Anithin
นักตระเวนแดนฝัน

ดอกเรนโบว์ (เรื่องสั้น)

ดอกเรนโบว์


เด็กชายรักคำชอบภาษา เพราะภาษาคือสิ่งร้อยเรียงเรื่องราว ที่บ้านเด็กชายรักคำมีหนังสือมากมาย เขาชอบอ่าน และนึกภาพตามตัวอักษรที่อ่าน

ดังนั้น เด็กชายรักคำจึงชอบเรียนภาษาไทย

ขึ้นชั้นเรียนใหม่ปีหนึ่ง เด็กชายรักคำชอบอาจารย์สอนภาษาไทยของชั้นเรียนนั้นตั้งแต่คาบแรก เธอเล่านิยายที่เธออ่านให้เด็กนักเรียนฟัง เป็นเรื่องของเด็กวัดผู้สู้ชีวิตจนเจริญก้าวหน้า ลีลาการเล่าของเธอสนุกสนาน งดงาม เห็นภาพชัด ทำให้เด็กชายรักคำอยากทำให้ได้อย่างเธอ อยากเล่าให้คนเห็นภาพได้เช่นนั้น

ดังนั้น เขาจึงตื่นเต้นมากเมื่อมีกิจกรรมในห้อง

วันภาษาไทย อาจารย์ให้นักเรียนทั้งห้องเขียนกลอนชมดอกไม้ คนที่เขียนได้ดีที่สุดจะได้รางวัล และได้ออกมาอ่านกลอนหน้าชั้น นักเรียนทุกคนนึกถึงดอกไม้ที่ชอบ กุหลาบ มะลิ บัว แก้ว และอีกมากมาย

เด็กชายรักคำนึกดอกไม้ขึ้นมาเอง เป็นดอกไม้ที่มีกลีบสีรุ้ง และมีเกล็ดน้ำค้างบนกลีบ ดอกไม้นั้นผลิบานใต้แสงจันทร์เต็มดวง เรืองแสงราวหิ่งห้อย และมีน้ำหวานสีทองกลิ่นหอมอยู่ภายใน

ดอกไม้นั้นไร้ชื่อ เด็กชายจึงเรียกมันว่า ดอกเรนโบว์ เขาใช้เวลาทั้งชั่วโมง บรรจงเขียนพรรณนาดอกไม้ที่มีอยู่แต่ในหัวใจเขาออกมา เด็กชายคิดว่าดอกไม้นั้นสวยที่สุดสำหรับเขา เขาหวังว่าอาจารย์จะเห็นมันสวยเหมือนกัน เด็กชายชอบเวลาอาจารย์สอน หวังว่าอาจารย์จะเห็นว่ากลอนที่เขาเขียนมาจากหัวใจ และกระตือรือร้นจะได้ความเห็นจากอาจารย์

แต่คาบต่อมา เด็กชายรับงานของตนคืน เห็นเพียงหมึกแดงตัวโตที่หัวกระดาษ

เขียนไว้ว่า "ทำไมเขียนถึงดอกไม้ที่ไม่มีจริง ไม่เขียนดอกไม้ไทย?"

นอกนั้น ไม่มีรอยตรวจใด ไม่มีการแก้ไขแนะนำ ไม่มีคะแนน ไม่มีกระทั่งความเห็นโดยรวมต่อกลอนชมดอกเรนโบว์

นัยน์ตาเด็กชายร้อนผ่าว คอตีบตัน อาจารย์เรียกชื่อคนที่เขียนได้ดีที่สุด กลอนนั้นบรรยายดอกคูน...ราชพฤกษ์ชูช่อทองอร่าม ยืนต้นงามตระหง่านสง่านัก อาจารย์ชมว่าเด็กคนนั้นแต่งได้ดีมาก ซ้ำยังแต่งชมดอกไม้ประจำชาติ เด็กชายรักคำฟังอย่างขมขื่น

หลังเลิกเรียน เด็กชายรักคำร้องไห้เมื่อกลับถึงบ้าน ฉีกกระดาษเขียนกลอนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มันแหว่งวิ่นเช่นเดียวกับกลีบดอกเรนโบว์ ย่อยยับ ชอกช้ำ เช่นเดียวกับเนื้อหัวใจ

...อาจารย์พูดโกหก...

