองทัพปีศาจอย่างตกตะลึงเท่านั้น

แม่ทัพหนุนของกองทัพปีศาจกลับเป็นหญิงสาวชนเผ่าปีศาจผิวสีค่อนข้างคล้ำ มีเส้นผมยาวและดวงตาที่เรียวโตสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากขาวซีดเล็กน้อย คางเรียวสวยรับกับลำคอที่งามระหงษ์เปิดเผยให้เห็นถึงหูที่เรียวแหลมของชนเผ่าปีศาจของเธอ สวมใส่เสื้อเกราะแบบป้องกันหน้าอกสีดำทับสวมใส่ชุดผ้าแพรยาวสีดำที่ไร้แขน คาดเข็มขัดหนังสีดำไว้ที่เอวหลอมๆ ก่อนจะยาวลงมาถึงพื้นที่ผ่าช้างทั้งซ้าย-ขวาของขา เปิดเผยให้เห็นถึงเรียวขาที่เรียวงดงาม ที่แขนซ้ายของเธอยังสวมกำไลสีทองที่ประดับหินหยดน้ำตาสีดำสนิทแห่งความมืดไว้...เควินที่จ้องมองไปยังแม่ทัพหนุนของกองทัพปีศาจถึงกับส่งเสียงร้องออกไปอย่างตกใจว่า

"...รีเวีย"

...เพราะแม่ทัพปีศาจที่ปรากฏขึ้นมาในยามนี้กลับเป็นผู้หญิงที่ตนรัก

"รีเวีย…"

เควินส่งเสียงร้องตะโกนก้องออกมาอีกครั้งพร้อมทั้งวิ่งบุกตรงไปยังรีเวียที่ยืนอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางกองทัพปีศาจทันที-โดยไม่สนใจถึงสิ่งใดแม้กระทั่งทหารที่เหลือรอดตายประมาณ 4-500 คนของตน

"ย๊าก...ก"

เหล่าทหารกองทัพปีศาจที่เห็นเควินบุกตรงขึ้นมาถึงกับส่งเสียงร้องตะโกนออกมาแล้วพากันชักอาวุธในมือวิ่งพุ่งตรงลงไปจัดการกับเควินทันที

"เปรี้ยง...เปรี้ยง..."

เควินตวัดดาบในมือของตนกวาดใส่ทหารเหล่าปีศาจสองตนที่เบื้องหน้าทันทีอย่างไม่ย่อท้อ-เขาที่ตวัดแทงดาบของตนใส่ทหารคนที่ซ้ายทันที

"อ๊าก...ก"

ทหารปีศาจทางซ้ายส่วนเสียงร้องออกมาเล็กน้อยล้มลงไป...เควินจึงรีบตวัดดาบตัดคอทหารปีศาจทางขวาอย่างรวดเร็วทันที

"เฟียว"

ทหารปีศาจคนหนึ่งที่บุกตามมาถึงกับแทงหอกในมือใส่เควินทันทีจนต้องรีบเบี่ยงกายหลบไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว-ทหารปีศาจที่รอโอกาศอยู่ก็ตวัดดาบใส่เควินทันที

"เปรี้ยง..."

เควินจึงได้แต่ยกดาบในมือตนขึ้นรับเท่านั้น...ทหารปีศาจคนแรกจึงแทงหอกใส่ร่างของเควินทันที-เขาจึงได้แต่ใช้มือซ้ายของตนคว้าด้ามหอกที่แทงออกมาแล้วแทงดาบในมือสวนกลับไปทันที

"อ๊าก...ก"

ยังไม่ทันสิ้นเสียงของทหารปีศาจคนแรก-ทหารปีศาจอีกคนก็ตวัดดาบในมือฟันลงใส่เควินอีกครั้งหนึ่ง...เควินจึงรั้งดาบกลับมารับไว้ทันที

"เปรี้ยง..."

ก่อนที่เควินจะฉวยเวลาที่มีเพียงเล็กน้อยฟันดาบตัดคอทหารปีศาจคนนั้นอย่างรวดเร็ว-แต่ประกายตาที่มุ่งมั่นกลับจับจ้องมองไปยังเบื้องหน้าอย่างไม่ย่อท้อ

"เฟียว...เฟียว...เฟียว..."

