Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

DaMeNus Hi-School บทที่ 1 เรื่องผีในโรงเรียน

DaMeNus Hi-School

บนเกาะแห่งหนึ่ง...แต่อย่าไปสนใจเลยว่าเป็นที่ไหน-จำแค่ว่า"เป็นบนโลกนี้ก็พอ"
...ขอย้ำว่า...เป็นบนโลกใบนี้(เฟ้ย)

ที่เป็นจุดเริ่มเรื่อง...ขอเริ่มราวที่จะกล่าวต่อไปนี้
---------------------------------

บทที่ 1 เรื่องผีในโรงเรียน

"มันเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงที่เงียบสงบ-แทบจะไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของผู้คนหรือเสียงลมโหยพัดใดๆ...ในขณะที่อาจารย์ที่อยู่เวรยามในค่ำคืนกำลังเดินตรวจตราอยู่นั่นก็ได้ยินเสียงเพลงดังขึ้นมาจากใต้ต้นสกาเล็ตที่เป็นตำนานของโรงเรียนนี้-ก่อนที่จะจางหายไป..."

เด็กสาวผมสีเงินกำลังส่งเสียงเล่าออกมา เธอเป็นนักเรียนชั้นม.ปลายปี 2 ห้อง 7 (ซึ่งเป็นห้องที่มีปัญหามากที่สุดตั้งแต่อาจารย์ประจำชั้น จนถึงอาจารย์ฝึกสอนและนักเรียน) ที่ข้างกายของเธอในยามนี้-ยังมีเด็กสาวผมสีเขียวและเด็กสาวผมสีฟ้าอีก 2 คนที่นั่งฟังอยู่...เธอจึงเล่าต่อไปว่า

"...อาจารย์เวรคนนั้นสงสัยจึงก้าวเดินตรงไปยังต้นสกาเล็ต ในระหว่างที่กำลังเดินตรงไปยังต้นสกาเล็ตที่อยู่นอกอาคารเรียนนั้น ก็ได้ยินเสียงเพลงดังขึ้นมาอีกครั้ง-เมื่ออาจารย์ก้าวไปถึงต้นสกาเล็ตพร้อมทั้งส่องแสงไฟฉายยังไปใต้ต้นไม้กลับไม่พออะไร..."

"ฮือ...ฮือ..."

เด็กสาวผมสีฟ้าส่งเสียงร้องออกมาเล็กน้อยราวกับกำลังจะเป็นลม...ในขณะที่เด็กสาวผมสีเขียวกลับนิ่งเงียบไม่ส่งเสียงอะไรออกมา-เด็กสาวผมสีเงินจึงเล่าต่อไปว่า

"...แต่เสียงเพลงยังคงดังต่อไป จนอาจารย์เวรอดที่จะส่งเสียงถามออกไปอย่างหวาดกลัวไม่ได้ว่า’ใคร...ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ’ แล้วอยู่ๆเสียงเพลงก็หยุดไป พร้อมทั้งได้ยินเสียงลมหายใจที่ด้านหลังของตน-เมื่ออาจารย์หันกลับไปก็พบ..."

"ว้าย...ย"

เด็กสาวผมสีฟ้าถึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจราวกับสติจะหลุดลอยไปจากร่าง...ในขณะที่เด็กสาวผมสีเขียวถึงกับสงบไปแล้ว

"ป๊อก..."

ชอล์กที่อยู่ในมือของอาจารย์สาวผมสีดำถึงกับหักลงไปค้างนิ้วทันทีที่ได้ยินเสียงของเด็กสาวผมสีฟ้าร้องออกมา-เธอที่ไม่รอช้ารีบหันมาอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งใช้ชอล์กที่เหลือในมือปาออกไปยังกลางหน้าผากชองเด็กสาวผมสีเงิน

"โป๊ก..."

แล้วส่งเสียงกล่าวออกไปอย่างไม่พอใจว่า

"นี่ดิวน่า-อย่างมาเล่าเรื่องผีในชั่วโมงวิทยาศาสตร์ได้ไหม"

"โอ๊ย...ย…"

เด็กสาวผมสีเงินหรือดิวน่าส่งเสียงร้องออกมาพร้อมทั้งเอามือทั้งสองกุมหน้าผากที่แดงขึ้นมาจากชอล์กก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วส่งเสียงถามออกไปว่า

"...ทำอะไรของเธอน่ะ-แคทน่า"

"นี่อย่าลืมคำว่าอาจารย์ด้วยสิย่ะ..."

อาจารย์สาวผมสีดำหรือว่าแคทน่าที่ได้ยินเช่นนั้นอดที่จะส่งเสียงกล่าวออกไปไม่ได้-เธิที่กวาดสายตาที่ไม่พอใจจ้องมองไปยังกล่าวต่อไปว่า

"...ดิวน่า เอน่า ฟลอน่าออกไปยืนหน้าห้องเดียวนี้"

"แต่ว่า...แต่ว่า..."

เด็กสาวผมสีฟ้าหรือฟลอน่าส่งเสียงปานจะร้องไห้พลางหันไปยังเด็กสาวผมสีเขียวหรือเอน่าพร้อมทั้งกล่าวต่อไปว่า

"...เอน่าสลบไปแล้วค่ะ-อาจารย์"

"กริ่ง...."

