Ikuto
Member

Fic รวมมิตร - Suzumiya Haruhi no Yuutsu & Kanon - Another Story [บทที่ 1]

วันหนึ่งเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา. ก่อนที่จะเกิดเรื่อง.

ในชั่วโมงโฮมรูม, อาจารย์โอคาเบะก็เข้ามาปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ, แต่ก่อนที่จะออกไปตอนท้ายชั่วโมง, เขาได้ประกาศเรื่องหนึ่งออกมา และเท่าที่ผม (ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น) จับใจความได้ก็คือ

โรงเรียน ม.ปลายเหนือของเราได้ร่วมมือกับโรงเรียน ม.ปลายอีกแห่งจัดทำโครงการขึ้นมาอย่างหนึ่ง ซึ่งรู้สึกว่าจะเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนนักเรียนของทั้ง 2 โรงเรียน เป็นเวลาราวๆ 1 เดือน ส่วนเรื่องวัตถุประสงค์นั้นผมจำไม่ได้ แต่คงจะประมาณเป็นการเชื่อมความสัมพันธ์หรือเพื่อการศึกษาอะไรทำนองนี้แหละ และตอนนี้ก็กำลังต้องการอาสาสมัคร 5 คนไม่จำกัดชั้นปี มาเข้าร่วม และต้องไปค้าง Home stay กับครอบครัวที่อีกฝ่ายจัดให้ นั่นคือ รายละเอียดทั้งหมดที่ผมรู้.

ฟังดูคร่าวๆ เหมือนจะเข้าท่านะ. แต่พอมาคิดดูดีๆ มันเหมือนกับให้นักเรียนตัวเองไปเป็นตัวประกันของอีกฝ่ายมากกว่า.

"ถ้าเกิดใครสนใจก็มาติดต่อที่ห้องพักอาจารย์ได้เลยนะ!" นี่เป็นคำพูดสุดท้ายก่อนที่อาจารย์โอคาเบะจะออกจากห้องไป.

และช่วงก่อนที่จะเริ่มเรียนชั่วโมงแรก, ผมค่อยๆ หันหน้าอย่างกังวลไปมองคนที่อยู่ที่นั่งด้านหลังผมแล้วดูท่าทีของหล่อน. ทำไมน่ะเหรอ? คุณคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นล่ะ, ถ้ายัยผู้หญิงไฮเปอร์ข้างหลังผมเกิดคิดจะเข้าร่วมขึ้นมา เธอคงแสดงอิทธิฤทธิ์ทุกอย่างที่มีเพื่อให้ได้แน่. ความจริง, ถ้าเธอไปคนเดียวก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่เธอคงลากผมกับสมาชิกหน่วยอีก 3 คนไปด้วยแหงๆ อย่างไม่ต้องสงสัย. นั่นแหละที่ผมกลัว.

แต่คราวนี้ผิดคาด, ฮารุฮิดูไม่สนใจและยังคงนั่งท้าวคางแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง. ซึ่งนั้นทำให้ผมแปลกใจพอสมควร.

"นี่, ฮารุฮิ เธอไม่เอากับเขาด้วยเหรอ" ผมตัดสินใจลองแหย่เธอดู

"เรื่องอะไร?" เธอถามห้วนๆ โดยไม่หันมามอง

"ก็เรื่องนักเรียนแลกเปลี่ยนไง"

ฮารุฮิจ้องกลับมาที่ผมทันทีพร้อมปัดผมของเธอไปข้างหลัง และทำหน้าเหมือนกับไม่พอใจอะไรบางอย่าง. พร้อมกับพูดว่า

"ไม่มีทาง! ฉันไม่ยอมไปเข้าร่วมกิจกรรมน่าเบื่อแบบนั้นแน่! "

"น่าเบื่อ? ตรงไหน?"

