Dr.Cid
อาจารย์ห้องพยาบาล

The Chronicle of Farnese: Myth of Arcadia - Part 30.3

ฮัดเช่ย!

เสียงจามของเอคที่ดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้โจนาธานเหลียวมองเพื่อนที่กำลังเอนหลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง

"เป็นหวัดหรือ"

"...ข้าคิดว่าไม่นะ..." หนุ่มบ้านนอกตอบพลางยกนิ้วถูจมูก รู้สึกงุนงงเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็จามขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ครั้นรู้สึกว่าคงไม่เป็นอะไรแล้วจึงหันไปมองโจนาธานที่ยังคงนั่งเขียนหนังสืออยู่ที่โต๊ะ ทั้งที่ก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว

"ว่าแต่เจ้าล่ะ ยังไม่นอนอีกหรือ"

"อืม..." โจนาธานรับคำเสียงเนือยๆ เอคเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

"จอห์น... วันนี้เจ้าดูเครียดๆ นะ..."

"...มีเรื่องให้ต้องคิดนิดหน่อยน่ะ" หนุ่มผมทองเอ่ยตอบหลังจากชะงักไปชั่วครู่

"ถ้ามีอะไรกลุ้มใจ เล่าให้ข้าฟังบ้างก็ได้นะ..." เอคว่าอ้อมแอ้ม โจนาธานได้ยินเช่นนั้นก็หันกลับมาจ้องหน้าเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง จนเอครู้สึกประหลาดใจ

"กลุ้มเรื่องเจ้าไง"

"หา..."

"ข้าล้อเล่น" หนุ่มผมทองหัวเราะ ก่อนจะหันกลับไปยังโต๊ะทำงาน "เจ้านอนไปก่อนเถอะไป"

ท่าทีของเพื่อนทำให้เอคได้แต่เกาหัวอย่างทำตัวไม่ถูก ความรู้สึกบอกเขาว่าจอห์นกำลังมีเรื่องกลุ้มใจอยู่จริงๆ แต่เมื่อคิดได้ว่าหากซักไซ้มากไปกว่านั้นอาจเป็นการรบกวนเพื่อนเสียมากกว่า จึงตัดสินใจล้มตัวลงนอน

โจนาธานนั่งเขียนบันทึกอยู่ที่โต๊ะอีกพักใหญ่ เมื่อหันไปเหยียดเส้นสายก็พบว่าเพื่อนของตนนอนหันเข้ากำแพงนิ่งเงียบไปแล้ว...

หนุ่มผมทองจ้องมองแผ่นหลังของเจ้าตัวปัญหาอยู่ครู่หนึ่ง... ครั้นแล้วก็ก้มหน้าถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกไปดับตะเกียงแล้วเข้านอนบ้างในที่สุด...

.........................................

...แท้จริงแล้วเอคยังนอนไม่หลับ และเสียงถอนหายใจของโจนาธานก็ทำให้เขายิ่งเป็นกังวล... หลังจากคิดเป็นห่วงเพื่อนวกเวียนไปมาอยู่นาน เอคจึงพลิกตัวมองไปหาอีกฝ่ายที่อยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม ก่อนจะลองกระซิบเรียกเบาๆ

"...จอห์น..."

เงาร่างของเพื่อนที่ไร้การตอบสนอง ทำให้เอคต้องถอนหายใจออกมาบ้าง ชายหนุ่มพลิกหงายทอดสายตาไปในความมืด ครั้นแล้วก็ฉุกคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นตอนหัวค่ำ เกี่ยวกับความรู้สึกของมาน่าไฟที่สัมผัสได้ในจิตของเรเกีย...

"...ความมืด...พวกเจ้าอยู่หรือเปล่านะ..."

เอคกระซิบเบาๆ พลางกวาดตามองไปในความว่างเปล่า พลันมวลความมืดก็ก่อตัวกันเป็นกลุ่มควันปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

...เรียกหาเราหรือเอค...

