IM&Duncoconut
(IM)
นักเรียนชาย

Nano Maiden ตอนที่ 10 วิกฤติเมืองหิมะ ช่วงแรก (พร้อมภาพประกอบ Fic)



ตอนที่ 10 วิกฤติเมืองหิมะ ช่วงแรก

ช่วงเช้ามืดของวันที่อากาศสดใส นาค บินออกจากห้องของวิลเพี่อที่จะออกไปสูดอากาศในยามเช้า แต่ระหว่างที่กำลังบินอยู่นั้นเองก็ได้พบกับ วัน คู่กัดตลอดกาลซึ่งบินออกมาสูดอากาศเหมือนกับเธอ



“เช้านี่อากาศดีจังเลยแฮะ” วันเอ่ยปากออกมา
“อา... นั้นอีกาที่ชอบมาหากินยามเช้านิหน่า” นาคพูดแซว
“โห... เช้า อากาศดีแบบนี้ต้องมาเจองูดินอย่างเธอแบบนี้ด้วยเนี้ย เสียมู้ดหมด”
“นี่ อย่าว่าฉันเป็นงูดินนะ ยัยอีกา”
“แล้วทีเธอยังว่าฉันเป็น อีกา ฉันจะว่าเธอเป็นงูดินมันผิดตรงไหน” วันพูดตอกกลับ
“บ้า ๆ ๆ!!!“ นาคงอแงเหมือนเด็กๆ
“เธอนี่นิสัยยังกะเด็กปัญญาอ่อนเลยนะ”
“ช่างฉันสิ ยัยอีกา” นาคพูดพร้อมบินไป

ระหว่างที่ทั้งสองพูดกันอยู่ ก็มีเงาคนลึกลับแอบดูพวกเธอสองคนคุยกันในเงามืด จนพวกเธอก็บินกลับไปที่บ้านของตนเอง
เมื่อนาคกลับมาถึงบ้านของวิล ที่ซึ่งวิลกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนอย่างมีความสุข คู่หูตัวน้อยเองก็บินไปปลุกเธอที่กำลังนอนบนเตียงอย่างมีความสุข

“ตื่น ได้แล้ววิล ตื่นได้แล้ว”
“อืม...งึม....ขอนอนต่ออีกนิดน่า...” วิลพูดน้ำเสียงงัวเงียพลางเอาผ้าห่มคลุมตัว
“เดียวไป โรงเรียนสายนะตื่นซี้~ ตื่นได้แล้ว~” นาคเอามือเล็ก ๆ ดึงผ้าห่มของวิลออก
“ขอนอนต่ออีก 5 นาทีน่า~” วิลพูดพร้อมกับเอามือยื่นออกมาจากผ้าห่มปัดตัวนาคจนปลิวออกไป
“เฮ้อ... บอกให้ปลุกทุกวัน แต่ก็เป็นแบบนี้ประจำเลยแฮะ”

ส่วนวัน ที่บินกลับไปที่คอนโดของนก เจ้านายของวันก็กำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจกเพื่อที่จะออกไปโรงเรียนเซนต์มาเรีย ที่เธอศึกษาอยู่

“นก ฉันทำอาหารให้แล้วนะ อยู่บนโต๊ะน่ะ” วันพูดพลางลอยมาข้างหลังนก

นกแต่งตัวเสร็จพลางเดินไปที่โต๊ะอาหารในห้องครัว

“ว้าวว อาหารน่ากินมากเลย ขอบใจมากนะ แต่จริง ๆ เธอไม่จำเป็นต้องมาทำอาหารให้ฉันก็ได้หนิ” นกพูดและยิ้มให้เล็กน้อย
“เอาน่า... คิดว่าเป็นการตอบแทนที่ให้ฉันอาศัยที่นี่ก็แล้วกัน”
“ปกติ ฉันก็ให้ผู้จัดการฉันทำนะงานพวกนี้หนะ” นกพูดพลางตักกับข้าวใส่จาน
“ตาลุงนั้นหรือจะมาทำสู้ฉันได้” วันพูดพร้อมกับบินไปเอาน้ำใส่แก้วให้นก
“เหรอ... ลืมบอกไปวันนี้ตอนเย็นมีสเต๊กนะผู้จัดการจะซื้อมาทำด้วย เดียวเย็น ๆ กินด้วยกันนะจ้ะ”
“ว้าวววว ดีใจจังเลยขอบใจมากเลย ฉันชอบสเต๊กที่สุดเลย” วันบินไปรอบๆนกด้วยสีหน้าดีใจ

