Jin จอมเวทย์มารยาทดี
นักแต่งฟิค

Garden Secret ตอนที่ 10 "เจาะแผนปล้น โจรกรรมไฮเทค" (ไม่ได้หยิบชื่อเรื่องมาผิดจริงๆนะ)

หากจะนึกย้อนกลับไป
มนุษย์ทุกคนย่อมต้องมีเรื่องที่จดจำไว้เสมอ
ขึ้นอยู่กับว่า จะจดจำเพื่อลืม หรือจดบันทึกไว้เพื่อกันลืม


ย้อนหลังไปก่อนหน้านี้ไม่นานนัก
คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คเครื่องเก่งของแคทลียายังวางอยู่บนโต๊ะแถมยังเปิดค้างไว้อีก จ๊อบค่อยๆเดินเข้าไปยังโต๊ะอย่างช้าๆ และนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาจนถึงเวลานี้


Garden Secret ตอนที่ 10 "เจาะแผนปล้น โจรกรรมไฮเทค"


ถ้าหากว่าการที่มนุษย์ได้ประสพพบเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเพราะพรหมลิขิตหรือบุพเพกำหนดไว้ให้เจอกับเรื่องราวและบททดสอบละก็ การที่เราได้มาเจอโน๊ตบุ๊คเจ้ากรรมเครื่องนี้เปิดทิ้งไว้พร้อมปลดรหัสล็อคเครื่องไว้อีกซะด้วยเนี่ย ก็คงเห็นเพราะพรหมลิขิตชักนำมาเราได้เจอและจัดการกับมันให้เรียบร้อยเช่นกัน

คิดเข้าข้างตัวเองตามนิสัยเดิมดังนั้นแล้ว จ๊อบจึงชะโงกหน้าไปดูหน้าจอและพบกับรูปๆหนึ่งบนจอ
ภาพของการ์ตูน CGจากเกม และรูปที่ดูเหมือนวอลล์เปเปอร์ประดับหน้าจอกำลังวิ่งไล่ไปมาบนหน้าจอ
...ใช่ มันคือสกรีนเซฟเวอร์นี่เอง
แล้วภาพที่วิ่งกันให้วุ่นก็หนีหายไปเมื่อใช้นิ้วแตะที่แผ่นสัมผัสซึ่งทำหน้าที่แทนเมาส์ หน้าจอเปลี่ยนเป็นโปรแกรมเดิมที่เปิดค้างไว้หลังสุดพอดี
นั่นคือโปรแกรมสำหรับดูรูปภาพที่เก็บไว้ในเครื่อง ซึ่งดูจะมีปริมาณมากมายมหาศาลบานตะไท

"ไม่ได้สิ เราต้องเข้าธุระของเราก่อนนี่หว่า"
จ๊อบเตือนสติตัวเองไม่ให้เสียสมาธิไปกับความอยากรู้อยากเห็นเบื้องหน้า เพื่อค้นหาสิ่งสำคัญสิ่งนั้นให้ได้
ใช่แล้ว สิ่งที่ไม่สมควรจะปล่อยให้มีอยู่ในโลกนี้อีกต่อไป


--------------------------------------------------


เรื่องทั้งหมดเริ่มขึ้นในคืนนั้น...
คืนที่ชายหนุ่มผู้ใช้ชีวิตดุจดาวตกยามราตรีถึงคราวดวงตกเมื่อประสพอุบัติเหตุบนท้องถนนจนเกือบแย่
แต่นั่นก็ทำให้เขาได้พบกับเธอผู้เป็นดั่งนางฟ้าเข้ามาช่วยเหลือชายหนุ่มผู้บอบช้ำทั้งกายและใจ ก่อนจากไปโดยไร้ร่องรอย

