Hayashi DaN
คุณพี่ชายสุดหวาน

LOVE MAGIC FANTASYตอน Magicians-Heroines : เหล่า(หญิงสาว)ผู้มีความกล้าและเวทมนตรา(ตอน 2-2)

ขอบคุณมากครับที่สละเวลาอ่าน...หากมีอะไรผิดพลาดต้องขออภัยด้วยครับ

“ขอเหล่าวิญญาณและภูติแห่งดินจะประทานอาหารให้ข้าด้วยเถอะ”
พอสิ้นเสียงของบีน่าที่กำลังนั่งวางมือข้างหนึ่งลงแตะสัมพัสพื้นคุกเข่าลงข้างหนึ่ง...พื้นดินที่เบื้องหน้าก็ค่อยนูนสูงขึ้นมาเป็นเนินดินเล็กๆขนาดฝ่ามือมากมาย ก่อนที่ผิวดินจะแตกออกปรากฏหัวมันมากมาย บีน่าเอื้อมมือออกไปหยิบหัวมันมากมายเหล่านั้นขึ้นมาโดยแทบไม่ต้องออกแรงอะไร...ราวประหนึ่งได้รับการประทานจากพื้นดิน
“ขอขอบคุณเหล่าวิญญาณแห่งพื้นดินที่ระทานอาหารมาให้”
บีน่าส่งเสียงพูดพร้อมทั้งหอบหัวมันมากมายไว้กลางอก...ก่อนจะหยิบชี้นหนึ่งขึ้นใส่ปากกัดกิน
“บีน่าหัวมันได้หรือยัง”
แคทน่าที่ยืนอยู่หน้าหม้อต้มซุบใบใหญ่เหนือกองไฟ...ร้องถามบีน่าที่กำลังกินหัวมันของเธออยู่
“อืมม์”
บีน่าส่งเสียงรับกลับมาโดยที่กัดเคี้ยวหัวมันในปาก พร้อมทั้งเดินตรงมายังแคทน่าที่หม้อต้นซุบ กองมันของเธอลงเบื้องหน้าแคทน่าอย่าเสียดายก่อนเดินไปนั่งลงชันเข่าพิงต้มไม้ข้างๆพาน่าที่นอนหลับอยู่บริเวณกองไฟหน้ารถม้า บีน่า-เธอชอบทานอาหารที่ยังไม่ปรุงแต่ง...เพราะจะทำให้เธอได้รับรู้ถึงรสชาติของวิญญาณแห่งธรรมชาติที่แท้จริง
ทันทีที่แคทน่าใช้มือขวาของเธอหยิบหัวมันขึ้นมา พลอยที่ประดับอยู่บนกำไลที่มือซ้ายของเธอก็เปล่งแสงสีดำออกมา...พร้อมทั้งกริชสีดำก็ปรากฏขึ้นในมือซ้ายของเธอ แคทน่ารีบใช่กริชนั้นปลอกเปลือกหัวมันทั้งที่ ก่อนจะทิ้งลงไปในหม้อต้มซุบ...น้ำที่ใสสะอาดกลายเป็นสีดำสนิทจากพิษร้าย
“แคทน่า...เธอจะทำอะไร”
ดิวน่าที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับบีน่าเห็นเช่นนั้นจึงร้องถามออกไปพร้อมทั้งเดินเข้ามาใกล้ๆ...แคทน่าจึงตอบไปด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไร้ความรู้สึกว่า
“กำลังปลอกมันอยู่...ไม่เห็นหรือไป”
“แล้วทำมัยถึงใช้กริชอาบยาพิษล่ะ”
ดิวน่าร้องถามออกไปอีกครั้ง...แคทน่าตอบกลับมาอย่างเฉื่อยชาว่า
“ไม่เป็นไรหรอก...ยาพิษของกริชอาบยาพิษเล่มนี้มันไม่ทำร้ายผู้ครองครองหรอก”
“เธอไม่เป็นไร...แต่พวกชั้นเป็นนี่”
ฟลอน่าเห็นเช่นนั้นจึงละทิ้งจากอาหารที่ตนเองทำรีบเดินเข้ามาหาทั้งสองคนแล้วพูดว่า
“ไม่เป็นไรหรอกอายน่า...เดี๋ยวฉันจัดการที่เหลือเองดิวน่า”
พูดเสร็จฟลอล่าก็กุมมือทั้งสองข้างที่กลางอก...ก่อนจะพูดต่อไปว่า
“ขอให้พระผู้เป็นเจ้าประทานพรของพระองค์ผ่านสายน้ำศักดิ์จะชำระล้างสิ่งที่ชั่วร้ายด้วยเถอะ...สายน้ำแห่งการชำระล้าง-วอคาน่า”
