shiny
หมาบ้าหน้าปากซอย

Wild Traveller - หนึ่งดาวพราวฟ้ากลางราตรี 1-

เปลี่ยนชื่อตอนแล้ว ฮา

หายไปซะยาว ติดนั่น อุ้นี่ ไม่ได้ไปไหนซักที

ต้องตอบเม้นท์ก่อนสินะ

พี่ธิน - ก็มาขึ้นเรื่องของน็อค แล้วก้สาวคนนั้นตามที่ว่าละครับผม
เรื่องซีธ ก็ถือได้ว่าเป็นอย่างนั้นล่ะนะ วิญญาณดึงเข้าหากัน แต่อยู่ด้วยกันไม่ได้
อิสเซสในสัตว์มันก็มีนะ เพียงแต่ในฐานะของซีธกับริคิร่า ก็คงจะรู้ว่าไม่ดีนักหรอก

ป๋าแยม - คู่ซีธกับริคิร่ามันจะอิสเซสอยุ่แล้วป๋า

---------------------

น็อคเทิร์นยืนอยู่หน้าโรงละครกังหันแดง เขายืนหลบให้พ้นจากทางเข้าเอาไว้สักหน่อย เพราะรำคาญนายประตูที่ซักถามว่าจะเข้าไปหรือไม่เต็มที ทั้งนายประตูก็คงจะรำคาญเขาเต็มทนพอๆกัน

เมื่อหลบมาแล้วชายหนุ่มก็ยืนมองคนที่ผ่านไปมา ดูหญิงสาวทั้งที่เดินผ่านไปตามถนน และที่ยืนเรียกลูกค้า หรือกระทั่งในภาพที่หน้าร้าน

ผู้หญิงมนุษย์ช่างหลากหลายนัก ในที่นี้แม้ชาวต่างชาติผมดำผิวเข้มๆก็ยังมี สาวๆผมทองตาสีน้ำข้าวก็ถมเถ หรือที่ผมแดงอย่างไฟ แต่ตาสีเขียวอย่างใบไม้อ่อนก็มี ต่างทาหน้าตกแต่งด้วยสีสันฉูดฉาดยิ่งกว่า หลายคนปากแดงเกือบเป็นสีเลือด แต่ตัวคิดว่าเป็นสีดอกไม้ บางคนก็ทาตาเสียจนดูจะไม่ออกอยู่แล้วว่าเป็นสีอะไร มันก็ยังสงสัยอยู่ว่าทาตาอย่างนั้นสวยอย่างไร ดูเกือบเหมือนตาของพวกคนที่มีเรื่องข้างถนนแล้วโดนต่อยเข้าเต็มตาก็ไม่ปาน หนักข้อเข้าก็พาลให้นึกถึงหมีสีขาวดำที่แผ่นดินใหญ่ บางครั้งเขาก็นึกว่าทำไมไม่ทาให้เป็นลายพาดไปถึงกันทั้งสองตาให้มันรู้แล้วรู้รอดไป เหมือนเจ้าหญิงสายฝนคนแรกของเขา

คิดเสร็จก็มาขำตัวเองว่ามันผิดสายพันธุ์กัน ลายพาดทั้งสองตานั่นมนุษย์คิดเห็นเป็นโจรต่างหาก อาจจะต้องโทษเผ่าพันธุ์ญาติมิตรของสาวน้อยสายฝนคนนั้นนั่นแหละที่ชอบเข้าไปคุ้ยขยะ ขโมยอาหารในบ้านคน

แม้จะไม่ได้พิศวาสทุกวิธีตกแต่งของผู้หญิงมนุษย์ น็อคเทิร์นก็ยังว่ามันดูเพลินตาดีไม่น้อยอยู่ บางคนก็แต่งแล้วดูเข้าท่าน่ามองจริงๆ ค่านิยมความคิดนั้นต่างกัน แต่บางครั้งอะไรที่มันงามก็คืองามอยู่วันยังค่ำ จะคนหรือแมวดูก็ว่างามได้เหมือนกัน

ไม่อย่างนั้นก็ปฏิเสธสิว่าปลาทูมันไม่อร่อย แล้วก็ไม่ต้องมาแย่งแมวกินอีก

มันคิดได้อย่างนั้นแล้วก็ยิ้มกับตัวเอง กวาดตามองรอบตัวอีกครั้งแล้วก็เงยหน้าขึ้นฟ้า