แต่ก่อนที่แคทน่าจะส่งเสียงตอบอะไรออกมาอีก-กริ่งหมดเวลาเรียนก็ดังขึ้น...ปลุกเอน่าให้ตื่นขึ้นมาราวกับรู้เวลา-ดิวน่าที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับกระโดดส่งเสียงร้องออกมาอย่างดีใจว่า

"ไชโยหมดเวลาเรียนแล้ว"

...นั้นหมายความว่า"เธอและพวกไม่ต้องไปยืนทีหน้าห้อง"

เอน่ากับดิวน่ารีบลุกขึ้นแล้ววิ่งพุ่งตรงหมายจะออกไปจากห้องทันที...แต่แคทน่ากลับส่งเสียงร้องออกมาว่า

"เดี๋ยวก่อน...ดิวน่า-เอน่า"

"อะไร..."

ดิวน่าอดที่จะหันกลับไปถามด้วยความไม่พอใจไม่ได้...แคทน่าจึงยิ้มออกมาพร้อมทั้งกล่าวออกมาว่า

"...พวกเธอต้องอยู่เรียนซ่อมเย็นนี้"

"หา..."

"ว่าไงน่ะ..."

เอน่ากับดิวน่าอดที่จะส่งเสียงร้องออกไปอย่างไม่พอใจ...ในขณะที่แคทน่าตบเสียงดัง

"เปรี้ยง...ง"

ก่อนที่จะเอามือขวาหยิบกระดาษสอบสองแผ่วชูขึ้นมาเบื้องหน้าของทั้งสองพร้อมทั้งพูดว่า

"...พวกเธอทั้งสองคนได้ศูนย์คะแนน"

"หา..."

"ไม่จริง..."

เอน่ากับดิวน่าส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมทั้งดูเลขศูนย์สีแดงบนกระดาษคำตอบของตนเอง...ในระหว่างที่ทุกคนกำลังก้าวเดินออกจากห้องนั้น-ฟลอน่าก็คล้ายฉวยโอกาสนี้พยายามก้าวเท้าแอบย่องออกไปจากห้องโดยไม่ให้ใครรู้ตัว

"หือ..."

ดิวน่าที่เหลือบเห็นส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่พอใจ-เธอจึงส่งเสียงร้องออกไปว่า

"...ฟลอน่า-เธอคิดจะหนีเอาตัวรอดคนเดียวหรือ"

"เปล่าค่ะ..."

ฟลอน่าส่งเสียงตอบออกไปอย่างผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง...เอน่าที่เห็นเช่นนั้นจึงล็อกคอของเธอไว้พร้อมทั้งกล่าวว่า

"ฉันไม่ยอมปล่อยให้เธอหนีไปคนเดียวหรอก-มาอยู่เป็นเพื่อนกันดีกว่า"

"แต่ว่า...แต่ว่า..."

ฟลอน่าพยายามหันไปยังแคทน่าเพื่อของความช่วยเหลือ...แต่แคทน่าที่ปิดสมุดอย่างไม่สนใจกลับกล่าวออกมาว่า

"ฟลอน่าเธอก็อยู่ด้วยอีกคนก็ดีเหมือนกัน..."

เธอที่คล้ายไม่สนใจยังกล่าวออกไปราวกับเป็นเรื่องที่แสนธรรมดาว่า

"...เพราะถึงว่าเป็นการลงโทษที่แอบคุยในชั่วโมง"

พูดเสร็จ-แคทน่าก็หยิบสมุดก้าวเดินออกไปหมายจะออกไปจากห้อง...ดิวน่าที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงออกไปว่า

"แคทน่า-เธอคิดจะไปไหนกันน่ะ"

"กลับบ้าน"

แคทน่าตอบออกมาอย่างไม่สนใจอะไร...เอน่าจึงร้องถามออกไปอีกคนว่า

"ฮ้าว...แล้วใครจะสอนซ่อนพวกเราล่ะ"

"ไม่ต้องห่วง..."

แคทน่าที่หันกลับมาบอกพร้อมทั้งรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์-เธอกล่าวต่อไปว่า

"...ฉันเตรียมอาจารย์สอนพิเศษให้กับพวกเธอแล้ว"

"ตุบ...ตุบ...ตุบ..."

สิ้นเสียงของแคทน่าก็มีอาจารย์สาวผมสีเงินคนหนึ่งก้าวเดินเข้ามาในห้องทันที...ดิวน่ากับฟลอน่าที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องออกไปว่า

"พี่ไดอาน่า"

"อาจารย์ไดอาน่า"

หญิงสาวผมสีเงินหรืออาจารย์ไดอาน่าซึ่งเป็นอาจารย์ประจำห้องพยาบาลหันมายิ้มกับทุกคนพร้อมทั้งส่งเสียงตอบออกมาออกมา

"สวัสดีจ๊ะ-ทุกคน"

"ฝากด้วยน่ะ-ไดอาน่า"

"จ๊ะ"

เมื่อได้ยินไดอาน่าส่งเสียงตอบรับออกมา-แคทน่าก็หันกายก้าวเดินออกไปจากห้อง...ดิวน่าที่เห็นเช่นนั้นจึงอดที่จะส่งเสียงออกไปอย่างไม่พอใจว่า

"เชอะ...ยัยแคทน่าทำเป็นวางก้ามไปได้"

"ใช่..."

เอน่าส่งเสียงสนับสนุนออกมาอีกคนพลางกล่าวต่อไปว่า

"...ทั้งๆที่เมื่อครึ่งปีที่แล้วยังเป็นนักเรียนเหมือนพวกเราอยู่เลย"

"นี่เราเริ่มเรียนกันได้แล้ว"

ไดอาน่าส่งเสียงออกมากล่าวกับทุกคนพร้อมรอยยิ้มที่น่ารักสดใสของอาจารย์ห้องพยายบาล...ในเวลานั้นเองก็มีเด็กสาวผมสีแดงอีกคนก้าวเดินเข้ามาในห้อง-ฟลอน่าที่เห็นจึงส่งเสียงทักทายออกไปว่า

"สวัสดีค่ะ-รุ่นพี่อายน่า"

"อืมม์..."