...อาจารย์บอกให้แต่งกลอนจากใจ นึกภาพดอกไม้ที่จะพรรณนาให้ชัดเจนก่อนเขียน แต่อาจารย์ไม่ยอมดูภาพดอกไม้ที่เขาเห็นกระจ่างชัดในใจ...

...อาจารย์ไม่เห็นความงดงามของมัน...เพียงเพราะมันไม่ใช่ดอกไม้ไทย และไม่มีจริง...

นับจากวันนั้น เด็กชายรักคำยังนั่งเรียนกับอาจารย์ ทำงานที่อาจารย์สั่ง งานเขาไม่เคยดี ไม่เคยเลว ก็แค่พอผ่าน อาจารย์ไม่เคยสังเกตเขา ไม่เคยสังเกตว่าเด็กชายรักคำไม่ยกมือตอบคำถามเหมือนวันแรก ผลการเรียนภาษาไทยของเด็กชายรักคำผู้ชอบภาษาไทยตกลงในปีนั้น จากสี่เป็นสามจุดห้า และจากสามจุดห้าเป็นสามในปีถัดมา

มันไม่เคยกระเตื้องขึ้นอีกเลย

เด็กชายรักคำหันไปทุ่มเทให้สิ่งอื่น สิ่งซึ่งผู้ใหญ่เห็นว่าใช้การได้มากมายกว่าภาษาไทย เขาเรียนวิชาเหล่านั้น วิชาอันเต็มไปด้วยตัวเลข และศัพท์เฉพาะยุ่งยากวุ่นวาย เด็กชายรักคำเรียน...เรียน...เรียนจนกระทั่งเขารู้ว่าเขาไม่ได้รักคำเหล่านั้น แต่เมื่อถึงเวลานั้นก็สายไป เด็กชายรักคำกลายเป็นนายรักคำ สายเกินกว่าจะเปลี่ยนเส้นทาง เขายังคงเดินต่อไปบนทางสายนั้น เดิน...เดิน...แม้เจ็บปวดกังขา เส้นทางล้วนเต็มด้วยขวากหนาม เร่งรีบ ไร้ดอกไม้ ไร้การหยุดพักชมสิ่งใดก็ตาม เขาคงเจ็บปวดเกินกว่าจะนึกถึงดอกไม้อีก เขาเรียนจบ และทำงาน แล้ววันหนึ่ง ก็มีข่าวว่าอาจารย์ท่านนั้นกำลังจะเกษียณ รักคำลังเล ไม่รู้เลยว่าควรไปพบท่านอีกหรือไม่ อย่างไร

ตอนนั้น นายรักคำได้พบผู้สร้างดอกไม้

มิใช่ดอกไม้จริง แต่งามเหลือเกิน ในห้างสรรพสินค้ายังมีสวนย่อมๆ รักคำหยุดหน้าร้านที่เต็มไปด้วยกล้วยไม้เล็กใหญ่ และถาดอาหารกับขนมเล็กจิ๋ว หญิงคนหนึ่งกำลังสร้างดอกไม้เหล่านั้น เธอนำดินมาผสมสี คลึง ปั้น รีดให้เรียบ ใช้แผ่นเหล็กตัดมาประทับพิมพ์ลายเส้นสายบนกลีบ ดัดปลายกลีบให้โค้ง พริ้วไหว รักคำหยุดยืนมองเธอ ดอกไม้ที่เธอทำเป็นดอกไม้ปลอม

แต่ถึงจะเป็นดอกไม้ปลอม มันก็ยังงดงาม

บางที อาจเป็นตอนนั้นเอง...ที่รักคำตระหนักได้ว่าดอกเรนโบว์ยังอยู่ในใจเขา ถึงเคยชอกช้ำ กลีบหลุดร่วงแหว่งวิ่น มันก็ไม่ได้ป่นสลายไปเหมือนกระดาษที่ถูกฉีก ยังคงผลิบาน งดงาม ในใจที่มีแผล รักคำนึกถึงอาจารย์ ครั้นแล้วเขาก็ก้าวเข้าไปในร้าน

เขาถามหญิงสาวว่ารับทำดอกไม้ตามสั่งไหม

เธอรับ ถามกลับว่าเขาต้องการดอกไม้ใด

รักคำยิ้มเฝื่อนๆ มีคำตอบในใจ แต่ลังเล...ละอาย เขาพูดเชื่องช้า ตะกุกตะกัก ...มันอาจไม่ใช่อย่างที่คุณคิด...ผมคิดไว้...แต่มันไม่มีจริง...