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น จ๊อบได้ตัดสินใจที่จะตามหาเธอผู้เป็นดั่งนางฟ้าโดยการสมัครเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนแห่งนี้ ได้พบเพื่อนใหม่ ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่จ๊อบก็ได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดก็ในคืนแรกที่มาเข้าเรียนที่นี่ นั่นคือ เขาดันเข้าใจผิดเห็นเธอผู้เป็นดั่งนางฟ้าสับผิดตัวกับบัว เจ้าหนุ่มหน้าสวยที่อยู่ชมรมจัดสวนไปซะ ซ้ำร้ายกว่านั้นคือ เหตุการณ์ดังกล่าวถูกบันทึกภาพไว้ได้โดยฝีมือแคทลียา ประธานชมรมซึ่งเป็นผู้หญิงที่น่า...น่าเชือดทิ้งเป็น17ส่วนที่สุดเท่าที่จ๊อบเคยเจอมา และนำมาแบล็คเมล์เพื่อให้จ๊อบต้องเข้าชมรมนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เวลาผ่านไปประมาณ2สัปดาห์แต่นานเหมือนผ่านไปครึ่งปี และบัดนี้ โอกาสที่จะลบล้างอดีตที่ผิดพลาดก็ได้มาถึงแล้ว


--------------------------------------------------


"อุว้าว! นี่เหรอที่เขาเรียกว่าคอสเพลย์น่ะ!"
จ๊อบเผลออุทานออกมาเมื่อทำละลาบละล้วงเครื่องแล้วไปเจอโฟลเดอร์ภาพถ่ายจากงานชื่องานกระโดดอะไรซักงานนั่นหละ หลังจากที่เปิดดูไปซักพักถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่า เกือบลืมเป้าหมายแรกเริ่มเดิมทีของตนเองไปซะสนิทเลย

"เออใช่ ต้องหารูปวิดีโอคลิปของเราแล้วรีบลบออกนี่หว่า"
เขาตั้งสติได้หลังจากที่ทำการBrowseดูรูปถ่ายคอสเพลย์หมดไปประมาณ5-6โฟลเดอร์ จึงรีบเปิดโฟลเดอร์อื่นๆเพื่อหาคลิปวิดีโอนั้นต่อโดยด่วน

สิ่งที่เขาได้พบหลังจากนั้นกลับทำให้จ๊อบต้องลืมเป้าหมายเดิมไปอีกเป็นรอบที่สองเมื่อได้เห็นภาพถ่ายและคลิปวิดีโอซึ่งถ่ายจากงานอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นงานมงคล งานบวช งานรับปริญญา ซึ่งดูแล้วแต่ละงานล้วนมีเจ้าภาพแทบไม่ซ้ำรายกันเลย

ยัยนี่ชอบถ่ายรูปเป็นงานอดิเรกหรือไงกัน?

นักแฮกเกอร์ฝึกหัดเก็บความสงสัยเข้าลิ้นชักในหัวสมองของตน ก่อนที่ความคิดอีกความคิดหนึ่งผุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ

ไหนก็ๆไหนแล้ว ทำไมเราถึงไม่หาจุดอ่อนของยัยนั่นไว้แก้คืนบ้างล่ะ?
ไม่สิ...ไม่ดีแน่ ขืนทำแบบนั้นตัวเราก็ไม่ต่างอะไรกับ...

คิดพลางใช้ผ้าขนหนูสีเหลืองปาดเหงื่อตัวเองแล้วสะบัดไปพาดคอของตน จากนั้นถึงค่อยกลับมาสู่จุดประสงค์เดิมของตนเองอีกรอบ

เอาก็เอาวะ! เราจะไม่เสียเวลากับเรื่องนอกลู่นอกทางอีกแล้ว ต้องมุ่งไปยังเป้าหมายเดิมเป้าหมายเดียวของเราก่อน! เราจะไม่วอกแวก! ไม่เถลไถล! และจะหาไฟล์นั้นเพียงไฟล์เดียวแล้วรีบเผ่น
ปัญหาเดียวในตอนนี้ก็คือ...เราไม่รู้ว่า ไฟล์นั้นมันมีชื่อว่าอะไร? และเก็บไว้ในโฟลเดอร์ไหน?

