pokkuman0021
Member

เรื่องเล่าเมืองร้อยภูต ***บทคำสาปแม่มด***...ฉากที่สองยามเย็น...





เรื่องเล่าเมืองร้อยภูต ***บทคำสาปแม่มด***...ฉากที่สองยามเย็น...
โดย.. pokkuman0021 (pokkuman0021)



กลางดึกที่เงียบสงัดร่างบางของธารกำลังเดินอยู่ในตรอกเล็กๆตามลำพังในมือเรียวของเธอนั้นยังกำดาบเล่มยาวอยู่แน่นใบหน้านั้นยิ้มกริ่มแสยะริมฝีปากอยู่ตลอดเวลาสาวผมเปียในสภาพชุดนอนกระโปรงสีขาวยาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนหล่อนเดินไปก่อนจะไปหยุดลงที่หน้ากระจกบานใหญ่หน้าร้านเบเกอรี่นัยน์ตาสีสวยมองภาพที่สะท้อนออกมาจากกระจกภาพของตัวเองที่เปลี่ยนไป...สติของเธอเหมือนจะกลับมาอีกครั้ง



“...ใครกันน่ะ...นี่คือตัวฉันเหรอ...ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้นะ...แล้วนี่ดาบของเมย์ไม่ใช่เหรอ...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...เลือด?...เลือด?”



หล่อนมองไปยังรอยเลือดที่ติดอยู่ตามชุดนอนของตัวเองถึงแม้มันจะถูกลบเลือนไปด้วยคราบโคลนก็ตามความเจ็บปวดวิ่งเข้ามาที่สมองมือเรียวของเธอปล่อยดาบยาวทิ้งแล้วยกขึ้นมากุมหัวของตัวเองเพื่อระงับความเจ็บปวดเหมือนมีความคิดอื่นวิ่งเข้ามาแทนความคิดของเธอเองมือเรียวคว้าดาบยาวขึ้นมาอีกครั้งก่อนเอาด้ามของมันกระแทกกระจกบานนั้นแล้วเดินจากไปด้วยใบหน้าที่แสยะยิ้มภายใต้แสงจันทร์



/////////////////////////////



“นี่หัวฟูตกลงแล้วธารเป็นอะไรอีกกันแน่นะ...ไหนว่าเรื่องมันจบลงแล้วไงนัยน์ตากาฝากนั้นก็หายไปแล้วไม่ใช่เหรอ... ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ได้อีกล่ะ”เมย์กล่าวพร้อมน้ำเสียงที่เหนื่อยหอบร่างบางของเธอตอนนี้นั่งคล่อมชายร่างโปร่งซึ่งนอนอยู่ด้านล่างเธอ



“ก็นะ...ก็ยัยนั่นเคย...เป็นร่างที่บรรจุสิ่งลี้ลับมาก่อนใช่ไหม”รีฟที่นอนอยู่ด้านล่างของเมย์ในสภาพนอนหอบโรยแรงมือทั้งสองข้างของเขาพยายามขยับจับหล่อนออกไป



“นี่...อย่าเพิ่งขยับสิฉันเหนื่อยนะ”เมย์กล่าวก่อนค่อยๆก้มหน้าของตัวลงมาจ้องยังชายด้านล่างมือเรียวข้างหนึ่งยังกดลงที่หน้าอกของรีฟเพื่อไม่ให้เขานั้นขยับตัวได้



“ไม่ชอบเหรอยังไงที่มีสาวม.ปลายมาอยู่ด้วยแบบใกล้ชิดแบบนี้” หล่อนกล่าวด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยเหงื่อและเสื้อนักเรียนที่ยับยู่ยี่



“ก็นะ...ความจริงฉันก็ไม่ได้รังเกียจอะไรนักหรอกถ้าสาวคนนั้นไม่มีปืนในมือล่ะก็จะดีมากเลยคุณหนู”รีฟกล่าวพร้อมด้วยเหงื่อที่ไหลออกมายิ่งกว่า



“ก็ฉันบอกนายแล้วไงว่าถ้าพลาดนายตายแบบหาศพไม่เจอแน่...” เมย์กระซิบที่ข้างใบหูเขา



“ไม่ได้พลาด...งานของฉันสำเร็จแต่พวกเธอเองตะหากที่พลาด ที่ฉันบอกว่าร่างกายของยัยนั่นเป็นของๆฉันแล้วแล้วพอยัยนั่นตื่นให้รีบเอาตัวมาให้ฉันก็เพราะถ้าเคยถูกสิ่งลี้ลับสิงอยู่นานแบบนั้นพอสิ่งเดิมย้ายออกจากร่างไปมักจะมีพวกที่ต้องการมาอาศัยอยู่แทนเป็นธรรมดา...” รีฟกล่าวพลางเหลือบไปมองปืนที่เมย์กำลังเลื่อนออกจากหน้าตนไปอย่างช้าๆ