สิ้นเสียงร่ายเวทของฟลอน่า น้ำที่เป็นสีดำในหม้อต้มซุบก็เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนขึ้นมา...ก่อนที่จะใส่สะอาดยิ่งกว่าเดิม
“เรียบร้อยแล้ว…”
ฟลอน่าส่งเสียงก่อนมาก่อนจะพูดต่อไปว่า
“…เดี๋ยวที่เหลือฉันทำเอง...ดิวน่ากับแคทน่ากลับไปรอกินเถอะ”
ดิวน่ากับแคทน่าจึงเดินกลับไปยังนั่งล้อมวงรอบกองไฟหน้ารถม้า...ปล่อยให้ฟลอน่าเป็นคนทำอาหารต่อไป
“ขอเหล่าวิญญาณและภูติแห่งหมู่แมกไม้จงประทานอาหารให้แก่ข้าด้วยเถอะ”
บีน่าที่นั่งชันเข่าอยู่เอามือขวาวางไว้ที่หน้าอกพร้อมทั้งพูดออกมา ต้นไม้ที่ด้านหลังของเธอถึงกับโน้มกิ่ง-กิ่งหนึ่งลงมาเบื้องหน้าเธอ ดอกไม้ค่อยผลิบานกลายเป็นผลไม้แอปเปิ้ลมากมายเต็มกิ่งไม้ บีน่าคล้ายไม่สนใจอะไร...เอื้อมมือออกไปหยิบผลแอปเปิ้ลออกมาอย่างง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรงอะไรราวกับการประทานส่งของกิ่งไม้ ก่อนที่เธอจะกัดกินนั้นเสียงของฟลอน่าก็ดั่งขึ้นมาว่า
“ห้ามกินนะจ๊ะ...บีน่า อาหารเสร็จแล้วจ๊ะ”
บีน่าได้แต่หันไปมองยังฟลอน่าที่ยกอาหารมาอย่างเสียดาย
“อืมม์...”
พาน่าที่ตื่นขึ้นมาจากกลิ่นหอมของอาหารที่ฟลอน่าลอยมาเตะจมูก...พาน่าขยี้ตาพร้อมกับร้องถามออกมาว่า
“มีอะไรกินบ้าง...น่า”
“มีสตูปลา แกงปลา น้ำซุบมันแล้วก็น้ำดื่มสะอาดๆจ๊ะพาน่า”
“หา”
พาน่าร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมทั้งมองไปยังอาหารที่ฟลอน่าทำ สตูปลาที่มีน้ำมากมาย แกงปลาที่เต็มไปด้วยน้ำ ซุบมันที่มีแต่น้ำและก็น้ำเปล่าๆที่ไม่มีอะไรเจื่อปน อาหารของฟลอน่าไม่ใช่ไม่อร่อย...แต่ทุกอย่างที่เธอทำมักจะเป็นอาหารที่เกี่ยวกับน้ำเสมอ ซึ่งพาน่าไม่ใช่ไม่ชอบ...แต่เธอเบื่ออาหารประเภทนี้เสียแล้ว พาน่าจึงอดที่จะบ่นออกไปไม่ได้ว่า
“รู้อย่างนี้...ฉันทำเองดีกว่า”
“อย่า”
แทบทุกคนยกเว้นบีน่าส่งเสียงร้องของมาทันที เพราะรู้ดีถึงรสชาติอาหารที่พาน่าทำว่ามันติดหนึ่งในสิบอาหารที่รสชาติทำให้คนตายได้เลย
“วันนี้มีหมูป่า”
เอน่าที่พึ่งเดินกลับถึงพูดขึ้น...พร้อมกับอายน่าที่เดินแบกหมูป่ากลับมา
“น่ากินจัง”
พาน่าส่งเสียงร้องพร้อมทั้งวิ่งตรงเข้าไปยังเอน่ากับอายน่า ไม่เพียงแต่พาน่าเท่านั้น...ทั้งดิวน่า แคทน่าและบีน่าต่างก็มองไปยังหมูป่าตัวนั้นด้วยความสนใจ จนฟลอน่าต้องร้องออกมาอย่างน้อยใจว่า
“ทุกคนใจร้ายจัง”

ท่ามกลางกองไฟที่ทุกคนกำลังกินหมูป่ากันอยู่นั้น...ฟลอน่าที่นั่งแยกวงกินอาหารของเธออยู่คนเดียวอย่างน้อยใจนั้นก็ได้ยินเสียงของพาน่าร้องถามออกมาว่า
“ท่านผู้กล้าเป็นคนอย่างไรหรือ”
“เก่ง...”