หลังจากที่พวกเธอทานข้าวกันเสร็จ นกก็ลงลิฟย์ไปยังชั้นที่จอดรถเพื่อที่จะนั่งรถส่วนตัวที่ผู้จัดการประจำขับให้ไปยังโรงเรียนของเธอ
ส่วนทางบ้านของวิลนั้น ก็เหลือแต่นาคคนเดียวที่อยู่ในบ้าน และก็บินไปยังทีวีเพื่อที่ดูทีวีกับรายการที่เธอชอบดูเป็นประจำ

“ในที่สุดก็ไม่มีใครอยู่บ้านซักที ดูทีวีดีกว่าแฮะ” นาคพูดพร้อมกดรีโมทเปิดทีวีและลดเสียงให้เบาลง
“เฮฮฮ รายการเจ้าขุนทอง มาแล้ว”

ระหว่างที่ นาคกำลังดูทีวี มะรัตซึ่งเดินเข้ามาในบ้านหลังจากออกไปธุระในเมื่อวานที่ผ่านมา ระหว่างทางที่ขึ้นไปชั้นที่สองของบ้านก็บังเอิญไปได้ยินเสียงทีวีดังออกมาจากห้องวิลที่ปิดประตูไม่สนิท ก็เลยเดินไปดูพลางบ่น

“วิลเนี่ยชอบเปิดทีวีแล้วลืมปิดทุกครั้งเลยแฮะ”มะรัตเดินไปหน้าประตูห้องของลูกสาว
“ฮาๆๆๆ สนุกจังเลยรายการนี้” นาคหัวเราะ
“เสียงนี้ คุ้น ๆ แฮะ” มะรัตพูดพร้อมกับเปิดประตูห้อง “อา!!... ใช่จริง ๆ ด้วย X00-1”
“ใครน่ะ” นาคพูดพร้อมหลังหันกลับ
“ไง ฉันเอง แต่ดูถ้าจะลืมไปแล้วสินะ”
“นั่นพ่อนี่นา” นาคพูดพร้อมกับสีหน้าล้อเล่น
“ฉันไม่ใช่พ่อเธอ!!!... มั่วแล้ว!! อย่ามาเล่นมุขนี้น่า” มะรัตพูดตอกกลับ
“ตอนนี้ไม่เป็นพ่อ แล้วเป็นอะไรละ” นาคถามกลับ
“ก็แค่โอตาคุธรรมดา ๆ คนนึงไม่ใช่ ดอกเตอร์สมัยก่อนอีกแล้ว” มะรัตพูดต่อแล้วส่ายหน้า
“เออ... ดูเสร็จแล้วปิดทีวีด้วยละกัน ฉันจะไปนอนก่อนละ”มะรัตหันหลังเดินกลับห้อง
“อ๊ะ... เดี่ยวสิ นี่พ่อไม่ตกใจเรื่องที่ชั้นมาอยู่ที่นี่เลยเหรอ!?”นาคถามกลับแบบสงสัย

มารัดหันหน้ากลับมาแล้วกอดอก

“ชั้นสงสัยมาตั้งนานแล้วละ ยิ่งพอรู้เรื่องเฟลบุกเมืองแห่งนี้ก็คิดไว้แล้วละว่านักรบที่ออกไปสู้หนะจะต้องเป็นคนใกล้ตัวอย่างลูกสาวชั้น” พูดจบมะรัตก็ยิ้ม “ยังไง ชั้นก็ฝากลูกสาวไว้ด้วยก็แล้วกัน ส่วนเรื่องอื่นเดี๋ยวชั้นจะมาเล่าให้ฟังทีหลัง แล้วก็ไม่ต้องบอกลูกสาวชั้นละ เรื่องที่ชั้นเกี่ยวข้องกับพวกเฟลหนะ”
"ได้คะ" นาคพูดตอบกลับไป
“แล้วก็อีกอย่างนะ...เลิกเรียกชั้นว่าพ่อซะทีเหอะ!!” มะรัตดึงแก้มของนาคเล่น

ตอนเที่ยงของวันเดียวกันที่ โรงเรียน อริยะอรัณย์ พวกวิลกำลังทานอาหารกลางวันกับเพื่อน ๆ