หิมะหยุดตกแล้ว เห็นดาวไม่มากเท่าไร และแม่สาวดาวพร่างที่ว่าก็ดูจะยังไม่ยอมปรากฎตัว แต่มันก็ไม่ได้ใส่ใจหรอก รออีกสักพักใหญ่ๆก็ได้ ถึงจะเย็นไปสักหน่อย แต่สวมเสื้อนอกทับโก้ๆอย่างมนุษย์แล้วจะยืนตากอากาศข้างนอกสักครู่ก็ถือว่าไม่เลวนัก มีเวลาให้คิดเรื่องจิปาถะต่างๆไปเรื่อยเปื่อย

ในโลกนี้ยังมีผู้หญิงซึ่งสวยอย่างดวงจันทร์ งามเฉิดฉายโดดเด่น ผุดผ่องบริสุทธิ์จนลืมไปแล้วว่ามีลายกระต่ายอยู่บนนั้น น่าคิดนักว่าใครกันพิมพ์ลายกระต่ายให้ดวงจันทร์แสนงาม ใครกันแต้มรอยแปดเปื้อนบนดวงแก้วบริสุทธิ์ให้คนเอาไปจินตนาการกันต่างๆนานา

และในโลกนี้ก็มีผู้หญิงซึ่งงดงามอย่างดวงตะวัน เจิดจรัสสว่างไสว จ้องมากๆเข้าตาก็มืดบอดมองอะไรอื่นไม่เห็นไปทั้งชีวิต หลงแต่แม่นางคนงามหัวปักหัวปำ รู้ตัวอีกทีก็ถูกเผาเป็นเนื้อแดดเดียวเหนียวเตอะ ไม่มีปัญญาไปเคี้ยวหญ้าอ่อนที่ไหนอีก

หญิงงามอีกอย่างที่มีอยู่ก็คือพวกสาวแรกรุ่นที่สวยน่ารักอย่างบุปผาแรกแย้ม ประดับด้วยหยาดน้ำค้างใส ยิ่งน่าคิดว่าใครกันทำให้พวกเธอที่ยังอายุน้อยและแสนจะบอบบางต้องมีหยดน้ำใสไหลลงสองข้างแก้มแดงนุ่มเนียน แต่ยิ่งมีน้ำค้างเกาะพราวเข้าสิยิ่งทำให้ดูงดงามน่ารักน่าทนุถนอมเข้าไป ชวนให้คนที่ไปหลงรักทำตัวเป็นพวกโรคจิตที่ชอบทำร้ายร่างกายคนรักไปเสียนี่

แม่สาวฝนพรำที่ซีธจะไปเจอก็คล้ายๆอย่างนั้นแหละ แต่แม่คนนั้นออกจะเป็นหยดน้ำใสเปล่าๆเสียมากกว่า แต่เป็นน้ำจุดเดือดต่ำแสนงอน นิดๆหน่อยๆก็โกรธเสียแล้วจนหยุดรังแกไม่ได้เลยเพราะสนุกนัก คาดว่าเพราะอย่างนั้น เธอคงจะเป็นน้ำขุ่นกับน็อคเทิร์นคนเดียวไปทั้งชีวิตเป็นแน่แท้

ประเภทต่อมาเป็นหญิงงามซึ่งแฝงอันตราย คือเหล่าสตรีวิกาลที่แม้งามเพริศพริ้งสักแค่ไหนเขาก็ไม่ตกบ่วงง่ายๆ

พวกหนึ่งเหมือนพรายน้ำ เหมือนพวกนางหางปลาที่กวักมือเรียกชาวประมงลงไปจมความสุขตายในทะเล โยนศพทิ้งแล้วก็ไปกวักเรียกคนใหม่ได้ในคืนต่อไป

อีกพวกหนึ่งนั้นเหมือนแสงหิ่งห้อย สวยงามล่อลวง ทำลอยอ้อยอิ่งเรี่ยพื้นดินหยอกล้อกับต้นหญ้าใบไม้ คล้ายจะคว้าเอาไว้ได้แต่ก็หลุดรอดปลายนิ้วไปได้อยู่ทุกคราว เมื่อใดจับได้เอามาไว้ใต้หมอนสักคืน เช้ามาก็จะเห็นเนื้อแท้เป็นแต่เพียงตัวหนอนน่าเกลียด