“เหตุผลฟังขึ้น...งั้นสาวน้อยน่ารักอย่างฉันจะปล่อยนายให้รอดจากการลงโทษ”



“แต่ฉันไม่มีเหตุผลที่ต้องตามหายัยนั่นแล้ว...เธอเองก็ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว”

รีฟกล่าวก่อนจะพยายามขยับตัวเองให้หลุดจากร่างเล็กด้านบนอีกรอบ



“นายว่ายังไงนะ...นี่นายอยากตายอย่างนั้นเหรอไงปืนนี่ไม่ใช่ของเล่นนะนายไม่กลัวเหรอยังไง”เมย์ตวาดเขากลับพร้อมจ่อปืนมายังหน้าของรีฟ



“นี่...เธอว่าถ้าปืนกระบอกนี้ฆ่าฉันได้ก็ลองดูสิ”



ชายหนุ่มยิ้มแสยะพร้อมเอามือกุมปากกระบอกปืนมาจ่อที่หน้าผากตัวเองมือเรียวของหญิงสาวสั่นระริกในจังหวะเดียวกับเสียงละเมอของรินที่นอนอยู่บนเตียงของรีฟจะดังขึ้นมาขัดจังหวะทั้งคู่



“งั้นฉันไปหาธารคนเดียวก็ได้”...เมย์รีบผละตัวออกจากเขาแล้วเก็บปืนของตัวเองกลับไป



“หาเจอแล้วจะทำยังไงล่ะคุณหนู...เอาเชือกมัดแล้วเอากลับบ้านไปงั้นเหรอ...รับรองได้เลยว่าเรื่องมันไม่ง่ายแบบนั้นแน่เธอก็เห็นแล้วนี่เรื่องเมื่อคืนนั้นน่ะ”



“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง!” เสียงใสกร้าวขึ้นมาพร้อมแววตาที่ขุ่นเคือง



“เธอจะลองจ้างฉันดูไหมล่ะ...”



“จ้าง?...นายนี่นะเหรอ”



“ใช่...แต่ค่าจ้างมันออกจะแพงสักหน่อยนะ”



“หวังว่าคราวนี้จะไม่ใช่ร่างกายฉันนะ”เมย์หรี่ตาจ้องมายังชายร่างโปร่งที่นอนอยู่บนพื้นห้อง



“ไม่...นั่นตะหาก” รีฟชี้นิ้วไปยังบนเตียงนอนร่างเล็กของรินยังคงนอนแน่นิ่งอยู่



“เด็กนี่น่ะนะนี่มันรินไม่ใช่เหรอยัยเด็กที่หลอกให้ฉันออกมาจากบ้านเมื่อวันนั้น”



“อืม...คนเดียวกันแต่คนละสถานะกันน่ะ”



“ยังไงล่ะอย่าบอกนะว่านายทำอะไรลงไปกับเด็กคนนี้อ...ไอ้โรคจิต”เมย์ทำหน้าตะลึงมองหน้ารีฟอย่างไม่อยากจะเชื่อ



“จะบ้าเหรอไง...เมื่อคืนนั้นยัยเด็กนี่เป็นมนุษย์ซะที่ไหนล่ะ”



“นายจะบอกฉันว่าวันนั้นยัยเด็กนี่เป็นผีอย่างนั้นเหรอไง” เมย์เดินไปนั่งข้างๆรินก่อนเอามือจับตัวหล่อนอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อตาตัวเอง



“ท่าทางนอกจากเป็นคุณหนูบ้าเลือดแล้วยังเป็นคุณหนูบ้าบออีกแฮะยัยนี่”





/////////////////////////////////////////////////



แสงสีเหลืองนวลคืบคลานผ่านตามซอกตึกเข้ามาบรรดานักเรียนทยอยเดินกันกลับบ้านหนึ่งในนั้นยังคงเดินก้มหน้าผ่านฝูงคนที่ดูแล้วไม่ค่อยมีใครอยากใกล้ตัวเธอซะเท่าไหร่ผมหางม้าคู่กับดวงตาสีดำที่หลบลงต่ำฟุรุเดะเรนะเธอผู้เคยเป็นที่รักของคนทุกคน