“วิล ๆ ได้ดูข่าวเมื่อวานไหม?” ทิพย์ถาม
“ไม่ทันได้ดูอะ เพราะพ่อเค้าเอาทีวีไปดูการ์ตูน” วิลตอบ
“เหรอ อดเลยเมื่อวานมีข่าวใหญ่มากด้วยแหละ”
“เหรอ แล้วเมื่อวานแป้งได้ดูข่าวไหม” วิลถาม
“ก็ดูนิดหน่อยน่ะ เห็นว่าตัวอะไรซักอย่างไปก่อความวุ่นวายที่ห้างหนิ” แป้งพูด
“ฉันว่า ตอนนี้เมืองเรานี่มีเรื่องแปลก ๆ เยอะนะ” มินท์พูดขึ้นมา
“ยังไงหรือมินท์?” วิลถาม
“เช่นน้ำพุระเบิด คนร้ายบุกร้านตัดเสื้อ อะไรทำนองนี่แหละ”
“โห เมืองเรามีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” แป้งพูดด้วยสีหน้าตกใจ
“ลืมไปว่าเธอพึ่งมาที่นี่เลยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเมืองนี่” ทิพย์พูด
“ก็จริง ๆ แหละไว้ว่าง ๆ ก็เล่าให้เราฟังบ้างนะพวกเธอ” แป้งตอบกลับ

หลังจากที่พวกเธอคุยกันก็ได้เวลาเข้าห้องเรียนพอดี ระหว่างที่พวกเธอเรียนกันในช่วงบ่ายอากาศภายนอกก็เริ่มเย็นจนผิดปกติ ซักพักก็มีก้อนประหลาดตกลงมาเรื่อยๆ

“นี่มันหิมะนี่นา!!!”เด็กชายคนหนึ่งในห้องตะโกนออกมา
“โห ไม่น่าเชื่อว่าประเทศไทยจะมีหิมะตกแบบนี้นะเนี้ย” ทิพย์พูดพร้อมกับหันไปที่หน้าต่าง
“มันแปลก ๆ อยู่นะเนี้ย” วิลพูดตอบ
“เราก็ว่าแบบนั้นแหละ” มินท์พูดต่อ

ระหว่างที่พวกเธอคุยกันในชั่วโมงเรียน ก็โดนครูประจำวิชาดุ บอกว่าห้ามคุยในห้อง จากนั้นซักพักก็มีประกาศจากโรงเรียนว่า ให้อยู่ภายในห้องเรียนก่อน

“ว้า อดไปดูหิมะนอกโรงเรียนเลย” วิลพูด
“อย่างเธอน่ะ ฉันว่าได้จมกองหิมะแน่ ๆ” ต่อแซวใส่
“เธอนี่นะไม่มีวันไหนจะไม่แซวฉันเลยหรือไง!!”
“ไม่มีวันซะหรอก”

จากนั้นซักพักหิมะก็เริ่มตกหนักและมีลมพัดแรง จนทางโรงเรียนประกาศอีกครั้งว่าห้ามออกไปไหนและงดการเรียนการสอนจนกว่า พายุจะสงบ ระหว่างที่พวกวิลอยู่ในห้อง วิลก็หันไปเห็นนาคบินมาติดกระจก

“เออ... คุณครูคะ หนูขออนุญาตไปห้องน้ำคะ” วิลยกมือพร้อมกับขออนุญาติ
“ได้จ๊ะ รีบไปก็รีบมานะ”

หลังจากที่ วิลขออนุญาต ก็แอบวิ่งไปหานาคที่ห้องเก็บอุปกรณ์ในโรงเรียนของเธอ แล้วนาคก็บินลอดเข้ามาตรงกระจกในห้องนั้น

“นาค ทำไมมาโรงเรียนละ บอกให้อยู่บ้านไม่ใช่หรือไง” วิลถามด้วยเสียงสั่นเพราะอากาศหนาว
“ฉันได้รับสัญญาณของเฟลน่ะ ที่บนภูเขาแถว ๆ หลังโรงเรียน”
“เหรอ เอาไงดีคุณครูไมให้ออกไปข้างนอกด้วยสิ”
“อืม ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะเหตุนี้ฉันเลยเรียกนกมาแล้วละ” นาคพูด

แล้วทั้งสองก็เดินออกไปข้างนอกตึกเรียน ระหว่างที่ทั้งกำลังเดินออกมานั้นเอง นกก็บินมาที่โรงเรียนของวิล แล้วร่อนลงไปพร้อมกับบอกให้ไปกับเธอ

