whiteseal
หมอฟันห้องพยาบาล

higurashi no naku koro ni บทซากุระสีเลือด

สวัสดีครับไม่ใช่เด็กใหม่หรอกนะครับ แต่พอดีมักจะอยู่ที่ HM มากก่า
พอดีช่วงนี้ไม่ค่อยได้วาดรูปเลยลองแต่งเป็น fanfic มาให้ลองอ่านกัน
เนื้อเรื่องอาจจะขัดกับชื่อเรื่องไปนิด แต่ก็จะพยายามแก้ไขในเรื่องต่อๆไปคับ
ยึดของต้นแบบน่อ เนื้อเรื่องหลัก 1 บท เฉลย 1 บท
ใครคิดว่ารู้คำตอบของที่มาของซากุระเหล่านี้ก็ลองโพสมาก็ได้นะครับ
อ่า อ่านๆไปก็อย่าเพิ่งหงุดหงิดว่าตานี้มันเขียนไรอาไรน่อ เพิ่งเรื่องที่ 3 ในชีวิตเองจ้า

ปล. แต่งๆอยู่รู้สึกสันหลังวาบๆไงก็ไม่รู้จิ กลัวชิองโผล่มาบ้าด้านหลังเง้อ
ปล.2 ขออนุญาตโพสแบ่งช่องเป็นตอนๆเพื่อความง่ายในการอ่านแยกตอนครับ

Edit by whiteseal - 19 พ.ย.49 เวลา 04:23:49 น.

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 19 พ.ย.49 เวลา 04:11:09 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 5 จากทั้งหมด 5 Reply

whiteseal
หมอฟันห้องพยาบาล

      เมื่อครั้งยังเด็กแถวบ้านชั้นมีพี่ชายอยู่คนหนึ่งชอบมานั่งเล่นหมากรุกอยู่คนเดียวที่เฉลียงบ้านของเค้าโดยที่ไม่ขยับหมากเลยแม้แต่น้อย แม้เวลาจะล่วงเลยไปแต่หมากในกระดานนั้นก็ยังคงวางไว้อยู่ในตำแหน่งเดิมไม่เปลี่ยนแปลง วันหนึ่งชั้นจึงตัดสินใจเดินเข้าไปพูดกับเค้าว่า “พี่ชายไม่เดินต่อให้จบเหรอค่ะ” เค้าค่อยๆหันมามองที่ชั้นอย่างอ่อนโยนก่อนจะพูดว่า “แม้การเดินครั้งนี้จะทำให้คนทั้งหมู่บ้านนี้ต้องตายอย่างนั้นเหรอ” ชั้นในตอนนั้นยังไม่เข้าใจถึงสิ่งที่เค้าพูดจึงพยักหน้าตอบกลับไปทันที เค้าจึงเอามือมาลูบหัวชั้นเบาๆก่อนจะพูดต่อว่า “ถ้าเธอต้องการเช่นนั้น ชั้นก็จะเดินต่อละ” แล้วเค้าก็หยิบกลีบดอกซากุระกลีบหนึ่งขึ้นมาวางลงบนมือของชั้น พร้อมกับพูดขึ้นว่า “เก็บเจ้านี้เอาไว้ให้ดีละหนูมิอง เพราะมันอาจเป็นทางเดียวที่จะทำให้หนูรอดออกไปจากโศกนาฏกรรมครั้งนี้ก็เป็นได้”
2-3วันต่อมาพี่ชายคนนั้นก็หายตัวไป แต่ที่แปลกก็คือไม่มีคนในหมู่บ้านคนใดรู้จักพี่ชายคนนั้นเลยสักคน บ้างก็ว่าชั้นตาฝาด บ้างก็ว่าคงเป็นจินตนาการของชั้นเอง แต่ชั้นรู้ดีว่ามันไม่ใช่ความฝันหรือจินตนาการแน่ๆ เพราะชั้นยังคงเก็บกลีบดอกซากุระกลีบนั้นเอาไว้กับตัวอยู่ตลอดเวลา