ตัวเขาในเวลานี้มีความรู้สึกเหมือนกับกำลังเป็นจารชนผู้กำลังทำงานแข่งกับเวลาเพื่อหารหัสลับซึ่งกำชะตาของชาวโลกไว้จากอาวุธมหาประลัยของนักวิทยาศาสตร์บ้าผู้หมายทำลายโลก เขาฝ่าไปในฐานข้อมูลของเครื่อง พยายามสกัดใจไม่ให้เผลอไปดูอะไรต่อมิอะไรที่เก็บไว้ในเครื่องซึ่งเขาอาจดึงดูดความสนใจจนเสียเวลาอันมีค่าแม้จะแค่วินาทีเดียว เหมือนกับพวกพระเอกในหนังที่เมื่อเจอบทแบบนี้จะสามารถทำสำเร็จก่อนที่เวลาจะนับถอยหลังไปถึงวินาทีสุดท้ายพอดี

แล้วสัจจะธรรมของโลกความจริงก็ได้ให้บทเรียนกับเด็กหนุ่มอีกครั้งว่า ชีวิตจริงนั้นไม่สำเร็จรูปเหมือนกับที่เห็นในหนังหรอก


"พวกเราเนี่ย รีบร้อนจนลืมปิดห้องกันเลยนะครับ"

"นั่นสิน้า~ นี่ถ้าเปิดประตูเข้าไปแล้วมีใครรออยู่ข้างใน คงได้ตกใจกันแน่ๆ"

"อ๊ะ!"
จ๊อบเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอของคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คพร้อมด้วยอาการเหงื่อแตกซิ่ก


พล่อก!
วัตถุทรงกลมแต่มีทั้งน้ำหนักและความเร็วลอยเข้ามากระแทกยอดอกของเขาอย่างแรงจนจุกเหมือนโดนลูกโขกหัวของนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสในรอบชิงแชมป์เวิร์ลคัพเข้าไปเต็มๆจนลุกไม่ขึ้น
จ๊อบมองวัตถุทรงกลมนั้นและพบว่ามันคือบอลลูกโลกสำหรับเรียนวิชาสังคมนั่นเอง

"นาย!"
เสียงผู้ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ผู้โยนลูกโลกใส่ ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของเครื่องโน๊ตบุ๊ค
ใช่แล้วหละ ทั่นประธานแคทลียานั่นเอง ใบหน้าของเธอในเวลานี้เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงราวกับเดินเข้ามาแล้วเห็นลูกสาวของตัวเองกำลังถูกกระทำมิดีมิร้าย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของฆาตกรที่พร้อมจะระเบิดความบ้าคลั่งดั่งอสูรร้ายหากมีปังตออาบเลือดซักอันในมือ

"หนอยแน่ะ! กล้ามายุ่งกับของๆคนอื่นเค้าน่ะ! เปรี้ยวนักใช่ม้าย!!! ไอ้แมงกระจั๊ว! ไอ้วัชพืช! ไอ้เกรียนโลกไซเบอร์! ไอ้..."
แคทลียาเงื้อลูกโลกอีกลูกเตรียมชู๊ตแบบผู้รักษาประตูที่เตรียมเคลียร์บอลออกไปจากหน้าประตูฝั่งตัวเอง
"...ไอ้แมวขโมยเอ๊ย!!!"

"พะ...พระเดชพระคุณตกใต้ถุนรุนช่อง!!! ไม่รอดแน่ตู"
สิ้นเสียงตะโกนเพียงไม่กี่วินาที จ๊อบรีบยกมือขึ้นตั้งการ์ดเตรียมรับลูกชู๊ตแบบผู้รักษาประตูซึ่งย่อตัวรอลูกโทษตัดสินแพ้ชนะลูกสุดท้ายในรอบชิงเต็มที่
...แต่ลูกนั้นก็ไม่เข้ามาในทันที?!?

นั่นเพราะแคทยืนนิ่งไปอย่างไม่มีสาเหตุ แล้วพึมพำในคอเหมือนกับใช้ความคิดอย่างปัจจุบันทันด่วน

"เอ่อ...เจ๊...เป็นไรปล่าวน่ะ"

"นึกออกแล้ว! ใช่...นึกออกแล้ว!"
แคทวางลูกโลกลงบนโต๊ะแล้ววิ่งเข้ามาเกาะไหล่ของจ๊อบอย่างรวดเร็ว
"จริงด้วย! เพราะนายแท้ๆถึงคิดออกมาได้น่ะ!"