หญิงสาวกลับยิ้มตอบ

...ลองดูสิคะ ฉันก็อยากทำดอกไม้ที่ไม่เคยมีมาก่อน ให้มันมีขึ้นมาเหมือนกัน...

เขาพรรณนาดอกไม้ให้เธอฟัง

เธอวาดภาพดอกไม้ให้เขาดูสองสามภาพ และถามเขาว่าเป็นเช่นนี้ใช่ไหม

มีรายละเอียดที่ไม่เหมือน มีรายละเอียดที่รักคำจำไม่ได้ เนิ่นนาน แต่ความเป็นดอกไม้นั้นยังอยู่ มิจำเป็นต้องให้เหมือนทุกกระเบียดนิ้ว มิอาจเป็นเช่นนั้น

รักคำกับหญิงสาวลงมือทำดอกไม้ พวกเขานำดินสีขาวมานวด คลึง ปั้น และกดลงบนพิมพ์ ทิ้งไว้ให้แห้ง เมื่อแห้งแล้ว มันก็กลายเป็นกลีบดอกไม้

หญิงสาวบรรจงประกอบกลีบดอกไม้แต่ละกลีบกับก้านลวด นำพู่กันมาระบายสีรุ้งบนกลีบ หยดน้ำค้างเทียม และเหยาะน้ำหอมเล็กน้อย

มันอาจมิใช่ดอกเรนโบว์ในตอนนั้น อาจมิใช่ดอกเรนโบว์ดอกเดียวกับที่อยู่ในใจรักคำ บางทีมันอาจเป็นความพยายามที่ไร้ค่า แต่รักคำก็ยังอยากทำ วันต่อมา รักคำเลิกงานเร็วและรีบไปที่โรงเรียน พร้อมกับดอกเรนโบว์

อาจารย์มีสีหน้างุนงงเมื่อพบเขา ชายหนุ่มคุกเข่า ส่งดอกเรนโบว์ในกระถางใบย่อมให้ท่าน และอวยพรตามธรรมเนียมโดยไม่ทันแนะนำตัว ครั้นอาจารย์ถามชื่อเขาทั้งๆ ที่ยังดูไม่หายงง รักคำก็ตอบโดยเร็ว ก่อนขอตัวไปทันที เขาพยายามลืมเรื่องดอกเรนโบว์ แม้หญิงสาวจะถามว่าอาจารย์ว่าอย่างไรกับดอกไม้ รักคำก็ตอบอ้อมแอ้ม แค่ว่าท่านไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษ

แต่แล้ว สองสามวันต่อมา ก็มีจดหมายมายังบ้านของรักคำ จ่าหน้าจากอาจารย์คนนั้น

รักคำน้ำตาไหลเมื่อได้อ่าน

อาจารย์เขียนกลอนชมดอกเรนโบว์

มันมิใช่กลอนบทเดิม ไม่มีทางเป็นกลอนของรักคำไปได้ แต่ก็เป็นกลอนชมดอกเรนโบว์ ลายมือของอาจารย์สั่นขึ้น เส้นไม่มั่นคงเหมือนแต่ก่อน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าอุตสาหะยิ่งในการบรรจงเขียนขึ้นมา อาจารย์ท่านเห็นแล้ว ดอกเรนโบว์ที่ท่านไม่เคยเห็น ดอกเรนโบว์ที่กลั่นกรองด้วยภาษาไทย แม้ว่ามันจะไม่ใช่ดอกไม้ไทย ไม่ใช่ดอกไม้ที่มีอยู่จริงใดๆ เลย มันอาจไม่ใช่ดอกเรนโบว์ดอกเดียวกับในใจรักคำ แต่มันก็คือดอกเรนโบว์ที่ท่านสัมผัสได้

