kit-chan
เจ๊บะหมี่กู้โลก

P.A.D. part 3 Last War Last Impression ตอนที่14 : Athena Ice........เพิ่มภาพ+บอกกล่าวอะไรนิดหน่อยค่ะ

DEEP SESSION O.S. ส่วนที่ 14 : Athena Ice (เทพีแห่งผลึกน้ำแข็ง)

อีกด้านหนึ่งชิตยังคงมุ่งหน้าเพื่อไล่ตามพิมที่แยกกันเมื่อครู่ให้ทันและหวังว่ากลุ่มของโรเซ็ตต้าจะไปช่วยเธอได้ทันเวลา....แต่แล้วเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเบื้องหน้าไม่ไกลจากเขามากนักปรากฏเงาของคนสองคนที่กำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางเดียวกับเขาตรงไปยังSeagate Angelอย่างเร่งรีบ

สิ่งที่เขาเห็นเมื่อบินเข้าไปใกล้คือภาพของพิมที่ยังคงแบกเครเวียไว้และโรเซ็ตต้าที่มีท่าทีเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด เสื้อผ้าของโรเซ็ตต้าซีกขาดเป็นแห่งๆเหมือนถูกของมีคมบาดไปทั่ว

"เฮ้!!.....เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ"ชิตตะโกนถามเมื่อเข้าใกล้พวกเธอพอสมควร ใบหน้าของพิมที่หันมาเห็นเขาดีใจราวกับว่าเขารอดพ้นจากเงื้อมือของสัตว์ร้ายมาได้ยังไงก็ไม่ปาน สีหน้าของโรเซ็ตต้าเองก็เช่นกันราวกับเพิ่งจะเห็นอะไรที่ทำให้เธอหวาดผวาสุดขีดมายิ่งทำให้ชิตส่งสัยมากขึ้นอีกทั้งตอนนี้เขายังไม่เห็นแม้แต่วี่แววของอัลเทลกับฟรีเดลเลย

และไม่ทันที่ชิตจะได้เอ่ยปากถามเขาก็สังเกตเห็นใบหน้าของพิมที่น้ำตาคลอเบ้าพร้อมกับเอ่ยปากพูดในสิ่งที่เขาแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง..................

"ชิต........อัลเทลกับฟรีเดล พวกเธอ......พวกเธอตายแล้ว!!!!"

ราวกับคำพูดนั้นเป็นการล้อเล่นแต่น้ำเสียงที่สั่นเครือและเสียขวัญของพิมก็ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่ได้ยินไม่ใช้เรื่องโกหกเสียแล้ว

"เป็นฝีมือของใคร!!!"ชิตรีบถามทันทีแต่เหมือนกับพิมจะไม่อยากตอบ

"...........เป็นฝีมือของมัน!!! พวกมัน...ทั้ง4คน นั่นน่ะไม่ใช่มนุษย์แล้ว"เสียงของโรเซ็ตต้านั้นดูไร้น้ำหนักและขาดห้วงอย่างประหลาด สิ่งที่เธอได้พบมาทำให้จิตใจของเธอเสียขวัญ ภาพของน้องสาวตัวเองถูกรุมแทงด้วยมีดต่อหน้าต่อตายังคงวนเวียนผ่านแววตาของโรเซ็ตต้าราวกับภาพหลอน

"อัลเทลกับฟรีเดล.....ทั้งสองคนสละชีวิตตัวเอง เพื่อให้พวกเรารอด"พิมยังคงพูดด้วยท่าทีที่เศร้าสร้อยสิ้นหวัง

"....แล้วตอนนี้พวกนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ"ชิตเอ่ยถามแต่ดูเหมือนว่าคำตอบจะมาหาเขาเองแล้วเมื่อมีอะไรบางอย่างพุ่งขึ้นมาจากพื้นทรายอย่างรวดเร็วทั้ง4ทิศ