ถึงว่า...เขาเรียกหนอนกระสือ......มันโตมาเป็นกระสือดีๆรอกินตับผู้ชายนี่เอง

หญิงงามอย่างแสงดาวจริงๆมีน้อยนัก น็อคเทิร์นเคยพบผู้หญิงเช่นนั้นคนหนึ่ง และหากหล่อนล่วงรู้จิตใจเขาได้ในขณะนี้ ก็คงจะทราบว่าเขาได้จัดแจงแกล้งลืมเธอไปอย่างหมดจดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในเมื่อเขายังละเมอเพ้อหาสาวน้อยฝนพรำคนนั้นอยู่เลย

ขณะที่คิดวางแผน ลังเลอยู่ว่าหลังเสร็จกิจธุระกับสาวงามในคืนนี้แล้ว จะรีบกลับไปหาซีธ จะได้ขออาศัยเกาะค่าเดินทางกินอย่างเป็นทางการ หรือว่าจะแอบตามไปเงียบๆแล้วค่อยคว้าพุงปลาขาวเนียนนุ่มไปกินตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มดี หรืออีกทีหนึ่ง จะลองวกกลับไปดูเจ้าเด็กจิ้งจอกลมเหนือดีว่าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

ขณะที่คิดอยู่นั้นเอง ใครคนหนึ่งก็ก้าวมาข้างหลัง มีเสียงกระดิ่งกระพรวนพร่าง และที่ปลายตาก็เห็นเส้นผมสีแดงพราว


"ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง" น็อคเทิร์นถามคลีโอก่อนจะออกมา นางแมวจักรพรรดินีเลียมือเช็ดหนวดแกว่งหาง แล้วก็ตอบ

"สวย"

"นั่นไม่เรียกคำตอบเลย"

คลีโอพัตราคงสนุกที่ได้โอกาสปั่นหัวเขาบ้าง ความจริงแล้วก็ไม่ใช่เรื่องน่ารำคาญอะไรมากมาย เพียงแต่การได้รู้สึกว่าถือไพ่เหนือกว่าจนกลั่นแกล้งรังแกคนอื่นได้ บางครั้งก็ออกจะทำให้รู้สึกดีอยู่ ดังนั้นแล้ว การหลอกให้น็อคเทิร์นต้องถามต้องง้อบ้างก็คงเป็นเรื่องสนุกของเธอ

"เป็นผู้หญิงผมแดง ตาสีเขียวอ่อน แต่ว่าไม่ใช่คนจากเกาะฝนทางเหนือหรอก" หล่อนตอบหลังจากตอบวกไปวนมาอยู่อีกครู่หนึ่ง อธิบายลักษณะคร่าวๆที่ยังแทบไม่ช่วยในการระบุตัวหญิงสาวลึกลับคนนั้นเลย สีผมสีตาซึ่งไม่ผิดแปลก แต่ก็บอกเอาไว้ว่าไม่ใช่คนจากเกาะซึ่งมีฝนตกมากจนเรียกกันว่าเกาะฝนทางเหนือซึ่งมักมีรูปพรรณดังกล่าว

"อย่างนี้แล้วข้าจะหาพบไหม ไม่อย่างนั้นข้าจะไปกับคนอื่นที่ดูเข้าทีเสียเลย" เขาเท้าแขนทำบ่นเป็นทีเล่นทีจริง นางแมวก็ยิ้มเยาะ

"อ๋อ ไม่เป็นไร แม่นั่นสวยขนาดเห็นเข้าก็ต้องรู้" คลีโอพัตราตอบเหมือนเป็นเรื่องง่าย ทั้งที่หล่อนน่าจะเข้าใจดีว่าถนนโคมแดงมีผู้หญิงสวยๆไม่น้อยอยู่

"สวยแค่ไหนกันแน่วะ..."