เด็กสาวผมสีแดงหรืออายน่าส่งเสียงออกมาอย่างไม่พอใจและไม่สบอารมณ์...ฟลอน่าจึงถามออกไปว่า

"รุ่นพี่อายน่ามาทำอะไรทีนี่ค่ะ"

"ก็ยัยแคทน่าบังคับให้มาเรียนซ่อมที่ห้องนี้น่ะซิ..."

ก่อนที่จะบ่นต่อไปว่า

"...เชอะ...แค่จบก่อนปีเดียวมาทำบ่นไปได้"

"เอ๋...เดี๋ยวก่อน..."

ดิวน่าส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจเหมือนกับฉุกใจคิดอะไรได้-เธอชะโงกหน้าออกไปจ้องมองยังนอกหน้าต่างทันที...จ้องมองลงไปเห็นแคทน่าที่กำลังควงแขนของคุณครูหนุ่มผมสีน้ำเงิน-เงินคนหนึ่งเดินตรงมุ่งหน้าไปยังประตูโรงเรียนถึงกับส่งเสียงร้องตะโกนออกไปว่า

"...ยั่ยแคทน่า"

เพราะเธอคาดเดาถูกแล้วว่า"แคทน่าวางแผนบังคับให้เธอต้องมานั่งเรียนซ่อม-ส่วนตนเองกลับฉวยโอกาสที่จะอยู่กับตามลำพังกับคุณครูหนุ่มผมสีน้ำเงิน-เงิน"

"ไม่ต้องห่วงหรอก-ดิวน่า..."

เอน่าที่ส่งเสียงอย่างรู้ทันแคทน่าเช่นกัน-เธอที่ยืนอยู่เคียงข้างดิวน่าชี้ตรงไปยังเด็กสาวผมสีทองคนหนึ่งที่กำลังรอคอยอยู่หน้าประตูโรงเรียนพร้อมทั้งกล่าวว่า

"...เธอลืมยั่ยลูกหมาผู้ซื่อสัตย์ตัวนั้นแล้วหรือ-ที่มักจะมารอคอยริวโน่ทุกวัน"

"นั่นซิ..."

ดิวน่าที่พยักหน้ายิ้มรับอย่างเจ้าเล่ห์ยังกล่าวต่อไปว่า

"...ยั่ยแคทน่าไม่มีโอกาสอยู่กับริวโน่สองต่อสองแน่"

"สวัสดี-พี่ชาย"

ในเวลาเดียวกับเด็กสาวผมสีทองที่เห็นคุณครูหนุ่มผมสีน้ำเงิน-เงินหรือริวโน่ก้าวเดินออกไปก็กระโดดโผเข้าไปกอดพร้อมทั้งส่งเสียงร้องออกไปอย่างดีใจ...ฟลอน่าที่ก้าวเข้ามายืนเคียงข้างทุกคนก็อดที่จะกล่าวออกมาไม่ได้ว่า

"นั่นสิน่ะยังมีพานาอยู่"

ก่อนที่พวกเธอจะจ้องมองไปยังเด็กสาวผมสีทองหรือพาน่าค้างเป็นกางขว้างคอแคทน่าอยู่ในเวลานี้อย่างสบอารมณ์...แต่อายน่ากลับกล่าวออกมาว่า

"แต่ยัยพาน่านั่น-พอเห็นของกินก็ลืมทุกอย่าง...ไม่ใช่หรือ"

"..."

ดิวน่ากับเอน่าที่ได้ยินนิ่งเงียบเล็กน้อย-เธอที่ไม่รอช้ารีบคว้ากระเป๋าของตนพร้อมทั้งร้องกล่าวออกมาว่า

"กลับก่อนล่ะ"

"ไปล่ะ"

"นี่รอเดี๋ยวสิ"

ฟลอน่าส่งเสียงพร้อมทั้งวิ่งตามหลังออกไปอีกคน...อายน่าที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่ยอมรอช้าจึงก้าวออกไปอีกคน-ทิ้งยังไดอาน่าไว้เพียงคนเดียวเท่านั้น

"นี่ทุกคน...แล้วเรื่องเรียนซ่อมล่ะ…"

ไดอาน่าส่งเสียงร้องถามออกไป...แต่ถึงจะไม่มีใครตอบคำถามของเธอ-ไดอาน่ายังคงร้องบอกทุกคนต่อไปอีกว่า

"...นี่อย่าลืมบอกแคทน่าให้รักษาสัญญาคืนนี้ด้วยน่ะ"
-------------------------------------

ณ หอพักหญิงใกล้ๆกับโรงเรียนดาเมนัส...แคทน่าอดที่จะส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่พอใจไม่ได้

"นี่มันอะไรกัน"

เมื่อเห็นดิวน่า เอน่า ฟลอน่าและอายน่าพากับมานั่งหน้าสลอนอยู่ที่หน้าโต๊อาหารในยามนี้พร้อมๆกับพาน่า...ก่อนที่จะได้ยินเสียงของดิวน่ากล่าวออกมาว่า

"อย่าคิดน่ะว่าเราไม่รู้แผนของเธอ"

"นั่นสิ..."