ภาพที่พวกเขาทั้ง3เห็นตอนนี้ยิ่งกว่าจะบรรยายได้ด้วยคำพูดใดๆทั้งสิ้น ร่างของหญิงสาวทั้ง4ที่มีแขนเป็นกงเล็บใหญ๋ยักษ์ราวกับปีศาจจากนรก ตามร่างกายเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยเนื้อหนังอะไรซักอย่างที่ดูน่าขยะแขยง รอยยิ้มแสยะกว้างจนถึงใบหูและแววตากลมโตสีแดงก่ำดุจเลือดที่ลอดผ่านปอยผมที่ปรกใบหน้า และไม่รอช้าเมื่อพวกมันต่างคนต่างพุ่งเข้าหาทั้ง3พร้อมกับกางกงเล็บยักษ์นั่นเข้าใส่ทั้งชิต พิมและโรเซ็ตต้าจนทั้งหมดต้องล่าถอยอย่างไม่คิดชีวิตและมุ่งหน้ากลับไปยังSeagateให้เร็วที่สุด

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ยพิม....บอกหน่อยซิ"ชิตถามขึ้นพลางหยิบปืนขึ้นพร้อมกับยิงสกัดเอาไว้

"อย่างที่เธอเห็น.......พวกนั้นไม่มีวันตาย ไม่ว่าจะฉีกเนื้อป่นกระดูกยังไงพวกมันก็กลับมาเหมือนเดิมได้อีก"พิมพูดพลางหมุนตัวหลบเส้นด้ายสีเงินที่พุ่งเข้าหาเธอได้แบบเส้นยาแดงก่อนที่จะใช้โล่ห์ของตัวเองปัดเส้นด้ายนั่นออกไปให้พ้นทาง

"บ้าน่า!!!.....จะไปมีได้ยังไงคนที่ฆ่าไม่ตายน่ะ ก็ฉันยังจัดการไปได้............"ไม่ทันที่ชิตจะพูดจบร่างของหญิงสาวอีกคนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากกลุ่มเมฆด้านหน้าจนทำให้เขาต้องใช้ปืนเข้ารับกงเล็บทั้งสองข้างของผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับถีบออกไปจนพ้นทาง แต่สิ่งที่เห็นเมื่อหันกลับไปมองร่างของมิฟูที่ตามหลังพวกเขามานั้นตอนนี้กลับมีเพิ่มมาเป็น5คนทำให้ชิตถึงกับอึ้งเพราะเขาแน่ใจว่าได้จัดการสังหารไปคนนึงแล้วเมื่อก่อนหน้านี้

"พวกมันไม่ใช่คน......แต่เป็นโปรแกรมระดับสูง เป็นA.I.ที่สามารถรักษาตัวเองได้"โรเซ็ตต้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคียดแค้นอย่างถึงที่สุด เธอยังคงกำไม้เท้าในมือไว้แน่น แววตาที่ปรากฏบนใบหน้าสื่อถึงความโกรธแค้นที่เธอมีอย่างชัดเจน

"งั้นเราคงได้แต่สกัดเอาไว้เรื่อยๆน่ะสิ........"ชิตพูดขึ้นพร้อมกับดึงตัวโรเซ็ตต้าออกมาก่อนที่จะโดนเส้นด้ายสีเงินพุ่งเข้าใส่ เขามองไปทางพิมที่ยังคงแบกเครเวียที่ไร้สติเอาไว้พร้อมกับพยักหน้าราวกับจะบอกอะไรเป็นนัยๆให้เธอได้รับรู้ และในวินาทีต่อมาพิมปล่อยโล่ห์ของเธอที่ถืออยู่พร้อมกับหลับตาลงและเริ่มรันโปรแกรม

"เริ่มการเปิดระบบควบคุม......ปลดล็อกรหัส.......WIC(Wireless Information Control)ล็อกออน........ทุกอย่างแสตนบาย.......ทุกระบบทำงาน"เมื่อสิ้นประโยคที่พิมเอ่ยขึ้นโล่ห์ของเธอก็แยกออกเป็นสี่ส่วนและพุ่งเข้าหามิฟูทั้ง5คนอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต ริมตรงขอบของโล่ห์เปิดออกพร้อมกับกระบอกปืนที่ยื่นออกมาแทนที่ระดมยิงเข้าใส่จากทุกทิศทาง

