Alsagoz
The Medium of Chaos

Death Bringer - Chapter 1: ผู้หยิบยื่นความตาย

Death is for the living and not for the dead.

เมือง Felakis (เฟลาคิส) เป็นเมืองหลวงของประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งขึ้นชื่อเรื่องอาชญากรรมเป็นที่สุด ไม่ว่าจะเป็นพวกอันธพาลข้างถนน, นักพนัน, พ่อค้าในตลาดมืด, หรือแม้กระทั่งมาเฟีย ก็ล้วนแต่เป็นกลุ่มผู้มีอิทธิพลที่แม้แต่ผู้มีอำนาจทางกฏหมายก็ไม่กล้ามายุ่งเกี่ยว ทำให้เมืองเฟลาคิสเป็นสวรรค์ของเหล่าคนโฉด และเป็นนรกของเหล่าสุจริตชนโดยแท้ แต่ด้วยการที่เมืองนี้เป็นศูนย์กลางของความเจริญทางเทคโนโลยี และเป็นหนทางสู่ความรุ่งโรชน์ทำให้เหล่าคนยากที่ตกระกำลำบากมิอาจหลีกเลี่ยงการทำมาหากินที่นั่นได้เว้นแต่เสียว่าจะไปทำไร่ไถนาอยู่บ้านนอกเท่านั้น

...ข้าคือหนึ่งในมนุษย์ตาดำๆ ที่ต้องใช้ชีวิตดิ้นรนกระเสือกกระสนในเมืองที่แสนบัดซบนี้อย่างโดดเดี่ยว...

ตอนนี้ข้าไม่มีงานทำ และกำลังขัดสนเรื่องเงินทองเป็นอย่างมาก ข้าควรจะทำยังไงดี?

ทำอะไรก็ไม่ค่อยเป็นเพราะขี้เกียจ ในหัวของข้ามีแต่เรื่องชั่วๆ ทั้งนั้น

ทำไมน่ะหรือ? ก็เพราะข้าทำบ่อยจนเคยตัวไปแล้วน่ะสิ ไม่ว่าจะปล้นหรือฉกชิงวิ่งราว จะกลับมาเป็นคนดีก็คงไม่ได้อีก ...และที่สำคัญ... มันเป็นวิธีลัดหาเงินที่ง่ายที่สุดอีกด้วย ...ข้าล่ะชอบจริงๆ

และวันนี้ ข้าก็เลือกซ่อนอยู่ที่มุมตึกประจำซึ่งเป็นมุมเปลี่ยวและมีคนเดินผ่านไปมาน้อย โอกาสเจอเหยื่อนั้นค่อนข้างยากกว่าในมุมตึกบริเวณที่มีคนชุกชุม แต่ความปลอดภัยนั้นมีมากกว่า ถ้าข้าโชคดีก็อาจจะได้ลาภก้อนโตด้วยก็เป็นได้

"นั่นไง... เจ้าหมอนั่น... เท่าที่ดูท่าทางจะเป็น Anthro (ย่อมาจาก Anthromorph ซึ่งหมายถึงพวกเคโมะหรือสัตว์ที่มีวิวัฒนาการในระดับที่เท่าเทียมกับมนุษย์) แมวพันธุ์ Scottish Fold (สก็อตติช โฟลด์) ที่เพิ่งเข้ามาในเมือง เท่าที่ดูจากการแต่งตัวของมันแล้วน่าจะพอมีทรัพย์สินอยู่กับตัวบ้าง ปล้นมันดีกว่า"

ข้าคิดในใจเช่นนั้นพร้อมกับหยิบปืนลูกโม่คู่ใจของข้าออกมาแล้วไปดักรออยู่ที่จุดประจำ แล้วมันก็เดินผ่านมา...

"เฮ้ย! แก..."

โครม!

เพียงเสี้ยววิเดียวรอบข้างก็หมุนติ๊ว ...พอรู้สึกตัวอีกทีข้าก็นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นแล้ว ...ทำไมนะ?

อ๋อ... โดนจับทุ่มนี่เอง ทำไมมันถึงเร็วอย่างนี้ฟะเนี่ย? ชิ... มันดันล็อคแขนไว้ด้วย ทีนี้มันก็ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูข้าว่า

"แก... มีเงินไหม?"

ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ฟะ!? คนที่จะได้พูดประโยคนี้ต้องเป็นข้าต่างหากล่ะเฟ้ย!