แต่ทหารชนเผ่าปีศาจอีก 5-6 คนที่บุกเข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่ปล่อยโอกาสให้เควินได้พักเหนื่อยตวัดดาบแทงหอกในมือใส่เควินทันที...เควินจึงได้กัดฟันข่มกั้นความเหน็ดเหนื่อยเอาไว้แล้วในสองมือกุมดาบมั่นฟาดลงไปอย่างรุนแรงพร้อมทั้งร้องตะโกนก้องออกไปว่า

"โซนิดบูม"

"เฟียว...ว"

คลื่นดาบที่ตัดผ่านสายลมของเควินถึงกับตัดร่างของทหารเบื้องหน้าที่ 4-5 คนออกไปทันที-ก่อนที่ร่างของเควินจะทรุดลงไปเพราะความเหนื่อยอ่อน...ในขณะที่ทหารปีศาจที่บุกลงมาอย่างไม่หยุดยั้งอีก 2 คนที่ตวัดดาบหนึ่งหมายจะแทงใส่หน้าอก-อีกหนึ่งหมายจะตัดคอเขา

"ฉุก..."

เควินได้แต่กั้นใจแทงดาบสวนออกไปยังหน้าอกทหารคนทางซ้ายที่ฟันคอตนพลางทั้งเบี่ยงกายหลบดาบที่ฟันใส่ของตน

"อ๊าก...ก"

เควินร้องออกมาเล็กน้อย เพราะดาบที่ฟาดลงมานั้นกลับฟันใส่ขาซ้ายของตนจนเกิดบาดแผลยาว...ทหารปีศาจที่บุกลงมาอีก 3-4 คนจึงรีบตวัดดาบลงมาหมายจะปลิดชีพเควินทันที

"อ๊าก...อ๊าก...อ๊าก..."

ในพริบตานั้นหอกสองเล่มถึงกับแทงข้ามหัวของเควินจากด้านหลังทะลุหน้าของทหารปีศาจที่จะฟันเควินจนต้องส่งเสียงร้องออกมาทันที-ก่อนที่เขาจะหันไปกวาดสายตาเห็นยังเหล่าทหารแห่งอาเรเซียที่เหลือรอดอยู่ราว 4-500 ร้อยคนจะบุกขึ้นไปตามความกล้าหาญของเควินที่กล้าบุกตะลุยขึ้นไปโดยปราศจากความหวาดกลัวใดๆ

"เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง..."

แต่ท่ามกลางเสียงของเหล่าทหารแห่งอาเรเซียกับกองทัพปีศาจที่กำลังปะทะกันอยู่นั้น...เควินได้ลุกขึ้นก้าวเดินอย่างกะเพลกๆโดยไม่สนใจถึงเลือดที่หลั่งไหลออกมาจากขาซ้ายตรงไปยังรีเวียที่เบื้องหน้า

"ย๊าก...ก"

ทหารปีศาจอีก 5-6 ตนกลับพุ่งเข้ามาขว้างหน้าเควินไว้พร้อมทั้งตวัดดาบในมือฟันใส่ร่างของเควิน-เพื่อป้องกันยังแม่ทัพของตนไว้...แต่เควินกลับไม่สนใจใช้มือขวาของตนยกดาบตวัดกวาดออกไปอย่างสุดแรง

"เฟียว...ว"

คลื่นดาบที่ตัดผ่านอากาศของเควินตัดผ่านร่างเหล่าทหารปีศาจขาดออกไปทันที-ก่อนที่คลื่นดาบนั้นจะพุ่งต่อไปยังร่างของรีเวียที่เบื้องหน้า...เควินที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องตะโกนออกไปอย่างตกใจว่า

"...รีเวีย...ระวัง"

"..."

แต่รีเวียที่เบื้องหน้านั้นกลับใช้ประกายตาที่แฝงถึงความเศร้าสร้อยเอาไว้จ้องมองลงมายังเควินราวกับจะหลั่งน้ำตาก่อนที่หินหยดน้ำตาสีดำบนกำไลข้อมือซ้ายของเธอจะเปล่งแสงสีดำแห่งความมืดออกมา-รีเวียจึงใช้มือขวากุมที่กำไลบนข้อมือซ้ายของเธอเล็กน้อยแล้วตวัดมือออกมาฟันใส่คลื่นดาบโซนิคบูมพร้อมทั้งตะโกนออกมาว่า

"เทียร์"

"เฟียว...ว"

คลื่นดาบโซนิคของเควินถึงกับถูกตัดขาดออกไปทันทีพร้อมกับประกายแสงสีดำแห่งความมืดในมือขวาของรีเวียที่ยาวเรียวโค้งเล็กน้อย-ก่อนที่จะปรากฏออกมาเป็นดาบคะนะตะ(ดาบซามูไรญี่ปุ่น)ยาวเรียวสีดำขึ้นมาในมือของเธอ

"ตุบ...ตุบ...ตุบ..."