ดิวน่าด้วยน้ำเสียงที่เทิดทูนบูชาตอบออกมา...และตอบต่อไปว่า
“...หล่อ...เท๋...สุดยอด”
ยามเมื่อฟลอน่าหันกลับไปมองยังพวกดิวน่าที่นั่งกินหมูป่าอยู่รอบกองไฟ ก็พบดิวน่ากำลังนั่งจ้องมองไปเบื้องหน้าคล้ายไม่สนใจอะไรราวกับจมอยู่ในโลกส่วนตัว ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยประกายศรัทธาที่ตกอย่างในห้วงฝัน ส่วนพาน่าที่ส่งเสียงถามออกมากำลังยืนอยู่เบื้องหน้าดิวน่า...เธอยกมือขึ้นโบกไปมาเบื้องหน้าดิวน่าก่อนจะพูดออกมาว่า
“ไปเสียแล้ว”
...นี่เป็นอาการปกติของดิวน่าเมื่อเธอครุ่นคิดหรือกล่าวถึงท่านผู้กล้าที่เธอศรัทธาอย่างสุดหัวใจ
“จริงแล้วท่านผู้กล้าไม่ใช่ผู้กล้าหรอก”
แคทน่าตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่แทบไร้ความรู้สึก...ดิวน่าที่ได้ยินถึงกับร้องออกมาอย่างไม่พอใจที่มีคนมาต่อว่าท่านผู้กล้าของเธอ
“เธอว่าอะไรน่ะ...แคทน่า”
“ฉันพูดว่าจริงๆแล้วท่านผู้กล้าไม่ใช่ผู้กล้าหรอก”
แคทน่ายังคงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไร้ความรู้สึก...จนดิวน่ายิ่งเพิ่มความไม่พอใจขึ้น ทุกคนที่เหลืออยู่คล้ายรู้สึกได้บรรยากาศที่ผิดปรกติระหว่างทั้งสองคน...จนแม้แต่ฟลอน่าที่น้อยใจอยู่ต้องเลิกน้อยใจวิ่งกลับเข้ามาห้ามทั้งสองคน
“ทั้งสองคนอย่าทะเลาะกันเลย”
แคทน่าเธอคล้ายยังไม่สนใจอะไร...ยังคงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไร้ว่ารู้สึกต่อไปอีกว่า
“เธอก็รู้ดีไม่ใช่หรือ...ดิวน่า...”
และยังคงพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่เทียบจะไร้ความรู้สึกเช่นเดิมอีกว่า
“...ว่าท่านผู้กล้าที่เธอเฝ้าละเมอถึงนั้น...อาชีพที่แท้จริงคือนักดาบเวทมนต์”
“ถึงท่านจะเป็นเพียงนักดาบเวทมนต์...แต่ทั้งผู้คนและพระเจ้าต่างก็ยอมรับท่านเป็นผู้กล้า...”