เอน่าที่พยักหน้าสนับสนุนยังกล่าวต่อไปว่า

"...พวกเราอ่านเกมของเธอออกหมดแล้วล่ะ"

"เธอคิดจะฉวยโอกาสนี้อยู่กับริวโน่ส่งสองสองใช่ไหมล่ะ"

อายน่าก็ส่งเสียงกล่าวออกมาอีกครั้งพลางจ้องมองไปยังแคทน่า...แคทน่าที่ได้ยินเช่นนั้นจึงกล่าวออกไปว่า

"นี่พวกเธอยังเป็นนักเรียนกันอยู่น่ะ..."

เธอยังกล่าวต่อไปอีกว่า

"...รักกับอาจารย์มันผิดศีลธรรมรู้ไหม"

"เชอะ..."

เอน่าเค้นเสียงออกมาอย่างไม่พอใจพลางกล่าวต่อไปว่า

"...อย่างเธออย่ามาทำเป็นพูดดีเลย-แคทน่า"

"ใช่..."

ดิวน่าที่จ้องมองไปยังอีกฝ่ายยังกล่าวต่อไปอีกว่า

"...เมื่อครึ่งปีก่อนเธอยังเป็นนักเรียนเหมือนพวกเราอยู่เลย"

"ใช่แล้วค่ะ"

ฟลอน่าส่งเสียงตอบออกมาพร้อมทั้งพยักหน้าสนับสนุน...แคทน่าที่ไม่พอใจจึงลุกขึ้นเอามือตบหน้าอกกล่าวออกไปอย่างไม่พอใจว่า

"แต่ตอนนี้ฉันเป็นอาจารย์แล้วน่ะ"

"ไม่ต้องห่วง..."

อายน่าที่ยิ้มออกมาอย่างสงเสียงกล่าวออกมาว่า

"...อีกครึ่งปีฉันก็จะจบแล้ว..."

เธอกวาดสายตาจ้องมองไปยังแคทน่าพร้อมทั้งกล่าวต่อไปอีกว่า

"...แล้วฉันก็จะเป็นอาจารย์ฝึกสอนเหมือนเธอ-แค่นี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว...ใช่ไหมล่ะ"

"อย่างฉันก็อีกแค่ปีครึ่งเท่านั้น"

ดิวน่าส่งเสียงตอบออกไปอย่างหนักแน่น...เอน่าก็กล่าวออกไปเช่นกันว่า

"แค่ปีครึ่งเอง...ไม่มีปัญหาอะไร"

"อืมม์..."

ฟลอน่าที่ยิ้มรับคล้ายกับฉุกใจคิดอะไรได้จึงกล่าวออกไปว่า

"...แคทน่าเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือว่า-พอเรียนจบแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร...ไม่ถือว่าเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์สามารถรักกันได้ไม่ใช่หรือค่ะ"

...พออยู่นอกโรงเรียนฟลอน่าก็ไม่มีความจำเป็นต้องเรียกแคทน่าว่า"อาจารย์อีก" เพราะยังไงพวกเธอก็เป็นเพื่อนที่รู้จักกันมานานก่อนเป็นอาจารย์เสียอีก

"..."

แคทน่าได้แต่นิ่งเงียบลงไปเท่านั้น เพราะนั่นเป็นคำพูดของเธอเองเมื่อปีก่อน...เท่ากับหมายความว่า...

...เธอมีเวลาครึ่งปี...ก่อนที่จะมีอายน่าเป็นคู่แข่ง

และ...

...อีกปีครึ่ง...จะมีพวกดิวน่า เอน่าและฟลอน่าเพิ่มขึ้นมาด้วย

"ได้แล้วจ๊ะ-ทุกคน..."

ก่อนที่ริวโน่ซึ่งในชุดทำครัวจะกล่าวเดินออกมาจากห้องพร้อมทั้งยกเอาอาหารมาเสริฟ์ยังเบื้องหน้าของหญิงสาวทุกคน...พาน่าที่นั่งอยู่ด้วยในยามนี้หันไปกล่าวกับริวโน่ว่า

"กับข้าววันนี้น่ากินจังค่ะ-พี่ชาย"

"งั้นก็ทานเยอะๆน่ะ-พาน่า"

ริวโน่ส่งเสียงตอบรับกลับไปพร้อมลูบหน้าพาน่าด้วยรอยยิ้ม...พาน่าจึงส่งเสียงตอบรับกลับไปพร้อมรอยยิ้มเช่นกันว่า

"ค่ะ"

ในเวลานั้นแคทน่า ดิวน่า อายน่า เอน่าและฟลอน่าจึงได้ตระหนักถึงคู่แข่งคนอีกคนของพวกเธอ...แต่ไม่ใช่คนสุดท้าย เพราะที่นี่คือหอพักหญิงซึ่งมีริวโน่เป็นคนดูแล
------------------------------------------

"นี่นี่-ดิวน่า...มันจะดีหรือ"

ฟลอน่าที่กำลังเดินตามหลังของริวโน่อดที่จะเกาะชายเสื้อของเขาพร้อมทั้งส่งเสียงสั่นๆร้องถามออกมาไม่ได้...ดิวน่าที่เดินนำหน้าทุกคนมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนยามค่ำคืนกลับหันมาพร้อมทั้งส่งเสียงกล่าวออกมาว่า

"ผีไม่มีจริงหรอกน่า-ฟลอน่า..."

เธอยังกล่าวต่อไปอีกว่า

"...อย่ากลัวไปเลยน่า"

"นั่นสิ..."