เควินที่ก้าวเดินตรงไปหยุดยั้งเบื้องหน้าของรีเวีย-จ้องมองไปยังเธอด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง...เขาเพียงส่งเสียงที่สั่นครือถามออกไปว่า

"ทำไมกัน-รีเวีย"

รีเวียเพียงแต่นิ่งมองกลับไปด้วยสายตาที่แสนเศร้าและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักยิ่งจนสุดหัวใจของเธอแล้วกล่าวตอบกลับไปอย่างเย็นชาว่า

"ฉันขอโทษ-เควิน"

ก่อนที่เธอจะหลับตาลงปล่อยให้หยาดน้ำตาหล่นล่วงลงมาพร้อมทั้งพุ่งร่างตวัดดาบในมือของตนฟันใส่ร่างของเควินอย่างรวดเร็วทันที...เควินจึงได้แต่ยกดาบรับออกไปเท่านั้น

"เฟียว...ว"

แต่คมดาบของรีเวียกลับฟันตัดดาบของเควินขาดออกไปอย่างง่ายดายจนคมดาบของเธอพุ่งออกไปหมายจะตัดคอเขา...แต่เควินกลับไม่ยอมหลบ ยอมหลับตาใดๆ-เขาแค่อยากที่จะจ้องมองดูเธอ จ้องมองดูผู้หญิงที่เขารักจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตตน

...

แต่กลับไม่มีเสียงร้องหรือเสียงใดๆเกิดขึ้นระหว่างทั้งสอง เพราะคมดาบของรีเวียกลับหยุดนิ่งลงไปบนคอของเควินพร้อมปลายดาบที่กำลังสั่นไหวราวกับหัวใจที่กำลังหลั่งน้ำตา

"ทำไมกัน-รีเวีย"

เควินส่งเสียงถามออกไปอีกครั้งหนึ่งพร้อมทั้งคว้าข้อมือขวาที่จับดาบของรีเวียอย่างรวดเร็วรวกับจะไม่ยอมปล่อย...แต่รีเวีย-เธอกลับรีบสะบัดมือเขาออกพร้อมทั้งพุ่งร่างถอยหลังออกไป

"หมับ"

เควินก็ไว้ร้องช้าจึงรีบคว้าจับข้อมือซ้ายของเธอไว้แทนพร้อมทั้งร้องถามออกไปว่า

"เธอเข้าใกล้ฉันเพราะอะไร"

"เพราะฉันต้องการข่าวสาร"

รีเวียส่งเสียงตอบออกไปอย่างเย็นชาของเธอพลางหลบสายตาไม่กล้าที่จะจับจ้องยังเขา...เควินที่เห็นเช่นนั้นจึงกล่าวออกไปว่า

"เธอไม่เคยรักฉันเคยหรือ"

"ใช่...ฉันไม่เคยรักคุณเลย"

รีเวียส่งเสียงกล่าวออกไปพร้อมทั้งหยาดน้ำตาพลางสะบัดข้อมือของเธอออกจากมือของเควินทันที-ในเวลาเดียวกันนั้นหินพลอยหรือหินหยดน้ำตาบนข้อมือของรีเวียถึงกับเปล่งแสงสีดำอีกครั้งหนึ่ง...คงเหลืออยู่แต่เพียงประกายแสงสีดำที่ยาวโค้งคล้ายตัวแอลทิ้งไว้ในมือของเควิน-ก่อนที่จะปรากฏขึ้นมาเป็นเคียวสีดำสนิทที่งดงามดั่งความรักที่มิสมหวังเล่มหนึ่งยาวประมาณ 2.5 เมตร

"ไม่...ไม่-ฉันไม่เชื่อ..."

เควินส่งเสียงกล่าวออกไปพร้อมทั้งจ้องมองเข้าไปในดวงตาของรีเวียพร้อมทั้งกล่าวต่อไปอีกว่า

"...แต่สายตาของเธอบอกว่ารักฉัน"

"ย๊าก...ก"

รีเวียส่งเสียงออกมาเล็กน้อยพลางพุ่งร่างออกไปอย่างราวเร็วพร้อมทั้งตวัดดาบในมือฟาดออกไปอย่างสุดแรง...เควินได้แต่ยกคมเคียวที่โค้งยาวเกินเมตรขึ้นตวัดไปรับเท่านั้น

"เพร่ง"

เสียงคมอาวุธของรีเวียและเควินปะทะกันดังลั่นก้องไปทั่วทุกทิศทาง

...เพราะที่ทั้งสองกำลังเผชิญนี้คือสนามรบทั้งๆที่หัวใจของทั้งสองตกอยู่ในสนามรัก
-----------------------------------

"เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...ง...ง...ง..."

สายฟ้าสีเหลืองทองนับพันสายฟาดลงมาจากฟ้าซ้ำใส่ร่างของเหล่าทหารแห่งอาเรเซียบนพื้นและอัศวินวิหกที่อยู่บนท้องฟ้าในล่วงหล่นลงมา...กาแลนที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังกองทัพของตนถึงกับส่งเสียงร้องออกไปว่า

"บ้าน่านี่มันอะไรกัน..."