"เอ.......ก็สวยแบบที่ น่าจะเรียกว่าได้พรจากดวงดาวมั้ง" คลีโอทำเหลือกตาหาคำตอบบนเพดาน ซึ่งคำตอบที่ได้ก็ออกจะฟังดูพิลึกพิลั่นไปหลายหน่อย ไม่สามารถจะนึกภาพหรือเปรียบเทียบกับอะไรได้ถูก

"อ้อ แล้วก็เป็นแมวด้วย" เธอเอ่ยสมทบขณะที่เห็นน็อคเทิร์นพยายามจินตนาการความสวยที่บอกไป

"แมวหรือ? พวกที่จำแลงตัวมาอยู่กับคนสินะ ทำไมเจ้าไม่ลองทำบ้างล่ะ"

"อย่านอกเรื่องไปหน่อยเลย อีกอย่างหนึ่ง ข้าบอกรูปพรรณสันฐานของเจ้าให้แม่นั่นรู้แล้ว แต่จริงๆเขาก็ว่าเคยพบเจ้ามาก่อน เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องกลัวผิดคนหรอก"

คนรู้จักหรือ...ช่างแย่จริงๆ


น็อคเทิร์นไม่ชอบความคิดเรื่องตัวเมียที่รู้จักกันเท่าไรนัก ถึงจะเป็นที่ชัดเจนอยู่แล้วว่าลองได้ระบุว่าจะพบตัวเขาอย่างจำเพาะเจาะจง ก็ต้องเป็นคนรู้จัก แต่เขาเพียงแค่นิยมความรื่นรมย์ชั่วคืนแล้วก็แล้วกันไป กระทั่งชื่อยังไม่เคยจำเลย ตั้งแต่เกิดมา นอกจากชื่อพวกนักเดินทางที่รู้จักกันแล้ว ชื่อผู้หญิงที่จำได้ก็มีแต่ดิอัน กับเมขลา อีกชื่อเดียวที่จำได้คือชื่อรัตติ เพราะเขาตั้งให้หล่อนเอง ติดแต่ลืมหน้าเจ้าของชื่อไปเสียแล้ว

อย่างไรก็ดี คนรู้จักรายนี้ของเขาทำให้ประหลาดใจได้เท่าๆกับคราวที่พบกันครั้งแรก

เธอเป็นผู้หญิงสวยลึกลับแพรวพราว แต่ไม่เหมือนนางเทพีหรือนางไม้ เป็นอย่างหญิงกลางคืนซึ่งตกแต่งตนเพื่อให้ผู้ชายได้เห็นและหลงใหล เครื่องประดับที่ระยิบระยับแต้มแต่งเครื่องหน้าเข้มเหมือนเสี้ยวเดือนบางแสนบางกับประกายดารา เส้นผมยาวเป็นสีแดงแปลกประหลาดที่ไม่ใช่อย่างสีเพลิง แต่กลับเป็นสีของดอกไม้กลีบบางที่ต้องแสง ตาโตคมสีเขียวสว่าง ปากทาสีแดง

เพราะว่าสวยจนไม่สมควรจะลืมได้ลง น็อคเทิร์นจึงยังพอจะจำเค้าหน้าของหล่อนได้พอจะรู้ว่าได้เคยพบกันจริงๆ

"น็อคเทิร์นใช่มั้ยคะ เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้เรียกชื่อคุณ" เธอทักเขาด้วยท่าทางสบายๆ จะว่าไปแล้ว ร่างที่ก้าวออกมาจากโรงละครกังหันแดงก็มิได้ถึงกับแต่งองค์ทรงเครื่องอะไรมากมาย เธอสวมชุดง่ายๆทับชุดเต้นรำที่เอาเครื่องประดับส่วนที่รุ่มร่ามจนเกินไปออกไปแล้ว แต่ต่างหูกับกำไลคงเป็นเครื่องประดับที่สวมอยู่เป็นประจำ ในมือหิ้วตะกร้าใบโตหุ้มผ้าอยู่ใบหนึ่ง

"เป็นบุญของเจ้าล่ะมั้ง บางคนไม่มีโอกาสได้รู้หรอกนะ" เขายิ้มตอบตามนิสัยที่ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่เสียมาดให้สตรี ก็เกือบจะคล้ายๆกับครั้งแรกที่ได้พบกัน ซึ่งเขาก็ยิ้มให้เธอ พูดจากันอยู่หลังหน้ากากกลางคืนเหมือนคนอื่นทั่วไปในย่านนี้เอง