เอน่าส่งเสียงตอบรับออกมาอย่างสั่นๆทำใจดีสู้เสือยังกล่าวต่อไปว่า

"...ผีไม่มีจริงหรอก...พวกเรากลับกันดีกว่า"

"นั่นเถอะ...กลับกันเถอะ"

พาน่าก็ส่งเสียงออกมาอย่างกลัวพร้อมทั้งกอดแขนซ้ายของริวโน่ไว้ไม่ยอมปล่อย...ดิวน่าที่ได้ยินเช่นนั้นจึงกล่าวออกไปว่า

"พาน่าเธออยากกลับก็กลับไปคนเดียวซิ"

"แล้วพวกเธอไม่กลับไปด้วยกันหรือ"

พาน่าส่งเสียงออกไปอย่างหวาดกลัวพลางจ้องมองไปยังอีกฝ่าย...ก่อนที่จะได้ยินเสียงของดิวน่าตอบรับกลับมาอย่างชัดเจนว่า

"ไม่"

ทำให้พาน่าต้องเดินตามหลังต่อไป เพราะดิวน่าท้าเอน่าที่มาพิสูจน์เรื่องผีใต้ต้นสกาเล็ตที่โรงเรียนกัน-เอน่าที่กลัวเสียฟอร์มจึงรับคำท้าทั้งๆที่กลัวๆ ส่วนฟลอน่าก็ถูกบังคับให้มาอีกคนทั้งๆกลัว ริวโน่ก็โดนลากมาอีกคนเพราะรู้ว่า"ห้ามไปก็แอบหนีกันมาแน่นอน"-อายน่าก็เลยตามมาด้วย ส่วนแคทน่าต้องเป็นเวรแทนไดอาน่าในคืนนี้...ที่หอพักจึงเหลือเพียงพาน่าเพียงคนเดียว

...หลังจากที่ดิวน่าเล่าเรื่องผีให้ฟัง...พาน่าก็สาบานว่า"เธอจะไม่ยอมอยู่คนเดียวอย่างเด็ดขาด"

"พี่ชายกลับกันเถอะ..."

พาน่าที่เกาะแขนของริวโน่จนตัวสั่น-ส่งเสียงอ้อนออกมาทั้งน้ำตาราวกับลูกหมาตัวน้อยที่น่ารักน่าสงสาร...แต่ก่อนที่ริวโน่จะกล่าวอะไรออกมา-อายน่าที่เดินนำหน้าเคียงคู่กับดิวน่าได้ส่งเสียงออกมาว่า

"ไม่ต้องกลับแล้วล่ะ..."

เธอชี้ไฟฉายไปยังป้าย”โรงเรียนดาเมนัส”พร้อมทั้งกล่าวว่า

"...ถึงกันแล้วล่ะ"

"เข้าไปกันเถอะ..."

ดิวน่าส่งเสียงพร้อมทั้งกระโดดข้ามกำแพงไปอย่างรวดเร็วแล้วรีบกลับมาเปิดประตูให้ทุกคนทันที-เธอที่หันไปยิ้มกับเอน่าแล้วกล่าวออกมาว่า

"...รีบๆเข้ามาสิ-เอน่า"

"ได้..."

เอน่าส่งเสียงตอบออกไปอย่างตัวสั่นพลางก้าวเท้าเข้าไปในโรงเรียนยามคำคืนด้วยตัวที่แข็งและสั่นเทา...แน่นอนว่า"ไม่ใช่เพราะสายลมที่หนาวเย็นของค่ำคืนนี้อย่างแน่นอน"

"ฮ่ะ...ฮ่ะ...ฮ่ะ..."

ในขณะที่อายน่าที่ท่าทีแข็งๆจนสั่นเทาของเอน่าอดที่จะหัวเราะออกไปไม่ได้...เอน่าที่ได้ยินเช่นนั้นจึงหันกลับมาถามว่า

"หัวเราะอะไรกันของเธอน่ะ-อายน่า"

"หัวเราะคนกลัวผีน่ะ"

"ใครกลัวผีกัน"

เอน่ารีบส่งเสียงร้องตอบออกไปอย่างทันควัน-เธอปากแข็งไม่มีทางยอมรับอย่างเด็ดขาด...อายน่าเพียงยิ้มอย่างร่างเริงเหมือนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วกล่าวออกไปว่า

"ฉันก็ไม่ได้ว่าเป็นเธอเสียหน่อยนี่-เอน่า..."

ก่อนที่เธอจะส่งมองไปยังเอน่าแล้วท้าทายออกไปว่า

"...หรือว่าเธอกลัวผี-เอน่า"

"ฉันไม่ได้กลัวเสียหน่อย..."

เอน่าตอบปฏิเสธออกมาด้วยเสียงที่สั่นๆ-เธอยังกล่าวต่อไปว่า

"...เข้าไปกันเถอะ"

"ตุบ..."

แต่ยามเมื่อเท้าของเอน่าเตะสัมผัสพื้นภายในโรงเรียน...เสียงเพลงอันแสนไพเราะก็ดังขึ้นมาทันที

"ลัน...ลั่น...ล้า...ลัน..."

เอน่ารีบพุ่งถอยหลังกลับไปกอดริวโน่อีกคนพร้อมทั้งฟังเสียงดังกังวานก้องต่อไปแสนไพเราะอีกว่า

"...ลั้น...ลัน...ลัน...ลั่น...ลัน...ลา..."

"รีบไปกันเถอะ..."