จ้องมองไปยังทัพหนุนของกองทัพปีศาจพร้อมทั้งกล่าวออกไปอย่างตกใจว่า

"...พวกนั้นมันมาจากไหนกัน"

"เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...ว...ว...ว...ว..."

ก่อนที่ลูกธนูมากมายจะยิงตกลงมาจากฟากฟ้าอีกครั้งเพียงทำลายล้างกองทัพแห่งอาเรเซียให้สิ้นซากลงไปพร้อมทั้งเสียงร้องของทหารแห่งอาเรเซียที่ดังก้องไปทั่งสนามรบแห่งนี้

"อ๊าก...อ๊าก...อ๊าก...ก...ก...ก..."

"โอ็ย...ย"

แม้แต่หัวหน้านักบวชแห่งสายน้ำ-เซียเธียที่ต้องลูกศรแทงทะลุหัวไหล่ออกไปต้องต้องกระเด็นตกไปลงหลังม้าส่งเสียงร้องออกมา...กาแลนจึงรีบกระโดดลงไปจากหลังม้าแล้วประครองร่างของเธอไว้พร้อมทั้งร้องถามออกไปว่า

"เป็นยังไงบ้าง-เซียเธีย"

"ฉันไม่เป็นไร..."

เซียเรียส่งเสียงกล่าวออกมาเล็กน้อยพลางรีบยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบากพร้อมทั้งกล่าวออกไปว่า

"...รีบสั่งการให้ทุกคนรบต่อไปเถิด"

แต่กาแลนที่จ้องมองไปยังกองทัพของอาเรเซียในยามนี้ได้แต่เพียงส่งเสียงออกมาอย่างเจ็บปวดว่า

"ไม่ทันแล้ว..."

"เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...ว...ว...ว...ว..."

ก่อนที่เสียงของลูกธนูระลอกที่สามจะดังตกลงมาจากฟากฟ้ากลบสิ้นทุกสรรพเสียงไปจนหมดสิ้นพร้อมทั้งเสียงของสายฟ้าที่ฟาดลงมาทลายยังความหวังของทุกผู้คนอีกครั้ง

"เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...ง...ง...ง..."
------------------------------------------------

"บ้าน่า..."

มีน่าที่อยู่บนหอคอยเห็นยังเหตุการณ์ทุกสิ่งถึงกับทุบยังกำปั้นลงไปยังพื้นหอคอยอย่างสุดแรงจนองค์หญิงนีน่าที่อยู่ด้านข้างถึงกับต้องตกใจ เพราะด้วยหน้าที่ของเธอกลับไม่สามารถที่จะลงไปช่วยเหลือยังทุกคนในสนามรบได้

"..."

เธอที่ได้แต่นิ่งเงียบจ้องมองไปยังภาพเบื้องหน้าด้วยร่างกายและหัวไหล่ที่สั่นสะท้านราวกับแทนหยาดน้ำตาที่ควรจะรินไหลออกมา...
---------------------------------------------

"ทำไม..."

เควินส่งเสียงถามออกไปพร้อมตวัดคมเคียวของตนกันดาบของรีเวียพร้อมทั้งกระโดดถอยไปยังด้านหลังอย่างรวดเร็วแล้วร้องถามออกไปอีกว่า

"...ทำไม...เพราะอะไรกัน"

"คุณเป็นมนุษย์ส่วนฉันเป็นปีศาจ…"

รีเวียส่งเสียงตอบออกมาพลางตวัดดาบฟันใส่เควินอีกครั้งหนึ่งพร้อมทั้งหยาดน้ำตา-เธอยังกล่าวต่อไปอีกว่า

"...เราไม่มีวันอยู่รวมกันได้"

"ไม่..."

เควินที่ใช้สองมือจับคมเคียวด้านยาวของตนตวัดรับพลางจับจ้องมองไปยังหญิงสาวที่เขารักยังเบื้องหน้าพร้อมทั้งกล่าวออกมาอย่างชัดเจนว่า

"...เราก็สามารถอยู่กันอย่างสงบสุขได้ไม่ใช่หรือ"

"เปรี้ยง...ง"

เสียงคมดาบและคมเคียวดังขึ้นอีกครั้งหนึ่งพร้อมทั้งรีเวียที่สะบันดาบออกไป-เธอไม่ได้ตอบถึงคำถามใดๆของเควินออกไปนอกจากคมดาบที่ตวัดลงมากลับสั่นไหว...เควินที่ตวัดคมเคียวรับออกไปได้แต่ถามออกไปว่า

"เธอก็รักฉัน-ฉันรักเธอไม่ใช่หรือ...รีเวีย"

"ควับ"

แต่รีเวียที่นิ่งเงียบยังสะบัดดาบเรียวยาวโค้งของตนมาอีกครั้ง-ฟันใส่ขาขวาที่ไร้การป้องกันใดของเควินทันที...จนเขาต้องรีบก้าวถอยหลังออกไปทันทีพร้อมทั้งตวัดปลายคมเคียวกลับมารับ

"เฟียว...ว"

รีเวียเพียงหลบถอยหลังไปอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งจ้องมองมาด้วยสายตาที่เศร้าสร้อยพร้อมทั้งกล่าวออกมาว่า

"ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าเราไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้"

"แต่เรารักกันไม่ใช่หรือ"

"ใช่..."