ด้วยอาวุธขนาดเล็กที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระทำให้มิฟูทั้ง5คนต่างต้องบินหลบหลีกลำแสงจากปืนที่ยิงออกมาอีกทั้งยังต้องป้องกันการโจมตีจากชิตที่ยิงใส่จากระยะไกลด้วย พิมยังคงหลับตาอยู่ราวกับกำลังบังคับชิ้นส่วนของโล่ห์ทั้งสี่ที่ตอนนี้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเข้าโจมตีและหลบหลีกไปพลางแต่นั่นก็ทำให้เกิดช่องว่างขึ้นเมื่อพิมมัวแต่บังคับโล่ห์ทั้ง4ของเธอเส้นด้ายสีเงินของหนึ่งในห้าคนเล็งโจมตีใส่เธอจากด้านหลังตัวของพิมที่ไม่มีอะไรจะป้องกันอีกแล้ว ในชั่ววินาทีนั้นเหมือนมีแท่งน้ำแข็งคมกริบพุ่งเข้าตัดเส้นด้ายนั้นก่อนที่จะไปถึงตัวเธอในเสี้ยววินาทีสุดท้ายได้อย่างเฉียดฉิว.....โรเซ็ตต้าที่ตอนนี้บินอ้อมมาด้านหลังของพิมพร้อมกับป้องกันตัวของเธอเอาไว้และตัวของพิมเองที่ดูเหมือนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่

"อย่าหยุดนะพิม.....ควบคุมอาวุธของเธอต่อไปไม่ต้องสนใจอย่างอื่น"โรเซ็ตต้าตะโกนขึ้นเมื่อเธอหันกลับไปเห็นโล่ห์ของพิมเริ่มที่จะเคลื่อนไหวช้าลงราวกับเริ่มจะไม่ตอบสนองต่อการสั่งการ.......พิมยังคงก้มหน้าหลับตาต่อไป เธอขมวดคิ้วราวกับว่าต้องใช้สมาธิมากพอสมควรในการควบคุมอาวุธถึง4ชิ้นในคราวเดียวกัน แต่แล้วก็เหมือนกับมีอะไรมาสะกิดตัวเธอจนสะดุ้ง.....โล่ห์1ใน4ส่วนถูกกงเล็บของมิฟูปัดกระเด็นหล่นลงไปยังพื้นแต่ก่อนที่จะตกถึงพื้นมันก็พุ่งกลับขึ้นมาอีกครั้งราวกับมีสลิงดึงมันขึ้นมาอย่างกระทันหัน ตอนนี้สีหน้าของพิมเริ่มแย่ลง ลมหายใจที่ขาดห้วงและเหนื่อยหอบเหงื่อเริ่มไหลจนเธอต้องใช้แขนเสื้อปาดมันออกไปสภาพพิมตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคนที่เพิ่งวิ่งมาเป็นสิบๆกิโลก็ไม่ปาน

"ไหวไหมพิม?"ชิตรีบถามขึ้นพร้อมกับเข้ามาดูอาการของเธอพลางยิงโต้ตอบไปเรื่อยๆ

"ย...ยังไหว... อ..อุ๊บ"พิมตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและอาการกระตุกราวกับมีเข็มทิ่มแทงลงไปในสมองของเธอ โล่ห์ทั้งสี่ส่วนที่พิมควบคุมไว้เริ่มถูกมิฟูจับทางได้และโต้ตอบกลับ ความเร็วและการเคลื่อนไหวของโล่ห์ทั้งสี่เริ่มลดลงเรื่อยๆต่างกับช่วงแรกราวกับกำลังบอกถึงสภาพของผู้ที่ควบคุมมันอย่างชัดเจน..............

สภาพของพิมที่ตอนนี้เริ่มหายใจติดขัดเป็นวรรคๆอาการของเธอราวกับกำลังจมน้ำมากกว่าหายใจไม่ทัน อีกด้านหนึ่งชิตเองก็มีสภาพที่ไม่ต่างกันนักแม้ว่าจะไม่ถึงกับเหนื่อยหอบขนาดหนักแบบพิมแต่ปืนของเขาเริ่มมีไอร้อนออกมาจากปากกระบอกมากขึ้นเรื่อยๆและเสียงปริร้าวจากในตัวปืนที่ดังมากขึ้นจนได้ยินชัดเจน................โรเซ็ตต้าที่มองดูทั้งสองคนกำไม้เท้าของตัวเองจนแน่นเหมือนกับกำลังโทษตัวเองที่ไม่สามารถจะทำอะไรได้เลยสักนิดนอกจากจะเป็นภาระให้คนอื่น เธอขบฟันจนเลือดไหลออกจากริมฝีปาก ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้น้องสาวตัวเองสองคนถูกฆ่าตายต่อหน้าโดยที่เธอไม่สามารถปกป้องหรือทำอะไรได้ยิ่งตอกย้ำลงไปจนถึงก้นบึ้งของจิตใจ ความอัดอั้นและความเสียใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไม้เท้าที่เธอถืออยู่เริ่มมีไอเย็นสีฟ้าล้อมรอบมากขึ้นเรื่อยๆราวกับตอบสนองต่อความหดหู่และโกรธเกรี้ยวอย่างหาที่สุดไม่.........................