“ไง ยัยวิล” นกทัก
“อ้าว นก สวัสดี”
“จะมาสวัสดงสวัสดีอะไรตอนนี้กันเล่า นี่ดีนะที่นาคบอกวันฉันถึงได้รู้ว่ามีเฟลอยู่หลังโรงเรียนเธอ”
“เหรอ แล้วเราจะไปบนเขาได้ไงน่ะ อีกอย่างถ้าชั้นไปอาจารย์ก็เป็นห่วงชั้นซิ”
“เธอนี่ เรื่องมากจริง” การูดาเลี่ยนพูดจบแล้วจึงใช้ชิพ ดอบเปิลเกิงเกิล (Doppelganger)จำลองร่างของวิลออกมาอีกคนหนึ่ง
“สวัสดีก้า ชื่อวิลก้า เช้ากินผัดฝัก เย็นกินฝักผัด เย้ๆๆๆ” วิลที่โดนสร้างขึ้นมาพูด
“นี่มันไม่เหมือนชั้นเลยอะ ไหนออกมาปัญญาอ่อนแบบนี้ละ” วิลหน้าซีด...
“คิกคิก... เอาน่า ก็พอคล้ายๆเธอละ รีบไปกันเถอะช้าไปกว่านี้อาจจะแย่นะเดียวฉันจะพาเธอบินขึ้นไปบนภูเขานั่นเองละกัน“ การูดาเลี้ยนพูดแล้วแอบหัวเราะเบาๆกับร่างจำลองที่เธอตั้งใจสร้างมาให้ตลก

จากนั้นพวกวิลก็บินไปบนเขาโดยที่นกเป็นคนยกเธอ บินไป

“เธอนี่หนักจริงนะวิล”
“ปากเสียอีกละเธอนี้!! ปากเหมือนอีตานั้นเลย...” วิลพูด
“อีตานั้นน่ะใครเหรอ” นกถามกลับ
“ปะ... เปล่า...”

และแล้วพวกเธอก็ถึงบนยอดเขา การูดาเลี่ยนบินลงพื้นพร้อมนากาเลี่ยน ทั้งสองก็เห็นซากที่ดูเหมือนเฟลจำนวนมาก กองอยู่ทั่วบริเวณนั้น

“โห ใครมาจัดการเจ้าพวกนี้เนี้ย”
“ฉันว่าคงจะไม่มีนอกจาก เจ้าคนเมื่อวานแน่ๆ” นกพูด
“แต่ทำไมถึงมาก่อนพวกเราได้ละ”
“คงไม่ต้องถามฉันหรอก มานู้นแล้วไง” นกพูดพร้อมกับชี้ไปที่ตัวเลโอเนียที่ยืนอยู่บนเนิน

ระหว่างที่พวกเธอยืนอยู่ เลโอเนียก็กระโดดพุ่งตรงมาที่เธอพร้อมกับ เรียกใช้ แฟง (Fang) กับ นัคเคิล (Knuckle) แล้วที่มือทั้งสองข้างก็มีสนับมือขึ้นมา แล้วก็พุ่งเข้ามาต่อยจุดที่พวกนากาเลี่ยนยืนอยู่

“นี่เธอ ทำไมมาทำกับพวกเราแบบนี้!!!” นกตะคอกใส่
“....” เลโอเนียเงียบ
“ฉันว่ามันน่าแปลกนะ นก!!” วิลพูดพร้อมกับกำหอกไว้ที่มือ

จากนั้นเลโอเนียเรียกใช้ ชิพ ชัท (Roar) กับ เบิร์น (Burn) ทำให้สนับมือทั้งสองข้างของเธอมีลูกไฟเกิดขึ้น และก็มีรหัสโค้ดขึ้นว่า เบิร์นนิ่งรอร์ (Burning Roar) จากนั้นเธอก็พุ่งเข้าไปหาพวกนากาเลี่ยนพร้อมกับยิงพลังงานที่มีลักษณะเป็นคลื่นความร้อนใส่พวกเธอ

“ชิลป์ ชิพ!!” นากาเลี่ยนเรียกชิพขึ้นมา
“วิน ชิพ!!!” การูดาเลี่ยนก็เรียกชิพรูปแบบป้องกันเช่นกัน

ชิ้นส่วนเกราะไหล่ของนากาเลี่ยนลอยออกมาเป็นโล่ห์ลอยกลางอากาศเพื่อป้องกันให้กับนากาเลี่ยน พร้อมกับสายลมของการูดาเลี่ยนมาลดความแรงของ ท่า เบิร์นนิ่งชัท จนสภาพรอบ ๆ บริเวณนั้นก็ไอน้ำขึ้นมา

“โห ทำไมพลังมันรุนแรงแบบนี้เนี้ย!!!” นากาเลี่ยนพูดออกมา
“ตอนนี้อย่ามาพูดอะไรเลย แต่ถ้าพลังเยอะแบบนี้เราเสียเปรียบแน่ ๆ “การูดาเลี่ยนตอบ