รีเวียที่พยักหน้ารับกลับพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว-เธอที่ตวัดยังดาบฟันอีกครั้งหนึ่งใส่ยังร่างของเควินพร้อมทั้งกล่าวต่อไปอย่างเศร้าสร้อยอีกว่า

"...ไม่ว่าเราจะรักกันก็ตาม..."

เธอยังกล่าวต่อไปอีกด้วยประกายตาที่มีหยาดน้ำตาว่า

"...ไม่ว่าเราทั้งสองจะรักกันมากแค่ไหน-ก็ไม่สามารถอยู่รวมกันได้หรอก"

"ทำไมกัน"

เควินส่งเสียงถามออกไปทันทีพร้อมทั้งกระโดดหลบถอยหลังออกไปอีกครั้งหนึ่งแล้วก้าวถอยหลังออกไปอีกก้าวสองก้าว-หลบดาบที่ฟันออกมาอีก 2 ถึง 3 ดาบของเธอ-เขาได้แต่นิ่งเงียบจ้องมองกลับไปด้วยความไม่เข้าใจ...ส่วนรีเวียที่โจมตีออกไปอย่างไม่หยุดยั้งก็กล่าวต่อไปอีกว่า

"เพราะสงครามมันได้เริ่มขึ้นมาแล้ว"

เพราะไม่ว่าทั้งสองจะรักกันมากมายแค่ไหนก็ไม่สามารถหยุดยั้งสงครามในครั้งนี้ได้-มีแต่ต้องทำหน้าที่ของตนต่อไปเพื่อเผ่าพันธุ์ของตนเท่านั้น...ภายใต้สงครามที่เกิดขึ้นมาในยามนี้ทำให้ทั้งสองไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้อีกแล้วเพราะต่อให้สงครามครั้งนี้ยุติลง-เมล็ดพันธุ์อันชั่วร้ายของสงครามกลับได้เพราะขึ้นในใจผู้คนแล้ว

...นอกจากจะมีปาฏิหาริย์ของพระเจ้าเท่านั้น...จึงจะลืมเลือนเมล็ดพันธุ์อันชั่วร้ายนี้ให้ลางหายไปได้

"ทำไม..."

เควินส่งเสียงร้องออกมาทั้งๆที่ตนเข้าใจอยู่แล้ว เพราะหลังจากสงครามครั้งนี้มนุษย์และชนเผ่าปีศาจจะไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้อีกไม่ว่า”ฝ่ายใดจะเป็นฝ่ายชนะหรือพ่ายแพ้”...รีเวียที่ยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อยจึงกล่าวต่อไปอีกว่า

"เรื่องระหว่างเราสองคน-มันจบลงแล้ว"

ไม่มีใครรู้ความคำพูดนี้ของรีเวียกลับแลกมาซึ่งหยาดน้ำตาและหัวใจของเธอที่แหลกสลายเท่าไหร่...

"พรึบ"

พร้อมทั้งเปลวไฟแห่งความมืดที่ลุกโชนขึ้นอาบคมดาบของเธออีกครั้งหนึ่งพลางส่งเสียงกล่าวออกไปว่า

"คุณยอมแพ้เถอะ-เควิน..."

เธอจ้องมองพลางชี้ปลายดาบที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความมืดไปยังเขาแล้วกล่าวต่อไปอีกว่า

"...อย่างน้อยที่สุดคุณและคนของคุณจะได้ไม่ต้องมาตายอย่างไร้ค่าที่นี่"

"..."

เควินที่กวาดสายตาจ้องมองดูลูกธนูมากมายที่คาดชีวิตเหล่าทหารแห่งอาเรเซียจนในตอนนี้เขาเหลือทหารอยู่ไม่มากนักที่กำลังปะทะกับเหล่าทหารชนเผ่าปีศาจ...

ด้วยกำลังของทหารแห่งอาเรเซียในตอนนี้ที่ผ่านสงครามมารอบหนึ่งแล้วกำลังค่อยๆล้มตายลงไป เพราะทหารเหล่าปีศาจที่พึ่งจะยกออกมา...ก่อนที่เควินจะกวาดสายตากลับไปยังกำแพงเมืองอาเรเซียที่พ่อแม่และน้องสาวของตนเคยอยู่อาศัยแล้วจึงหันหน้ากลับมามองยังรีเวียอีกครั้งพร้อมทั้งส่ายหน้าโดยไม่ตอบอะไรออกไป

...