--- higurashi no naku koro ni ---

บทซากุระสีเลือด ปฐมบท

      ต้นหน้าร้อนปีโชวะที่ 58 ที่หมู่บ้านฮินามิซาวะ ตอนนี้หมู่บ้านเรากำลังอยู่ในช่วงเทศกาลวาตานากาชิกันอยู่ ทั้งที่มันควรจะเป็นงานรื่นเริงแท้ๆ แต่ทำไมชั้นถึงรู้สึกไม่สบายใจเลยนะ อาจเป็นเพราะ 3 ปีที่ผ่านมาต่างก็มีคนตายในวันเทศกาลก็เป็นได้ ถ้าเป็นไปได้ชั้นก็อยากจะให้งานเทศกาลในปีนี้ผ่านไปได้ด้วยดีโดยที่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจังเลย “เฮ้ มิองเหม่ออยู่ได้เดี๋ยวก็ตกน้ำหรอก” เคจังที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของชั้นพูดขึ้นพร้อมกับดึงแขนชั้นเอาไว้ก่อนที่ชั้นจะเดินตกลงไปในคลอง จริงๆแล้วชั้นก็ชอบเคจังนะ แต่การที่เคจังเอาแต่สนใจเรนะนี่สิทำให้ชั้นรู้สึกเหงานิดๆเหมือนกันนะ “แหะๆ โทดทีพอดีชั้นมัวแต่คิดอะไรเพลินๆนะ” ชั้นรีบตอบแก้เขินออกไปโดยไว ก่อนจะเหลือบไปห็นอะไรบางอย่างที่ไม่น่าจะมีอยู่ในช่วงนี้แล้ว “ดูสิทุกคน” ชั้นชี้ไปที่ต้นซากุระที่มีดอกซากุระขึ้นจนเต็ม พอทุกคนเห็นต่างก็พากันดีใจกันใหญ่ พวกเราจึงรีบไปเรียกพวกผู้ใหญ่ให้มาดูด้วย ในใจของชั้นตอนนั้นคิดว่าปีนี้คำสาปของท่านโอยาชิโร่อาจจะเสื่อมลงแล้วก็ได้ แต่พอท่านย่าของชั้นมาเห็นเข้า ท่านก็รีบสั่งให้คนในหมู่บ้านรีบโค่นต้นซากุระต้นนั้นทิ้งทันที ริกะจังกับโซโตโกะจังต่างก็พากันร้องไห้เมื่อเห็นต้นซากุระโดนตัดต่อหน้าต่อตา ในขณะที่เรนะกับเคจังต่างก็พยายามจะปลอบริกะจังกับโซโตโกะจังให้หยุดร้องไห้ แต่ทำไมน้าชั้นถึงได้รู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างที่เลวร้ายกำลังคลืบคลานเข้ามาหาหมู่บ้านเราทีละนิด แต่ถึงอย่างนั้นชั้นก็ไม่กล้าบอกใคร
      ตกดึกในขณะที่ชั้นกำลังขี่จักรยานกลับบ้าน ชั้นพบกับชิองน้องสาวฝาแฝดของชั้นเข้าระหว่างทางชั้นจึงชวนเธอขึ้นจักรยานและตัดสินใจพาเธอกลับไปค้างที่บ้านหลัก ในระหว่างที่กำลังปั่นจักรยานอยู่นั้นเองชิองก็พูดขึ้นมาว่า “เมื่อกี้ชั้นไปเจออะไรเข้าบางอย่างด้วยละ อยากให้พี่ดูจังเลย แต่พี่ต้องสัญญาก่อนนะว่าจะไม่บอกใคร” ถึงชั้นจะไม่ค่อยถูกโฉลกกับชิองเท่าไหร่ แต่ชั้นก็พยักหน้าตอบตกลงแล้วให้เธอนำทางไป เธอพาชั้นไปยังที่ๆชั้นรู้สึกคุ้นตาเหลือเกิน สักพักชั้นก็เริ่มนึกออกว่าที่ๆเธอพามาคือบ้านของพี่ชายคนที่ชอบนั่งเล่นหมากรุกคนนั้นนี่เอง แต่ตอนนี้มันทรุดโทรมจนไม่เหลือสภาพพอจะเป็นบ้านได้อีกแล้ว ในขณะที่ชั้นกำลังมองไปรอบๆอยู่นั้นเอง ชิองก็เรียกชั้นให้ไปที่เฉลียงบ้านที่พี่ชายคนนั้นชอบนั่งอยู่บ่อยๆ แล้วชั้นก็ต้องตกใจเมื่อในสวนของพี่คนนั้นกลับเต็มไปด้วยต้นซากุระเต็มไปหมด มันทำให้ชั้นหวนกลับไปนึกถึงเรื่องที่ชั้นเคยพูดกับพี่ชายคนนั้นอีกครั้ง สักพักชิองก็พูดขึ้นมาว่า “จะพาพวกริกะจังมาดูก็ได้นะ แต่อย่าให้คุณย่าหรือคุณแม่รู้เข้าละ” ชั้นพยักหน้าตอบ เรา 2 คนยืนดูกลีบดอกซากุระค่อยๆร่วงลงสู่พื้นอยู่ตรงนั้นอีกนานทีเดียว ก่อนจะเริ่มเดินทางกลับบ้านกันอีกครั้ง แต่ในขณะที่กำลังจะขึ้นรถจักรยานนั้นเองชั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆดังขึ้น มันอาจจะเป็นนิสัยส่วนตัวของชั้นก็ได้ที่จะต้องหันกลับไปดู แล้วชั้นก็เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งยืนมองชั้นด้วยสีหน้าที่ชวนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก เธอทำปากขมุบขมิบราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง ชั้นพยายามมองไปที่ปากของเธอเพื่อแปลสิ่งที่เธอพูด “จงออกจากหมู่บ้านนี้ซะ” ชั้นคิดว่าเธอพูดเช่นนั้น พอชั้นจะถามกลับไปว่าทำไม ชั้นกลับรู้สึกเหมือนร่างกายหนักขึ้นอย่างรวดเร็วจนล้มลงและหมดสติไป
