Jin จอมเวทย์มารยาทดี
นักแต่งฟิค

Garden Secret ตอนที่ 1 เทพธิดาในสวนดอกไม้แห่งความลับ (ลองเปลี่ยนแนวฟิคตัวเองดู)

Garden Secret ตอนที่ 1 เทพธิดาในสวนดอกไม้แห่งความลับ


คุณเชื่อในรักแรกพบที่บุพเพนำพาบ้างมั้ย?


ตอนที่1 "Boy Meets Angel"

ในคืนที่ท้องฟ้าเป็นสีดำสนิทดุจผ้าม่านประดับประดาด้วยดวงดาวพราวฟ้า
บนถนนทอดยาวยามราตรีที่เงียบงัน ความสงบพลันมลายหายไปด้วยเสียงจากท่อไอเสียซึ่งแผดร้องกึกก้องอย่างไม่เกรงใจคนจะหลับจะนอน
แสงจากไฟหน้าที่เผยให้เห็นขบวนรถมอเตอร์ไซค์ของแก๊งซิ่งกลุ่มหนึ่งบึ่งทะยานผ่านราตรี โดยมีรถคันที่นำขบวนขับขี่โดยเด็กหนุ่มอายุเพียง16ปีเท่านั้น เด็กหนุ่มชูมือให้สัญญาณรถคันอื่นให้ให้เตรียมตัวจอดพักที่ปั๊มน้ำมันข้างหน้า
'จ๊อบ' คือชื่อของเขา มีลักษณะโดยทั่วไปแบบเด็กหนุ่มในวัยนี้ควรจะมีนั่นคือ ตัวสูงใหญ่ ใจคะนอง ชอบแหกกฏและหาความสนุกให้กับตนเอง

"เชื่อรึยังล่ะว่า ถนนแถวนี้ตอนกลางคืนน่ะ รถน้อย ซิ่งได้สบายใจเฉิบ"
เด็กหนุ่มผู้นำหัวขบวนถอดหมวกกันน็อคออกระหว่างที่รอเพื่อนๆเติมน้ำมันอยู่

"เออว่ะ แต่มาซิ่งแถวนี้มันไม่ไกลไปหน่อยเหรอ ไอ้จ๊อบ"
เสียม เพื่อนสนิทของจ๊อบคุยตอบพลางมองไปรอบๆ คืนนี้พวกเขาออกมาไกลถึงนอกเมืองที่ตัวเองคุ้นเคยเพื่อมาลองถนนใหม่

"ไกลๆสิดี จะได้ซิ่งสบายๆไม่ต้องกลัวหัวปิงปอง แถมได้เปลี่ยนบรรยากาศอีกตะหาก"
จ๊อบตอบยิ้มๆ ในใจของเขากำลังลิงโลด
"นอกจากนี้ พวกเราเนี่ยถือเป็นผู้บุกเบิกสู่ดินแดนใหม่ที่ไม่มีใครรู้จักก่อนใครเค้าเชียวนะ"
เขากล่าวพลางยืดอกด้วยความรู้สึกแบบว่า ตัวเองเป็นอัศวินขี่ม้าขาวที่กำลังรุกล้ำเข้าไปในแดนลึกลับที่ไม่เคยพบมาก่อนก็ว่าได้

"ไม่มีใครรู้จัก...เหรอ?"
เพื่อนคนเดิมหันไปมองรอบๆปั๊มที่เต็มไปด้วยรถทัวร์ สามล้อ สิบล้อ และอื่นๆ พร้อมกับคนเดินดินอีกตรึมที่เดินไปมาในมินิมาร์ทและร้านอาหารข้างปั๊ม

------------------------------------------------------------

"ว้าย!"
เสียงร้องด้วยความตกใจของหญิงสาวดังขึ้น ลูกค้าที่ท่าทางจะเป็นคนขับสิบล้อก่งก๊งได้ที่แล้วเกิดมือซุกซนไโดยไม่ได้ตั้งใจ ไปแต๊ะอั๋งสาวเสิร์ฟเข้า
แต่เกือกอันแสนไวของอัศวินก็บินเข้าไปหากระบาลของสิบล้อคนนั้นในทันใด!