เสียงคล้ายเด็กชายหลายเสียงประสานกันดังก้องขึ้นในหัวของชายหนุ่ม ซึ่งเอคค่อนข้างมั่นใจว่าคงมีเขาคนเดียวที่ได้ยิน

"...อา...ก็...ข้ารู้สึกเหมือน... เรา...ไม่ได้เจอกันนาน..." ชายหนุ่มยิ้มเก้อๆ

...เมื่อเจ้าสัมผัสถึงเรา เราก็สัมผัสถึงเจ้า... แม้จะไม่ได้สื่อสารกันด้วยภาษาอย่างมนุษย์... แต่ตั้งแต่เจ้าลืมตา... เราก็อยู่ข้างกายเจ้าเสมอ... เอค...

เอคนิ่งไปพักหนึ่ง หลักจากเรียบเรียงความคิดได้จึงเอ่ยถาม

"นี่... พวกเจ้าน่ะ... รู้สึกดีใจหรือเสียใจได้บ้างไหม"

...ไม่มีคำตอบจากความมืด...

"ข้าถามยากไปหรือ..." เอคเกาหัว "งั้นเอาอย่างนี้ ตอนที่เจ้าพยายามจะให้ข้ารู้จักเจ้าแล้วข้าเอาแต่หนีน่ะ เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้างหรือ"

ความมืดเงียบไปอีกพักใหญ่ จนเอคนึกสงสัยว่าหรือพวกมันจะหายไปแล้ว แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงแผ่วเบาตอบกลับมาในที่สุด

...โหยหา...

"โหยหา... หาข้าน่ะหรือ... แล้วทำไมต้องเป็นข้าด้วยล่ะ" ชายหนุ่มกระซิบถามอย่างสงสัย

...เอค... เจ้าเคยเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา... พวกเราจึงอยากอยู่ร่วมกับเจ้าอีกครั้ง...

"เคยเป็นส่วนหนึ่ง? หมายความว่ายังไงหรือ?"

...เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของเราที่ได้หลอมรวมกับชีวิต... กำเนิดเป็นมนุษย์...

"หา..."

...พวกเรา...รวมถึงธาตุทั้งหลายบนโลกนั้น... ไร้เจตจำนงค์... ไร้ซึ่งความต้องการ... เป็นเพียงกระแสที่แม้จะมีรูปลักษณ์... แต่ก็ไร้ซึ่งตัวตน...

"...มีรูปลักษณ์... แต่ไร้ตัวตน?" คำพูดเข้าใจยากของความมืดทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

...หากแต่เมื่อมีส่วนหนึ่งของพวกเราได้รับชีวิต...ถือกำเนิดเป็นมนุษย์ที่มีจิตวิญญาณ... พวกเราจึงมีตัวตนขึ้นมาบนโลก...

เสียงในความคิดของเอคเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะที่ชายหนุ่มพยายามทำความเข้าใจ ว่า 'ตัวตน' ที่เจ้าเพื่อนความมืดกล่าวถึงคงจะหมายถึงความรู้สึกตัวนั่นเอง

...มนุษย์เรียกชีวิตที่ผสานกับส่วนหนึ่งของพวกเราว่า... ผู้มีพันธะแห่งธาตุ... เมื่อผู้มีพันธะแห่งธาตุฝึกควบคุมจิตจนสามารถติดต่อกับพวกเราได้... ก็จะถูกเรียกว่าจอมเวท... และเจตจำนงค์แห่งจอมเวท... ก็จะถูกถ่ายทอดไปสู่เหล่าธาตุที่ผสานอยู่กับจอมเวทผู้นั้น...

...และด้วยเหตุนี้... เจตจำนงค์ของเจ้า... จึงเป็นเจตจำนงค์ของเรา... และความปรารถนาของเจ้า... ก็คือความปรารถนาของเรา...