"ทั้งหมดนั้นแหละ! ถามหน่อย, นายจะยอมถ่อไปอยู่เมืองอื่นตั้งเดือน เพื่อไปนั่งเรียนในห้องสี่เหลี่ยมแบบเดียวกันนี้งั้นเหรอ แล้วยังต้องไปอยู่ใต้ชายคาเดียวกับคนที่นายไม่รู้จักอีก. ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายคิดอะไรอยู่ แต่ถ้านายสนใจ, นายก็ไปคนเดียวเหอะ, ฉันไม่เอาด้วยหรอก! "

แล้วฮารุฮิก็หันออกไปมองนอกหน้าต่างทันที และไม่สนใจผมอีก.

ดูจากท่าทีแล้ว, งวดนี้เธอคงไม่เล่นด้วยแน่ ซึ่งนั้นก็ทำให้ผมโล่งใจได้อีกเปราะหนึ่ง. และสามารถที่จะทำใจให้เพลิดเพลินกับบทเรียนแสนสนุก (?) ได้โดยไม่มีเรื่องอะไรอยู่ในหัวให้รกสมอง.

ในเวลานั้นผมไม่ได้รู้เลยว่า ความโล่งใจของผมจะอยู่ได้ไม่ถึงวัน ก็มีอันพังทลายลงมาด้วยปากของตัวเอง.

ตกเย็นวันนั้น, หลังจากขะมักเขม้นทำความสะอาดห้องหลังเลิกเรียนเสร็จ. ผมรีบเดินตรงดิ่งไปห้องชมรมวรรณกรรมทันที ด้วยความคิดที่แค่จะไปดื่มชาของคุณอาซาฮินะก่อนกลับเท่านั้น. หรือถ้าจะให้พูดถึงเหตุผลจริงๆ ก็คือ ผมยังไม่อยากโดนโทษประหารของฮารุฮิข้อหาละเลยการเข้าชมรมในตอนเช้าวันพรุ่งนี้ตะหาก.

แล้วตอนนี้ผมก็มายืนอยู่หน้าห้องชมรมวรรณกรรม, ซึ่งปัจจุบันถูกสภานักเรียนขึ้นบัญชีดำแล้วว่า เป็นภัยต่อความมั่นคงของโรงเรียน หลังจากที่ครั้งก่อนฮารุฮิบุกไปก่อวินาศกรรมถึงที่เพื่อทวงห้องคืน. ผมไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้นอีกและกำลังเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูแต่นึกขึ้นได้ว่า ควรจะเคาะประตูสักหน่อย เพื่อให้มั่นใจว่า ในห้องตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยจากการกระทำของผู้หญิงไร้ยางอายบางคน.

ก๊อก ก๊อก

ผมเคาะอย่างแผ่วเบา และรอฟังเสียงตอบรับจากข้างใน

"เชิญค่า~" เสียงใสๆ ไร้กังวลของคุณอาซาฮินะ ดังลอดผ่านประตูออกมา.

โอเค, ทางสะดวก.

เมื่อผมเปิดเข้าไป ก็พบกับคุณอาซาฮินะในชุดเหมดสาวพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจแสนงดงามบนใบหน้า ในตอนที่รู้ว่าผมเป็นคนเปิดเข้ามา.

"สวัสดีค่ะ, วันนี้มาช้านะคะ" เธอเริ่มบทสนทนาอย่างเป็นกันเอง.

"ครับ พอดีต้องทำเวรก็เลยมาช้าน่ะครับ"

"งั้นไปนั่งพักก่อนนะคะ แล้วฉันจะยกชาไปให้"

พูดเสร็จเธอก็กุลีกุจอไปชงชาให้. แหม...ช่างน่ารักเสียนี่กระไร.