แต่มันก็มาเพียงพอที่จะบอกถึงคำตอบของชายชาติอัศวินเช่นเขาที่จะต้องตายเพื่อปกป้องอาณาจักร พ่อแม่พี่น้องและชาวบ้าน...แม้จะไม่มีคนรักของเขาร่วมอยู่ด้วยก็ตาม

"งั้นคุณก็ตายซ่ะเถอะ..."

รีเวียพุ่งร่างเข้ามาอีกครั้งหนึ่งพร้อมทั้งตวัดดาบในมือตนฟันใส่เควินทันทีอย่างรวดเร็วถึง 3 ครั้งซ้อนจนเห็นถึงประกายไฟแห่งความมืดมิดกวาดลงมาดุจกรงเล็บแห่งพญามัจจุราช...เควินได้แต่ถอยหลังหลบไปเท่านั้น-รีเวียที่เห็นเช่นนั้นจึงแทงพุ่งร่างออกไปอีกครั้งหนึ่งพร้อมตวัดดาบฟันออกไปอย่างรวดเร็วราวกับจะตัดผ่านทุกสิ่งดั่งแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในยามค่ำคืนพร้อมทั้งส่งเสียงร้องตะโกนก้องออกไปว่า

"เพลงดาบตัดจันทรา"

"เฟียว...ว"

ดาบยาวเรียวโค้งของรีเวียกรีดตัดผ่านทุกสิ่งออกไปดั่งจันทร์เสี้ยวหมายจะฟันใส่หว่างเอวของเควินให้ขาดออกไปสองท่อนทันที...เควินที่ไม่สามารถหลบไปทันมีแต่ต้องปะทะเท่านั้น-เขาจึงได้แต่ใช้สองมือควงเคียวเป็นวงกลมป้องกันอย่างรวดเร็วราวกับกงล้อแห่งความมืดทันที

"เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...เปรี้ยง...ง...ง...ง..."

ไม่ทราบว่า"คมดาบที่ฟันออกไปดั่งจันทร์เสี้ยวปะทะกับคมเคียวของเควินที่หมุนวนอย่างรวดเร็วกี่ครั้ง"-ก่อนที่คมดาบจะถูกปัดเบนออกไปจนร่างของรีเวียที่พุ่งออกไปถึงกับถลาออกไปด้านซ้ายมือของเควินทันที...เขาจึงเงื้อเคียวขึ้นไปหมายจะตวัดลงไปคร่าชีวิตของรีเวียได้ทุกเมื่อ

...

ส่วนรีเวียนั้นก็ได้แต่หลับตาลงไปเท่านั้น เพราะเธอได้ตัดสินใจแล้วตั้งแต่รับรู้ถึงสงครามที่จะต้องเกิดขึ้น-ถ้าไม่ได้อยู่เคียงข้างเขา

...อย่างน้อยก็ขอให้ตายใต้คมดาบ(เคียว)ของเขา

"..."

แต่เควินกลับนิ่งเฉยไม่ได้ตวัดลงเคียวลงมา เป็นเพราะเขาก็ไม่มีทั้งพลังและความกล้าที่จะตวัดยังคมเคียวนี้ลงไปเช่นกัน...รีเวียที่เงยหน้าขึ้นไปจ้องมองดูเขาอดที่จะส่งเสียงร้องถามออกไปไม่ได้ว่า

"ทำไม..."

ถึงจะรู้ว่า"เป็นคำถามที่เกินความจำเป็น"-แต่เธอยังอดกล่าวออกไปทั้งหยาดน้ำตาที่โศกเศร้าอีกไม่ได้ว่า

"...ทำไมคุณถึงไม่ตวัดคมเคียวลงมา"

แต่เควินกลับถามออกมาว่า

"แล้วเธอคิดว่าฉันเป็นผู้ชายที่จะฆ่าผู้หญิงที่ตนรักไหมล่ะ"

"..."

รีเวียปล่อยดาบเรียวยาวในมือตนให้ล่วงหล่นลงไปสู่พื้นพร้อมทั้งทรุดร่างของเธอลงไปนั่งร้องไห้อยู่กับพื้นเบื้องหน้าของเควินทันที เพราะคำถามนี้ถึงเควินไม่ถามออกมาและเธอไม่ต้องตอบออกไป

...ทั้งเธอและเขาต่างก็ทราบถึงคำตอบของมันดีอยู่แล้ว

"เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...เฟียว...ว...ว...ว...ว..."