"...หมายความว่า... ถ้าข้าอยากให้พวกเจ้าทำอะไร... พวกเจ้าก็จะทำตามทั้งหมดเลยหรือ..."

...เป็นเช่นนั้น...

คำอธิบายของมาน่าแห่งความมืด ทำให้เอคเพิ่งจะเข้าใจที่มาของการเป็นจอมเวทขึ้นมาเดี๋ยวนี้นี่เอง แต่เมื่อคิดได้เช่นนั้นชายหนุ่มก็เกิดความสงสัยต่อไป

"แล้ว...ถ้าเกิดมีจอมเวทใช้ให้พวกเจ้าทำความชั่วล่ะ ถ้าเกิดเขาสั่งให้เจ้าไปก่อความเดือดร้อนวุ่นวาย... พวกเจ้าจะทำตามนั้นทุกอย่างเลยหรือ"

คำถามนั้นทำให้ความมืดนิ่งเงียบไปอีกครั้ง

"...เอ่อ...มันตอบยากไปหรือ...ถ้าอย่างนั้น..." ชายหนุ่มพยายามเรียบเรียงคำถามใหม่ แต่กลับมีเสียงดังขึ้นเสียก่อน

...ความชั่วคืออะไรหรือ...เอค...

"...เอ...ก็...เรื่องที่ทำแล้วทำให้คนอื่นเดือดร้อน..." เอคว่าแล้วก็ชักจะไม่มั่นใจ เพราะพลันระลึกได้ถึงที่แม่เคยสอนว่า ทุกชีวิตย่อมมีเหตุผลในการกระทำของตนเอง ถึงการกระทำบางอย่างจะเบียดเบียนคนกลุ่มหนึ่ง... แต่ก็อาจทำไปเพราะประสงค์ดีต่อคนอีกกลุ่ม... ครั้นคิดมาถึงตรงนี้ ชายหนุ่มก็อธิบายต่อไปไม่ถูก

...สำหรับเราแล้ว... คุณค่าที่มนุษย์เรียกว่า ดี หรือ ชั่ว นั้น... มิใช่สิ่งที่มีอยู่จริง...

เสียงของความมืดแทรกขึ้นมาในห้วงความคิดของชายหนุ่ม

...ทุกสิ่งบนโลกที่ประกอบขึ้นจากพวกเรานั้น... กำเนิดขึ้น... คงอยู่... และสูญสลายไปตามกาลเวลา... เมื่อสิ่งต่าง ๆ สูญสลาย... พวกเราเหล่าธาตุก็จะหวนคืนสู่กระแส... ล่องลอยไปตามวัฏจักร... คงอยู่เป็นนิรันดร์... ไม่มีความดี... ไม่มีความชั่ว... มีเพียงกฏเกณฑ์แห่งธรรมชาติเท่านั้น...

...การทำตามเจตจำนงค์ของผู้มีพันธะกับเรา เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เรารู้สึกถึงการดำรงอยู่... ดังนั้นจึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกเรา...

"...เอ่อ...สรุปว่า...ยังไงซะพวกเจ้าก็จะทำตามคำสั่งของจอมเวทสินะ...ไม่ว่าคำสั่งนั้นจะเป็นยังไงก็ตาม..." เอคที่ชักจะงงกับอภิปรัชญาของเจ้าเพื่อนความมืดพยายามสรุป "แล้วถ้าจอมเวทธาตุเดียวกันสองคนต้องต่อสู้กันล่ะ?"