ในห้องตอนนี้, นอกจากผมกับคุณอาซาฮินะแล้ว คนอื่นก็ยังอยู่กันครบ. ฮารุฮิที่คว้ากระเป๋าและวิ่งออกจากห้องทันทีที่หมดชั่วโมงสุดท้าย, กำลังก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะผู้บัญชาการก็ไม่รู้ และนางาโต้ที่ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงมุมห้องเหมือนปกติ. ทั้งคู่ไม่สนใจกับการเข้ามาของผมเลยสักนิด. แต่เอาเถอะ, นี่ถือเป็นปฏิกริยาปกติของ 2 คนนี่. ส่วนโคอิซึมิก็กำลังยิ้มอย่างกวนประสาทมาทางผมแทนการทักทาย. ตรงหน้าเขาเป็นกระดานโกะ ที่มีหมากขาว-ดำวางอยู่จำนวนหนึ่ง และในมือถือตำราเล่นโกะอยู่. คงกำลังฝึกเล่นด้วยตัวเองอยู่น่ะ.

ผมเดินมานั่งเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับโคอิซึมิ.

"ไงครับ, ทำเวรห้องคงเหนื่อยแย่เลยสินะครับ" โคอิซึมิเริ่มทักผมก่อน

ถึงภาษากับน้ำเสียงจะฟังดูเหมือนกำลังเห็นใจ แต่ทำไมผมฟังเหมือนกำลังเยาะเย้ยอยู่ก็ไม่รู้.

"ระหว่างรอ, สนใจเล่นกันสักกระดานไหมครับ?"

ดูเหมือนเขากำลังอยากลองวิชา ถ้าเป็นปกติ, ผมอาจจะรับคำท้า แต่ไม่ใช่วันนี้.

",โทษที วันนี้ขอบาย, ไว้คราวหน้าละกัน" ผมตอบปฏิเสธไป

โคอิซึมิยิ้มเศร้าๆ และยักไหล่อย่างเสียดาย แล้วหันไปวุ่นกับหมากบนกระดานไปคนเดียว.

จังหวะนั้น, ผมเหลือบไปเห็นนางาโต้, เอเลี่ยนสาวไร้อารมณ์ที่นั่งเยื้องไปข้างหลังจากโคอิซึมิ, กำลังจ้องมาทางผม ก่อนก้มหน้าอ่านสารานุกรมเล่มยักษ์ของเธอต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น. หลังจากรู้จักกันมานาน, ผมถือว่านั่นเป็นการทักทายผมแบบหนึ่งนะ.

ช่วงที่นั่งรอน้ำชา, ผมเหล่ไปทางฮารุฮิที่ไม่โงหัวขึ้นมาเลยตั้งแต่ผมเข้ามา และดูเหมือนกำลังเขียนอะไรสักอย่างอยู่บนโต๊ะ. หวังว่าเธอคงไม่ได้กำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่หรอกนะ.

"น้ำชามาแล้วค่า~" เสียงหวานๆ ของคุณอาซาฮินะปลุกผมจากภวังค์.

เธอมาพร้อมถาดที่มีถ้วยน้ำชาผมวางอยู่ และบรรจงเสิรฟ์ไว้บนโต๊ะหน้าผมอย่างนุ่มนวล.

"อ๊ะ, ขอบคุณมากครับ"

"ฮิ ฮิ , ระวังร้อนนะคะ" คุณอาซาฮินะหัวเราะอย่างน่ารัก, ก่อนจะเดินเอาถาดไปเก็บ

เอาละ, ถึงเวลาดื่มน้ำชาเลิศรสของนางฟ้าอาซาฮินะแล้ว.

ผมยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจรดตรงปากและกำลังดื่มมันลงไป. อยู่ๆ ฮารุฮิก็โพล่งขึ้นมาจากหลังจอคอมฯ.

"เคียวน์!, มานี่หน่อยสิ."

ผมชะงักไปนิดหนึ่งและรู้สึกหงุดหงิงนิดหน่อยที่ถูกขัดจังหวะ.

"มีอะไรก็พูดมาสิ! ไม่เห็นต้องให้เดินไปหาเลย." ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์.

"เหอะน่า! มานี่, นี่เป็นคำสั่งนะ!

เฮ้อ...ยัยนี่เอะอะอะไรก็คำสั่ง, คำสั่ง. ผมตัดสินใจดื่มชาอึกหนึ่งก่อนเดินไปหาฮารุฮิ ด้วยอารมณ์เซ็งๆ.