"เฮ๊ย! ใครวะ!"

ไม่ทันที่สิ้นเสียง ร่างของจ๊อบก็กระโจนเข้าหาเป้าหมายพร้อมเท้าที่เงื้อขึ้นเหนือศีรษะ รองเท้าข้างเดิมร่วงลงมาสวมเข้าที่อย่างแม่นยำ ตามด้วยลูกตอกส้นหวดลงมาราวกับจอบที่สับลงมาบนพื้น
นี่หละคือที่มาของฉายา 'จอบดาวตก'

พลั่ก! เข้าเป้าตรงเผง สลบคาที่ไปเลย

"บังอาจจริงๆ นอกจากเมาแล้วยังทำอุบาทว์ต่อหน้าสาธารณชนอีก!"
จ๊อบท้าวสะเอวอย่างผู้มีชัย เขาหันไปหาฝ่ายหญิงที่ตัวสั่นงันงกเพื่อหวังจะปลอบขวัญ เธอสบตากับเขาแล้วเอื้อนเอ่ยวาจาขึ้นว่า

"ไอ้สะเปโต! บังอาจทำร้ายพ่อของช๊าน~!!!"
กล่าวจบแล้วเธอก็สวมวิญญาณCrouching Tiger - Hidden Dragon สวนกลับมาหาจ๊อบจนกระเด็นออกนอกร้านแบบด่วนพิเศษ ตามด้วยครก สาก กาละมัง และเครื่องส้มตำสารพัดชนิดลอยตามมาติดๆ

"นี่แกไปยุ่งกับเค้าทำไมวะ!"
เสียมถามพลาง เตรียมสตาร์ทเครื่องพลาง

"โธ่ ได้โอกาสแสดงความเป็นลูกผู้ชายให้สาวน้อยทั้งที ใครจะยอมพลาดฟะ ที่สำคัญ นั่นอาจเป็นคู่ที่พรหมลิขิตให้พบเจอกันก็ได้"

"พรมเช็ดเท้าบ้านเอ็งน่ะสิ! ถ้ามันหาได้ง่ายอย่างนั้น ป่านนี้คงมีคนโดนเตะกันครึ่งประเทศแล้ว!"
เสียมว้ากใส่

"เฮอะ แค่ชายเสื้อชนกัน เดินเฉียดกัน เหยียบเงากัน ก็ถือว่ามีบุพเพต่อกันแล้วหละน่า"

"อ๋อ มิน่าล่ะ สาวในบุพเพของแกถึงมีสถิติสูงขึ้นทุกวันๆ"
เสียมแกล้งแซว
"เดินเฉียดก็บุพเพ เหยียบเงาก็บุพเพ แล้วบุพเพของแกก็ทำให้แกม่อสาวมาแล้วเกือบ149ราย..."
เขาแหงนหน้าขึ้นครู่หนึ่ง
"...รวมรายเมื่อกี้เป็น150พอดี รู้มั้ยตอนนี้แกมีฉายาว่าอะไรไปแล้วน่ะ"

"เทพบุตรผู้ตามล่าหารักแท้เหรอ"

"เปล่า เศรษฐีไร่แห้วต่างหาก"

"...เฮ่ย"
จ๊อบยิ้มแหยๆ ก่อนจะหาทางเปลี่ยนเรื่องอื่นคุย พอดีกับที่ลูกทีมคนสุดท้ายเติมน้ำมันเรียบร้อย
เขาสตาร์ทเครื่องแล้วบึ่งนำขบวนวิ่งต่อไปพลางนึก ใช่สิ เขาเองก็เป็นเหมือนวัยรุ่นในวัยนี้ทั่วๆไปที่อยากมีแฟนแบบธรรมดาๆ ไปโรงเรียนทุกๆวัน เพียงแต่เขาสอบเข้าม.4ของที่ๆอยากเรียนไม่ได้ จนมาเข้าแก๊งซิ่งเพื่อระบายความไม่พอใจ จนตอนนี้เขาเหนื่อยหน่ายเหลือทน พยายามโทษชะตากรรม บุพเพ พรหมลิขิต หรืออะไรก็ได้เพื่อให้ความรู้สึกแย่ๆมันลดลงไป
แต่ความจริงแล้ว จ๊อบอาจกำลังหวังให้มีบุพเพ หรือพรหมลิขิตอะไรก็ได้ที่กระตุ้นเขาให้ลุกขึ้นมาทำอะไรซักอย่างก็ได้
โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะพบกับสิ่งที่หวังไว้ ที่กำลังจะเปลี่ยนชะตากรรมของเขาในไม่ช้านี้แล้ว