      ในฝันชั้นฝันเห็นเด็กคนนั้นอีกครั้ง ชั้นจึงถามเธอไปว่า “ทำไมถึงต้องออกจากหมู่บ้านนี้ละ” แต่เธอก็ไม่ตอบอะไร ได้แต่ชี้ไปที่เมืองฮินามิซาว่าก่อนจะพูดว่า “ฮินามิซาว่ากำลังจะถึงกาลวิบัติ แม้แต่ชั้นเองก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้อีกแล้ว” แล้วชั้นก็สะดุ้งตื่นขึ้น ชั้นพยายามมองไปรอบๆเพื่อหาว่าตัวเองอยู่ที่ไหนจนหันไปเจอชิองนอนอยู่ข้างๆ ชั้นจึงพยายามปลุกชิองให้ตื่น แต่ปลุกเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมตื่นเสียที ชั้นจึงลุกขึ้นมาเปิดไฟที่กลางห้อง แล้วชั้นก็ต้องล้มลงด้วยความตกใจจนแทบบ้า ชิองน้องสาวที่แสนจะน่ารักของชั้นเธอนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ท่ามกลางกองเลือดกองใหญ่ พร้อมๆกับดอกกับซากุระที่กระจายอยู่จนเต็มห้อง สีของมันในตอนนั้นแดงฉานราวกับเป็นซากุระสีเลือด ชั้นพยายามคลานออกมาจากห้อง แต่ที่นอกห้องก็มีร่างไร้วิญญาณของท่านย่าที่โดนควักตับไตไส้พุงออกมากองอยู่กับพื้น กับร่างของท่านแม่ที่โดนตอกตะปูลงไปบนข้อนิ้วทุกข้อแล้วโดนเชือดคอจนแทบขาดออกจากกัน ชั้นจึงกรีดร้องออกมาด้วยความกลัวเสียจนเพื่อนบ้านต้องรีบเข้ามาดู
      เพื่อนบ้านคนหนึ่งของชั้นช่วยโทรศัพท์เรียกตำรวจมาให้ แต่ในหมู่ตำรวจก็ดันมีคนที่ชั้นไม่อยากเจอที่สุดอยู่ด้วยคนหนึ่ง “สวัสดีคุณหนูมิอง” เสียงที่ชวนคลื่นไส้ของนายตำรวจที่ชื่อโออิชิเรียกให้ชั้นต้องหันไปมองเค้า “ดูเหมือนนี่จะเป็นการฆ่าล้างตระกูลโซะโนะซากิเลยนะนี่” แล้วเค้าก็ทำเสียงหัวเราะเล็กๆในลำคอราวกับจะเย้ยหยันชั้น ชั้นในตอนนั้นโกรธมากแต่ก็ทำอะไรเค้าไม่ได้ เพราะตอนนี้แม้แต่แรงจะยืนชั้นยังไม่มีเลย แค่คิดถึงสภาพการตายของท่านย่า ท่านแม่ กับชิองแล้ว มันก็ทำให้ชั้นกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ชั้นได้แต่คิดวนไปเวียนมาว่าใครกันนะที่เป็นคนทำเรื่องเช่นนี้ สักพักก็มีตำรวจคนหนึ่งวิ่งมากระซิบที่ข้างหูโออิชิ แล้วโออิชิก็หันมายิ้มให้ชั้นก่อนจะพูดว่า “ต้องขอตัวก่อนนะคุณหนูมิอง พอดีมีคดีฆาตกรรมอีก 2 คดีเกิดขึ้นนะ สงสัยคงต้องไปดูซะหน่อย” ว่าแล้วเค้าก็เดินออกจากบ้านไป ในตอนเช้าชั้นถึงได้รู้ว่าคุณทามิทาเกะที่เป็นช่างภาพสมัครเล่น กับคุณทาคาโนะที่เป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลของคุณหมออิริเอะคือเหยื่อของเหตุฆาตกรรมอีก 2 คดีที่เหลือนั้นเอง คุณทามิทาเกะที่เพิ่งคุยเล่นด้วยกันเมื่อคืน คุณทาคาโนะที่คอยดูแลชั้นเป็นอย่างดีตอนที่ชั้นไม่สบาย ทำไมนะคนที่ชั้นรักถึงต้องมาตายพร้อมๆกันเช่นนี้ หรือนี่จะเป็นคำสาปของท่านโอยาชิโร่กันนะ
      “มันไม่ใช่คำสาปของชั้นหรอก” เสียงของเด็กคนที่ชั้นฝันถึงดังขึ้น ชั้นจึงเงยหน้าขึ้นมามองหาเธอ “ถ้าไม่ใช่คำสาปของท่านโอยาชิโร่แล้วมันคืออะไรละ” ชั้นตะโกนออกไปด้วยความโกรธ แต่เด็กคนนั้นก็ไม่ตอบกลับมา ชั้นได้แต่หวังอยู่ลึกๆว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงความฝันเท่านั้น ขอเพียงแค่ชั้นตื่นขึ้นแล้วฝันร้ายต่างๆก็จะหายไป
      ตอนเย็นที่บ้านของชั้นวันนี้มีงานศพของชิอง ท่านแม่ กับท่านย่า พวกเดอิจิคุงกับคุณครูต่างก็พากันมาเยี่ยมชั้นถึงที่บ้าน ตอนนั้นชั้นรู้สึกว่าอย่างน้อยในความโชคร้ายของชั้นก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง อย่างน้อยชั้นก็ได้เจอกับพวกเค้า ได้มีพวกเค้าเป็นเพื่อน หากผ่านเรื่องนี้ไปได้คืนวันอันแสนสุขของชั้นก็คงจะค่อยๆหวนกลับมา ชั้นคิดแบบนั้นจริงๆ...