...พวกเรานั้นแม้จะเป็นหนึ่งเดียว แต่ก็มีหลายตัวตน... ชีวิตที่หลอมรวมกับพวกเราได้ลึกซึ้งกว่า ย่อมเป็นผู้ที่พวกเราในจำนวนมากกว่าจะทำตาม... มาน่าแห่งความมืดตอบคำถามนี้ได้อย่างรวดเร็ว

"...หมายความว่า จอมเวทที่มีพันธะแข็งกว่าก็จะควบคุมธาตุให้ทำตามได้มากกว่าสินะ" เอคพยายามสรุปอีกครั้ง

...แต่จำนวนไม่ได้เป็นทุกสิ่ง...เอค... ความชาญฉลาดในการช่วงใช้พวกเราก็เป็นสิ่งสำคัญ...

"น...นั่นสินะ..."

เอคพยักหน้าอย่างตระหนักในคำกล่าวนั้นก่อนจะถามต่อไป

"แล้วในอาร์คาเดียนี่ มีข้ากับท่านอาจารย์เพียงสองคนเองหรือ ที่มีพันธะกับพวกเจ้าน่ะ"

ความมืดนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวตอบอย่างไม่ใคร่จะตรงคำถามนัก...

...พวกเราความมืดนั้นต่างจากมาน่าธาตุอื่นๆ... เราหลอมรวมกับชีวิตได้ยากนัก...

เหล่าหมอกดำว่าแล้วก็เคลื่อนตัวเข้าหมุนวนโอบล้อมชายหนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ สลายตัวกระจายหายไป ทิ้งไว้เพียงคำกล่าวสุดท้าย

...และเจ้าก็เป็นชีวิตเดียวที่พวกเราผสานอยู่อย่างลึกล้ำที่สุด... นับตั้งแต่มนุษย์รู้จักการสื่อสารกับพวกเรา... เอค...

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะครางออกมาอย่างกลุ้มใจ

"...แล้วทำไมต้องเป็นข้าด้วยเนี่ย..."

แต่ก็ไม่มีคำตอบจากความมืดอีกเลย...

...................................

โจนาธานยังคงนอนไม่หลับ... ทั้งที่หลับตาลงในความมืดแล้วเนิ่นนาน...

ชายหนุ่มได้ยินเสียงเพื่อนเรียกตน เมื่อรู้สึกเหนื่อยจนไม่อยากตอบก็แสร้งทำเป็นว่าหลับไปแล้ว แต่ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงเอคคุยกับความมืด

หนุ่มธาตุแสงลอบถอนใจ เงี่ยหูฟังสิ่งที่เพื่อนคุยกับมาน่าเป็นคุ้งเป็นแคว โจนาธานไม่อาจได้ยินเสียงของความมืด แต่เมื่อคาดเดาจากคำพูดของเอคก็คิดว่าเรื่องที่คุยกันคงเป็นเรื่องเกี่ยวกับสัจธรรมของโลกจึงนึกโล่งอก

โจนาธานเองเคยคุยกับธาตุแสงมานานแล้ว เช่นเดียวกับอัครพันธะคนอื่นๆ ที่ล้วนต้องเคยผ่านประสบการณ์เช่นนี้กันทั้งสิ้น ชายหนุ่มเข้าใจมุมมองของมาน่าที่มีต่อโลกและผู้ใช้เวทเป็นอย่างดีตั้งแต่ยังอายุน้อย และยังเข้าใจอีกด้วยว่า ผู้ใช้เวทนั้นสามารถบงการธาตุให้ทำตามที่ต้องการได้ โดยไม่ต้องสนใจว่าเรื่องนั้นจะเป็นสิ่งที่ถูกหรือผิด ซึ่งนับเป็นเรื่องที่อ่อนไหวและอันตรายเป็นอย่างยิ่ง...

...โดยเฉพาะกับผู้ถือครองพันธะแห่งความมืด...

...และยิ่งไปกว่านั้นก็คือ... เป็นอัครพันธะ...