ร่างเล็กพยายามเดินเบี่ยงออกไปยังรั้วด้านหลังของโรงเรียนเส้นทางเล็กๆนี่ถึงจะไม่ค่อยมีใครใช้สักเท่าไหร่แต่นี่ก็นับว่าเป็นการดีกับที่หล่อนไม่ต้องเจอใครแต่หารู้ไม่ว่าวันนี้หล่อนมีคนเดินตามหลังมาด้วยเงาดำเดินตามเธอมาโดยที่เรนะนั้นไม่เอะใจอะไรเงาสีดำพุ่งตรงมายังตัวเธอแต่มันจะสลายไปเมื่อเข้าใกล้เธอเกินไปโดยที่เธอไม่รู้สึกอะไร



“นี่...คุณฟุรุเดะกำลังจะกลับบ้านเหรอ”เสียงใสทักขึ้นมาร่างเล็กด้านหน้าหยุดชะงักลงหล่อนหันหลังกลับมามองแล้วก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้ผู้มาทักทาย

“ขอเดินไปด้วยคนได้ไหมคะฉันมาเดินเที่ยวแถวนี้เลยยังไม่ค่อยรู้ทางสักเท่าไหร่”



เรนะยิ้มและพยักหน้ารับเธอหยิบเอาสมุดฉีกเล่มเล็กมาเขียนข้อความสั้นๆแล้วยื่นให้ผู้ที่ขอเดินตามมา



‘จะไปไหนดีละ…เราจะพาเดินเที่ยวเอง’นั้นคือข้อความในกระดาษที่ส่งให้เด็กสาวผมยาว



“ไปที่ๆเธอคิดว่าสวยที่สุดในเมืองนี้ก็แล้วกัน”



เรนะพยักหน้าแล้วชี้นิ้วไปยังด้านชายหาดเธอเดินนำเพื่อนใหม่ลงไปยังทางลาดข้างๆกำแพงมันทะลุไปสู่ชายหาดสีเหลืองตัดกับน้ำทะเลสีฟ้าพวกหล่อนเดินมุ่งหน้ากันไปสู่ท่าเทียบเรือที่ทอดยาวออกไปนอกชายฝั่งแสงสีเหลืองของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องเข้ามาปกคลุมผิวน้ำสีคราม



“สวยจัง” เด็กสาวผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นแต่หางตาของเธอนั้นยังแอบมองหน้าผู้นำทางข้างๆสายตาของเธอที่จับจ้องไปด้านหน้ามันดูเศร้าและอ้างว้าง



“นี่คุณฟุรุเดะทำไมทุกคนถึงเรียกคุณว่าแม่มดเหรอ” ผู้มาใหม่เอ่ยถามคำถามนั้นทำให้เรนะได้แต่ยืนนิ่งอยู่สักพักไม่มีเสียงตอบมีแต่ตัวอักษรที่เขียนลงในสมุดแล้วส่งให้เพื่อนใหม่ด้านข้าง



‘ฉันคงเป็นตัวซวยละมั้งเพราะไม่ว่าใครที่เข้าใกล้ฉันมักมีเรื่องทุกทีเธอเองพอกลับไปที่โรงเรียนถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องมาทักฉันนะเพราะเดี๋ยวคนอื่นๆจะพลอยรังเกียจเธอไปด้วย’



เด็กสาวรับเศษกระดาษที่เรนะยื่นมาให้อ่านเสียงจากด้านหลังทำให้หล่อนหันกับไปมองเรนะกำลังเดินจากไปเพียงลำพัง



“แม่มดผู้ต้องคำสาปอย่างนั้นเหรอไม่ว่าที่ไหนก็มีสินะในโลกที่น่าเกลียดชังใบนี้”เธอเอ่ยกับตัวเองแล้วมองไปยังท้องทะเลด้านหน้าที่กำลังเป็นสีดำ



///////////////////////////



“เธอรู้ไหมว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันพระจันทร์เต็มดวงแล้ว”



รีฟเอ่ยก่อนมองหน้าเด็กสาวผมสั้นที่เดินมาด้วยกันด้านข้างเมย์หันมามองเขาอย่างงงๆพยายามทำหน้าบอกกลับว่า‘แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน’

ยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าแสงสุดท้ายส่องเข้ามาในเงาตึกเขาทั้งคู่เดินมาตามตรอกของเขตโกดังสินค้า