ในที่สุดข้าก็ต้องมอบเงินที่ติดตัวข้าให้มันไป... ทั้งหมด... เหมือนมันจะรู้ว่าข้าแอบรออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว ทำไมถึงซวยขนาดนี้ฟะ!?

หลังจากที่มันไถเงินจากข้าไปเรียบร้อยแล้ว มันก็เดินจากไปดื้อๆ ซะงั้น ข้าไม่ยอมมันแน่...

ต้องฆ่ามัน... ต้องฆ่ามันเท่านั้น!

ข้าลุกขึ้นแล้วก็หยิบปืนขึ้นมา ...มันโง่จริงๆ ที่ไม่ยอมยึดปืนไปด้วย แถมตอนนี้มันกำลังหันหลังอยู่ ระยะขนาดนี้ไม่มีทางพลาดแน่ๆ

"แน่ใจนะ? ว่าจะทำแบบนี้?" เจ้าบ้านั่นหยุดยืนให้เป็นเป้านิ่งอยู่กลางถนนแทนที่จะหลบ มันคิดบ้าอะไรของมัน?

"ถ้าไม่แน่แล้วข้าจะเล็งปืนไปที่แกทำไมวะ?"
"รู้มั้ยว่าทำไมข้าถึงไม่ยึดปืนแกไป?"

แน่ะ... มันรู้ซะด้วย...

"ข้าไม่สนเรื่องนี้หร้อก แกต้องตายสถานเดียว!"
"หึ... จะแนะนำอะไรให้อย่าง ถ้าแกเหนี่ยวไกนั่นเมื่อไหร่ ชีวิตของแกก็จะถึงจุดจบ"
"เชอะ! อย่างแกจะมีปัญญาทำอะไรข้าได้"
"ตอนนี้ไม่มี... แต่ข้ารับประกันได้ว่าแกตายแน่"

ข้ารู้น่า... ว่ามันก็แค่พูดๆ ไปทำเท่เท่านั้นแหละ ยังไงข้าก็จะ...

โครม!

เฮ้ย!? เผลอแป๊บเดียวมันก็โดนรถชนเข้าเต็มเปาแล้ว ...ไม่ใช่ฝีมือข้านะเฟ้ย! แต่แบบนี้มันเหมือนจงใจชนกันชัดๆ

อืม... เท่าที่ดูมันยังไม่น่าจะตายแฮะ แต่แขนขาหัก บาดแผลเต็มตัวไปหมด

รถเก๋งที่ตกแต่งเสียจนดูขัดลูกกะตานั่นต้องเป็นของพวกแก๊งค์ซิ่งแน่ๆ ก็ไม่แปลกหรอก เพราะพวกมันชอบขับชนคนเป็นปรกติอยู่แล้ว

เอี๊ยด!

มัน... Anthro หมูป่าหน้าตากวนโอ๊ยตัวหนึ่งที่เห็นได้ทั่วไป จอดรถและเดินเข้ามาหาเจ้าหมอนั่นที่กำลังนอนหายใจรวยระรินอยู่

"เฮ้ย! พลาดไปได้ไงวะ? ชนไปขนาดนี้น่าจะตายคาที่แล้วนี่นา"

ว่าแล้ว... มันจงใจจริงๆ ด้วย มันเข้าไปในรถแล้วหยิบประแจเหล็กขึ้นสนิมอันเบ้อเริ่มขึ้นมาแล้วก็ทุบลงไปบนหัวของเจ้าหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายเสียเต็มแรงหลายครั้ง

โผละ! เสียงที่ดังออกมา ช่างเหมือนแตงโมที่ถูกตีจนแตกเสียจริง

โอ้ว... สมองกระจายเลย ...อย่างนี้ตายแหงแก๋ ไม่กล้าดูต่อแล้ว... ถึงข้าจะเคยฆ่าสัตว์ตัดชีวิต แต่ก็ไม่เคยใช้วิธีที่โหดเหี้ยมแบบนี้มาก่อน เผ่นก่อนดีกว่า ขืนมันเห็นข้าเข้า ข้าก็อาจจะโดนมันเล่นงานไปด้วยก็ได้

...

พอรู้สึกตัวอีกทีประแจอันเขื่องนั้นก็อยู่ในมือของเจ้าแมวหนุ่มนั่นแล้ว...