ไม่กี่วันหลังจากก้าวเข้ามาเรียนในอาร์คาเดีย โจนาธานก็ได้รับคำสั่งจากท่านย่าเซเลสเทีย ให้คอยเฝ้าดูแล...รวมไปถึงสังเกตพฤติกรรมของเพื่อนร่วมห้อง ที่บังเอิญรู้เข้าแต่แรกแล้วว่ามีพันธะแห่งความมืด... ท่านย่าได้เล่าให้เขาฟังถึงความเหิมเกริมในอำนาจของจอมเวทผู้ใช้ความมืดคนหนึ่งในอดีต ที่ทำให้คนผู้นั้นคิดล้างตระกูลของจักรพรรดิไทรานอสองค์ก่อนเพื่อการแก้แค้น และเรื่องราวนั้นก็จบลงด้วยชีวิตของผู้คนมากมาย... รวมถึงยังทำให้ท่านย่าต้องสูญเสียพลังเวทมนตร์เกือบทั้งหมดในการปิดผนึกพลังของจอมเวทแห่งความมืดผู้นั้นไปอีกด้วย...

...และหน้าที่ของเขาในตอนนี้... ก็คือการป้องกันประวัติศาสตร์อันเลวร้ายนั้นมิให้เกิดขึ้นซ้ำรอยเดิมนั่นเอง...

...ในทีแรก หลังจากที่ได้รู้จักนิสัยใจคอของเอค โจนาธานก็รู้สึกวางใจ ว่าเพื่อนของเขาคนนี้คงยากที่จะหลงผิดขนาดนั้นไปได้... แต่หลังจากที่ได้รู้ว่าเพื่อนของตนอาจเป็นรัชทายาทแห่งไทรานอส... ความจริงนั้นก็ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก...

...จากการคาดเดาของท่านย่า... เอคน่าจะเป็นโอรสของเจ้าหญิงออเรเรีย และเป็นหลานชายของราชาแมกนัส... จักรพรรดิแห่งไทรานอสองค์ก่อน... หากรวมกับข่าวลืออันหนาหู ที่ว่าราชาซาเวียร์ น้องชายของราชาแมกนัส ได้ร่วมมือกับจอมเวทแห่งอาร์คาเดียสังหารหมู่พี่ชายและขุนนางที่ฝักใฝ่จนหมดสิ้น เพื่อขึ้นครองตำแหน่งจักรพรรดิต่อมาจนถึงปัจจุบัน... ก็เท่ากับว่าจักรพรรดิซาเวียร์เป็นผู้สังหารตาแท้ ๆ ของเอคนั่นเอง...

...แก้แค้นอย่างนั้นหรือ...

หนุ่มธาตุแสงเหลือบมองเงาร่างตะคุ่มของเพื่อนบนเตียงฝั่งตรงข้ามที่นิ่งเงียบไปพักหนึ่งแล้ว เมื่อคิดถึงใบหน้าซื่อๆ ของเอค... ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนที่มีความคิดจะทำเรื่องแบบนั้นได้... อีกทั้งเอคก็คงไม่ได้มีความผูกพันอะไรกับผู้เป็นตาของตนเลยสักนิด...

...แต่จักรพรรดิซาเวียร์นั่นแหละไม่ใช่หรือ...ที่ทำให้เบลล่าต้องตาย...

...ถ้าเอคจะมีอำนาจพอที่จะสังหารจักรพรรดิซาเวียร์ได้จริงๆ ล่ะก็... เขาก็อยากจะให้...

โจนาธานสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว ก่อนจะยกแขนก่ายหน้าผากถอนหายใจยาว...

...เป็นเขาเองไม่ใช่หรือ... ที่มีความคิดอยากจะแก้แค้น...

ชายหนุ่มหลับตาลง... นึกถึงภาพใบหน้าของสาวใหญ่จอมลุยที่ชอบหัวเราะเสียงดังคนนั้น...

...เบลล่า...

...พี่เบลล่า...

...อิซาเบล...