"มีอะไร?"

"เอาเอกสารนี่ไปส่งที่ห้องพักอาจารย์ด่วน! ภายใน 5 นาที"

ฮารุฮิสั่งพร้อมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ผม. และแน่นอน, ใครเจออย่างงี้ก็ต้องบ่นเป็นธรรมดา.

"อะไรของเธอเนี่ย! ฉันเพิ่งมาถึงก็ให้วิ่งไปวิ่งมาอีกแล้วเรอะ, ทำไมไม่ไปส่งเองล่ะ? แล้วนี่อะไร, นี่ม-..........เฮ้ย!!"

ที่ผมตกใจไม่ใช่ว่ากระดาษแผ่นนั้นมีหน้าคนยื่นออกมา หรือมีตัวหนังสือกระโดดไปมาหรอก, แต่เป็นข้อความที่เขียนอยู่ต่างหากที่ทำผมสะดุ้งสุดตัว.

สิ่งที่เขียนอยู่ก็คือ.....
            
            รายชื่อผู้ขอเข้าร่วมแลกเปลี่ยนระหว่างโรงเรียน
      1. Suzumiya Haruhi
      2. Kyon
      3. Asahina Mikuru
      4. Nagato Yuki
      5. Koizumi Itsuki

นี่มันเอกสารขอเข้าร่วมโครงการแลกเปลี่ยนไม่ใช่รึ! ยิ่งไปกว่านั้น, ทำไมถึงมีชื่อสมาชิกกลุ่ม SOS ทุกคนรวมทั้งผมอยู่ด้วยล่ะ(แถมยังเขียนเป็นชื่อเล่นอีกต่างหาก). ผมหันไปมองเจ้าตัวการอย่างต้องการคำตอบ.

ฮารุฮิจ้องกลับมา, และยิ้มอย่างร่าเริง.

"ก็ไม่ดีรึไง? ไหนๆ จะไปกันทั้งทีก็ไปกันให้หมดเลยสิ. จะว่าไป, มันก็คล้ายๆ กับการไปทัศนศึกษาของเด็กประถมนั่นแหละ."

เด็กประถมบ้านเธอสิ! ทัศนศึกษากันเป็นเดือน. แล้วนี่ไม่เห็นเหมือนกับที่เธอพูดเมื่อเช้าสักนิดเลยนิ. เกิดอะไรขึ้น?, หัวเธอไปกระแทกอะไรมาจนสมองเสื่อมงั้นเหรอ?

"หัวฉันไม่ได้ไปกระแทกอะไรมาทั้งนั้นแหละ! และสมองฉันปกติดี. แต่ถ้าถามว่า ทำไมฉันถึงเปลี่ยนใจละก็ คำตอบสุดท้ายก็คือ ' นาย ' ยังไงละ!"

' ฉัน ' ? ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย?

"ก็เพราะนายนั่นแหละ! หลังจากที่เราคุยกันเมื่อตอนเช้า ฉันก็สงสัยว่าอะไรทำให้นายเกิดสนใจขึ้นมา ดังนั้นช่วงก่อนที่นายจะมา ฉันจึงลองไปท่องเน็ตหาข้อมูลดู และพบว่าที่ๆ เรากำลังจะไป เต็มไปด้วยเรื่องแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้มากมาย ซึ่งเรื่องทั้งหมด ฉันลองวิเคราะห์ดูแล้ว เกือบทั้งหมดมีความน่าจะเป็นว่าเรื่องจริงมากกว่านิทานหลอกเด็ก ซึ่งทำให้ฉันพอใจมาก, จนทนอยู่เฉยไม่ไหวก็เลยรีบกรอกเอกสารให้นายไปส่งนี่ไง."