ดิวน่าที่ได้ยินเสียงนั่นจึงรีบวิ่งออกไปทันที-อายน่าก็ตามไปอย่างไม่รอช้า...ริวโน่จึงต้องตามไปด้วยอย่างที่ไม่สามารถจะเลี่ยงได้โดยฉุดลากเอน่า พาน่าและฟลอน่าตัวสั่นวิ่งตามหลังทั้งสองคนไปอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปสู่ต้นสกาเล็ตที่สวนของโรงเรียนทันที

"ใคร...นั่นใครน่ะ"

ดิวน่าที่วิ่งนำทุกคนไปหยุดยังต้นสกาเล็ต-เธอเห็นเงาของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้อดที่จะส่งเสียงร้องถามออกไปไม่ได้...ก่อนที่จะถอยหลังกลับไปรวมกลุ่มกับพวกริวโน่ที่วิ่งตามมายังด้านหลังอย่างรู้กันทันที...

"ตุบ...ตุบ..."

แต่เงาร่างในความมืดของหญิงสาวที่ใต้ต้นสกาเล็ตท่ามกลางเสียงเพลงที่จางหายไปกลับก้าวมาที่เบื้องหน้าของทุกคน-ใกล้เข้ามาโดยที่ไม่ส่งเสียงตอบอะไรกลัวมา...แต่ยิ่งก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

"...ตุบ...ตุบ..."

"อึก..."

ดิวน่ากลืนน้ำลายลงไปเล็กน้อยพลางเหลือบสายตายังอายน่าพร้อมทั้งกล่าวว่า

"...อายน่า..."

แต่เธอก็กล่าวออกมาได้แค่นั้นเพียงอายน่าที่ข้างกายเธอคล้ายหายไปแล้ว-ก่อนที่ดิวน่าจะรีบหันกลับไปมองยังอายน่าที่ถอยไปรวมกลุ่มกอดริวโน่จนตัวสั่นเช่นเดียวกับเอน่า พาน่าและฟลอน่า...ดิวน่าจึงรีบถอยไปกอดริวโน่รวมกับทุกคนเช่นกัน-จ้องมองดูเงาร่างของหญิงสาวที่ค่อยๆก้าวตรงมายังเบื้องหน้า

"...ตุบ...ตุบ"

เงาร่างของหญิงสาวก้าวมาหยุดยังเบื้องหน้าของทุกคนพร้อมทั้งส่งเสียงออกมาว่า

"นี่พวกเธอมาทำอะไรอยู่ที่นี่"

เป็นเสียงของแคทน่า-เธอยังเอาไฟฉายในมือส่องมายังทุกคน

"เฮ้ย..."

ทุกคนส่งเสียงออกมาอย่างโล่งอก...ดิวน่าจึงส่งเสียงถามออกไปว่า

"...แคทน่านี่เธอเองหรือ"

"ใช่ฉันเอง...มีอะไรหรือ"

แคทน่าส่งเสียงตอบรับและถามกลับมาเหมือนกับไม่รู้ไม่ชี้อะไร...เอน่าจึงรีบส่งเสียงถามออกมาว่า

"แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ล่ะ-แคทน่า"

"ฉันก็มาอยู่เวรแทนไดอาน่าไง"

เมื่อแคทน่าตอบออกมาเหมือนกับไม่มีอะไร...ฟลอน่าถึงถามออกไปอย่างรวดเร็วว่า

"แล้วแคทน่า-เธอไม่กลัวผีหรือ"

"ฉันไม่กลัวอะไรที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้หรอก"

แคทน่าส่งเสียงตอบออกมาอย่างหน้าตาเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไร...อายน่ากลับส่งเสียงถามออกไปว่า

"แล้วทำไมเธอจะต้องมาร้องเพลงตรงนี้ด้วย"

"ฉันเปล่าร้องเพลงนี่..."

แคทน่าตอบออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรยังกล่าวต่อไปว่า

"...ฉันได้ยินเสียงเพลงก็เลยเดินออกมาดูเท่านั้น"

"งั้นใครร้องเพลงล่ะ"

พาน่าส่งเสียงถามออกไปด้วยความตกใจ...ในขณะที่แคทน่ากำลังจะตอบออกไปว่า"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"นั้นกลับมีเสียงตอบออกมาว่า

"ฉันเองค่ะ"

"งั้นหรือ-เธอเองหรือ"

ดิวน่า เอน่า พาน่าส่งเสียงตอบออกมาแทบจะพร้อมทั้งกับอย่างโล่งใจก่อนที่จะได้ยินอีกฝ่ายกล่าวต่อไปว่า

"ค่ะ"

"เอ๋...แต่เดี๋ยวก่อน..."

ริวโน่ที่คล้ายกับฉุกใจคิดอะไรได้จึงชี้ไปยังดิวน่าพร้อมทั้งกล่าวว่า

"หนึ่ง..."

ชี้ไปยังเอน่ากับอายน่าแล้วกล่าวออกไปอีกว่า

"...สอง...สาม..."

ชี้ไปยังพาน่า ฟลอน่าและแคทน่าพร้อมทั้งกล่าวต่อไปว่า

"...สี่...ห้า...หก..."

ก่อนที่จะชี้ไปยังคนสุดท้ายพร้อมทั้งกล่าวว่า

"...เจ็ด..."

เมื่อนับได้เจ็ดคนริวโน่ก็กล่าวต่อไปอย่างโล่งใจว่า

"...เรามากันหกคนบวกแคทน่าอีกหนึ่งก็เป็นเจ็ดพอดี...น่าแปลกก็-ไม่มีใครเกินมา"

แต่พาน่ากลับทำหน้างงๆพร้อมทั้งกล่าวออกมาว่า

"...พี่ชายนับตัวเองไปหรือยังค่ะ"

"เอ่อนั่นสิ-พี่ชายลืมนับตนเองไป..."