-----------------------------------------------------------

จ๊อบห้อตะบึงไป ราวกับจะระบายความอัดอั้นใจให้หายไปกับสายลม
ทันใดนั้น! แมวดำตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถ!
เอี๊ยด! วูบ! เขาหักหลบได้ทันอย่างน่าใจหายใจคว่ำ เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แต่ก็ต้องเบิกตาโพลงอีกครั้ง

ทันใดนั้น! หมาดำตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถ!
เอี๊ยด! วูบ! เขาหักหลบได้ทันอย่างน่าใจหายใจคว่ำ เขาถอนหายใจอีกเฮือกหนึ่งพลางนึกว่าคืนนี้ทำไมถึงได้ซวยขนาดนี้วะ...

ทันใดนั้น! ควาย ขออภัย... กระบือตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถอีก!
เอี๊ยด! วูบ! เขาหักหลบได้ทันอย่างน่าใจหายใจคว่ำ เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทันใดนั้น! ม้าสีดำตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถอย่างรวดเร็วอีก!
เอี๊ยด! วูบ! เขาหักหลบได้ทันอีก

ทันใดนั้น! ช้างที่ควาญพามาเร่ขายอ้อยก็ยืนขวางตัดหน้ารถอย่างไม่รวดเร็ว(เพราะยืนนิ่งๆ)อีก!
เอี๊ยด! วูบ! เขาหักหลบได้ทัน ดูท่าเขาจะชินซะแล้วหละ ต่อไป ถ้ามันจะมีอะไรโผล่มาอีกคงไม่ตกใจแล้วหละมั้ง

แต่แล้วทันใดนั้น สิ่งๆนั้นก็ได้มาปรากฏต่อหน้าเขา สิ่งที่ถึงกับขโมยสายตาของเขาไม่ให้หันไปมองสิ่งอื่นได้เลย...

ในแปลงเกษตรของโรงเรียนซึ่งถูกกั้นไว้ด้วยรั้วเหล็กดัดสูงท่วมหัว ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ในชุดขาวสะอาดตัดกับสีคล้ำของดินและต้นไม้ใบหญ้าที่ล้อมรอบตัวเธอ ฝักบัวรดน้ำในมือเธอค่อยๆพรมละอองน้ำบางๆอย่างอ่อนโยนให้กับพืชพรรณในแปลงเกษตรนั้น

อา...ภาพเบื้องหน้าช่างหน้างดงามยิ่งนัก...
เขาคิดในใจจนเกือบลืมไปว่าเขากำลังบิดสองล้อห้ออยู่กลางถนน แถมเกือบชนอะไรต่อมิอะไรมาเยอะแล้ว

ทันใดนั้น เปลือกกล้วยใบหนึ่งได้ถูกทิ้งขวางวิถีล้อที่เร็วดุจกระสุนของเขาไว้โดยทันระวัง!

แปร๊____ด!
รถของเขาเสียหลักเพราะเปลือกกล้วย ไถลเข้าใส่หลักกิโลเมตร แล้วร่างของเด็กหนุ่มก็เหินฟ้าดุจดาวตกที่พุ่งผ่านรัตติกาล


นี่เรากำลังจะตายงั้นเหรอ?
ฉันยังไม่เคยมีแฟนเลย ตายไปอายยมบาลแย่
ท่านคิดว่าไม่แต่งงาน เดี๋ยวจะพาลวุ่นวายไปเปล่า (โปรดฮัมทำนองเพลงไปด้วย)
ถ้าหากสิ่งพระเจ้าหรือศักดิ์สิทธิ์มีจริงหละก็ ลูกขอร้อง
ได้โปรดช่วยลูกให้ได้มีชีวิตอยู่ต่อและได้พบกับบุพเพที่แท้จริงของลูกด้วยเถ๊อ__ สาธุ!


เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตนเองกำลังนอนหนุนตักนางฟ้าที่เขาเห็นเมื่อครู่อยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ สิ่งสวยงามที่ทำให้เขาลืมตายเมื่อครู่ได้มาอยู่ต่อหน้าแล้ว เขารู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังอยู่บนสวรรค์ และเอ่ยประโยคแรกหลังได้สติว่า...

"โธ่! พระเดชพระคุณตกใต้ถุนรุนช่อง! อุตส่าห์ภาวนาอยู่หยกๆ รีบรับผมมาสวรรค์ทำม๊า~ย!!!"
จ๊อบกุมขมับตัวเองด้วยความเจ็บปวด แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ถ้าตายแล้วขึ้นสวรรค์มันก็ไม่น่าจะรู้สึกเจ็บ แล้วก็ไม่น่าจะรู้สึก...หนะ...หนุ...นุ่มๆอย่างนี้นี่หว่า

จ๊อบกระโจนผลุงขึ้นมาและพบว่าเขายังอยู่บนโลกนี้เหมือนเดิม เดชะบุญที่เขาร่วงข้ามรั้วลงและถลาลงบ่อปุ๋ยคอกพอดี ทำให้เขารอดจากการเป็นนายแบบข่าวหน้าหนึ่งตามหน้าหนังสือพิมพ์และหน้ากลางของหนังสืออาชญากรรมไปได้ราวปาฏิหารณ์

เขาหันไปหาเทพธิดาที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ชุดสีขาวของเธอเปื้อนเปรอะไปด้วยคราบแห่งความสกปรกของปุ๋ยคอกที่เขาตกลงไป แต่เธอก็ยังเลือกชีวิตของเขาก่อน ช่างน่าประทับใจอะไรเช่นนี้
เนื่องเพราะผ้าคลุมผมของเธอ หรือเพราะความมืดของคืนนั้น ทำให้เขาไม่สามารถเห็นหน้าของเธอได้ชัดนัก เขาเข้าไปใกล้ๆเธอ แต่เธอกลับรีบลุกขึ้นและหนีไปราวกับกลัวบางสิ่งบางอย่าง เขาหันไปพบกับสิ่งที่ทำให้เธอกลัว นั่นคือ...เหล่าผองเพื่อนของเขากำลังพยายามปีนข้ามรั้วเข้ามาในสวน

"เฮ๊ย! ไอ้จ๊อบ! ถ้ายังอยู่ส่งเสียงหน่อย!!!"

"ยังอยู่ดีว๊อย! ทำไมไม่มาให้ช้ากว่านี้ฟะ!"
จ๊อบบ่นด้วยความเสียดาย

"แล้วเป็นอะไรมากรึเปล่าวะ? บาดเจ็บตรงไหนมากมั้ย? เฮ้ย! ใครมีมือถือ รีบจองโรงบาลด่วนเลย"

"เมื่อกี้นี้เห็นรึเปล่า? เทพธิดาในชุดขาวมาช่วยฉันไว้ด้วยหละ"

"อ๋อ เข้าใจแล้วหละ"

"แกก็เห็นเหมือนกันใช่มั้ย"

"ดูท่าหัวสมองจะกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เฮ้ย! รีบมาช่วยกันหามส่งโรงบาลด่วน!!!"

แล้วจ๊อบก็ถูกหิ้วออกจากที่เกิดเหตุไปอย่างนี้เอง


จบกันแค่นี้เองเหรอ?
บุพเพของฉัน จบแค่การได้พบเพียงชั่วครู่แค่นี้เองเหรอ?
โชคชะตากำหนดให้ฉันได้พบแล้วจบเพียงแค่นี้ เหมือนกับที่กำหนดให้ฉันสอบไม่ติดงั้นเหรอ?
ไม่มีทางหรอก!
หากการได้พบกันโดยบังเอิญแล้วเลยผ่านไป เป็นบุพเพแล้วหละก็
คราวนี้ฉันจะสานต่อให้มันจบเอง ทั้งเรื่องของเธอ และเรื่องเรียนต่อ
ด้วยความตั้งใจของฉันนี่หละ!