มันคือดอกไม้ซึ่งเพิ่งจับต้องได้เป็นรูปร่าง แต่ที่จริง คงอยู่มานานก่อนหน้านั้นแล้ว และจะคงอยู่ตลอดไป

รักคำเริ่มเขียนกลอนอีกครั้ง แม้จะยังมีสิ่งต้องขัดเกลาอีกมาก เขาเขียน และเขียนมากกว่านั้น ด้วยใจที่มีดอกเรนโบว์อยู่ภายใน

* * * * *

เมื่อวานมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น จึงได้เขียน และล้มลุกคลุกคลานไปกับมันหลายครั้ง

บางที...อาจอยากตั้งคำถามและมอบดอกเรนโบว์ให้ใครสักคน บางที อาจอยากปล่อยบางสิ่งที่ติดไว้ให้ออกไป บางที อาจระทมกับดอกเรนโบว์ของตนเอง แต่มันก็ยังอยู่ รอวันฟื้นตัวและงอกงาม

บางที อาจอยากเล่าถึงดอกเรนโบว์เท่านั้นเอง

ปล. ขอบคุณพี่เคียวที่ให้คำแนะนำครับ สิ่งที่เขียนอาจไม่เหมือนตอนนั้น แต่ก็คิดว่าใจกลางคือ "ดอกเรนโบว์" เหมือนกัน

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 28 ก.ย.52 เวลา 11:03:04 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 9 จากทั้งหมด 9 Reply

Izabelle
Oversea Student

ไม่ได้แวะมาอ่านนาน เขียนได้น่าประทับใจ
สำนวนเริ่มไปทางร้อยกรองหน่อยๆแล้ว แสดงว่ามีเขียนบ้างใช่ป่าว smile

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 28 ก.ย.52 เวลา 13:41:47 น.

Dr.Cid
อาจารย์ห้องพยาบาล

...มันอาจไม่ใช่อย่างที่คุณคิด...ผมคิดไว้...แต่มันไม่มีจริง...

...ลองดูสิคะ ฉันก็อยากทำดอกไม้ที่ไม่เคยมีมาก่อน ให้มันมีขึ้นมาเหมือนกัน...

ผมคิดว่าสองประโยชน์นี้ใช้ indirect speech ไปเลยน่าจะดีมั้ยครับ เพราะ direct มันไม่มีเลยในเรื่อง เลยดูโดดๆออกมา

(จะมีที่คล้าย direct แต่ก็เป็นความคิดของเด็กชาย แต่นี่สะท้อนว่าพูดออกมา)

ว่ามันอาจะไม่ใช่อย่างที่เธอคิด แม้เขาจะคิดไว้ แต่มันไม่มีจริง, หญิงสาวบอกให้เอาลองดู เธอเองอยากทำดอกไม้ที่ไม่เคยมีมาก่อน...

แบบนี้ไม่ทราบว่าจะเข้ากว่าหรือเปล่านะครับ

แปลว่ารักคำยังประทับใจอาจารย์อยู่สินะ แต่พอดีเหมือนไม่ค่อยได้เห็นด้านที่รักคำประทับใจอาจารย์ เลยไม่แน่ใจว่าที่ประทับใจนี่เป็นด้านลบอย่างเดียวรึเปล่า ^ ^; แนวๆเอาไปให้ประชด

ภาษามีพลังดีนะครับ แต่ผมรู้สึกว่ามีกลิ่นอายของคุณปันพอสมควร ยังไงก็พยายามคงเอกลักษณ์ตัวเองไว้ด้วยเน่อ

ความคิดเห็นที่ 2 ตอบเมื่อ 28 ก.ย.52 เวลา 15:14:28 น.

Jammaster X
ซาตานครอส

โทษทีนะธินยังไม่ได้ตามไปอ่านละเอียดเลย ขอเวลาแปป

ความคิดเห็นที่ 3 ตอบเมื่อ 28 ก.ย.52 เวลา 16:19:10 น.