ผู้หญิงยิ้ม เธอทำท่าเป็นเชิงให้เขาตามไป เลือกที่จะเดินไปพูดไปมากกว่ายืนคุยอยู่ตรงนั้นซึ่งออกจะเป็นการกีดขวางเส้นทางคมนาคมของคนที่จะเข้าออกโรงละครไปสักหน่อย

"เป็นผู้หญิงของโรงละครหรือ ครั้งก่อนคาดไม่ถึงเลยนะ" น็อคเทิร์นถามขณะเดินตีคู่ขึ้นไปกับเธอ มือแขนเรียวขาวทั้งคู่ไม่ว่าง จึงไม่อาจจะคว้ามาสัมผัสเป็นค่ามัดจำสำหรับคืนนี้ได้

"เปล่าหรอกค่ะ เลิกไปแล้วล่ะ แค่เข้าไปช่วยเขาทำงานนิดหน่อย ฆ่าเวลาเท่านั้นเอง" เธอตอบโดยไม่หันมามองเขาด้วยซ้ำ

"คลีโอพัตราบอกว่าคุณไปที่ไกลมา ที่ขอให้มาพบนี่คงจะไม่เป็นการรบกวนเกินไปหรอกนะคะ" สาวเจ้าพูดต่อ และน็อคเทิร์นก็ส่ายหน้าปฏิเสธแทบไม่ทัน

"ไม่เลย ไม่ อุตส่าห์ได้เจอคนสวยๆสิเป็นเรื่องดี พักตาจากไอ้พวกป่าๆเถื่อนๆบ้าง"

"คุณเองก็เป็นแมวเมืองสินะคะ" เธอเอียงคอถาม

"อยู่แล้ว ว่าก็ว่า แล้วที่นอนคืนนี้?" หนุ่มเจ้าสำราญตัดเข้าประเด็น แต่เธอเพียงยิ้ม และเงยหน้ามองฟ้า

"คืนนี้ ฉันอยากอยู่ข้างนอกค่ะ"


มันเป็นเรื่องที่แปลกมาก นายาเคยคิดอยากตาย

เธอร้องไห้ วิ่งหนีออกจากบ้านไปนั่งหลบอยู่ตามซอกมุมอาคาร เมื่อถูกพบได้ก็ถูกลากถูลู่ถูกังกลับไป ถูกบังคับให้กลับขึ้นยกพื้นหน้าคนดู และสวมเครื่องประดับกับกระโปรงสวย ฉีกปากยิ้มแย้มต่อหน้าฝูงชน จนกระทั่งม่านสีเข้มผืนมหึมาทั้งคู่วาดปิดลงดังเดิม นายาก็จะร้องไห้ต่อ วนเวียนไปอย่างนี้ไม่มีจบสิ้น

จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุ

นายาเสียขาทั้งสองข้าง ขาดสิ้นขึ้นไปจนถึงเหนือเข่า พอหายเจ็บ พูดออก เธอก็หัวเราะทันที

"ดี จะได้ไม่ต้องเต้นบ้าๆนั่นอีกแล้ว ให้บังคับยังไงก็เต้นไม่ได้แล้ว"

เธอพูดราวกับเป็นเรื่องดี และเธอก็ทำให้มันดูเป็นเรื่องดีจริงๆ

รถเข็นที่ดูบุโรทั่งสิ้นดีของเธอแล่นไปทุกที่ ที่ไหนไปไม่ได้ก็ให้คนอุ้มไป หล่อนเป็นคนสวย ผู้ชายที่ไหนก็อยากอุ้มทั้งนั้น นอกจากนั้นก็ยังหัดอ่านหนังสือให้ดีขึ้น และมีความสุขกับการสนทนากับบรรดาชายหนุ่มที่ร้านกาแฟ รวมไปถึงแม่แมวสาวที่พูดภาษาคนได้ตัวนั้นด้วย

ดูเหมือนว่าเมื่อนายาสูญเสียความสามารถที่จะเดินไปไหนมาไหนบนขาทั้งสองของตัวเองแล้ว เธอก็ติดปีกที่พาเธอบินไปที่ใดก็ได้ตามแต่ใจเธอชอบแทนทันที

"เป็นเรื่องแปลกจริงๆ เพราะหากเป็นฉัน เสียขาสักสองข้าง คงต้องตายอย่างแน่นอน"