"..." เขามองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นมีใครอยู่นอกจากตัวเขา รถเก๋งที่แต่งสวยซะจนดูอุบาทว์ กับศพของหมูป่านายหนึ่ง

ดูจากสภาพแล้ว กระดูกแขนขาหักจนทะลุผิวหนังออกมา กะโหลกศีรษะแตกละเอียด มีเศษสมองที่กระจัดกระจายรอบด้าน ส่วนลูกนัยน์ตานั้นกระเด็นหายไปไหนก็ไม่รู้แล้ว

"ตายไม่สวยเท่าไหร่นะ ชาติหน้าพยายามใหม่ก็แล้วกัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนเอาผ้าเช็ดรอยนิ้วมือบนประแจแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ

"แทน..." มีเสียงใครก็ไม่รู้กำลังเรียกชื่อของเขาอยู่ ทั้งๆ ที่รอบข้างนี้ไม่เห็นใครอยู่เลย แต่เขารู้... ว่ามีสิ่งหนึ่งกำลังอยู่ด้านหลังของเขาอยู่
"หืม? แกเองรึ? พูดอย่างอื่นนอกจากชื่อชั้นไม่ได้หรือไง?"
"..." ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ออกมา
"...หิวมั้ยล่ะ? ข้างหน้าชั้นมีศพหมูป่าของโปรดแกไง ช่วยเก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วยก็แล้วกัน" หลังจากที่เขากล่าวเสร็จเขาก็เดินห่างออกไป หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีใครทราบ...

...

ณ. สถานีตำรวจโทรมๆ เล็กๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานีตำรวจแห่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ เหตุที่มันอยู่รอดในเมืองอันโหดร้ายนี้ได้ ก็เพราะมีตำรวจยอดฝีมืออยู่หลายคน ทำให้พวกนอกกฏหมายไม่อาจเข้ามาทำอะไรได้ง่ายๆ

สำหรับผู้คนที่ทำมาหากินโดยสุจริตแล้ว นี่เป็นสถานที่แห่งเดียวที่มีความยุติธรรมหลงเหลืออยู่ และเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่พอจะขับไล่ความมืดที่กำลังกลืนกินเมืองแห่งนี้ไปได้

เจ้าของสถานีตำรวจแห่งนี้คือ ผู้กอง Maraioz (มาไรออซ) Anthro สุนัขพันธุ์ Dobermann (โดเบอร์แมน) ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งใน Blacklist ของพวกมาเฟียแทบทุกกลุ่ม เขาสูง, สง่า, แววตาสีดำคมเข้ม, และดูน่าเกรงขามยิ่งนัก แต่ชุดแต่งตัวของเขาดูเหมือนพนักงานกินเงินเดือนมากกว่าที่จะเป็นตำรวจเสียอีก

เวลานี้คือเวลากาแฟของเขา เขามักจะดื่มมันคู่กับเวเฟอร์วานิลาอยู่เสมอ และในระยะนี้...

"ผู้กองครับ ...เราเจออาวุธของกลางแล้ว"
"ไม่เจอลายมืออะไรอีกตามเคยสินะ และศพก็ยังหาไม่เจออีกตามเคย ใช่มั้ย?"
"ถ... ถูกต้องแล้วคร้าบ!"
"เฮ้อ... เลิกเล่นมุขนี้เถอะ นี่เป็นรอบที่แปดแล้วที่นายเล่นมุขนี้ ไม่เบื่อบ้างหรือไง?"

แทบทุกวันเขาจะเจอเหตุการณ์ในทำนองนี้อยู่เสมอ...

แต่วันนี้... ลูกน้องของเขาซึ่งเป็น Anthro สุนัขพันธุ์หลังอานได้พูดอะไรแปลกๆ สำหรับเขาออกมา