เขาหันไปมองป้ายหน้าโรงเรียน จดจำชื่อของโรงเรียนอย่างตั้งอกตั้งใจ
โรงเรียนนั้นชื่อ 'เจริญงามวิทยา'

----------------------------------------------

หลายวันถัดมา
ที่ร้านกาแฟซึ่งกลุ่มนักซิ่งยามราตรีมาใช้โต๊ะในร้านเพื่อประชุมถึงเป้าหมายต่อไป โดยมีสายตาที่ระแวงแฝงความรำคาญของอาโกเจ้าของร้าน
อย่าเข้าใจผิด อาโกเขาไม่ระแวงว่าพวกวัยรุ่นมาสุมหัวทำอะไรไม่ดีในร้านหรอก
แต่เพราะพวกเขาแออัดกันประมาณสิบกว่าคนบนโต๊ะตัวเดียว
...แถมสั่งแค่โอเลี้ยงแก้วเดียวอีกต่างหาก (น้ำแข็งเปล่า+น้ำฟรี)


"เป้าหมายคราวหน้า ไปไหนดี?"
"แถวสาหัสศึกษาดีมั้ย? ได้ยินว่าช่วงนี้มันเงียบๆไปนี่หน่า"
"หรือจะไปเลียบถนนริมแม่น้ำดีอะ ริมน้ำยามเย็นสวยดีนะ"
เสียงสนทนาของคนโน้นคนนี้ แลกเปลี่ยนการวางแผนกันอย่างสนุกสนาน เว้นแต่เพียงจ๊อบคนเดียวที่นั่งกอดอกนิ่งราวกับผ่านการใช้ความคิดมาทั้งวันทั้งคืน

"เฮ้ย จ๊อบ แสดงความคิดเห็นบ้างซี่ ปกติเป็นหัวขบวนไปโน่นไปนี่ไม่ใช่หรือไงวะ"

"เป้าหมายต่อไปของฉัน...สอบเข้าโรงเรียนเจริญงามวิทยาให้ได้!"

"เอ่อ...เราไม่ได้คุยกันถึงเรื่องวางแผนชีวิตกันนะเว้ยเฮ้ย"

--------------------------------------------------

โปรดติดตามตอนต่อไป

--------------------------------------------------




คุยกันท้ายตอน
อาจจะกระทันหันไปหน่อย แต่นี่คือฟิคเรื่องใหม่ของผมครับ ลองเปลี่ยนแนวการเขียนจากเดิมบู๊-ไซไฟ เป็นเลิฟ-คอมเมดี้แบบไทยๆดูบ้าง พล็อตหลักๆก็ประมาณว่า เรื่องรัก+ตลกของนักเรียนในชมรมทำสวน
ส่วนเรื่องSCIFI-Comeขอพักตอนใหม่ซักระยะด้วยเหตุบางประการครับ(จริงๆวางพล็อตไว้แล้วแหละ แต่อยากเปลี่ยนบรรยากาศตัวเองบ้าง เพราะอุณหภูมิการเมืองมันให้ผมเขียนอะไรเครียดๆไม่ออกเลย)

15 มีนาคม 2549


Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 15 มี.ค.49 เวลา 21:23:29 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply

Anithin
นักตระเวนแดนฝัน

ยังคงรวยอารมณ์ขันเช่นเดิมฮะ คราวนี้รู้สึกเปลี่ยนจากมุกแซวการ์ตูนญี่ปุ่นเป็นมุกแนวไทยๆ เป็นส่วนมาก แต่ยังมีกลิ่นไอการ์ตูนญี่ปุ่นกลมกลืนอยู่เช่นกัน ^^

ว่าแต่เรื่องนี้โลกทัศน์เดียวกับไซไฟสินะฮะ เห็นมีโรงเรียนสาหัสศึกษาด้วย ชอบพวกชื่อโรงเรียนนี่แหละ บอกเอกลักษณ์ของโรงเรียนได้ชัดเจนเลย

/me รออ่านตอนต่อหน้า "สู้ต่อไป จ๊อบ!!"

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 19 มี.ค.49 เวลา 20:49:13 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 1 จากทั้งหมด 1 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