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 19 พ.ย.49 เวลา 04:11:49 น.

whiteseal
หมอฟันห้องพยาบาล

      หลังเทศกาลวาตานากาชิ 5 วัน ชีวิตของพวกชั้นก็เริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปรกติ ตื่นเช้ามา ไปโรงเรียน เล่นเกมส์กับพวกเรนะ แล้วลงโทษเคจัง แต่ที่บ้านชั้นไม่มีใครรอชั้นกลับไปอีกแล้ว ทุกๆเย็นชั้นจะนั่งกินข้าวไปร้องไห้ไป ชั้นคิดถึงทุกคนจังเลยท่านย่า ท่านแม่ ชิอง กลับมาหาชั้นเถอะ ได้โปรด...

--- higurashi no naku koro ni ---

บทซากุระสีเลือด มัชฌิมบท

      วันหนึ่งชั้นแวะไปที่สวนซากุระที่บ้านพี่ชายคนนั้นคนเดียว ด้วยหมายจะจบชีวิตอันแสนเศร้านี้เสียที ชั้นทนไม่ไหวแล้ว ตอนแรกชั้นคิดว่าชีวิตที่โรงเรียนจะช่วยให้ชั้นหายเศร้าได้ แต่เปล่าเลยความสุขที่โรงเรียนกลับยิ่งทำให้ชั้นเศร้าลงเรื่อยๆ ชั้นปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้าน หยิบเชือกที่เอามาจากที่บ้านมาผูกไว้กับกิ่งซากุระ ส่วนปลายอีกด้านก็เอามาคล้องรอบคอ แล้วก็กระโดดลงมาหมายจะให้เชือกเส้นนั้นรัดคอชั้นจนตาย ในขณะที่สติของชั้นกำลังค่อยๆเลือนลางลงนั้นเอง ชั้นก็เหลือบไปเห็นพี่ชายคนนั้นนั่งเล่นหมากรุกอยู่ที่เดิมอีกครั้ง ต่างกันที่คราวนี้มีเด็กผู้หญิงคนนั้นมานั่งเล่นอยู่ด้วยก็เท่านั้น แล้วพี่ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “ท่านโอยาชิโร่ต้องการแบบนี้จริงๆหรือครับ” เด็กคนนั้นพยักหน้าก่อนจะพูดว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นกับโซะโนะซากิเป็นเพราะชั้นไม่สามารถคุ้มครองเธอได้ ดังนั้นนี่คือการแสดงความรับผิดชอบของชั้น” พี่ชายคนนั้นนั่งเงียบไปสักพักก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมไปทางด้านหลังของเด็กคนนั้น เค้ายกมือขวาขึ้นก่อนจะพูดว่า “เข้าใจแล้วครับ” แล้วเค้าก็แทงมือของเค้าทะลุผ่านตัวของเด็กคนนั้นอย่างเร็ว ก่อนจะหันมาพูดกับชั้นว่า “ไปซะหนูมิอง ไปทำให้คำสาปของท่านโอยาชิโร่สิ้นสุดลงซะ” แล้วชั้นก็หมดสติไปอีกครั้ง
      ชั้นตื่นขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางอ้อมกอดของพวกเรนะ พวกเธอพากันร้องไห้ระงมเมื่อเห็นชั้นตื่นขึ้นมา ชั้นค่อยๆจับไปที่คอของตัวเอง แต่เชือกเส้นนั้นหายไปแล้ว เช่นเดียวกับสวนซากุระที่เคยอยู่ตรงหน้าชั้น ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงพื้นที่ว่างๆที่มีขยะกองพะเนินสุมกันอยู่เป็นภูเขาขยะเท่านั้น แม้จะแปลกใจกับสิ่งที่เห็นแต่ทำไมกันนะ ใจของชั้นในตอนนั้นถึงได้สงบลงอย่างประหลาด คืนนั้นพวกเคจังมานอนเฝ้าชั้นกันหมด คงเพราะกลัวว่าชั้นจะไปทำอะไรโง่ๆอีกละมั้ง แต่ตอนนี้ชั้นไม่คิดที่จะฆ่าตัวตายอีกแล้ว แม้ว่าสิ่งที่ชั้นเห็นตอนกำลังผูกคอตายนั้นจะเป็นเพียงจินตนาการก็เถอะ แต่มันก็ทำให้ชั้นรู้สึกเศร้าราวกับเพิ่งเสียคนสำคัญไปอย่างประหลาด
      วันรุ่งขึ้นชั้นก็เริ่มต้นวันด้วยข้าวเช้าเหมือนทุกวัน ต่างกันตรงที่ แม่ครัววันนี้เป็นริกะจัง และทุกคนก็มานั่งกินข้าวเช้าด้วยกันกับชั้น บรรยากาศอันแสนสุขที่ชั้นไม่คิดว่าจะได้พบอีกในตอนเช้าๆของวันแบบนี้ทำให้ชั้นอดคิดถึงชิองไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นการที่ชั้นจะร้องไห้ต่อหน้าพวกเค้าที่พยายามทำให้ชั้นมีความสุขก็คงเป็นการเสียมารยาทอย่างที่ไม่อาจจะให้อภัยตัวเองได้ ชั้นจึงได้แต่ฝืนยิ้มเฝื่อนๆออกไป สักพักเรนะก็พูดขึ้นมาว่า “มิจัง ถ้ามีอะไรอยากบอกพวกเราก็บอกมาได้เลยนะจ๊ะ พวกเรายินดีรับฟังเสมอ” ชั้นถึงกับนั่งนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพูดว่า “แม้ว่าเรื่องนั้นอาจเป็นเรื่องที่อาจทำให้พวกเธอรู้สึกไม่ดีก็ตามเหรอ” เรนะก็พยักหน้าตอบในทันที ทำไมกันนะเมื่อได้เห็นเรนะกับทุกคนพูดแบบนั้นน้ำตามันถึงได้ล้นออกมาเรื่อยๆ ชั้นรีบโผเข้าไปกอดเรนะแล้วร้องไห้อย่างที่ตัวเองไม่เคยคิดว่าจะทำต่อหน้าคนอื่นมาก่อน คืนนั้นพวกของเรนะก็ยังมาค้างที่บ้านชั้นเหมือนเมื่อคืนก่อน แต่ตอนนี้ในใจชั้นไม่มีความเศร้าหลงเหลืออยู่แล้ว เพราะชั้นรู้ดีว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชั้นพวกเค้าก็จะอยู่กับชั้นและคอยช่วยเหลือชั้นด้วยความยินดี เหมือนที่ชิอง ท่านแม่ และท่านย่าเคยทำ