"เอ๋?"
พระเดชพระคุณตกใต้ถุนรุนช่องสองรอบ! นี่เธอพูดเรื่องบ้าอะไรของเธอเนี่ย???
แต่เขาก็ไม่ได้ถามคำถามนี้กลับไปเพราะความพิศวงจนตั้งตัวไม่ทัน เมื่อกี้นี้เจ๊แคทยังด่าแบบสาดแหลกแจกโลดอยู่เลย แต่ดูตอนนี้สิ...
...ดวงตาของเธอเบิกกว้างกว่าเดิมเล็กน้อยแต่ฉายประกายแห่งความตื่นเต้น ใบหน้าของเธอในเวลานี้เปี่ยมไปด้วยความปลอดโปร่งแบบคนที่สามารถแก้ปัญหาค้างคาตกไปได้เสียที
ถ้าจะให้เปรียบเทียบก็คงได้ประมาณว่านักเรียนที่ส่งกระดาษข้อสอบไปตอนหมดเวลาโดยที่ยังมีโจทย์บางข้อ
ที่ไม่แน่ใจในคำตอบ แล้วเวลาต่อมาตรวจคำตอบแล้วรู้ว่าตัวเองตอบถูกนั่นแหละ

จะเพราะไม่เคยได้มองเธอในแง่ดีหรือเพราะไม่เคยได้อยู่ใกล้กับเธอในระยะประชิดแบบนี้ก็ไม่รู้ แต่จ๊อบเพิ่งรู้สึกว่าประธานจอมแสบของเขานั้นเวลานี้ดูน่ารักเหมือนผู้หญิงทั่วๆไปหลังจากได้ความแจ่มใสคืนมา แถมโดนกอดคอในระยะประชิดแบบนี้นี่เริ่มทำให้อะไรต่อมิอะไรเตลิดไปอีกแล้วนะเนี่ย

แต่คงเพราะเรื่องที่ห้องประธานนักเรียนนั้นเป็นเหมือนชนักติดหลังตัวเองอยู่ จ๊อบจึงตั้งสติแล้วค่อยๆดึงร่างของแคทลียาถอยห่างออกไปทั้งๆที่เสียดายเล็กน้อยแล้วรีบเข้าธุระของตัวเองเสียที

"ไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูจริงๆหรอกนะ แค่มาแล้วไม่เจอเลยลองชะโงกดูแค่นั้นแหละ เอ้า! พี่ลี่ฝากนี่มาให้"
เขารีบกลบเกลื่อนแล้วส่งซองเอกสารที่รับมาจากลิลลี่แล้วรีบถอยห่างออกมาทันที

"จากลี่งั้นเหรอ? ขอบใจละกัน"

แคทลียาคว้าจดหมายในซองนั้นมาเปิดออกดู เขาเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าเนื้อหาภายในเป็นยังไง และก็ไม่เคยคิดจะสนใจอยากรู้ด้วย เหตุเพราะแคทลียาอ่านจดหมายนั้นเงียบๆก่อนที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"อะ! ฮะๆๆๆๆ อ๊า! ฮะๆๆๆๆ ฮ้า! ฮะๆๆๆๆ"

มันตลกมากขนาดนั้นเลยหรือไงกันอ่ะ???
จ๊อบอาศัยจังหวะนั้นทำไม่รู้ไม่ชี้เดินหนีไป แต่มืออีกข้างของเจ้าหล่อนดันคว้าคอเสื้อของเขาแล้วลากตัวกลับมายืนที่เดิม

"แต่ยังไงก็ตาม ที่นายแอบส่องของในเครื่องชั้น มันไม่จบง่ายๆแค่นี้หรอกน่า"
แคทแสยะยิ้มอย่างที่เคยเป็นมาตลอด

"จดหมายที่ลี่ส่งมาให้เป็นใบนัดหมายงานพิเศษของชั้นในช่วงเสาร์-อาทิตย์นี้ ทำตัวให้ว่างซะ!"

"เฮ๊ย! เดี๋ยวเดะ! ทำไมไอ้กระผมต้องทำตามคำสั่งของเธอด้วยไม่ทราบ!"

แทนคำตอบ แคทลียาคว้าเครื่องโน๊ตบุ๊คหันหน้าจอให้จ๊อบเห็น

"ไทยอัพโหลด (thaiupload)"

"เอ๊ย!"

"บิดทะเล้น (bittorent)"

"อีกแล้วเร๊อ____!"

"ถ้ายังไม่พออีกละก็ ยังมี..."