"แต่ก็ดีไม่ใช่หรือครับผู้กอง?"
"ห๊า!? นายเอาสมองส่วนไหนของนายมาคิด ...ฆ่าคนสะเปะสะปะนี่หรือที่เรียกว่าดี?" มาไรออซซึ่งยึดมั่นในความถูกต้องย่อมไม่พอใจกับความคิดแบบนี้อย่างแน่นอน แต่ลูกน้องของเขาก็ให้เหตุผลมาว่า
"ก็ลองคิดดูสิครับผู้กอง เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแต่กับพวกอาชญากรทั้งนั้น งานล่าอาชญากรระดับวิสามัญก็ลดลงไปตั้งเยอะ พวกกลุ่มผู้มีอิทธิพลอื่นๆ ก็เริ่มเคลื่อนไหวและตามล่า 'ผู้หยิบยื่นความตาย' กันแล้ว เราปล่อยให้มันจัดการกันเองก็ได้ พวกเราไม่ต้องเหนื่อยกับเรื่องนี้ให้มากนักหรอกครับ"
"โฮ่... นี่นับถือมันจนถึงขนาดตั้งฉายาไว้เลยหรือเนี่ย? สงสัยเราคงต้องสอบวินัยกันหน่อยแล้วมั้ง" มาไรออซจ้องลูกน้องของเขาตาเขม็ง
"อ... เอ่อ... ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมตั้งชื่อฉายาไว้เพื่อให้เรียกง่ายเฉยๆ น่ะครับ" ลูกน้องของเขาแก้ตัว
"เฮอะ... เดี๋ยวนี้ลูกน้องของฉันเห็นดีเห็นงามไปกับพวกศาลเตี้ยแล้วรึ" มาไรออซถอนหายใจ
"เอ่อ... แต่พวกเราก็ศาลเตี้ยไม่ใช่เหรอครับ"
"มันต่างกันโว้ย! ถึงที่นี่จะไม่มีศาลให้ตัดสิน แต่เราก็ทำไปตามกฏหมายอันศักดิ์สิทธิ์ที่มีในเมืองนี้มาก่อนเท่านั้น หากพวกเราไม่รักษาที่นี่ไว้ ใครจะเป็นคนดูแลความยุติธรรมกับความถูกต้องล่ะหือ!?" สาเหตุที่เขายั๊วเป็นพิเศษก็เนื่องจากเขาเผลอทำกาแฟหกไปพร้อมๆ กันด้วย
"เอ่อ..."
"ไม่ต้องมาเอ่อแล้ว งานนี้ฉันจะลงไปสืบด้วยตัวเอง ฝากเก็บโต๊ะให้เรียบร้อยด้วย"
"ร... รับทราบครับ"

เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อโค้ทที่แขวนอยู่ข้างประตูแล้วเดินออกไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด

...

ข้าเอง... มนุษย์ตาดำๆ คนนั้นไง อย่าเพิ่งลืมข้านะ

เมื่อวานช่างเป็นวันที่แย่จริงๆ โดนปล้นเงินไปเสียเอง แถมยังได้เห็นอะไรน่าแหวะอีก ความรู้สึกข้ามันบอกว่า ไม่ควรไปที่นั่นอีก แต่... ขออีกสักทีเหอะน่า ก็ที่นั่นน่ะหาเงินได้ง่ายที่สุดแล้วนี่นา

และแน่นอน... ที่เก่า... เวลาเดิม... หวังว่าคงจะไม่เจออะไรที่เลวร้ายกว่านี้แล้วนะ

นั่นไงมาแล้ว... ใครก็ไม่รู้... รีบๆ จัดการดีกว่า ถึงจะดูคุ้นๆ ก็เถอะ

"เฮ้ย! แก..."

ตูม!

เพียงเสี้ยววิเดียวรอบข้างก็หมุนติ๊ว ...พอรู้สึกตัวอีกทีข้าก็นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นแล้ว ...ทำไมนะ?

อ๋อ... โดนชกนี่เอง ทำไมมันถึงเร็วอย่างนี้ฟะเนี่ย? ชิ... มันดันล็อคแขนไว้ด้วย ทีนี้มันก็ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูข้าว่า... เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน... ทำไมมันคล้ายๆ กับเมื่อวานเลยวะ?

"เฮ้ย! แก... ฉันอยากจะถามอะไรหน่อย"

โอ๊ะ! รายนี้แปลกว่ะ... มันเป็นใครกัน ขอเหลียวคอดูให้ชัดๆ หน่อยเถอะ...

ว... เหวอ! เจ้านี่มันผู้กองมาไรออซผู้ลือลั่นในหมู่คนพาลนี่หว่า นี่มันเรื่องอะไรก๊าน!?

"อ... เอ่อ... อยากจะถามอะไรหรือครับท่าน?" ต้องสุภาพเข้าไว้ๆ
"ฉันอยากรู้ว่าเมื่อวานแกเห็นอะไรมาบ้าง?"