ระหว่างที่พวกเธอใช้ความสามารถของชิพอยู่นั้น เลโอเนียก็พุ่งออกมาจากไอน้ำ มาต่อยที่ตัวของนากาเลี่ยนจนกระเด็นออกไป ส่วนการูดาเลี่ยนก็เรียก โคเมต (Comet) กัน (Gun) และ กริม (Grim) ชิพ จนที่มือสองข้างของเธอมือ ช๊อตกัน (Shotgun) ออกมาแล้วยิงไปที่เลโอเนีย แต่นักรบสิงห์ก็สามารถปัดกระสุนออกไปได้หมด พร้อมกับเอาฝ่ามือไปแตะท้องของการูดาเลี่ยน และเรียกใช้ ชิพ เวฟ (Wave) กับ รอร์ (Roar) ชิพ ทำให้บริเวณมือของเธอมีคลื่นพลังกระแทก ตัวการูดาเลี่ยนลอยออกไปกลางอากาศ

“ธันเดอร์เบรค!!!” นากาเลี่ยนเรียกใช้ท่าพร้อมกับยิงไปที่เลโอเนีย
“วินแสลช” การูด้าที่ลอยกลางอากาศใช้ท่าดาบที่หล่อนใช้ประจำ

นากาเลี่ยนยิงสายฟ้าเข้าไปที่ เลโอเนียแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเธอได้ พร้อมกับหลบท่าวินแสลช ของการูดาเลี่ยนได้อีก



“โห ทำไมเก่งแบบนี้เนี้ยยย” นากาเลี่ยนอุทานออกมา
“ให้ตายสิ ใช้ชิพอะไรก็ไม่สามารถทำอะไรมันได้เลยหรือไง” การูดาเลี่ยนพูด
“นาค ทำไมยูนิทเก็ทเก็ตถึงมาทำร้ายพวกเราละ”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน หรือว่าจะเป็น....”เสียงของนาคที่ออกมาจากชุดเกราะพูดแล้วเงียบไป
“มันเป็นอะไรหรือยัยงูดิน” เสียงวันพูดออกมา
“มันจะมีชิพนึงที่สามารถทำให้ เก็ทเก็ทแบบพวกเราคลุ้มคลั้งได้น่ะ…” นาคพูดตอบ
“อย่าบอกนะว่าเป็นชิพนั้นน่ะ!!” วันพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ
“แล้วมันชิพอะไรเล่า บอกมาซะทีสิ!!!!” นกตะคอกใส่

ระหว่างที่พวกเธอคุยกันนั้น เลโอเนีย ก็เรียกชิพ นัคเคิล , แกรน (Grand) และแฮมเมอร์ (Hammer) ขึ้นมา จากนั้นที่มือข้างขวาของเธอก็เปล่งแสงสีน้ำเงินออกมา มือของเลโอเนียเปลี่ยนรูปร่างออกมาอุปกรณ์ขนาดใหญ่ พร้อมกับต่อยลงไปบนพื้นจนมีคลื่นพลังไถลไปตามพื้นรอบทิศทางกระแทกพวกนากาเลี่ยนกระเด็นออกไปคนละทิศคนละทาง...

จบตอน
ตอนต่อไป วิกฤติเมืองหิมะ ตอนจบ

--------------------------------------------------------------------------------

แต่ง โดย IM
ภาพประกอบ โดย Duncoconut
--------------------------------------------------------------------------------

ก็มาถึงตอนที่ 10 กันแล้วนะครับหลังจาก อู้ อาทติย์เว้นอาทิตย์ กับวิ่งไล่จับ โปเกม่อน ก็เลยไม่ได้แต่งต่อเท่าไร แต่ก็ยังแต่งต่อเรื่อย ๆ ให้จนจบครับ ก็อีกไม่เท่าไรหรอกครับ ถ้านับคร่าว ๆ ก็จะจบตอน ต้น ๆ ปีหน้าพอดี

ส่วนอีกอย่างในงาน Comic Season#3 ที่โต๊ะ LOGIN จะนำภาค Nano Maiden ฉบับ Comic ไปขายนะครับ (ถ้าปั่นทัน) ในเนื้อเรื่องที่อยู่ใน ภาค Comic นั้นจะไม่เหมือนกับใน Fiction แต่จะมีบางจุดที่เชื่อมต่อกันครับผม

Edit by IM - 19 ต.ค.49 เวลา 02:54:46 น.

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 18 ต.ค.49 เวลา 22:54:25 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