ไม่ทันที่จะสังเกตุ ไม่แม้แต่กระพริบตา โรเซ็ตต้าหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศพร้อมกับหันไปประจันหน้ากับศัตรูที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยแววตาที่ราวกับความโกรธแค้นและความรู้สึกได้เข้าปิดกั้นความหวาดกลัวเอาไว้จนหมด ชิตที่เพิ่งรู้สึกตัวหันกลับไปดูในและพิมเองก็รู้สึกได้ว่ามีใครหายไปจากกลุ่ม

"ชิต!!....เกิดอะไรขึ้น"พิมร้องถามชิตทันทีที่ทำได้

"โรเซ็ตต้า!! คุณโรเซ็ตต้าไม่ยอมตามมา"ชิตรีบบอกพิมทันทีแต่นั่นก็ทำให้พิมถึงกับตัดการเชื่อมต่อกับอาวุธของเธอแล้วลืมตาขึ้นเพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เห็นกับตา

"ไปซะ!!...ฉันจะขวางเอาไว้ให้เอง"โรเซ็ตต้าหันกลับมามองพร้อมกับตะโกนบอกทั้งสอง..............

"หนีรอดไปให้ได้นะทั้งสองคน..........."สิ้นประโยคของโรเซ็ตต้าเธอหันไม้เท้าของเธอไปยังศัตรูที่อยู่ตรงหน้า ประกายจากละอองไอสีฟ้ารวมตัวกันเป็นแท่งน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่แหลมคมนับสิบรายรอบตัวของโรเซ็ตต้า แววตาของเธอดุดันหน้ากลัวราวกับเป็นคนละคนและแท่งน้ำแข็งยักษ์นั่นก็พุ่งตรงไปยังกลุ่มมิฟูที่มุ่งมาหาเธอ

มิฟูทั้ง5คนหลบหลีกแท่งน้ำแข็งได้ราวกับเป็นแค่ของเล่น แต่ในวินาทีนั้นแท่งน้ำแข็งเหล่านั้นก็แตกตัวออกเป็นสะเก็ดเล็กจำนวนมากพุ่งเข้าใส่อีกราวกับกะไว้ล่วงหน้าก็ไม่ปานจนทำให้พวกหล่อนต้องใช้กงเล็บของตัวเองปัดป้องมันออกไป แต่โรเซ็ตต้าไม่รอช้ายังคงระดมซัดแท่งน้ำแข็งของเธอเข้าใส่อย่างไม่หยุดหย่อนและก็ยังเป็นเช่นเดิมเมื่อแท่งน้ำแข็งยังคงแตกตัวออกพุ่งเข้าใส่อย่างแม่นยำเหมือนถูกควบคุมไว้..................

เบื้องหน้าของโรเซ็ตต้ามือข้างหนึ่งของเธอปรากฏวัตถุทรงกลมสีฟ้าจางที่ดูเหมือนกับเรดาห์บอกตำแหน่งและควบคุมการกระทำของแท่งน้ำแข็งเหล่านั้นให้แตกกระจายออกตามที่เธอต้องการได้ดั่งใจ เธอยังคงยิงผลึกน้ำแข็งของตัวเองออกไปเรื่อยราวกับรออะไรบางอย่าง............และแล้วพายุสะเก็ดน้ำแข็งก็สงบลงสะเก็ดน้ำแข็งที่ยังหลงเหลืออยู่กระจัดกระจายในท้องฟ้าก็สลายหายไปและภาพของโรเซ็ตต้าที่เพ่งไปยังวัตถุทรงกลมในมือของเธอ................