"นั่นสินะ มนุษย์ก็แปลกอย่างนี้ล่ะ แล้วเจ้าทำยังไงหรือเปล่า" เขาหันมาถามเธอ ใบหน้าอมยิ้มบางๆ นานครั้งก็มองดูตะกร้าใบโตที่เธอวางเอาไว้ข้างตัว ภายในคลุมผ้าเอาไว้

"ฉันเหรอ ฉันก็ทำงานแทนเธอ" หล่อนตอบ ยกมือขึ้นจัดผมตัวเอง สายตาวาดไปจาดใบหน้าของชายหนุ่ม มองดูดวงดาวและฟ้าราตรีขณะที่เล่าต่อไป

เธอชื่อเมฮา เรย์น

เมฮา เรย์น เป็นหญิงที่ขายเรือนร่างของตนเพื่อประทังชีวิต ขายทั้งทางกามและทางศิลป์ เธอเป็นนักเต้นรำชั้นหนึ่ง และโสเภณีลือชื่อ เดินทางท่องเที่ยวตัวคนเดียว เสาะแสวงชายคาคุ้มศีรษะและเบี้ยค่าเดินทางทั้งจากการแสดงและบริการบนเตียง อย่างไรก็ตาม นอกจากการร่วมงานแสดงแล้ว เมฮาไม่รับอุปการะจากใครเกินกว่าหนึ่งคืน เป็นหญิงที่เป็นของชายทุกคนที่มีเงิน และไม่เป็นของผู้ใดเลย

กับเขาก็เช่นกัน

"ไม่ทราบว่าคืนนี้มีที่นอนหรือยังคะ" เป็นคำทักทายที่เมฮาชอบใช้อยู่เสมอ ชายหนุ่มคนนั้นละสายตาจากจอโทรทัศน์บนมุมห้องแล้วหันมาช้าๆ เส้นผมดำยาวระแผ่นหลังถูกแทนที่ด้วยใบหน้าคมคาย ดวงตาสีทองฉายแววแปลกใจบางๆ

"ปกติแล้ว ผมไม่ใคร่พิศวาสที่หลับนอนยามวิกาลเท่าไร" เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆบนมุมปาก

"คุณเป็นคนกลางคืน" เธอว่า ยักยิ้มอย่างรู้ทันพลางขยับร่างเข้าไปใกล้

"ครับ ผมชอบอากาศข้างนอกมากกว่าจะไปนอน แต่ถ้าจะได้ปันชายคากับอิสตรีงามก็นับว่าน่าสนไม่เบาอยู่" ชายหนุ่มกระซิบข้างใบหูของหล่อน ก่อนที่จะขยับออกมาจากบาร์พร้อมกับหญิงสาวเงียบๆ

เธอเป็นหญิงที่หลับนอนกับชายเพื่อเงินหรือทรัพย์สิน ส่วนเขาก็เป็นชายที่หลับนอนกับหญิงเพื่อความสำราญเพียงข้ามคืน และคงจะไม่มีอะไรมากกว่านั้นหากเมฮารู้ตัวดีกว่านี้

เธอรู้ตัวนานแล้ว แต่เรื่องแดงขึ้นมาเมื่อเจ้าหล่อนอาเจียนแบบหาสาเหตุไม่ได้ในวันหนึ่ง

"พลาดท่าเข้าเสียแล้วหรืออย่างไร เมฮา" เพื่อนหญิงอดีตนักเต้นรำเอ่ยถามหลังเธอออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวผมแดงค้อนมองด้วยความหัวเสีย

"อย่าทำมาเป็นพูดหน่อยเลย ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าอีตานั่นไม่ใช่คน" เมฮาบ่น

"พูดอะไรน่ะ มองตาก็รู้ไม่ใช่หรือ โกหกไปก็เท่านั้นล่ะเมฮาคนสวย ฉันไม่ใช่แมวเหมือนเธอยังดูรู้เลย" คำตอบของเพื่อนสนิททำให้เมฮาจำต้องก้มหน้ายอมรับ

เธอรู้ตั้งแต่ตอนที่เอนกายลงบนเตียงกับชายคนนั้นแล้ว ดวงตาสีทอง ม่านตาเป็นขีดตั้งตรงกลางอย่างนั้นไม่มีในมนุษย์ ชายคนนั้นเป็นสัตว์จำแลงเหมือนกับเธอ เป็นแมวเหมือนกับเธอ ลองได้สมสู่กันย่อมสามารถตั้งครรภ์และมีลูก เป็นเรื่องธรรมดา