"พอแล้ววววว!!!"


"ฮึๆๆ"
บัวแอบเอามือป้องปากไว้ ภาพที่เขาได้เห็นต่อหน้านั้นทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้
ดูเหมือนว่าพี่แคทคนเดิมของเขาจะกลับมาแล้วหละ


--------------------------------------------------


"ไม่เข้าใจผู้หญิงจริงๆเลย พับผ่าเถอะ"
จ๊อบครวญระหว่างเดินออกจากห้องชมรมเพื่อเตรียมกลับบ้าน

"ฮึๆ ก็พวกเราเป็นผู้ชายนี่ครับ"
บัวยิ้มตลอดทางที่เดินมาด้วยกันกับจ๊อบ
"เสาร์-อาทิตย์นี้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมจะมาด้วย"

"เฮ่ย นั่นมันวันหยุดนะ ไม่ต้องฝืนก็ได้"

"ไม่ได้ฝืนอะไรหรอกครับ ดีซะอีกที่จะได้เจอกับพี่แคทในวันหยุดน่ะครับ"

"อยากมองโลกในแง่ดีได้อย่างนายจริงๆ"
จ๊อบถอนหายใจ
"ก็เข้าใจนะว่าโกรธที่มาแอบดูคอม แต่ทำไมต้องเล่นซะหนักขนาดนั้นด้วยว้า"
ว่าพลางขมวดคิ้วแบบเหนื่อยใจก่อนจะใช้ผ้าขนหนูสีเหลืองที่พาดบ่ามาซับเหงื่ออีกรอบ

"...ลองเปลี่ยนสีผ้าขนหนูดูสิครับ"

แล้วมันเกี่ยวอะไรกันเล่า? ยัยนั่นไม่ชอบสีเหลืองรึไง?
...จ๊อบเก็บความสงสัยไว้ในใจ

ไม่มีคำตอบเพิ่มนอกจากการหัวเราะเบาๆในลำคอของเด็กหนุ่มหน้าสวยอีก

"เออ งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนสาหัสศึกษาละกันนะ"
จ๊อบเดินแยกไปยังที่ๆตัวเองเก็บรถมอเตอร์ไซค์ไว้เพียงคนเดียว เขาถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ
"...เลยนึกถึงเรื่องไม่ได้เรื่องขึ้นมาอีกจนได้สิเรา"


--------------------------------------------------


- แมวขโมย -
ในที่สุดแคทลียาก็นึกออกจนได้ คำพูดของโบว์ 'ใครอีกคนหนึ่ง' ซึ่งเผชิญหน้ากับเธอในคืนนั้น
เมื่อย้อนนึกถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยจำได้อย่างเลือนลาง เธอได้เข้าใจในทันทีว่า ความรู้สึกที่อีกฝ่ายมีต่อตนเองนั้นเป็นเช่นไร

"เธอยังคงโกรธฉันอยู่สินะ โบว์"


--------------------------------------------------

โปรดติดตามตอนต่อไป

--------------------------------------------------


บันทึกท้ายตอน

งานของที่ทำงานเก่า - เคลียร์!
งานที่กองบนโต๊ะของที่ทำงานใหม่ - เคลียร์!
หน้าที่เกี่ยวกับการบรรจุงานใหม่ - เคลียร์!
การสอบเข้าบรรจุตำแหน่งงานบัญชีเผื่อฟลุคได้งานอีกที่ - เคลียร์!.........แต่ไม่100% _ITO

ในที่สุดอะไรต่อมิอะไรที่คั่งค้างก็สะสางไปได้เยอะพอสมควร เลยรีบมาปั่นตอนที่10ต่อครับ จริงๆก็ควรจะได้ลงให้เร็วกว่านี้แต่เนื่องด้วยเหตุบางประการทำให้เกิดความล่าช้า เหตุนั้นก็คือ...
...
...
...เน็ตเพลินไปหน่อยครับ คือคอมที่ออฟฟิศมันต่อเน็ตได้ ก็เลยเพลินไปเล็กน้อยน่ะครับ เปิดดูไอ้โน่นไอ้นี่+ตอบกระทู้+ล่าพวกเกรียนช็อคเกอร์ จนลืมเวลาก็หลายครั้ง ดังนั้นเลยเอามาดัดแปลงเข้ากับเนื้อเรื่องตอนนี้ซะเลย ฮะๆๆ (หัวเราะประชด)