ลูกธนูมากมายยังพุ่งยิงลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง-พุ่งตรงมายังร่างของรีเวียและเควินอย่างไร้ความปราณีราวกับจะกวาดทุกชีวิตให้ดับสูญไปพร้อมกับลูกธนูที่สาดซัดลงมาเหล่านี้

"ควับ..."

เควินที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบควงเคียวในมือของตนอย่างรวดเร็วทันที-เพียงพริบตาเดียวลุกธนูที่พุ่งใส่ร่างของตนและรีเวียก็ถูกปัดจนล่วงหล่นลงไปจนหมดสิ้น

"เฮ่..."

ทหารเหล่าปีศาจอีกกองส่งเสียงโห่ออกมาอย่างรวดเร็วทันทีพร้อมทั้งพุ่งตรงลงมายังเควินทันทีหลังลูกธนู...รีเวียที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบจับดาบของตนขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งพร้อมทั้งหันกลับไปกล่าวยังเหล่าทหารของตนว่า

"ทุกคนหยุด..."

ก่อนที่จะร้องกล่าวต่อไปอย่างเสียงดังว่า

"...หยุดฆ่าฟันกันได้แล้ว"

เพราะทั้งเธอและชนเผ่าปีศาจต่างก็ต้องการที่จะอยู่อย่างสงบสุขเช่นเดียวกัน...แต่เหล่าทหารชนเผ่าปีศาจทั้งหลายต่างไม่ยอมที่จะฟังเสียงของเธอแล้วต่างพุ่งตรงมาพร้อมทั้งตวัดดาบฟันใส่ร่างของเธอราวกับรีเวียคือผู้ทรยศต่อชนเผ่าของตนเอง

"..."

รีเวียได้แต่จ้องมองดูคมดาบที่ตวัดมาใส่ร่างของตนเองอย่างตกตะลึงเท่านั้น...เควินที่เห็นเช่นนั้นจึงตวัดเคียวในมือของตนปัดดาบที่ฟันใส่ร่างของรีเวียทันทีพร้อมทั้งถลั้นออกไปยังเบื้องหน้าของเธอทันพร้อมทั้งตวัดเคียวออกไปอย่างสุดแรงพร้อมทั้งส่งเสียงร้องตะโกนก้องออกไปอีกครั้งว่า

"โซนิคบูม"

"เฟียว"

คลื่นความมืดมิดตวัดกวาดตัดผ่านออกไปเป็นวงกว้างจนเหล่าทหารกองทัพปีศาจมากมายต้องล้มตายลงไป...เหล่าจอมเวทที่อยู่ด้านหลังจึงรีบร่ายเวทตรงมายังเควินพร้อมทั้งกันทันทีว่า

"ขอพระเจ้าผู้สรรคสร้างทุกสรรพสิ่งโปรดจงประทานโซ่ตรวนแห่งหินผาพันธนาการศัตรูแห่งข้าด้วยเถิด...โซ่พันธนาการแห่งหินผา-ร็อดเชน"

สายโซ่แห่งพสุธามากมายพุ่งขึ้นมารัดร่างของเควินไว้อย่างรวดเร็วทันทีจากพื้นพิภพ-เหล่าทหารปีศาจที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบพุ่งเข้ามายังเบื้องหน้าของเควินพร้อมทั้งยกอาวุธแทงใส่หมายจะฆ่าเขาทันที...รีเวียที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบกระโดดข้ามศีรษะของเควินพุ่งตัวแทงดินปักลงพื้นดินอย่างราวพร้อมทั้งร้องตะโกนก้องออกไปว่า

"จันทราพิฆาต"

สิ้นเสียงของรีเวียพื้นดินก็ปรากฏแสงสีดำมืดสว่างเรืองขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนร่างของเหล่าทหารปีศาจมากมายในรัศมีรอบ 10 เมตรต่างพุ่งกระเด็นออกไปทันทีแล้วเธอจึงรีบพุ่งตรงไปยังเหล่าจอมเวทปีศาจพร้อมทั้งตวัดดาบฟันออกไปอย่างรวดเร็วราวจันทร์เสี้ยวพร้อมทั้งร้องตะโกนก้องออกไปว่า

"เพลงดาบตัดจันทรา"

"เฟียว...ว"

เพียงดาบเดียวของรีเวียก็สามารถจัดการจอมเวทนับสิบกว่าคนได้ในพริบตา...ปลดปล่อยเควินให้หลุดพ้นจากโซ่พันธการทันที-เขาจึงรีบพุ่งตามรีเวียไปหยุดยังด้านหลังของเธอพร้อมทั้งร้องถามออกไปว่า

"คุณช่วยผมทำไม"

"แล้วคุณช่วยฉันทำไมล่ะ"

รีเวียส่งเสียงพร้อมทั้งหันกลับมาถามทั้งรอยยิ้ม เพราะเธอเลือกที่จะยุติถึงสงครามครั้งนี้เพื่อใช้ชีวิตอยู่รวมกับเควินให้ได้

"เฟียว...ว"

แต่ก่อนที่เควินจะส่งเสียงตอบอะไรออกไปนักลูกศรสีเขียวก็พุ่งตรงมาจากเทดีกัสใส่กางหลังของรีเวียอย่างรวดเร็วหมายจะยิงใส่หัวใจของเธอที่ทรยศ...เควินจึงรีบหันร่างของตนและรีเวียกลับไปทันที

"ฉุก..."