"..."

เมื่อริวโน่กล่าวออกมาได้แค่นั้น-ทุกคนก็นิ่งเงียบหันไปมองยังคนที่เกินออกมา...ก่อนที่ฟลอน่าจะส่งเสียงร้องออกมา

"กรี๊ด..."

พอเสียงกรีดร้องของฟลอน่าดังขึ้น...ดิวน่าก็วิ่งออกไปเป็นคนแรก-เมื่อเธอวิ่งคนอื่นจะรีบวิ่งตามเธอเข้าไปในอาคารเรียนที่เปิดไฟสว่างทันที

"แฮก...แฮก...แฮก..."

แคทน่าที่หอบหายใจส่งเสียงพลางหันไปกล่าวกับดิวน่าว่า

"...เธอวิ่งออกมาทำไมกัน"

"ก็ฟลอน่าส่งเสียงร้องออกมา"

ดิวน่าส่งเสียงตอบออกมาอย่างรวดเร็วทันที...ฟลอน่าจึงรีบตอบออกมาพร้อมทั้งน้ำตาว่า

"ก็ฉันกลัวนี่ค่ะ"

"แง...แง..."

ในขณะที่พาน่ากลับร้องไห้กอดริวโน่ไม่ยอมปล่อยพร้อมทั้งกล่าวออกมาว่า

"...พี่ชายกลับกันเถอะน่ะ...น่ะ..."

"..."

ในขณะที่ทุกคนนิ่งเงียบ...อายน่ากลับชี้ไปยังหญิงสาวผมสีม่วงที่อยู่ด้านหลังของทุกคนพร้อมทั้งร้องถามออกไปว่า

"เธอเป็นใครกัน"

"หา..."

ทุกคนส่งเสียงร้องออกมาเล็กน้อยพร้อมทั้งหันกลับไปมองตามนิ้วมือของอายน่า...หญิงสาวผมสีม่วงกลับยิ้มให้ทุกคนพร้อมทั้งกล่าวออกมาว่า

"สวัสดีค่ะทุกคน…"

ก่อนที่เธอจะกล่าวต่อไปว่า

"...ฉันชื่อบีน่าค่ะ"

แคทน่าที่ได้ยินเช่นนั้นจึงส่งเสียงถามออกไปว่า

"แล้วเธอมาร้องเพลงทำไมที่นี่กลางคืน"

"ก็ฉันเหงานี่ค่ะ"

หญิงสาวผมสีม่วงหรือบีน่าหันมายิ้มกับทุกคน...แต่ก่อนที่จะแคทน่าจะกล่าวอะไรออกไปนั้น-ทุกคนกลับกล่าวออกมาว่า

"แคท...แคท...แคทน่า..."

"มีอะไรหรือ"

แคทน่าหันมาถามทุกคนด้วยความสงสัย...ก่อนที่ทุกคนจะชี้ไปยังขาของบีน่าพร้อมทั้งพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

"เธอ...เธอไม่มีขา"

"หือ..."

แคทน่าส่งเสียงออกมาอย่างเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับไปจ้องมองยังขาของบีน่า...ที่ไม่มี(น่ะ)

"กรี๊ด...ด"

ก่อนที่แคทน่าจะส่งเสียงร้องออกมาเป็นคนแรก-แล้ววิ่งออกไปเป็นคนแรก...ดิวน่า อายน่าก็วิ่งตามหลังเธอออกไปทันที-ดิวน่ายังส่งเสียงถามแคทน่าออกไปว่า

"แคทน่า-ไหนเธอบอกว่า’เธอไม่กลัวอะไรที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ไง’ล่ะ"

"แค่นี้ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้อีกหรือ..."

นั้นเป็นเสียงสุดท้ายของแคทน่าที่ริวโน่ได้ยินก่อนที่ทั้ง 3 จะวิ่งหายไป-ส่วนเขาที่ยังต้องอยู่ที่นี้ เพราะเอน่า พาน่าและฟลอน่าสงบลงไปพร้อมทั้งเสียงร้องของแคทน่า...ไปแล้ว

"อืมม์..."

บีน่าที่เบื้องหน้าริวโน่ส่งเสียงพร้อมทั้งรอยยิ้มพลางกล่าวออกไปว่า

"...คุณไม่ไปหรือค่ะ"

"ไม่ล่ะ..."

ริวโน่ตอบรับออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม(เป็นฝืดยิ้มน่ะ)พลางกล่าวต่อไปว่า

"...ฉันทอดทิ้งพวกเธอไว้ไม่ได้"

...พร้อมทั้งกวาดสายตาจ้องมองไปยังพาน่า เอน่าและฟลอน่าที่สลบอยู่

"อืมม์..."

บีน่ายิ้มพลางกล่าวออกมาว่า

"...คุณเป็นคนดีจัง..."

แล้วเธอยังกล่าวต่อไปอีกว่า

"...คุณช่วยอยู่เป็นเพื่อฉันหน่อยได้ไหม"

"ได้ซิ"

ริวโน่ส่งเสียงตอบรับออกไปพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ เพราะเขารู้แล้วว่า"ผีอย่างบีน่าไม่น่ากลัวเลย...แถมยังน่ารักอีกต่างหาก"

"ขอบคุณค่ะ"

บีน่าส่งเสียงตอบออกมาพร้อมรอยยิ้มที่น่ารักสดใส...และก่อนที่เธอจะจากไปตอนใกล้รุ่งเช้าพร้อมทั้งกล่าวว่า

"ลาก่อนค่ะ..."