เก็บตกมุกที่น่าจะเก็ทยาก

1. สาเหตุที่แคทลียาตกใจสุดขีด
(ไม่สิ...ไม่ดีแน่ ขืนทำแบบนั้นตัวเราก็ไม่ต่างอะไรกับ...) + (คิดพลางใช้ผ้าขนหนูสีเหลืองปาดเหงื่อตัวเองแล้วสะบัดไปพาดคอของตน)
เล่นแต่งตัวเลียนแบบศัตรูของสตรีนั่งหน้าจอในห้องมืดๆแบบนั้น เป็นใครก็ต้องตกใจหละ

2. เวลาผ่านไปประมาณ2สัปดาห์แต่นานเหมือนผ่านไปครึ่งปี
เวลาในเรื่องถึงตอนนี้ = 2สัปดาห์
เวลานับตั้งแต่แต่งเรื่องนี้ = 6เดือน...เพิ่งได้แค่10ตอนเอง


18 สิงหาคม 2549

แถมอีกนิด เหตุเพราะตอนนี้ผมกำลังโดนโอยาชิโร่ซามะเข้าครอบงำอยู่ (มันก็รูปเดียวกับตอนกระทู้ที่แล้วน่ะแหละ)

http://i52.photobucket.com/albums/g9/naratitp/GS10_Higurashi_mode.jpg
สรุปว่าตอนนี้ยังรอดอยู่เพราะเจ๊แกเกิดอารมณ์ดีกระทันหัน แต่ตอนหน้านี่สิ...ทำตัวไม่ดีมีสิทธิโดนส่องกระโหลกแหง




Edit by Jin จอมเวทย์มารยาทดี - 18 ส.ค.49 เวลา 22:03:47 น.

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 18 ส.ค.49 เวลา 21:57:09 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 2 จากทั้งหมด 2 Reply

ฮานารุท
นักอ่านฟิคพเนจร

นายเป็นคนธรรมดาสินะจ๊อบ ขณะที่อีกสองคนมีความรู้ลึกซึ้งเกี่ยวกับผ้าขนหนูสีเหลือง เสียงเรียกเข้ามือถือก็เป็นทำนองซุปเปอร์โรบอท แล้วยังมีภาพงานคอสเพลย์อีก...

ตอนหน้างานพิเศษ ถ้าเป็นงานการ์ตูนแล้วจ๊อบกับบัวถูกจับแต่งคอสคงน่าดูพิลึก

ตอนนี้สั้นอ่ะ จ๊อบบ่นเรื่องคอมไปซะเยอะ จนเหตุการณ์จริงๆในเรื่องเิขยิบไปจากตอนที่แล้วแค่นิดเดียวเอง

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 19 ส.ค.49 เวลา 01:17:58 น.

Anithin
นักตระเวนแดนฝัน

งานกระโดด ^^;;;
ผ้าขนหนูสีเหลือง ^^;;;
สาวคลั่งถือปังตอ ^^;;;;
ไม่ใกล้ไม่ไกลเลยครับ ^^;;;

จ๊อบ...ถ้าเปลี่ยนสถานะมาเป็น 'คนวงใน' นายอาจไม่กล้าใช้ผ้าขนหนูสีเหลืองไปตลอดกาลเลยนะ

ตอนนี้นึกว่าจะย้อนของเก่าแบบค่ายน้ำยาล้างจาน เพราะเล่นให้จ๊อบนึกเท้าความไปตั้งแต่ต้นเรื่องเลย แต่ดีที่มีเดินต่อครับ ถึงจะยังสงสัยไม่หายว่าแคทกับโบว์มีเรื่องอะไรกัน แล้วแคทเพิ่งได้สัจธรรมอะไรมานี่ล่ะ

ปล. ยินดีกับเรื่องงานด้วยครับ smile
ปล.2 ผมเพิ่งรู้นะว่าแหล่งสูบนั่นเรียกว่าบิดทะเล้น ^^;;;

ความคิดเห็นที่ 2 ตอบเมื่อ 20 ส.ค.49 เวลา 21:00:16 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 2 จากทั้งหมด 2 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