เฮ้ย!? มันรู้ด้วยเรอะ? ถ้ามันรู้ว่าเรามีเอี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเราต้องแย่แน่ๆ ต้องใช้กลยุทธ์ 'เอ๋อไว้ก่อนพ่อสอนไว้เสียแล้ว'

"เอ๋? เห็นอะไรเหรอครับ?"
เพียะ! ข้าโดนมันตบหน้าไปที เลือดกลบปากเต็มไปหมด... โคตรเจ็บเลยโว้ย!
"ไม่ต้องมาทำเป็นอินโนเซนส์ ฉันสืบประวัติและเรื่องแหล่งที่แกไปปล้นบ่อยๆ เรียบร้อยแล้ว ฉันไม่เคยมองข้ามแม้แต่คดีเล็กๆ หรอกนะ ตอนนี้ฉันกำลังอารมณ์ดี ถ้าเล่าเรื่องเมื่อวานให้ฉันฟัง ฉันจะปล่อยแกไปซะ" มันยิ้มที่มุมปาก... ดูท่าทางพี่แกจะอารมณ์ดีจนน่ากลัวมากทีเดียว ยอมเล่าดีกว่า ...ไม่งั้นเราเองนี่แหละที่จะที่ระบายอารมณ์ดีๆ ของมันจนม่องเท่งแน่ๆ

"เมื่อวานตอนผมดักปล้นอยู่ที่นี่ผมได้ปล้นแมวตัวหนึ่งน่ะ"
"อืม... แล้วลักษณะรูปพรรณสันฐานเป็นยังไง?"
"เจ้านั่นมีขนสีดำออกน้ำตาล ผมสีเหลืองทองเป็นประกาย และใบหูทั้งสองข้างตกอยู่ตลอดเวลาน่ะครับ เอ่อ... แล้วมันก็ตาบอดข้างหนึ่ง เห็นมันเอาที่ปิดตาคาดไว้ข้างขวาด้วย ตาอีกข้างของมันเป็นสีเขียวหม่นๆ จนดูแล้วรู้สึกขนลุกขึ้นมาเลยเชียวล่ะครับ" ข้าอธิบายได้ละเอียดยิบเชียวล่ะ
"อืมๆๆ ขอบใจมาก แล้วตอนปล้นไปน่ะเกิดอะไรขึ้นบ้าง?" เจ้ามาไรออซถามต่อ
"ก็โดนมันปล้นแทนน่ะสิครับ แต่ตอนมันจะไปก็โดนรถของแก๊งค์ซิ่งข้างถนนชนซะยับเยินเลย แถมยังเอาประแจทุบหัวจนเละอีก ผมตกใจและไม่กล้าดูต่อก็เลยรีบหนีไป ศพของมันคงจะอยู่แถวๆ นั้นแหละครับ"
"เห? แปลกนะ... แต่ศพที่พบที่นั่นเป็นศพของหมูป่านี่นา"

หา!? บ้าน่า... จะเป็นไปได้ยังไงกัน ข้าเองก็เห็นมากับตาด้วย

"พ... พูดเล่นหรือเปล่าครับคุณตำรวจ"
"ไปดูศพของเหยื่อด้วยกันไหมล่ะ?"

ม... มีจริงๆ เรอะ!? ไอ้ข้ามันก็อยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน แต่ข้าไม่ไปเหยียบที่นั่นหรอก ขืนไปเราเองอาจจะได้โบนัสโดยการเข้าไปอยู่ในซังเตด้วยก็ได้ ข้าก็เลยตอบๆ ไปว่า

"ม... ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเชื่อแล้ว... ทีนี้ปล่อยผมไปได้หรือยังล่ะครับ?"
"ได้..."

เย้!

แกร๊ก!

เอ๋? นี่มันกุญแจมือนี่หว่า

"น... ไหนว่าจะปล่อยผมไปยังไงล่ะครับ"
"ปล่อยสิ... ปล่อยแกเข้าตะรางไง"

เหวอ! ซวยแล้วสิตู... โธ่... ไม่น่าเลย...

บทบาทของผมคงจบลงแค่นี้แล้ว ขอตัวไปกินข้าวแดงในคุกก่อนละครับท่านผู้อ่านทั้งหลาย ฮือๆๆ!

...

"โฮ่... เป็นข้อมูลที่น่าสนใจจริงๆ"

ในช่วงนั้นก็มีเงาลึกลับกำลังยืนแอบฟังเรื่องราวของบุคคลทั้งสองอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูงนับได้ 5 ชั้นอยู่ เขาเป็นใครกันนะ?

...จบตอน...