      เนื่องจากเมื่อวานพวกชั้นโดดเรียนกันยกก๊วนอาจารย์จิเอะเลยเรียกพวกชั้นไปสวดซะเป็นการใหญ่ ทั้งๆที่ควรจะเศร้าแต่ทำไมนะตอนนี้ชั้นกลับรู้สึกมีความสุขเสียจนอดยิ้มไม่ได้ เมื่อคิดย้อนกลับไปตอนที่ชั้นกำลังจะฆ่าตัวตาย ชั้นรู้สึกว่าตัวเองในตอนนั้นแสนจะสิ้นคิด เพราะถ้าตอนนั้นชั้นเกิดตายขึ้นมาจริงๆชั้นคงไม่ได้เจอกับความหมายของคำว่ามิตรภาพเช่นนี้ และคงจะต้องจมอยู่ในนรกแห่งความเศร้าไปตลอดกาลแน่ๆ ตอนเย็นชั้นไปเดินจ่ายตลาดกับริกะจังและซาโตโกะจัง ริกะจังเสนอให้เราทำเนื้อย่างกินกันเย็นนี้ แต่ซาโตโกะจังอยากกินชาบูชาบูมากกว่า ชั้นจึงเสนอให้ทำทั้ง 2 อย่างไปเลย ซึ่งทั้ง 2 คนต่างก็เห็นด้วยในทันที คืนนั้นพวกเรา 5 คนกินกันจนรู้สึกว่าข้าวเย็นมันจุกขึ้นมาถึงที่คอ แล้วริกะจังก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเธอจึงพูดขึ้นมาว่า “มิองปลูกต้นซากุระเอาไว้ด้วยเหรอค่ะ” ชั้นแปลกใจกับคำถามของเธอจึงได้หันไปดูแล้วก็ต้องประหลาดใจที่ในสวนของชั้นกลับมีต้นซากุระโผล่ขึ้นมาทั้งๆที่มันไม่เคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน “หวาว สวยจังเลยนะนั่น” เคจังพูด เรนะก็เข้าสู่โหมดน่าย๊ากวิ่งไปกอดซากุระต้นนั่นอย่างรวดเร็ว สักพักก็เริ่มมีอะไรบางอย่างทำให้เธอต้องหันขึ้นไปมองข้างบนแล้วเธอก็กรีดร้องออกมาอย่างดังด้วยความกลัว พวกเราจึงพากันรีบวิ่งเข้าไปดู บนต้นซากุระแสนสวยนั้นมีร่างไร้วิญญาณของท่านโอยาชิโร่ที่โดนกิ่งซากุระเสียบทะลุอกแขวนเอาไว้อยู่ ดอกซากุระที่อยู่รอบๆตัวท่านโอยาชิโร่ต่างพากันดูดเลือดในตัวท่านแล้วเปลี่ยนตัวเองเป็นสีเลือดทีละดอกๆ สักพักเคจังก็พูดขึ้นมาว่า “โทรบอกตำรวจเร็ว” ชั้นพยักหน้าก่อนจะรีบวิ่งไปที่โทรศัพท์ ในขณะที่ชั้นกำลังโทรไปบอกตำรวจนั้นเองชั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่แสนจะคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลังของชั้น แล้วชั้นก็ถูกทุบด้วยอะไรบางอย่างอย่างแรงจนล้มลง ก่อนที่สติของชั้นจะเลือนลางชั้นพยายามหันกลับไปมองว่าใครเป็นคนตีชั้น แต่ไม่ทันที่จะได้เห็นหน้าของคนๆนั้นชั้นก็หมดสติไปเสียก่อน
      ชั้นได้ยินเสียงเรนะพยายามเรียกชื่อชั้นดังมาแต่ไกล ชั้นคิดว่าเธอคงมาปลุกชั้นให้ตื่นไปโรงเรียนชั้นจึงพูดออกไปว่า “ขออีก 5 นาทีนะเรนะ” สักพักชั้นก็นึกขึ้นได้ว่าชั้นโดนใครบางคนทุบด้วยอะไรบางอย่างจากทางด้านหลังอย่างแรงชั้นจึงรีบตื่นขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ สิ่งที่ชั้นเห็นคือเรนะกับเคจังและเด็กในชั้นเรียนคนอื่นๆที่โดนมัดอยู่ที่มุมห้องเรียน ส่วนโซโตโกะจังกับริกะโดนตรึงอยู่บนกางเขนไม้อันใหญ่อยู่ที่อีกด้านหนึ่งของห้อง ชั้นรีบขยับตัวเพื่อจะวิ่งไปช่วยริกะจังกับโซโตโกะจังแต่ก็ทำไม่ได้เพราะตัวเองก็โดนตรึงอยู่กับผนังห้องเรียนเหมือนกัน สักพักอาจารย์จิเอะก็เดินเข้ามาในห้องพลางถามว่า “เป็นอย่างไรกันบ้างจ๊ะเด็กๆ หลับสบายดีมั้ย” ชั้นและเด็กคนอื่นๆในชั้นเรียนได้แต่นั่งนิ่งด้วยความประหลาดใจ สักพักอาจารย์ก็หยิบมีดขึ้นมาแทงลงไปที่มือขวาของริกะอย่างแรง จนริกะถึงกับกรีดร้องดังลั่นด้วยความเจ็บปวด แล้วอาจารย์ก็พูดว่า “ชั้นไม่ชอบคนที่ถามแล้วไม่ยอมตอบนะ” แล้วอาจารย์ก็เดินไปหยิบเก้าอี้มานั่งตรงหน้าชั้น แล้วก็พูดขึ้นมาว่า “ชั้นละแปลกใจจริงๆว่าทำไมคนอย่างเธอถึงไม่ตายๆไปซะตั้งแต่คืนนั้น” คำพูดของอาจารย์ทำให้ชั้นหวนกลับไปนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ชิอง ท่านแม่และท่านย่าโดนฆ่า ชั้นจึงรีบพูดออกไปว่า “อาจารย์เป็นคนฆ่าชิองเหรอค่ะ ทำไมละค่ะ พวกหนูไปทำอะไรผิดหรือไง” อาจารย์จิเอะนั่งเงียบไปพักนึงก่อนจะหยิบคัตเตอร์ออกมาแทงไปที่ต้นขาของชั้นแล้วหัวเราะด้วยเสียงอันดังพลางบีดคัตเตอร์ไปมาก่อนจะพูดว่า “ความผิดของพวกเธอคือการเกิดเป็นคนตระกูลโซะโนะซากิไงละ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนตระกูลโซะโนะซากิละก็เค้าคนนั้นก็คงจะไม่ต้องตาย เค้าคนนั้น เค้าคนนั้น เอาเค้าคนนั้นคืนมานะนังเด็กปีศาจ” แล้วอาจารย์จิเอะก็ชักคัตเตอร์ออกมาอีกเล่มแล้วเริ่มแทงขาชั้นไม่ยั้งจนขาทั้ง 2 ข้างของชั้นไม่มีความรู้สึกเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย แล้วอาจารย์ก็เดินไปที่ริกะจังก่อนจะพูดต่อว่า “เพราะแกนังเด็กปีศาจ ทีนี้แหละแกจะได้หายไปจากโลกนี้จริงๆเสียที”
“ที่เป็นปีศาจนะมันคุณมากกว่ามั้งอาจารย์จิเอะ” ริกะจังพูดด้วยท่าทางที่ดูไม่เหมือนเธอคนเดิมเลยแม้แต่น้อย แต่มันก็ทำให้อาจารย์จิเอะหยุดสนใจชั้นไปได้พักหนึ่ง ชั้นจึงพยายามดิ้นดูอีกครั้งเผื่อว่าเชือกที่มัดชั้นเอาไว้มันจะคลายตัวบ้าง สักพักริกะก็เริ่มพูดต่อว่า “คุณเองก็รู้ดีนี่ว่าเค้าไม่ยอมเล่นด้วย แต่คุณก็ยังตามเค้าราวกับคนบ้า จะบอกให้ก็ได้เค้านะเกลียดคุณมากเลยละ” สิ้นเสียงของริกะจังอาจารย์จิเอะก็วีดร้องจนสุดเสียงพร้อมกับดึงมีดออกจากมือของริกะจังไปเสียบเข้าที่หน้าของเธอแทน ร่างของริกะจังนิ่งไปในทันที ทั่วทั้งห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบที่ชวนให้รู้สึกขนลุกอยู่พักหนึ่งก่อนที่ชั้นจะเริ่มกรีดร้องด้วยความเสียใจ ริกะจังเด็กน้อยที่แสนดีคนนั้นทำไมต้องมาตายแบบนี้ด้วย “เค้ารักชั้นๆๆๆๆๆๆ” อาจารย์จิเอะเริ่มพูดวนไปวนมาแล้วก็หัวเราะร่าด้วยความสะใจ “พูดอีกสิ เก่งจริงก็พูดอีกสิว่าเค้าเกลียดชั้น เห็นมั้ยเค้ารักชั้นๆๆๆ” สักพักเธอก็ดึงมีดออกจากหน้าของริกะจังแล้วเดินตรงมาหาชั้นอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ฮึๆๆๆๆ เพราะเธอคนเดียว ถ้าเธอไม่เข้าไปคุยกับเค้าวันนั้นเค้าก็คงไม่ตาย แล้วชั้นก็คงไม่เป็นแบบนี้ ฮึๆๆๆๆๆ” คำพูดของเธอทำให้ชั้นนึกไปถึงพี่ชายคนนั้นอีกครั้งวันนั้นที่ชั้นเดินเข้าไปพูดกับเค้าทำให้เค้าต้องตายอย่างนั้นเหรอ ถ้าตอนนั้นชั้นรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ชั้นคงไม่เข้าไปคุยกับเค้าหรอก ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นมาจากทางที่พวกเคจังโดนมัดรวมกันอยู่ ชั้นจึงรีบหันไปดูในทันที แต่เคจังที่เคยยิ้มให้ชั้นอย่างอ่อนโยน เรนะที่คอยเป็นกำลังใจให้เวลาเศร้าตอนนี้เหลือเพียงแขนขา และร่างกายที่ถูกฉีกของด้วยแรงระเบิด “ชิ หมดเวลาเล่นสนุกแล้วเหรอเนี่ยงั้นคงต้องลากันตรงนี้ละนะคุณโซะโนะซากิ ฝากความคิดถึงถึงที่รักของชั้นด้วยละ” อาจารย์จิเอะพูดพลางเงื้อมีดของเธอลงมาปักเข้าที่หน้าอกชั้นอย่างแรง แล้วเธอก็เริ่มหัวเราะก่อนจะค่อยๆวิ่งออกจากห้องไป เสียงระเบิดครั้งต่อๆมาก็ดังขึ้นติดๆกัน ตอนนี้ชั้นขยับไปไหนไม่ไหวอีกแล้ว ได้แต่นอนมองซาโตโกะที่ยังมีชีวิตอยู่ร้องไห้อยู่บนกางเขนไม้อันนั้นก่อนที่เธอจะโดนเศษหินที่กระเด็นมาด้วยแรงระเบิดฉีกร่างกายของเธอจนขาดออกเป็น 2 ส่วน แม้จะอยากกรีดร้องแค่ไหนแต่ตอนนี้ชั้นไม่มีเสียงเหลือแล้ว ได้แต่เฝ้ารอให้ความตายค่อยๆคืบคลานเข้ามาหาชั้นอย่างช้าๆ แล้วชั้นก็หลับไป...