<TARGET LOGON........>อักษรสีเขียวสว่างวาบขึ้นภายในวัตถุทรงกลมนั่นพร้อมกับตัวล็อกเป้าภายในวัตถุทรงกลมนั่นที่จับตำแหน่งของข้าศึกทั้ง5คนไว้

<FORTUNE ICE.....STAND BY.......READY IN USE>ไดอะล็อกซ์สีขาวสว่างวาบขึ้นมาแทนที่พร้อมกับโปรแกรมเริ่มการทำงาน แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเป้าหมายที่ล็อกไว้ในเรดาห์ต่างพุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็วจนหลุดจากเป้าที่ล็อกไว้ราวกับพวกมันรู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร

โรเซ็ตต้ารีบล็อกเป้าหมายอีกครั้งแต่ศัตรูของเธอเริ่มเข้าใกล้ตัวเธอเองเต็มทีและตำแหน่งของพวกมันที่ไม่อยู่นิ่งทำให้การล็อกเป้าทำได้ยากขึ้นไปอีก........ระยะห่างที่สั้นลงเรื่อยๆอีกทั้งยังไม่สามารถที่จะให้โปรแกรมล็อกตำแหน่งได้ทำให้เธอร้อนรนมากขึ้น

ถึงจะรู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในอันตรายแต่ก็ยังไม่ยอมละสายตายออกจากเรดาห์.....โรเซ็ตต้ายังคงพยายามล็อกตำแหน่งต่ำไปแต่เหมือนจะไม่เป็นผลเมื่อระยะห่างระหว่างเธอกับมิฟูเริ่มสั้นลงจนเกือบที่จะถึงกันแล้วและเรดาห์ทรงกลมในมือของเธอขึ้นข้อความเตือนออกมา เส้นด้ายที่มิฟูทั้ง5คนปล่อยออกมาพุ่งเข้าใส่โรเซ็ตต้าและแทงร่างเธอจนทะลุนับสิบแห่งจนกระอักเลือดแต่เธอก็ยังคงแข็งใจเอาไว้...........เป้าหมายถูกล็อกไปยังที่ๆหนึ่งก่อนที่ศัตรูจะถึงตัวเธอในอีกไม่กี่เมตร

บัดนี้มิฟูทั้ง5คนต่างพุ่งเข้าถึงตัวของโรเซ็ตต้าพร้อมกับกางกงเล็บทั้งสิบเตรียมที่จะขย้ำตัวเธอและตอนนี้ตำแหน่งของมิฟูทั้งห้าคนและตัวเธอบนเรดาห์ของโรเซ็ตต้ารวมกันเป็นจุดเดียวแล้ว............ตำแหน่งเป้าหมายที่เธอตั้งไว้เพื่อใช้ตัดสินกำลังจะทำงาน

"ลาก่อน....ทุกคน"ประโยคสุดท้ายของโรเซ็ตต้าเอ่ยขึ้น เธอหลับตาลงพร้อมกับมือที่ถือไม้เท้าไว้ปล่อยลงแนบลำตัวราวกับไม่จำเป็นที่เธอต้องฝืนต่อไปอีกแล้ว ทั่วร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลจนสุดที่จะเยียวยารักษา ความคิดที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปของเธอสิ้นสุดลงราวกับปล่อยใจตัวเองให้ลอยออกจากร่าง.......ไร้สิ้นกำลังที่จะยื้อชีวิต ไร้สิ้นพลังที่จะปกป้อง ไร้สิ้นแม้หนทางที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ชีวิตของเธอจบลงแล้ว..............

ทั่วร่างของโรเซ็ตต้าเต็มไปด้วยไอละอองสีฟ้าที่ห่อหุ้มร่างของเธอเอาไว้ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นผลึกน้ำแข็งขนาดยักษ์พุ่งออกจากร่างกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในบริเวณนั้นจนหมดสิ้น...................ร่างทั้ง6ถูกแช่แข็งจองจำอยู่ในผลึกน้ำแข็งที่ใสดุจแก้วกระจกก่อนที่ผลึกนั่นจะร่วงหล่นจากฟากฟ้ากระแทกกับพื้นเบื้องล่างจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆรวมทั้งทุกสิ่งที่อยู่ในนั้นแหลกละเอียดในพริบตา....................