ก่อนที่เธอจะกล่าวต่อไปพร้อมรอยยิ้มว่า

"...แล้วพบกันใหม่น่ะ"

"อืมม์..."

ริวโน่ตอบรับกลับไปด้วยรอยยิ้มพร้อมทั้งร่างของบีน่าจะหายไปพร้อมรอยยิ้มในวินาทีนั้น...ก่อนที่จะจากนั้นไม่นานริวโน่จะฉุกคิดได้ถึงความหมายของชื่อเธอ

...ความหมายของบีน่าที่ว่า...
--------------------------

"นี่พวกเธอนี่หนีเอาตัวรอดกันหรือ…"

เสียงของเอน่าดังขึ้นมาภายในห้อง 7 อย่างไม่พอใจทันที-เธอที่กวาดสายตาไปยังดิวน่ากับแคทน่าและอายน่าที่มารวมตัวกันอยู่ภายในห้องนี้

"ใช่...ใช่...ทุกคนใจร้ายจัง"

ฟลอน่าส่งเสียงออกไปพร้อมทั้งร้องไห้...พาน่าที่ยังไม่ยอมไปไหนก็ชี้ไปยังพวกอายน่า ดิวน่าและแคทน่าพร้อมส่งเสียงออกมาว่า

"พวกทิ้งเพื่อน"

"คนทรยศ"

เอน่าต่อว่าออกมาอีกคนอย่างโกรธแค้น...พวกแคทน่า อายน่าและดิวน่าได้แต่นิ่งเงียบลงไปเท่านั้น-ก่อนที่แคทน่าจะสังเกตุเห็นริวโน่ซึ่งเป็นอาจารย์ประจำชั้นห้องนี้(ส่วนแคทน่าเป็นอาจารย์ฝึกสอนหรือครูผู้ช่วย)จึงรีบกล่าวออกไปว่า

"นี่อาจารย์ประจำชั้นมาแล้ว-ทุกคนกลับไปนั่งที่ได้"

ว่าแล้วแคทน่าก็เดินกลับไปนั่งยังโต๊ะที่ข้างหน้าต่างด้านหลังห้องของเดิน-แต่อายน่ากับพาน่ากลับหาโต๊ะว่างแถวๆนั่นนั่งลง...ก่อนที่ริวโน่จะก้าวเข้ามาในห้องพร้อมทั้งกล่าวว่า

"สวัสดีจ๊ะ-ทุกคน"

"ทุกคนทำความเคารพ…"

ดิวน่าที่เป็นหัวหน้าห้องส่งเสียงกล่าวออกไปพร้อมทั้งนำนักเรียนทั้งหมดยืนทำความเคารพ-เธอยังกล่าวต่อไปว่า

"...สวัสดีค่ะ(ครับ)อาจารย์"

"นั่งลง..."

ริวโน่ตอบทุกคนพร้อมกับรอยยิ้ม-เขาที่กวาดสายตาจ้องมองไปยังใบหน้าของทุกคนแล้วกล่าวต่อไปอีกว่า

"...วันนี้มีนักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างชาติมาเรียนกันเรา-ขอให้ทุกคนช่วยดูแลเธอด้วยน่ะ..."

ก่อนที่เขาจะหันไปยังบานประตูพร้อมทังกล่าวออกไปว่า

"...เข้ามาสิ"

"ค่ะ..."

หญิงสาวผมสีม่วงที่ด้านนอกส่งเสียงตอบออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะก้าวเดินเข้ามาภายในห้องท่ามกลางสายตาของแคทน่า ดิวน่า เอน่า ฟลอน่า อายน่าและพาน่าที่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจว่า

"นี่เธอ"

"เธอ"

หญิงสาวผมสีม่วงยิ้มให้หับทุกคนแล้วกล่าวออกมาว่า

"ฉันบีน่า เรรัน-ยินดีที่ได้รู้จักค่ะทุกคน"

"ไหนว่าเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างชาติได้ล่ะ"

"นี่มันไม่ใช่แล้ว"

"ผี..."

แคทน่า ดิวน่าอดที่จะส่งเสียงร้องถามออกไปพร้อมทั้งกับเอน่า ฟลอน่า พาน่าที่มีท่าทีเหมือนจะสลบลงไปได้ทุกเมื่อ-ส่วนอายน่าได้แต่ตกใจจนพูดไม่ออกเท่านั้น...บีน่าเพียงยิ้มให้กับทุกคนก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างไร้เดียวสาว่า

"ก็นักเรียนแลกเปลี่ยนระหว่างชาตินี้กับชาติหน้าไงค่ะ..."

ก่อนที่เธอจะกล่าวต่อไปอีกว่า

"...ไม่เชื่อดูนี่ค่ะ"

พร้อมทั้งใช้สองมือหยิบเอาใบอนุญาตชูให้ทุกคนดู

ใบอนุญาต
อนุญาตให้บีน่า เรรันคืนชีพได้
ลงชื่อ
ไวโอเล็ตดรากอน

...

แคทน่า ดิวน่า เอน่า ฟลอน่า อายน่าและพาน่าที่นิ่งมองใบอนุญาตที่บีน่าชูขึ้นมานั้นอดที่จะนิ่งเงียบลงไป...ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 31 ก.ค.53 เวลา 15:27:36 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

YAmiMaRU
Member

เพราะเอน่า พาน่าและฟลอน่า [สงบ] ลงไปพร้อมทั้งเสียงร้องของแคทน่า...ไปแล้ว สลบ

สนุกดี ลงต่อนะครับ ^_^

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 04 ส.ค.53 เวลา 22:53:54 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