ดิวน่าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและศรัทธา...สองมือกุมประสานกันไว้ที่กลางอกราวกับกำลังสวดอ้อนวอนต่อพระเจ้า ดวงตาที่มองไปข้างคล้ายจมไปสู่ห้วงแห่งความฝันอีกครั้งหนึ่ง...พูดต่อไปอีกด้วยน้ำเสียงที่เชื่อมั่นจนสุดหัวใจว่า
“...ถึงแม้ท่านจะไม่สามารถใช้สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ได้...แต่เวทสายฟ้าที่ท่านเรียกลงมานั้นกลับมีพลังทำลายมากว่าหลายร้อยหลายพันเท่า ท่านยังเป็นนักดาบที่เก่งอาจที่สุดนอกจากนี้ท่านยังสามารถใช่เวทมนต์ได้ทุกสายอาชีพและอาวุธแทบทุกชนิด โอ๋...ท่านยังเก่งกาจและกล้าหาญอะไรเช่นนี้...”
…สายฟ้าศักดิ์ที่มีสีน้ำเงิน-เงิน...ที่พระเจ้าประทานให้แต่เฉพาะผู้กล้าเท่านั้นจึงจะใช่ได้
...ส่วนสายฟ้าสีเหลืองทอง...จอมเวทมนต์ดำก็สามารถใช้ได้
“เฮ้ย…!”
แคทน่าได้แต่ถอนหายส่ายหน้าเดินกลับไปกินหมูป่าเช่นเดิม...พร้อมกับบ่นออกมาอย่างแทบจะไร้ความรู้สึกว่า
“...ยัยบ้าเอย”
ส่วนอายน่าและเอน่าก็ได้แต่เดินตามไป เหลือแต่เพียงบีน่า พาน่าและฟลอน่าเท่านั้นที่ยังคงนั่งฟังอยู่ บีน่าที่นั่งฟังความสนอกสนใจต่อเรื่องราวต่อสิ่งที่เธอไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน พาน่านั่งฟังด้วยความสนุกสนานเหมือนนั่งฟังนิทาน ส่วนฟลอน่านั่งฟังด้วยความศรัทธาราวกับกำลังนั่งฟังบทสวดมนต์อยู่ในโบสถ์ ดิวน่ายังคงเล่าต่อไปอีกว่า
“...ท่านเป็นเพียงผู้เดียวที่กล้าเผชิญหน้ากับจอมมาร...”
แคทน่าที่นั่งกินหมูป่าอยู่อดที่จะพูดสอดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ยังคงแทบไร้ความรู้สึดเช่นเดิมไม่ได้ว่า
“รู้สึกจะลืมไปแล้วว่ามีพี่สาวกับพี่เขยเธออยู่ด้วยน่ะ”
ดิวน่าคล้ายไม่สนใจหรือได้ยิน...ยังคงเล่าต่อไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปล่งไปด้วยความรักและความศรัทธาว่า
“...ไม่ว่าจอมมารจะคืนชีพมาสักกี่ครั้ง...ท่านก็สามารถเอาชนะล้มจอมมารลงได้ นำสันติสุขกลับคืนมากสู่ทวีปโลเกียร์เหนือนี้อีกครั้ง...”
“แต่ก็ต้องตายไม่ใช่หรือ”
แคทน่าพูดปรัชดสอดออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไร้ความรู้สึกเช่นเดิม...จนดิวน่าทนไม่ไหวหันไปหาแคทน่าพร้อมทั้งร้องถามออกไปว่า
“จะหาเรื่องกันหรือไง...แคทน่า”
แคทน่าหยุดกินมองกลับมายังยังดิวน่า...มองเข้าไปยังสายตาที่ไม่พอใจของดิวน่าที่จ้องมองมา แคทน่ารู้ดีว่าปกติดิวน่าไม่ใช่คนที่อารมณ์ร้อนแรงเช่นนี้ แต่พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้กล้าที่เธอเคารพรักและศรัทธาแล้ว...มักจะทำให้ดิวน่าไม่พอใจ
...โดยเฉพาะยิ่งเมื่อรู้ว่าจอมเวทที่ชั่วร้ายในป่าแห่งนี้มีชื่อเดียวกันกับท่านผู้กล้าของเธอด้วยแล้ว
...และแคทน่าก็มาที่ป่าแห่งนี้ด้วยความมุ่งหวังบางอย่างเช่นกัน
“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...”