Jelphyr
แมวจรจัด

เห็นด้วยกับพี่ซิดเรื่อง direct / indirect ถ้าแก้ให้เหมือนกับส่วนอื่นน่าจะดูกลมกลืน


ดูห้วนไปหน่อยๆ แต่ก็เรื่องสั้นนี่นะ ^^"
ส่วนตัวแล้วอยากเห็นอะไรที่แสดงว่าอาจารย์ยังจำได้มากกว่านี้ พอเป็นแบบนี้แล้วเลยเหมือนว่ามันสื่อธีมของเรื่องออกมาไม่สุดอย่างไรบอกไม่ถูกแฮะ

แต่ก็พอจับเค้าได้นะฮะ อ่านแล้วอินกับรักคำในระดับหนึ่งเหมือนกัน ตอนที่โดนตัวแดงเรื่องกลอนมานี่อ่านแล้วจี๊ดจริงๆ



เอ... อันนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่อง แต่อ่านแล้วแอบสงสัยว่า เดี๋ยวนี้เกรดรายวิชาของเด็กประถมเขามีแบ่งเป็น 3.5 แล้วเหรอ ^^" หรือมีมาอยู่แล้วนะ ( ไม่เคยเจอแบ่งแบบนั้นแฮะ OTL เจอแต่ 1 2 3 4 จนกระทั่งขึ้นมหาลัยนี่แหละ )

ความคิดเห็นที่ 4 ตอบเมื่อ 28 ก.ย.52 เวลา 17:38:16 น.

Anithin
นักตระเวนแดนฝัน

ขอบคุณทุกคนสำหรับคอมเมนต์และคำแนะนำครับ smile

พี่ Izabelle - ดีใจที่ประทับใจฮะ ^^ เึคยแต่แต่งกลอนประกอบนิยายบทเดียว นอกนั้นไม่เคยแต่งกลอนไทยอีกเลย

พี่หมอซิด - ตรงบทพูดจะลองไปปรับดูนะครับ ที่จริง อยากให้เห็นการพูดของสองคนนี้ด้วย แต่ใส่ "" มันจะโดดออกมามาก ถ้าใส่ ... แล้วมันโดดออกมาจนไม่เหมาะกับเรื่อง ก็จะแก้ให้เหมาะขึ้นครับ

รักคำก็ชอบอาจารย์ล่ะครับ แต่ไม่ได้เน้นตรงนั้นเพราะอารมณ์การถูกปฏิเสธมันแรงกว่า หากจะเสริม คงต้องรอให้คนเขียนรักคำทำใจนิ่งขึ้นได้หน่อย ^^a ไม่ได้ตั้งใจประชดอาจารย์ แต่อยากให้ท่านได้เห็นดอกเรนโบว์จริงๆ ครับ และเพราะเขียนออกมาท่านอาจไม่เห็น เลยสร้างงานศิลปะที่เป็นรูปธรรมขึ้นแทน

เรื่องสำนวน เป็นเรื่องที่พยายามเปลี่ยนแปลงอยู่ ตอนรีไรท์สงครามบัลลังก์เหนือ รู้สึกตัวว่าเขียนเยิ่นเย้อ คำฟุ่มเฟือยมาก หลายที่พยายามรีไรท์ซอยประโยคให้สั้นลง หรือเปลี่ยนให้เป็นประโยคสั้นสองสามประโยค มากกว่ายาวประโยคเดียว ช่วงนี้คงเป็นเพราะอ่านและคุยกับพี่เคียวเยอะด้วย เลยได้อิทธิพลสำนวนมา ในเรื่องนี้ ก็ลองเขียนโดยใช้เว้นวรรค 3 เคาะ แทนเคาะเดียว เพราะแลดูช่องว่างใหญ่และอ่านง่ายขึ้น และการซ้ำคำเน้นคำก็คงมีลักษณะแนวพี่เคียวเหมือนกัน ทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ

เรื่องเป็นตัวของตัวเอง คิดว่าเป็นสิ่งที่ต้องพยายามต่อไปครับ คงต้องรอผู้อ่านตัดสินกับงานในช่วงที่เข้าที่กว่านี้ แต่ส่วนตัวคิดว่าคงมีบางอย่างได้อิทธิพลจากสิ่งที่ชอบโดยไม่รู้ตัว และมีบางอย่างที่ต่อให้ตั้งใจพยายามให้เหมือน ก็จะไม่เหมือนอยู่ดี smile