ความคิดเห็นที่ 2 ตอบเมื่อ 19 พ.ย.49 เวลา 04:12:40 น.

whiteseal
หมอฟันห้องพยาบาล

--- higurashi no naku koro ni ---

บทซากุระสีเลือด ปัจฉิมบท

ชั้นตื่นขึ้นมาในที่แห่งหนึ่งซึ่งไม่คุ้นตาชั้นแม้แต่น้อย ข้างๆชั้นมีชายคนหนึ่งนั่งมองชั้นอยู่ “ยินดีต้อนรับกลับมาโซะโนะซากิ มิองเธอหลับไปตั้ง 6 เดือนแหนะ” ชั้นได้แต่คิดว่าชายคนนี้พูดบ้าอะไรและที่นี่มันที่ไหน ชั้นตายด้วยแรงระเบิดไปแล้วไม่ใช่เหรอ หรือที่นี่จะเป็นสวรรค์กันนะ “อะจริงสิชั้นชื่ออาคาสากะ เป็นนายตำรวจที่รับผิดชอบเรื่องการฆ่าตัวตายหมู่ในหมู่บ้านฮินามิซาว่านะ” ชั้นถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ก่อนที่เค้าจะพูดต่อว่า “อาจจะฟังดูไม่ค่อยดีกับคนป่วยเท่าไหร่แต่ตอนนี้คนที่มาจากฮินามิซาว่าก็เหลือเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นแหละที่ยังมีชีวิตอยู่ คนอื่นๆในหมู่บ้านต่างก็พากันฆ่าตัวตายตามๆกันหลังจากที่โรงเรียนของพวกเธอโดนระเบิดอะนะ ตอนนี้ที่หมู่บ้านก็เลยร้าง รัฐบาลก็เลยดำเนินโครงการสร้างเขื่อนต่อแล้วละนะ” “แล้วอาจารย์จิเอะละค่ะ” ชั้นรีบถามเค้ากลับในทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องที่ชั้นไม่อยากฟัง อาคาซากะได้ยินดังนั้นก็เลยหยิบสมุดบันทึกของเขามาเปิดดู “อืม คุณจิเอะถูกพบว่าเป็นศพอยู่ในป่าของโรงเรียนในคืนวันที่พวกเธอโดนทำร้ายนั้นแหละ สาเหตุการตายก็คือถูกกิ่งของต้นซากุระแทงเข้าจากทางด้านหลังจนทะลุออกมาทางด้านหน้าราวกับเธอตกลงมาจากฟ้าให้ซากุระต้นนั้นเสียบยังไงหยั่งงั้นมันก็น่าแปลกอะนะเพราะแถวนั้นถูกระบุว่าไม่เคยมีต้นซากุระมาก่อนเลย ขนาดภาพจากกล้องของคุณโทมิทาเกะเหยื่ออีกคนหนึ่งก็แสดงให้เห็นว่าบริเวณดังกล่าวเป็นเพียงแค่ลานกว้างๆ แล้วเวลาเพียงแค่ 1 อาทิตย์จะสามารถปลูกต้นซากุระได้ไวขนาดนั้นเลยเหรอ แถมดอกซากุระบนต้นนั้นยังเป็นสีเลือดทั้งต้นเลยด้วย แต่ที่แปลกกว่าก็คือการที่เธอรอดมาได้นั่นแหละ มีดที่ปักลงบนอกของเธอถูกกลีบดอกซากุระที่เธอห้อยคออยู่กั้นไว้ไม่ให้ปลายมีดวิ่งเข้าไปถึงหัวใจ มิหนำซ้ำตอนที่พบเธอรอบๆตัวเธอยังเต็มไปด้วยกลีบดอกซากุระราวกับมันมาช่วยปกป้องเธอจากแรงระเบิดยังไงหยั่งงั้นแหละ เพราะคิดดูว่าแรงระเบิดแรงขนาดทำให้คนในแถบนั้นสะดุ้งตื่นได้ด้วยแรงสั่นสะเทือน แต่เธอกลับไม่มีแผลที่เกิดจากการระเบิดเลยแม้แต่น้อยราวกับเธอรอให้มันหยุดระเบิดแล้วถึงเค้าไปนอนอยู่ตรงนั้นยังไงหยั่งงั้น เธอทำได้ยังไงกันนะ” ชั้นได้แต่นั่งเงียบด้วยไม่รู้จะตอบคำถามคุณอาคาซากะว่ายังไง เค้าจึงลูบหัวชั้นเบาๆก่อนจะพูดว่า “นอนพักเถอะ เธอเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆมาอาจต้องใช้เวลาสักหน่อยแต่ชั้นจะอยู่ข้างเธอเองนะ” แล้วเค้าก็เดินออกจากห้องไป ชั้นได้แต่นอนคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ และพยายามคิดต่อว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี ตอนนี้ชั้นไม่มีทั้งบ้าน ครอบครัว และเพื่อนเลยแม้สักคนเดียว แล้วชั้นจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร
2 อาทิตย์ต่อมาชั้นก็ได้ออกจากโรงพยาบาล และเนื่องจากชั้นมีบ้านจะให้กลับ คุณอาคาซากะเลยรับชั้นไว้เป็นลูกบุญธรรม แม้มันจะดูไม่ดีเท่าเมื่อก่อนแต่อย่างน้อยมันก็มีค่าสำหรับชั้นมากกว่าสิ่งใด ฝันร้ายจบลงแล้ว และไม่รู้ว่าทำไมนะชั้นถึงได้มั่นใจว่ามันจะเป็นฝันร้ายที่ไม่มีทางวกกลับมาหาชั้นอีกเป็นครั้งที่ 2 แน่ๆ ฝันร้ายแห่งซากุระสีเลือดนั้น