ภาพใบหน้าของอิซาเบลยามโมโหที่ซ้อนทับขึ้นมาบนความทรงจำของบุคคลสำคัญในห้วงภวังค์ ทำให้โจนาธานตกใจตัวเองจนต้องลุกพรวดขึ้นนั่ง

"ไม่เอาน่า... ยัยนั่นเนี่ยนะ..." หนุ่มผมทองรำพึงกับตนเองพลางยกมือตบใบหน้า ก่อนจะทิ้งหลังลงบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวอย่างรำคาญใจ

"งี่เง่าที่สุดเลย ยายบ้าเอ้ย..."



Edit by Dr.Cid - 05 เม.ย.53 เวลา 12:16:17 น.

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 04 เม.ย.53 เวลา 15:02:23 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 12 จากทั้งหมด 12 Reply

cg
ไม่ใช่โพลีก้อนนะ

รวมๆกันก็จะเป็น อิซาเบลล่า

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 04 เม.ย.53 เวลา 16:26:46 น.

ฮานารุท
นักอ่านฟิคพเนจร

พอเห็นความมืดไม่ยอมตอบเรื่องที่เอคถามทั้งๆที่สาธยายสัจธรรมของโลกมาได้เป็นวรรคเป็นเวร ก็รู้สึกว่าพวกพี่แกเล่นตัวอุบคำตอบไม่ยอมเฉลยออกมาเพื่อแกล้งเอคเล่นๆ ถึงจะดูเหมือนข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อย แต่จริงๆเป็นเทพเจ้าเจ้าเล่ห์ที่ไม่ยอมบอกอะไรตัวเอกจนกว่าจะถึงจุดไคล์แม็กซ์อย่างนั้นสินะ(เทียบกับเกมหรือการ์ตูนเรื่องอื่นๆ)

ฝั่งโจนาธานถึงขนาดเฟ้อถึง มาแน่แล้วสินะคู่นี้ รอลุ้นว่าหญิงหรือชายจะเป็นฝ่ายปักธงจีบอีกฝ่ายได้ก่อนกัน

ความคิดเห็นที่ 2 ตอบเมื่อ 04 เม.ย.53 เวลา 16:57:40 น.

Horus
อาจารย์ฝึกหัดวิชาสุขศึกษา

/me ...ตบบ่าอิซาเบล แปะๆ 555

ชอบแนวคิดของมานาที่ไม่ให้คุณค่าของเรื่องที่มนุษย์คิดครับ มัน'จริง'ดี

นึกถึงคำว่า "ศีลธรรมล่มสลาย โลกก็ยังหมุน" มันเป็นสัจธรรมที่น่ากลัว แต่จริง - -;

ความคิดเห็นที่ 3 ตอบเมื่อ 04 เม.ย.53 เวลา 17:24:09 น.

Dark Master
Masked Rider Hollow

ถึงงงอยู่ว่าทำไม 30.1 อยู่ๆ ถึงมาเป็น 30.3 เลย...

ค่อนข้างเห็นด้วยกับความคิดของพวกมานาทั้งหลายพอสมควรแฮะ เพราะในหลายๆ กรณี ดีเลวมันก็คือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อแบ่งแยกว่าอะไรที่ดีกับตัว อะไรที่ไม่ดีกับตัวนั่นละ (ชักเริ่มโดนไอเซ็นครอบงำแล้ว เหอๆๆๆ grin)

แต่กว่าจะทำความเข้าใจกับเรื่องพวกนี้ได้ คงต้องเรียนรู้กันต่อไปละนะเอคเอ๊ย grin

ส่วนจอห์นนี่...หวังว่าจะไม่โดนเอาเรื่องที่ยังมีไฟแค้นอยู่ไปจี้ใจดำจนขยายใหญ่ขึ้นทีหลังนะ

รอดูทั้งตอน 30.2 และ 31 นะครับ smile

ความคิดเห็นที่ 4 ตอบเมื่อ 04 เม.ย.53 เวลา 19:40:58 น.