“เขาว่ากันว่าคืนที่พระจันทร์เต็มดวงพวกภูตทั้งหลายจะพากันเฉลิมฉลองด้วยวิญญาณของผู้ที่โดนชักจูงมา”



“วิญญาณของผู้ที่โดนชักจูงมา?เอามากินเหรอไง”



“ใช่มันจะเอาวิญญาณของเหยื่อที่หามาได้ฉีกออกจากกายหยาบตัดจิตออกจากวิญญาณแล้วก็เข้ายึดร่างของเหยื่อซะ”



“แล้วไอ้จิตกับวิญญาณนี่มันไม่เหมือนกันเหรอยังไง?” เมย์เอ่ยถาม



“ไม่...จิตคือสิ่งที่อยู่ภายในหัวของเธอวิญญาณก็คือสิ่งที่จิตส่งผ่านความคิดก่อนจะถ่ายทอดมาสู่กายหยาบอีกรอบไงล่ะ”



“...แล้วสรุปว่านี่นายจะมาบอกฉันทำไมกันละเนี่ย”



“ก็ฉันบอกให้เธอเตรียมใจเอาไว้ก่อนเพราะถ้าเราเจอยัยแว่นสายไปกายหยาบของเธออาจจะโดนยึดไปแล้วก็ได้นั่นหมายความว่าเธอจะจำพวกเราไม่ได้แถมดีไม่ดีจะวิ่งเข้ามาประเคนดาบให้ด้วยไง”



“แล้วไหนบอกว่าในคืนวันพระจันทร์เต็มดวงไงเล่า”เมย์ตวาดเสียงหนักขึ้น



“ก็พอดีฉันนึกขึ้นมาได้ว่าหากภูตตนนั้นมันละโมบขึ้นมาล่ะอยากจะยึดร่างแล้วก็แอบกินจิตวิญญาณเพียงตนเดียวล่ะ”



“มีแบบนี้ด้วยเหรอไงภูตนี่นะ”



“ใช่!!ฉันว่าฉันเคยเจอภูตแบบนั้นมาก่อนนะ” รีฟหรี่ตาลง



“อย่างนั้นเชียวแล้วนายทำยังไงกับภูตตนนั้นล่ะ”เมย์ถามแบบขอไปที



“ช่างมันเถอะเพราะว่าฉันรู้สึกว่าตรงสุดทางที่พวกเรากำลังจะถึงนี้กลิ่นเลือดมันโชยออกมาแรงจนหิวเลยล่ะแถมยังมีกลิ่นเด็กผู้หญิงลอยมาด้วยสิ”



มือถือเมย์ดังขึ้นเมื่อเธอจะเปิดมันขึ้นมาเบอร์ของพ่อบ้านก็ประกฎเสียงในสายจะระบุว่าพบตัวธารแล้วขณะนี้กำลังเข้าควบคุมตัวอยู่ในด้านในสุดของโกดังสินค้าริมท่าเทียบเรือห่างไปจากจุดที่เธอกับรีฟเดินอยู่แค่ไม่กี่ช่วงตึก



“แล้วอย่าลืมเรื่องค่าจ้างฉันล่ะเพราะแค่ขายหนังสืออย่างเดียวมันคงจะไม่พอกินแน่เลย” รีฟเอ่ยขึ้นก่อนมองหน้าเมย์พร้อมรอยยิ้มแห้งๆ



ทั่งคู่รีบรุดไปที่จุดเป้าหมาย ชายชุดสูทสีดำยืนเรียงรายบางคนนั้นก็ได้รับบาดเจ็บจากแผลที่เกิดจากดาบของหญิงสาวคนหนึ่งใจกลางวงล้อมนั้น ร่างของเธอนั้นยืนนิ่งราวกับรอคอยการมาของทั้งคู่ ใบหน้างามเริ่มแสยะยิ้มออกมา



“เรามาฆ่ากันเถอะ” ธารกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก









“เฮ้อ...เผางานๆ มีป้าบางคนบอกว่ามีฉากติดเรท อะป้าอย่าฆ่าผมเลยน๊า

สงสารธารเหมือนกันนะเนี่ยโดนจับได้แต่บทโหด ไม่เป็นไรเดียวอีกสักพักก็คงจะโหดกว่าเดิม ฮ่าๆ

ไหนละแม่มด ไม่เห็นมีเลย นั้นผมรู้ว่าหลายคนคิดอยู่ในใจ นั้นสิอยู่ตรงไหนของเรื่องอะ เอาออกมาสิไอ้หัวฟู - -”




Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 26 ธ.ค.53 เวลา 11:12:53 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