The End

Edit by whiteseal - 19 พ.ย.49 เวลา 04:24:09 น.

ความคิดเห็นที่ 3 ตอบเมื่อ 19 พ.ย.49 เวลา 04:13:19 น.

Zeraph
Gunslinger

โอ้ แปลกมากเลยครับที่แฮะครูจิเอะ(แกงกระหรี่ฟีเวอร์~) เป็น..... แต่ปกติเรื่องน่าจะซูมโฟกัสไปที่คนที่มีความแค้นมากกว่านะ (แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน มิองจ๋า TvT)

จุดติครับ
1.มิองแทนตัวเองในหมู่เพื่อนๆว่า "คุณลุง" ครับ
2.ยังมีจุดพิมพ์ผิดอยู่ครับ(เรื่องชื่อ) เช่น"ซาโตโกะ" ครับ ไม่ใช่ "โซโตโกะ" "โทมิทาเกะ"(...โทมี่คุง) ครับ ไม่ใช่"ทามิทาเกะ"
3. พิมพ์ติดเป็นพรืดไปหน่อย อ่านลำบากมากครับ ไม่ค่อยสบายตา น่าจะเว้นบรรทัดบ้างนะครับ
4.ในเนื้อเรื่องบางจุดยังขัดๆกับเนื้อเรื่องจริงนะครับ (อื้ม แค่แฟนฟิกเนาะ ดอนท์ วอรี่~)

ส่วนใหญ่จุดที่พลาดก็เป็นรายละเอียดเล็กๆน้อยๆล่ะครับ โดยรวมก็สนุกดีครับ แอบรวบรัดไปนิดนึง (อารมณ์ยังค้าง (ฮา)) รอชมบทเฉลยต่อไป~

"ปังตอสุดยอด!!"

ปล. โอยาชิโรซามะโดนเสียบ โหดร้ายมากๆ ระวังนะ ท่านโอยาชิโร่จะไปเข้าฝันพร้อมกับเสียง "auauauau"

Edit-แก้แท็ค

Edit by Zeraph - 19 พ.ย.49 เวลา 09:36:35 น.

ความคิดเห็นที่ 4 ตอบเมื่อ 19 พ.ย.49 เวลา 09:25:43 น.

Jellyfish Marine
ประธานชมรมชมนกชมไม้

รายละเอียดบางอย่างพลาดไปจากตัวเรื่องจริงๆ แต่โดยรวมก็โอเคนะคะ
เพียงแต่มันเป็นพรืดจังเลย

ความคิดเห็นที่ 5 ตอบเมื่อ 19 พ.ย.49 เวลา 19:02:25 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 5 จากทั้งหมด 5 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