อยากจะเอาหัวตัวเองไปโขกกับกำแพงแรงๆ สักทีจริงๆ ที่คิดไปแหย่ยัยนี่เมื่อเช้า. แต่นี่ไม่ใช่เวลามาทำแบบนั้น, ผมต้องคิดหาวิธีหยุดแม่นี่ให้ได้ก่อน.

"ด้วยเรื่องแค่นี้, เธอถึงกับยอมไปค้างบ้านคนแปลกหน้าเลยเหรอ?"

"อ๋อ... ถ้าเป็นเรื่องที่พักละก็ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะเราจะได้ไปพักที่บ้านคนรู้จักของโคอิซึมิคุงแทน ซึ่งเท่าที่รู้จากโคอิซึมิคุง, บ้านหลังนั้นใหญ่พอที่จะให้เรา 5 คนไปอยู่ได้อย่างสบาย และในบ้านก็ไม่มีคนอื่นอยู่เพราะเขาไปทำงานต่างประเทศกันหมด."

ผมหันศีรษะไปหาโคอิซึมิทันที. หมอนี่ยังนั่งยิ้มและสนุกกับหมากบนกระดานของตัวเอง. นี่นายกำลังวางแผนอะไรอยู่? ไม่เป็นไร, เดี๋ยวค่อยไปเค้นถามทีหลัง.

"แล้วเธอไม่คิดจะถามความสมัครใจของฉัน, คุณอาซาฮินะ แล้วก็นางาโต้ก่อนเลยเหรอ? ว่าพวกเขาอยากไปด้วยรึเปล่า."

ผมตัดโคอิซึมิออกจากกลุ่ม เพราะลงแนะนำที่พักให้ซะขนาดนี้, เขาคงไม่พูดปฏิเสธให้ฮารุฮิหักคอเล่นหรอก.

"ถ้าเป็นมิคุรุจัง กับ ยูกิ ล่ะก็ ทั้ง 2 คนเขาตอบโอเคแล้วล่ะ."

"อะไรนะ!!"

ผมหมุนตัวไปหา 2 สาว ก็พบกับคุณอาซาฮินะที่ยืนทำหน้างงๆ เหมือนไม่รู้เรื่องมาก่อน กับนางาโต้ที่นั่งนิ่งๆ อ่านหนังสือและไม่พูดอะไรสักคำ.

ฮารุฮิเดินเข้าไปล็อคตัวคุณอาซาฮินะจากข้างหลัง และเริ่มพูดข่มขู่.

"ช่ายมายยย?, มิคุรุจัง เมื่อกี้เราตกลงกันเรียบร้อยแล้วเนอะ?"

"อ...เอ๋?, ต....แต่, ฉัน, ค....คือว่า" คุณอาซาฮินะพูดตะกุกตะกัก และมองไปทั่วเพื่อหาตัวช่วย.

ผมพยายามยักคิ้วหลิ่วตาบอกให้เธอตอบว่า ' ไม่ ' แต่ดูเหมือนเธอคนนี้จะไม่มีความสามารถในการถอดรหัสใดๆ เธอไม่เข้าใจผมโดยสิ้นเชิง.

"ใช่มั้ยจ้ะ?" ฮารุฮิย้ำอีกครั้งด้วยรอยยิ้มแปลกๆ

"ค....ค่า~" เธอยอมแพ้ในที่สุด

"ดีมาก! แล้วเธอล่ะ ยูกิ ตกลงไปด้วยใช่มั้ย?"

"อืม" นางาโต้ตอบสั้นๆ , นี่เธอไม่คิดจะปฏิเสธบ้างเหรอ?

"ก็อย่างที่ได้ยินแหละ, นายยังมีปัญหาอะไรอีกไหม?"

"แล้วห้องชมรมล่ะ, เธอจะปล่อยทิ้งไว้แบบนี้เหรอ? เกิดมีขโมยหรือถูกยึดห้องคืนระหว่างที่เราไม่อยู่จะทำยังไง?"

นี่เป็นฟางเส้นสุดท้ายของผมที่ใช้ยื้อฮารุฮิ แต่เธอก็ตัดมันทิ้งอย่างไม่ไยดี.