"คลอดๆออกมาเหอะ ลูกแมวตัวเดียวฉันเลี้ยงได้" เพื่อนของเธอว่าอย่างนั้น จึงไม่ได้ชิงเดินตกบันไดให้แท้งไปก่อน

เมฮาหันไปยิ้มให้กับน็อคเทิร์น เป็นรอยยิ้มหวานพิมพ์ใจชายหนุ่มที่เธอถนัดวาดหนักหนา แล้วก็เลิกผ้าที่คลุมอยู่ในตะกร้าข้างตัวขึ้น

มีลูกแมวเล็กๆขนสีออกแดงหลับสนิทอยู่

"ของคุณแน่ะค่ะ"

-----------------

ยังทูบีคอนตินิวอยู่นะ


Edit by shiny - 04 มิ.ย.53 เวลา 23:44:05 น.


Edit by shiny - 05 มิ.ย.53 เวลา 00:19:28 น.


Edit by shiny - 05 มิ.ย.53 เวลา 00:48:08 น.


Edit by shiny - 05 มิ.ย.53 เวลา 00:51:51 น.

Edit by shiny - 05 มิ.ย.53 เวลา 01:00:01 น.

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 04 มิ.ย.53 เวลา 23:29:27 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 3 จากทั้งหมด 3 Reply

Anithin
นักตระเวนแดนฝัน

แสดงว่าน็อคไม่ใช่ดำแท้ ต้องแอบมียีนส์ขนแดงเป็นยีนส์ด้อยแฝงอยู่ (คิดไรเนี่ย...)

คิดว่าช่วงแบ่งระหว่างย้อนอดีตกับปัจจุบันน่าจะทำให้ชัดขึ้นหน่อยนะ อาจจะใช้ขีดหรือบรรทัดกั้นหน่อยก็ได้ (แบบให้ต่างจากแบ่งซีนปกติ) ส่วนตัวอ่านไม่งง แต่คิดว่าช่วงเชื่อมแต่ละฉากน่าจะทำให้เป็นจังหวะขึ้นได้อีก

ชอบตอนท้ายจริง ส่งให้คุณพ่อรับผิดชอบซะงั้นเลย tongue

ป.ล. ตอนนี้เดจาวูเยอะ เกาะฝนก็อย่างที่บอกไปแล้ว ส่วนกังหันแดงนี่มูแลงรูจแฮะ

ป.ล. 2 ปกติแมวออกลูกทีละหลายนิ? แต่นายาพูดเหมือนรู้อยู่แล้วเลยว่าจะมีตัวเดียว ปกติพวกแปลงเป็นคนได้ก็มีลูกครั้งละเท่าคน (คือทีละหนึ่ง) หรือเปล่านะ

ป.ล. 3 น็อคเจ้าชู้แมวแจ้ ปกติไม่ชอบคนเจ้าชู้นะ แต่พอดูเรื่องนี้แล้วรู้สึกว่า อื้ม มีเสน่ห์จริงๆ (แล้วถ้าทั้งคู่โอเชก็คงไม่เป็นกระไรด้วย)

ป.ล. 4 ครั้งนี้หลายป.ล. จริง

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 05 มิ.ย.53 เวลา 01:06:08 น.

Dr.Cid
อาจารย์ห้องพยาบาล

เอ...ลูกคนนี้คือฟีไนล่ะรือ? (ขออภัยถ้าจำผิด)

ความคิดเห็นที่ 2 ตอบเมื่อ 05 มิ.ย.53 เวลา 16:31:03 น.

mana
Member

น็อคเทิร์นนี่เสน่ห์แรงดีแท้
ชอบซีนที่เมฮายัดฟีไนให้น็อคเทิร์นนี่ล่ะ

ชอบที่เจ้านายเมฮาพูดตอนที่เสียขาจนไม่ต้องเต้นแฮะ ทั้งที่เสียขาแต่ในที่สุดก็ได้อิสระซักที

ความคิดเห็นที่ 3 ตอบเมื่อ 06 มิ.ย.53 เวลา 20:31:56 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 3 จากทั้งหมด 3 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