StrayCat
รถบัสแมว

...มาเอดะ

"ซูเปอร์ริงก์ร้อยครั้ง ไม่เท่าวิวาทครั้งเดียว"


บากิ (วิบูลย์กิจ พับลิชชิ่ง)
---------------------------------------------------------------------------





ขาผมหยุดกระโดด .. มันหยุด และนิ่งค้าง

มันนิ่ง... เสียงเฮ กลายเป็นโห่ฮา ด้วยความไม่พอใจ

กำปั้นมันสั่นริกๆ มันไม่กล้าพุ่งอีกแล้ว...


...ไม่มีใครรู้ หรือ ตาขวาผมกระตุกเร็วรัว..ในขณะที่ยิ้มแหยๆ

แรงหึกเหิมนั้น มอดลงอย่างไม่รู้ตัว


เสียงโห่ดังขึ้นเรื่อยๆ

ความฮึกเหิมนั้น สิ่งที่ดับมันคือความกลัว...



เสียงโห่ดังขึ้นเรื่อยๆ...
จนผมไม่ได้ยิน...



--------------------------------------------------------


ผมคือคนที่มีพลัง...

อยู่ในกลุ่มเพื่อนที่ใหญ่ที่สุดในห้อง ผมไม่ใช่คนตัวใหญ่อะไร แต่นิสัยที่ชอบทำอะไรพิเรนๆมันเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น ดึงผมเข้าเป็นจุดศูนย์กลางของห้อง(และมาถึงตอนนี้บ้างนิดหน่อย)

อยู่ที่โรงเรียน ผมเป็นขาเฮ้ว.. โดดรั้ว ไปกินมาม่านอกโรงเรียน, ขโมยของร้านseven eleven, กรีดรถอาจารย์ที่กวนตีน, แซวอาจารย์ฝึกสอน

ไม่มีเหตุผล ความคึกคะนอง ฟังดูเป็นพลังที่งี่เง่า.. แต่ซักครั้งที่คุณได้รับ คุณจะรู้ว่า มันอัดแน่น รุนแรง เหมือน

ใครเล่าจะบ้าจับมือบอกรักสาวที่ตนรัก ต่อหน้า คนทั้งห้อง หากเขาไร้ซึ่งพลังแห่งความหึกเหิมนั้น


ผมมีพลังนั้น...



"ตอนนั้น..ไอ้น้ำ มันบ้าจริงๆ" เป็นคำที่ผมพูดกับเพื่อนทุกครั้ง เวลาเราคิดถึงเรื่องเก่าๆ

ผมเป็นคนเรียบร้อย เวลาอยู่บ้าน..

และเป็นเด็กไฮเปอร์เวลาออกนอกบ้าน วิ่งเล่น

และพออยู่ที่โรงเรียน ผมเป็น ไอ้บ้า..


ผมรังแกเด็กแถวบ้าน ด้วยความสนุกมือ เตะ ต่อย ถีบ ธรรมดา...เหมือนเล่นต่อสู้

แต่อีกฝ่าย ก้มหน้าปิดร้องไห้ ผมสาแก่ใจ ใครจะห้าม

เรื่องมักจบด้วยเสียงหัวเราะของผม และไอ้เด็กนั่นร้องไห้กลับบ้าน...


ภาพเดิมๆแบบนั้นย้อนไปย้อนมา ทั้งในหัวผม และคำเล่าของผม 2-3ปี

เหี้ย ไอ้นั่นอ่ะนะ กูถีบทีเดียวร้องไห้ ก๊ากๆ ผมเล่ากับเพื่อนสนุกปาก...


ไอ้เด็กนั่น ตัวโตกว่าผม เกือบศอก แต่น่าสมเพชที่นิสัยมันตรงกันข้าม

วันเวลาผ่านไป ความเป็นวัยรุ่น หล่อหลอมให้มันแข็งขึ้น

กล้ามเนื้อที่มันฟิตเพาะทุกวัน ผิวหนังที่ค่อยๆแดงกร้านเพราะออกวิ่ง เสริมให้มันดูน่าเกรงขามในหมู่เพื่อน จนวันหนึ่ง มันได้รับพลังเฉกเช่นเหมือนที่ผมได้


พลังที่อัดแน่น จนเหมือนจะระเหยออกมาทางผิวหนัง


วีรกรรมที่น่าขบขัน หรือฟังดูโง่เง่า จนผมอดหัวเราะไม่ได้ของมัน เริ่มขึ้นตอนที่...

มันมากอดสาวห้องผม กลางห้อง...


ขำนะ ..ยิ่งฟังยิ่งขำ ก็ผมกับเพื่อนนั่นแหละ ยุยงให้มันทำเหมือนไอ้บ้า เดินไล่กอดสาวที่มันชอบ

ผมไม่รู้ว่า ตอนนั้นมันได้อะไรจากเสียงโห่อื้ออึง ตอนที่มันกอดคนที่มันชอบ รู้แต่ว่าสายตามันเปลี่ยนไปจริงๆ...

จนวันหนึ่ง ไอ้เพื่อนเฮงซวยในกลุ่ม เอาเรื่องที่ผมเล่ามันไปปูดให้ไอ้นั่นฟัง


"ไอ้น้ำ บอกว่ามึงขี้ขลาด..ขี้ร้อง โดนเตะนิดหน่อยเป็นร้องไห้ จริงเหรอวะ?"