"ไม่ต้องห่วง, ฉันฝากห้องให้พวกชมรมคอมฯ ดูแลแล้ว ซึ่งถ้าเกิดอะไรขึ้นกับห้อง หรือมีของหายละก็พวกเขาจะต้องรับผิดชอบ อย่างไม่มีข้อแม้!"

นี่เธอไปข่มขู่พวกเขาไว้แล้วเหรอ? ผมพอจะนึกสภาพพวกชมรมคอมฯ ที่ไปซุกตัวกันอยู่ตรงมุมห้องตอนที่ฮารุฮิเดินเข้าไปข่มขู่ขึ้นมาได้.

"อาววล่ะ, เลิกพูดโน้นพูดนี่และไปส่งเอกสารได้แล้ว!" ฮารุฮิทำท่าเหมือนผู้ชนะที่รับคะแนนเสียงท่วมท้นจากการเลือกตั้ง.

ตอนนี้ผมหมดคำพูดที่ใช้โต้เถียงกับเธอแล้ว และทำได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม. และเอากระดาษแผ่นนี้ไปส่งตามที่เธอสั่ง.

สุดท้าย, ผมได้แต่หวังว่าพวกอาจารย์คงไม่สิ้นคิดเลือกพวกเราไปนะ.

ได้โปรดเถอะ!

-----------จบบทที่ 1-------------

บทนี้เป็นการเล่าเหตุการณ์ก่อนที่เกิดขึ้นในบทนำ และคิดว่าบทที่ 2 คงจะได้เข้าเนื้อเรื่องหลักซะที แต่คงเสียเวลาแต่งบทต่อไปอีกนาน

จะแนะนำหรือติชมก็ได้นะครับ ตามสบาย

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 10 ม.ค.50 เวลา 23:15:30 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 3 จากทั้งหมด 3 Reply

Ferrick
เด็กดีประจำห้อง

สุดยอด ถ่ายทอดเรื่องราวได้สมกับเป็นเคียวอึนจริงๆ จะรอตอนต่อไปนะครับ

ป.ล.อยากเห็นแมทพิเศษ ยูกิ vs ไมจัง หรือ ฮารุฮิ VS แยมสูตรพิเศษ จัง

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 11 ม.ค.50 เวลา 14:17:55 น.

Jin จอมเวทย์มารยาทดี
นักแต่งฟิค

" และพบว่าที่ๆ เรากำลังจะไป เต็มไปด้วยเรื่องแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้มากมาย "

ใช่เรื่องโจรขโมยไทยากิ ตำนานจิ้งจอก นักล่าปิศาจยามราตรี หรือเปล่าครับ(ฮา)
จะขอรอตอนต่อไป

ความคิดเห็นที่ 2 ตอบเมื่อ 12 ม.ค.50 เวลา 12:37:03 น.

MrT
นักแปลงเพลงที่ผ่านไปมา

ยอดๆ - - b
ถ่ายทอดอารมณ์ตัวละครแต่ละคนได้จัดว่าครงมาก

Quote : Ikuto
พบว่าที่ๆ เรากำลังจะไป เต็มไปด้วยเรื่องแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้มากมาย ซึ่งเรื่องทั้งหมด ฉันลองวิเคราะห์ดูแล้ว เกือบทั้งหมดมีความน่าจะเป็นว่าเรื่องจริงมากกว่านิทานหลอกเด็ก ซึ่งทำให้ฉันพอใจมาก, จนทนอยู่เฉยไม่ไหวก็เลยรีบกรอกเอกสารให้นายไปส่งนี่ไง."

เหอๆ อ่านอันนี้แล้วยิ้มตามเลยเนี้ย หึๆ SOS Dan คงได้เจอเรื่องลึกลับเก็บกลับไปเป็นcollectionแน่ๆ

ความคิดเห็นที่ 3 ตอบเมื่อ 13 ม.ค.50 เวลา 13:31:41 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 3 จากทั้งหมด 3 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