เฮียแยม - ครับผม แล้วจะรอนะครับ smile

คุณ Jelphyr - ตอนเขียนเสร็จก็รู้สึกห้วนเหมือนกันฮะ (ตอนนั้นง่วงด้วย ตอนแรกที่คิดจะเขียน อารมณ์มันสดมาก แต่พอหลังตบดราฟท์หนึ่ง เริ่มเผาหัวจนง่วงมึนเบลอแล้ว ^^a ) หากจะเขียนเป็นเรื่องสั้นเต็มรูปแบบคงต้องใส่รายละเอียดอะไรให้มากขึ้น ณ ตอนนี้คิดว่าเหมือนนิทานเล่าปากเปล่ามากกว่าเรื่องสั้น แต่สิ่งที่ต้องการสื่อในเรื่องนี้คือความรู้สึกมากกว่า และเป็นความรู้สึกของรักคำ มันจึงเป็นมุมมองของรักคำด้านเดียว อยากทำความเข้าใจความรู้สึกของอาจารย์เหมือนกัน แต่ตอนนี้ยังไม่สามารถทำได้เต็มที่ ตอนจบจึงมีลักษณะเหมือนความฝันที่รักคำและผมต้องการให้เป็นนี่ล่ะครับ

เรื่องเกรด...เด็กประถมไม่แน่ใจเหมือนกัน น้องผมเรียนม. ปลาย มี 3.5 จริงๆ แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นเฉพาะโรงเรียนนั้นหรือเปล่า ที่จริง คิดว่ารักคำน่าจะเป็นเด็กม. ต้นครับ ยังไม่เป็นนาย แต่เริ่มเข้าวัยรุ่น อารมณ์ตอนถูกปฏิเสธจึงรุนแรงมาก แล้วจะลองเช็คกับเพื่อนที่เป็นครูดูครับ ^^a

ความคิดเห็นที่ 5 ตอบเมื่อ 29 ก.ย.52 เวลา 10:17:18 น.

เม็ดบ๊วย
คนบ้าชนิดธรรมดา

ไม่รู้ทำไมผมอ่านแล้วน้ำตารื้นครับ ไม่ได้แกล้วชมแต่อย่างใด

ความคิดเห็นที่ 6 ตอบเมื่อ 29 ก.ย.52 เวลา 11:24:11 น.

ioroid
หุ่นเหล็ก

กระชับง่ายแต่ให้ความรู้สึกเต็มที่ กินใจและได้ใจจริงๆ :D

ความคิดเห็นที่ 7 ตอบเมื่อ 29 ก.ย.52 เวลา 15:08:06 น.

Anithin
นักตระเวนแดนฝัน

คุณ เม็ดบ๊วย - ตอนเขียนแรกๆ ผมก็จะร้องไห้ครับ คือดึงอารมณ์ของตัวเองมาใช้กับเรื่องนี้มากด้วย สื่อถึงก็ดีใจมากครับ

คุณ ioroid - ขอบคุณมากครับ ^^

ความคิดเห็นที่ 8 ตอบเมื่อ 02 ต.ค.52 เวลา 14:51:31 น.

Jammaster X
ซาตานครอส

ประทับใจตรงจินตนาการที่คนอื่นไม่เห็นคุณค่า

มันเป็นความรู้สึกที่โดน isolate สุดๆจริงๆ แต่ผมสงสัยสองสามอย่างมากกว่า

1.บอกชื่อและจากไปโดยเร็วแต่อจ ยังส่งจดหมายมาหาได้นะยอดไปเลย
2.เสียดายที่ไม่มีกลอนจากฝั่งอจ แฮะ (ให้เห็น)
3.ส่วนตัวผมงงว่า ตัวเอกต้องการจะพิสูจน์อะไรน่ะ ถึงได้ให้แค่ดอกไม้

เท่านี้ละกัน โดยรวมแล้วโดนใจมากครับ อาจจะขัดๆนิดหน่อยจากความรู้สึกส่วนตัวของผมแต่คนอื่นคงไม่มั้ง

ความคิดเห็นที่ 9 ตอบเมื่อ 24 ต.ค.52 เวลา 02:53:24 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 9 จากทั้งหมด 9 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