แต่ก่อนที่แคทน่าจะตอบอะไรออกไปจี้สร้อยคอของเธอได้เปล่งแสงขึ้น...พร้อมกับได้มีเสียงหัวเราะดั่งขึ้น ยามเมื่อทุกคนมองไปยังเจ้าของเสียงหัวเราะก็พบเห็นร่างภายใต้ผ้าคลุมสีเทาหม่นหมองกำลังยืนอยู่บนรถม้าของพวกตน
“แกเป็นใครกัน”
เอน่าร้องถามออกมาทันที...พร้อมทั้งชักมีดสั้นทั้งสองข้างออกมา
“ผู้ที่บุกรุกมาในป่าแห่งนี้จะต้องตายทุกคนโดยไม่มีข้อยกเว้น”
“แกคือจอมเวทที่ชั่วร้ายริวโน่ใช่มัย”
ดิวน่าชี้หน้าไปยังร่างภายใต้ผ้าคลุมสีเทาที่มองไม่เห็นใบหน้า
“ฮึ...ฮึ...ฮึ”
“แก...”
ร่างนั้นไม่ตอบ...ดิวน่าจึงตะโกนต่อไปอีกว่า
“ขอพระเจ้าจงประทานพลังและอำนาจของพระองค์ผ่านสายฟ้าศักดิ์สิทธ์ทำลายล้างสิ่งชั่วร้าย...สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์-อาคาเทล”
“เปรี้ยง”
สายฟ้าที่น้ำเงิน-เงินได้ผ่าลงไปยังรถม้าทันที...ใส่ยังร่างภายใต้ผ้าคลุมสีเทาที แต่ก่อนที่สายฟ้าจะฟาดถึงร่างนั่นได้หายไป...ไปปรากฏกายอยู่เหนือท้องฟ้า พร้อมทั้งส่งเสียงกล่าวออกมาว่า
“เป็นผู้กล้าหรือ...”
และกล่าวต่อไปว่า
“...น่าเสียดายที่ข้าไม่มีเวลาเล่นพวกเจ้าหรอก...”
ก่อนที่จะวาดมือซ้ายที่ผูกสายรัดสีม่วงอ่อนเป็นวงกลมพร้อมกับพูดต่อไปว่า
“...เหล่าวิญญาณที่นอนหลับไหลอยู่ ณ พื้นป่าแห่งนี้จงลุกขึ้นมาจัดการกับศัตรูของข้า”
ก่อนที่ร่างภายใต้ผ้าคลุมสีดำนั่นจะจางหายไป...พร้อมๆกับแผ่นดินที่สั่นสะเทือนเล็กน้อย
“อะไร...เกิดอะไรขึ้น”
เอน่าร้องถามออกมา...แคทน่าที่เรียกกริชของเธอออกมาได้แต่ตอบออกไปว่า
“เตรียมรับมือให้ดี…”
ไม่ทันสิ้นเสียงของแคทน่าก็ได้มีมือที่มีแต่โครงกระดูกมากมายผลุดขึ้นมาจากพื้นดิน จากนั้นร่างโครงกระดูกมากมายนับร้อยนับพันได้ลุกขึ้นมาจากพื้นดิน...ในสภาพที่สวมเกราะถึงอาวุธทั้งหอก ดาบ โล่ คฑาและธนู
“ฮือ...ฮือ”
อีกทั้งซอมบี้-ซากศพที่เน่าเปี่อยบวกกับดวงวิญญาณมากมายนับพันดวงได้ปรากฏส่งเสียงร้องล่องลอยอยู่เต็มไปหมดทั้งท้องฟ้า...ปกคลุมแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในป่าบริเวณนี้
...ป่าแห่งความชั่วร้ายกำลังต้อนรับกลุ่มนักผจญภัยแล้ว


Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 27 ก.ค.49 เวลา 18:16:15 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ Last ]
ยังไม่มีใครตอบกระทู้นี้
วิธีการใช้ Function ต่างๆ