บัดนี้ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยเศษน้ำแข็งเกลื่อนกราดแต่ท่ามกลางเศษกองน้ำแข็งเหล่านั้นปรากฏร่างของโรเซ็ตต้าที่ถูกจองจำในน้ำแข็งที่ใกล้จะแตกสลายไว้ ร่างของหญิงสาวที่หลับตาลงพร้อมกับรอยน้ำตาที่ถูกเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งบนใบหน้า รอยแตกของผลึกน้ำแข็งกระจายไปทั่ว แขนข้างหนึ่งร่วงหล่นลงสู่พื้นและตามด้วยส่วนอื่นๆที่ทยอยแตกร้าวลงเรื่อยๆดุจน้ำแข็งที่รอเวลาละลาย.................
และแล้วในที่สุดร่างของโรเซ็ตต้าก็แตกสลายไปพร้อมกับเศษน้ำแข็งเหล่านั้นเหลือไว้เพียงเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำที่เคยมีอยู่ไปตลอดกาล....................................................

จบDEEP SESSION O.S. ส่วนที่ 14 : Athena Ice (เทพีแห่งผลึกน้ำแข็ง)


ทิ้งท้ายกันกับภาพของ"โรเซ็ตต้า"ผู้เป็นตัวหลักของตอนนี้ค่ะ(เป็นตัวหลักครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายด้วย) ในตอนแรกที่วางโครงเรื่องของฟิกนี้ก็ได้กำหนดตัวละครไว้หลายตัวเพื่อให้รับกับเนื้อหาในช่วงท้าย.....และโรเซ็ตต้าก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เราวางหมากไว้ให้ตายตั้งแต่แรกแล้วรวมทั้งน้องสาวของพวกเธอที่ไม่ค่อยมีบทด้วย(รู้สึกผิดมากๆเลย)

ส่วนเรื่องของการออกแบบนั้นก็ใช้นิสัยของคาแร็กเตอร์ที่กำหนดไว้ในตอนแรกทุกอย่าง.......นิสัยดี ใจดี เข้าใจคนอื่น เป็นพี่สาวในอุดมคติของหลายๆคน(แต่ก็นะตัวละครแบบนี้ส่วนมากมักจะตายเร็วher)
เสื้อผ้าก็ออกแบบให้ดูคล้ายๆกับนักเวทมนต์แล้วก็ให้เข้ากับอาวุธที่ใช้ซึ่งเป็นไม้เท้าด้วยประกอบกับว่าตัวละครตัวนี้ใช้น้ำแข็งเป็นอาวุธก็เลยมีผ้าคลุมไหล่ติดมาด้วย ช่วงท่อนขาลงมารู้สึกโล่งๆก็เลยเพิ่มเกราะลงไปเพราะตัวเสื้อกับกระโปรงยาวแบบนี้ทำให้มันดูเรียบๆไม่มีจุดสนใจ(แถมเราก็ยังติดนิสัยชอบให้ตัวละครผู้หญิงที่วาดใส่กระโปรงแบบนี้ซะด้วยสิ^-^"มันบังช่วงท่อนขาได้มิดชิดดีทำให้วาดง่ายด้วย)แต่เพราะวาดง่ายนี่แหละเลยเป็นปัญหาว่าต้องวาดยังไงถึงจะออกมาสวย

ไปๆมาก็มาลงเอยแบบนี้แหละค่ะ........


ป.ล.ถึงไม่เม้นท์ฟิก็เม้นท์ภาพหน่อยก็ยังดีนะคะ........


************************************

คำบอกกล่าวค่ะ


เนื่องจากตั้งแต่ช่วงเดือนนี้ไปจนกระทั่งสิ้นปีเราติดงานต่างๆของมหาลัย+ไปสอนพิเศษให้น้องๆม.4(ทุกเสาร์-อาทิตย์) ทำให้ไม่มีเวลาแต่งฟิกเพิ่มเติมและคงจะไม่สามารถเข้าบอร์ดได้ไปซักระยะ(ดังที่ระบุไว้ข้างต้น)..........เพราะเหตุนี้จึงต้องขอยืดการลงฟิกไปซักระยะค่ะจนกว่าจะว่าง(เพราะตอนนี้ตารางเวลาเต็มพรืดหมดแล้วเริ่มตั้งแต่จันทร์ที่จะถึงเป็นต้นไป

จึงกราบขอโทษทุกท่านที่อ่านฟิกไว้ ณ ที่นี้ค่ะ

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 12 พ.ย.47 เวลา 13:32:57 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

panpanpan
Member

สนุกดีครับ อยากได้ตอนเก่าๆมาอ่านจัง เพิ่งเริ่มอ่านฟิกครับ

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 13 พ.ย.47 เวลา 01:15:56 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