ลูกธนูสีเขียวแทงทะลุหน้าอกของเควินอย่างแม่นยำจนเขากระอักเลือดออกมาพร้อมทั้งก้มหน้าลงไปจ้องมองดูยังรีเวียที่เบื้องหน้าตนพร้อมทั้งกล่าวตอบออกไปทันรอยยิ้มว่า

"ถึงฉันจะไม่สามารถปกป้องใครๆได้-แต่อย่างน้อยฉันก็ยังสามารถปกป้องตนที่ฉันรักได้"

"ไม่น่ะ..."

รีเวียส่งเสียงร้องตอบออกไปพร้อมทั้งจ้องมองดูร่างของเควินที่ค่อยๆล้มลงไปสิ้นใจตายในพริบตานั้น-ก่อนที่เธอจะทรุดลงไปพร้อมทั้งหยาดน้ำตาที่ล่วงหล่นก่อนที่จะส่งเสียงร้องกล่าวออกไปว่า

"...ไม่น่ะเควิน...เราจะต้องอยู่ด้วยกัน-เราสองคนรักกันไม่ใช่หรือ"

"โครม...ม..."

ยังไม่ทันสิ้นเสียงของรีเวียของปรากฏคุกศิลาขึ้นคุมขังร่างของเธอและศพของเควินไว้ทันที...รีเวียเพียงยิ้มออกมาอย่างโศกเศร้าเล็กน้อยปล่อยให้หยาดน้ำตาล่วงรินลงมาอย่างไม่ขาดสาย-เธอจ้องมองไปยังร่างของเควินด้วยหยาดน้ำตาแห่งความรักอันสุดหัวใจก่อนที่จะกล่าวออกไปว่า

"เราสองคนจะไม่พรากจากกันอย่างเด็ดขาด…"

สิ้นเสียงของรีเวียเธอก็ตวัดคมดาบในมือแทงใส่หัวใจของเธอพลางยิ้มออกมาก่อนที่จะทิ้งร่างของตนลงไปในอ้อมอกของเควินปล่อยให้หยาดน้ำตารินไหลกระทบเข้าไปยังริมฝีปากของเขาพร้อมทั้งกล่าวคำพูดสุดท้ายออกไปว่า

"...ฉันรักคุณ-เควิน"

"ไม่..."

ท่ามกลางเสียงร้องตะโกนครั้งสุดท้ายของอาเรสที่ดังลั่นออกมาก้องไปทั่วสนามรบราวกับเสียงส่งดวงวิญญาณของทั้งสองคนให้จางไป

...เควิน อัลเซโตและรีเวีย แมคคารีก้า...ตายในสงครามหยาดน้ำตาศักดิ์สิทริ์ครั้งที่ 1

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 09 ม.ค.54 เวลา 04:32:42 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

สิ่งที่อ่านต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับส่วนที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก-เพียงแต่อยากเขียนขึ้นมาเท่านั้น

ละครโรงเล็ก ตอนที่ 17

      เนื่องจากเหล่าลูกศิษย์ไม่ได้ความจึงเดือดร้อนให้บาเรนต้องกลับมาสอนแทนมีน่า
บาเรน       : ในสถานการณ์รบที่เรากำลังเสียเปรียบจะต้องซื่อสัตย์กับหัวใจตนเอง...เข้าใจไหมทุกคน
ทุกคน       : ครับ
บาเรน       : สนามรบก็เหมือนสนามรัก...เข้าใจไหม
ทุกคน       : ครับ
บาเรน       : เพราะฉนั้นถ้าเป็นมีน่าจะทำยังไง
มีน่า       : ...(นิ่งเงียบไม่ตอบ)
บาเรน       : เป็นอะไรไปมีน่า ทุกคนกำลังรอฟังคำตอบของเจ้าอยู่น่ะ
มีน่า       : ไม่รู้ค่ะ
บาเรน       : หา
มีน่า       : ไม่รู้ค่ะ
      กับคำตอบที่สับสนยังหัวใจตนเองของมีน่าถึงกับทำเอาบาเรนที่ตั้งความหวังไว้ถึงกับนิ่งเงียบลงไปทันที

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 09 ม.ค.54 เวลา 04:33:16 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