มุขแถม
มาไรออซ: เฮ้อ... ในที่สุดก็ได้เบาะแสที่สำคัญมาจนได้ แถมยังหิ้วคนร้ายมาได้อีกตั้งหนึ่งคน
ลูกน้องของมาไรออซ: โอ้! เยี่ยมจริงๆ ครับผู้กอง ว่าแต่ท่านสืบเรื่องของเจ้าโจรมุมตึกนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วล่ะครับ?
มาไรออซ: ไม่ได้สืบหรอก ข้าไม่รู้ว่ามันทำอะไรลงไปบ้าง แต่เห็นมันแอบอยู่แถวนั้นก็เลยสงสัยน่ะ ...อีกอย่างมันก็ได้สารภาพความชั่วของมันลงเทปที่ฉันซ่อนไว้เรียบร้อยแล้วด้วย งานนี้ยิงปืนนัดเดียวได้เคโมะสองตัวจริงๆ
ลูกน้องของมาไรออซ: แหงะ... เยี่ยมจริงๆ ครับผู้กอง... (เหงื่อตก)

คุยกับผู้แต่ง
เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับ Tan, The Death Bringer เคโมะตัวที่ 4 ของท่านเล้ง ซึ่งภาคอดีตออกเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ.2548 โดยสำหรับผู้ที่อ่านภาคอดีตหรือ Concept Framework มาแล้วอาจจะไม่สงสัยอะไร แต่ถึงจะไม่ได้อ่านมาก็สามารถที่จะทำความเข้าใจและติดตามเรื่องซึ่งจะค่อยๆ สาวย้อนไปถึงอดีตทีหลังได้

ภาคนี้เป็นภาคที่ผมทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจจนวางโครงเรื่องเสร็จสมบูรณ์ คงไม่มีการหมักดองเหมือนเรื่องก่อนๆ อีกอย่างแน่นอน

ขอให้สนุกกับนิยายเรื่องนี้นะครับ smile

Edit by Alsagoz - 26 ธ.ค.48 เวลา 14:40:35 น.

Tags: (none)
ตั้งกระทู้เมื่อ 26 ธ.ค.48 เวลา 11:35:36 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 9 จากทั้งหมด 9 Reply

koyubi
Remember

โฮ่ย....ดุเดือดเลือดพล่าน....
ติดดาว.....อิ้วๆๆ

ความคิดเห็นที่ 1 ตอบเมื่อ 26 ธ.ค.48 เวลา 11:42:15 น.

Yuuki
Kawaiimono Suki

เอิก ฟิคโมะเลือดสาด.... =[]=

ความคิดเห็นที่ 2 ตอบเมื่อ 26 ธ.ค.48 เวลา 11:54:54 น.

ผู้ที่หลงไหลในงานนองเลือด
Member

บรรยากาศGTA! ขอติดตามอ่านด้วยคนนะครับคลั่งไคล้แทนมั่กๆเลย

ความคิดเห็นที่ 3 ตอบเมื่อ 26 ธ.ค.48 เวลา 13:34:41 น.

Lylac
มังกรฉบับกระเป๋า

กรี๊ด แทนอย่าเท่ค่า >w<

ความคิดเห็นที่ 4 ตอบเมื่อ 26 ธ.ค.48 เวลา 13:46:26 น.

Dashmon
ช่างปั้นตุ๊กตา

เข้าใจใช้มุขแทรกดี
อ่านแล้วไม่เครียด- -b

ความคิดเห็นที่ 5 ตอบเมื่อ 26 ธ.ค.48 เวลา 14:36:02 น.

Dark
หนึ่งในSWATKatsนามว่าDark

แทนโหด~~

ความคิดเห็นที่ 6 ตอบเมื่อ 26 ธ.ค.48 เวลา 20:37:01 น.

bloodink
Member

สมสารโจรมุมตึกจริงๆ

ความคิดเห็นที่ 7 ตอบเมื่อ 27 ธ.ค.48 เวลา 01:07:05 น.

hanasuki
unlimited

กว่าจะมาต่อ=w=

ความคิดเห็นที่ 8 ตอบเมื่อ 30 ธ.ค.48 เวลา 18:58:29 น.

Zeraph
Gunslinger

เลือดสาดได้ใจ แต่อยากให้บรรยายการสาดกระเซ็นของเลือดมากกว่านี้แฮะ ,,>v<,,

ความคิดเห็นที่ 9 ตอบเมื่อ 31 ธ.ค.48 เวลา 16:17:45 น.
กำลังแสดงหน้าที่ 1 [ All ] [ First ] [ 1 ] [ Last ]
1 - 9 จากทั้งหมด 9 Reply
วิธีการใช้ Function ต่างๆ