Alasthor
อสูรพิทักษ์ดาบ

หนุ่มจอห์นนี่เริ่มเพ้อแล้วสินะ

ความคิดเห็นที่ 5 ตอบเมื่อ 04 เม.ย.53 เวลา 20:04:35 น.

Jelphyr
แมวจรจัด

ก็ยังว่า .2 ไปไหน ( ฮา ) ข้ามเอาดื้อๆเลย - 3-"

ไอ้ "กลุ้มเรื่องเจ้าไง" นี่เซอร์วิสชอตสินะ =w=".....ตอนอ่านแล้วแอบนึกถึงช่องการ์ตูนแบบการ์ตูนผู้หญิงขึ้นมาแว่บนึง... โป๊ะ
ไม่ใช่ละ OTL

ถ้าความมืดมีรูปลักษณ์แน่นอนเมื่อไร แฟนๆก็เอามาจิ้นได้อีกสินะ .... เราอยากอยู่ร่วมกับเจ้าอีกครั้ง ... ว้าย~
/me โดนเตะ

เห็นด้วยกับพี่ฮอ : D ชอบความคิดของเหล่ามานามากๆเลย


จอห์นอีโม ชักจะเป็นหนุ่มเครียดขึ้นเรื่อยๆ
เริ่มจะปักธงทางอิซซ่าแน่ชัด แต่ก็ยังแอบทิ้งคู่จอห์น-กลอเรีย ไม่ลงนะ ; w ; เซอร์วิสทางนั้นบ้าง~

ความคิดเห็นที่ 6 ตอบเมื่อ 04 เม.ย.53 เวลา 20:10:40 น.

Izabelle
Oversea Student

อ่านแล้วสำลัก ไอ แค้กๆ ...
คุยกับมานา มานาก็ตอบเสียด้วย ไม่ค่อยเข้าการหลอมรวมชีวิตเท่าไรแหะ
หรือจู่ๆ ธาตุไหนถึงจะไปหลอมรวมกับเด็กทารกแรกเกิดยังไงได้ ซุ่มเอา?

ความคิดเห็นที่ 7 ตอบเมื่อ 05 เม.ย.53 เวลา 01:11:20 น.

Jammaster X
ซาตานครอส

เรียบง่ายกว่าที่คิด แฮะ แต่ทำไม รู้สึกว่า มาน่านี่ เหมือนเงินเลย .... ใครมีมากกว่าก็ชนะ

ความคิดเห็นที่ 8 ตอบเมื่อ 05 เม.ย.53 เวลา 02:25:26 น.

xelloss
ปีศาจชุดขาว

ตอนแรกนึกว่าจะกลายเป็นฮาเรมของเอคหมด แต่สงสัยจะได้แบ่งครึ่งกับจอห์นแหง

ถึงแม้ว่าความมืดจะมีหลายตัวตน แต่จะมีไหมนะที่ความมืดจะสามารถถูกอีกฝ่ายช่วงชิงไปได้? อย่างถ้าเอคครอบครองความมืดทั้งหมด อะไรประมาณนั้น

ความคิดเห็นที่ 9 ตอบเมื่อ 05 เม.ย.53 เวลา 08:50:51 น.

Sister Goddess
The Proof Reader

ชอบสาวห้าวสินะ จอร์น อย่างนี้องค์หญิงคงอดซะแล้ว

ความคิดเห็นที่ 10 ตอบเมื่อ 05 เม.ย.53 เวลา 10:01:07 น.

SaTanicRyo
Member

มาลงชื่อบอก~ ว่ารออ่านอยู่คร้าบ~

ความคิดเห็นที่ 11 ตอบเมื่อ 08 เม.ย.53 เวลา 17:11:43 น.

Alakazam7
หมีของหมอ

จอห์นชอบสาว "แรงๆ" สินะ

ความคิดเห็นที่ 12 ตอบเมื่อ 10 เม.ย.53 เวลา 12:04:10 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 12 จากทั้งหมด 12 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