เร็วกว่าความคิด
มันเดินข้ามฝากตึกมาที่ห้องของผมท้าต่อยตัวต่อตัว

"ไอ้สัตว์ มึงออกมา กูไม่ไว้มึงแล้ว.. แม่งให้มันรู้ไปว่าคนอย่างกู หยามได้!"

ผมตอบรับยิ้มๆ ตอนนั่งกระดิกตีน....

ในใจหนึ่ง ประหลาดใจ อีกใจหนึ่งลึกๆ

ผมกลัว...

----------------------------------------------------------------------------

เพื่อนล้อมเป็นวง ผมเคลื่อนไหวอยู่ตรงกลางนั้น เห็นใบหน้านับสิบโห่ร้องอย่างเมามัน

มันโถมเข้ามาเหมือนยั่ว ต่อย ถ่อย ต่อย ถ่อย

ผมพุ่งสวนกลับ ก็ถูกมันถีบยันไว้...


ตอนเข้าประชิด มันอัดหัวไหล่ ต่อยที่เดียวจนผมไม่มีแรงเงื้อ ต้องถอยกลับไป เท่านั้นแหละ มันพุ่งอัดเข้าหน้าทุกดอก ไม่เจ็บหรอก เหมือนถูกทุบแรงๆ มันมึน จนทำอะไรไม่ถูก ภาพที่เห็นตอนนั้นมันส่ายไปตามแรงหมัด

ความกลัวที่ผมเห็น อยู่เหนือหัวของมัน


เลือด..เปื้อนอยู่ที่ปกเสื้อนักเรียนของผม แต่มันไม่มีบาดแผลอะไรเลย

สายตาของมันตอนนั้น มีพลัง

มีพลังที่ผมเคยมี...


และผมมีความกลัว


เหมือนที่มันเคยมี...


-----------------------------


"ไหวมั้ยน้ำ" เพื่อนผมเกาะไหล่ถาม ขณะที่ผมยังอยู่กลางวงล้อม

"...." ผมจ้องหน้ามัน ตายังคงกระตุก ปึดๆๆๆๆ

"เฮ้ย ว่าไงวะ" เพื่อนถามซ้ำ

"..."


ผมหลบตาก้มลงล่าง...

"ไม่ไหวว่ะ...."


สิ้นคำพูด ร่างยักษ์ของอีกฝ่ายก็พุ่งเข้าถีบต่อยผมอย่างสาแก่ใจ จนเพื่อนห้ามไว้แทบไม่อยู่


-----------------------------------------------------------------------------------------

ผมกับมันต่อยกันวันนั้น แล้วไม่พูดกันอีกเลย 2 ปี

ผมสงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้น ไม่ทราบว่า เข็ดหลาบ หรือไปติดสาวซะก่อน

เรามาพูดกัน แบบไม่ค่อยมองหน้าเมื่อ 2-3 ปีให้หลัง หลังจากนั้นก็คุยกันเหมือนเดิม เจอมันอยู่บ่อยๆ เวลาโหนรถสองแถวกลับบ้าน พอมันไปเรียนเทคนิคก็ไม่ได้เจอกันแล้ว มีบ้างแต่ก็เกือบลืมกันไป

แม้ถึงตอนนี้ผมไม่เคยแค้นมัน...

ตอนนั้นผมได้แต่แค้นใจตัวเอง....


ใครที่เคยอ่านจอมเกบลูส์ คงจะจำฉากที่ มาเอดะแอบร้องไห้คนเดียว หลังจากแพ้ดวลกำปั้น กับคาไซ ได้บ้าง..






...ผมคือ มาเอดะ...







------------------------



Edit by StrayCat - 05 ก.พ.48 เวลา 01:38:44 น.

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 05 ก.พ.48 เวลา 01:30:21 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 5 จากทั้งหมด 5 Reply

Agleam Aloft
เด็กเก็บกด

แย่ล่ะ ไม่เคยอ่าน.....

แต่ยังเป็นแฟนประจำเหมือนเดิมนะ *-*

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 05 ก.พ.48 เวลา 02:03:10 น.

StrayCat
รถบัสแมว

ถ้าไม่รู้จัก มาเอดะ จากblues
เอาเป็น มาเอดะ จากคุโรมาตี้ แทนก็ได้ครับ

...ซะที่ใหนกันเล่า 55

ความคิดเห็นที่ 2 ตอบเมื่อ 05 ก.พ.48 เวลา 02:10:11 น.

K.W.E.
นักล่าCG Touhou

นึกว่ามาเอดะกรุ๊ปซะอีก

/me กรั่กๆ

ความคิดเห็นที่ 3 ตอบเมื่อ 05 ก.พ.48 เวลา 13:01:32 น.

จิน ฟรีคส์
Hunter2ดาว

คิดเหมือนกวีเลยละ
นึกว่าบ้านมาเอดะซะอีก

ความคิดเห็นที่ 4 ตอบเมื่อ 06 ก.พ.48 เวลา 02:34:04 น.

เคี้ยกๆคุง
ผู้สัญจรและผ่อนปนข้อพิพาทย์

ฮืม เยี่ยมเรย เขียนได้ดีมากๆครับ

ความคิดเห็นที่ 5 ตอบเมื่อ 12 ก.พ.48 เวลา 03:16:47 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 5 จากทั้งหมด 5 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